ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 773 แนะนำกล่องอาหารกลางวันแบบใช้แล้วทิ้ง

ตอนที่ 773 แนะนำกล่องอาหารกลางวันแบบใช้แล้วทิ้ง

หลังอาหารเย็น หลินต้ากั๋วก็เรียกเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาในห้องหนังสือ

“แล้วนายมีแผนจะกลับเมื่อไหร่ ? ”

หลินต้ากั๋วยื่นบุหรี่ให้ แล้วถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋พูดตามความจริง “ผมจะกลับพรุ่งนี้เช้าครับ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “ตอนที่ฉันอยู่ที่เทียนจิง ฉันบอกนายแล้วว่านายจะเป็นที่ปรึกษาของโครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวัง ปัจจุบันสำนักงานตั้งอยู่แถบทะเลสาบไป๋ซา เคยเป็นสำนักงานเสนาธิการเก่ามาก่อน นายไม่อยากไปดูเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรอง แม้ว่าจะใส่ชื่อของผมลงไปเป็นที่ปรึกษา แต่ในช่วงแรกนี้ยังไม่มีอะไรที่ต้องทำ ผมยังไม่ไปครับ”

หลินต้ากั๋วยิ้ม “นั่นก็ขึ้นอยู่กับนาย แต่เนื่องจากนายได้ตำแหน่งนี้ไปแล้ว อย่าเกียจคร้านเลย ลองคิดแผนดำเนินงานในอนาคตเป็นข้อมูลอ้างอิงให้ฉันที”

“ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและตกลง “ถ้าผมกลับไปที่ชิงโจว ผมจะเขียนและส่งทางไปรษณีย์มาให้ลุง”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อไปพูดถึงผักนอกฤดูต่อ

“สำหรับสิ่งที่นายขอฉันมาครั้งล่าสุด ฉันได้ติดต่อกับหลายเมือง ซึ่งพวกเขาก็ได้รู้ข่าวผักนอกฤดูในตลาดเกษตรเขตเฉาหยางที่เทียนจิง จึงสนใจผักนอกฤดูเป็นอย่างมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากเมื่อได้ยินประโยคนี้ และพูดด้วยรอยยิ้ม “ลุงรอง คราวนี้ลุงเคลื่อนไหวได้เร็วมาก!”

หลินต้ากั๋วโบกมือ “ฉันได้ติดต่อเฉพาะจี้หนาน หยางโจว ฉางซา อู๋ตู และเป่าติ้งเท่านั้น เราติดต่อไปยังสถานที่ที่ใกล้ที่สุดก่อน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แม้ว่ารถบรรทุกจะผลิตในหลานโจวและฮาร์บินด้วย แต่สองเมืองนี้ค่อนข้างห่างไกล

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขากังวลมากที่สุดไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นจำนวนของรถบรรทุกที่แต่ละเมืองจะให้มามากกว่า เขาจึงรีบถามไปว่า “ลุงรอง พวกเขาสามารถให้รถบรรทุกเราได้กี่คัน ? ”

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของหลานชาย หลินต้ากั๋วก็ยิ้มออกมา “ฉันไม่ได้ขออะไรมาก ฉันขอรถบรรทุกแค่เมืองละ 100 คัน ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดนี้ก็มีความสุขขึ้นมาทันที สมกับเป็นลุงรองของเขาจริง ๆ ทั้งที่เขาบอกว่าไม่ได้ขออะไรมาก แต่แค่ประโยคเดียวก็ได้รถบรรทุกมา 100 คันแล้ว

หากให้เขาไปเจรจาเอง เป้าหมายของเขาคงขอรถบรรทุกแค่เมืองละ 20 คันเท่านั้น

แต่เมื่อคิดถึงสถานะของหลินต้ากั๋ว ก็ดูไม่เหมาะสมหากว่าจะขอน้อยกว่านี้ เขาจึงกล่าวชื่นชมออกมาทันที “ขอบคุณครับลุงรอง ! สมแล้วกับที่เป็นลุงรองของผม ! ”

หลินต้ากั๋วยิ้มบาง “แต่เรื่องนี้ฉันก็ได้ตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วว่า ฉันจะขอรถบรรทุกน้ำหนักห้าตันสัก 50 คัน และรถบรรทุกน้ำหนักสองตันอีก 50 คัน”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนี้ก็พูดว่า “ดีเลยครับ เพราะตอนนี้ผมต้องการรถบรรทุกขนาดเล็กจำนวนมากจริง ๆ ”

หลินต้ากั๋วพยักหน้าและพูดว่า “ถึงเราจะบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่เงินซื้อรถบรรทุกนั้นต้องเป็นเงินสด แล้วนายจะจ่ายเงินซื้อรถในคราวเดียว 400 คันแบบนี้ไหวหรือเปล่า ? ”

ปัจจุบัน รถบรรทุกคันใหญ่มีราคาคันละประมาณ 50,000 หยวน ในขณะที่รถบรรทุกคันเล็กมีราคาประมาณ 30,000 หยวน ราคารวมกันทั้งหมดนี้เกือบ 20 ล้านหยวนแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มด้วยสีหน้าสบายใจ “ลุงรองไม่ต้องกังวลไปครับ ตอนนี้เจียงเจียกรุ๊ปมีเงินทุนเพียงพอแน่นอน การซื้อรถบรรทุกหลายร้อยคันไม่ได้กระทบต่อเงินทุนของเราเลยครับ”

หลินต้ากั๋วเองก็คิดเหมือนกัน เฉพาะการขายล็อตเตอรี่ที่เจียงเจียกรุ๊ปจัดในครั้งที่แล้วก็ทำเงินได้มากกว่า 10 ล้านภายในเวลาแค่ 3 วัน และกิจการของโรงงานฟิล์มพลาสติกและโรงงานผลิตและแปรรูปถั่วเหลืองนั้นเฟื่องฟูมาก ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่ปัญหา

“เอาล่ะ หากนายไม่มีปัญหาเรื่องเงินทุน ก็ให้คนไปติดต่อคณะกรรมาธิการพัฒนาเศรษฐกิจที่นั่นโดยเร็วที่สุด ฉันได้ส่งจดหมายตอบรับไปแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะจัดการทันทีหลังจากกลับไปถึงชิงโจว แล้วผมจะบรรทุกผักอีกสองคันรถไปยังแต่ละเมือง ถึงตอนนั้นค่อยขอให้พวกเขาส่งรถบรรทุกมาที่เจียงเฉิง ผมจะให้คนไปรับสินค้าที่เจียงเฉิงเอง”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า “นั่นไม่ใช่ปัญหา ฉันจะบอกเสี่ยวติงให้ไปที่คณะกรรมาธิการพัฒนาเศรษฐกิจในวันพรุ่งนี้”

“เสี่ยวติง ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจ และถามว่า “ลุงรอง ลุงหมายถึงติงจวิ้นเจี๋ยหรือเปล่าครับ ? ”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “ใช่ ตอนนี้เสี่ยวติงเป็นเลขาประจำตัวของฉันแล้ว พวกนายก็เป็นเพื่อนเก่ากันด้วย จะได้สื่อสารกันง่ายขึ้นในอนาคต”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกมีความสุข นี่ถือเป็นข่าวดีจริง ๆ และเขาก็ยินดีกับติงจวิ้นเจี๋ยด้วย

กว่าจะมาถึงจุดนี้ ติงจวิ้นเจี๋ยได้ต่อสู้ฟันฝ่ามาอย่างน้อยสิบปี

คนเรามักจะทะเยอทะยานไขว่คว้าชื่อเสียงและเกียรติยศ

หลินต้ากั๋วเปรียบเสมือนคนสำคัญของติงจวิ้นเจี๋ย และในสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ยังเป็นเพื่อนกัน

เพราะหลายสิ่งหลายอย่าง เช่น โครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวัง หากไม่มีการดำเนินการของหลินต้ากั๋ว โครงการนี้จะไม่สามารถเป็นจริงได้เลย

ทว่าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว คนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาก็ควรจะเป็นหลินเจียอิน

ไม่ว่าจะเป็นหลินต้ากั๋วหรือชายชราที่เทียนจิง หากเขาไม่มีความสัมพันธ์กับหลินเจียอิน เขาคงไม่สามารถติดต่อกับคนใหญ่คนโตได้ง่ายขนาดนี้

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น

ในอดีตเขาพลาดหลายสิ่งหลายอย่างขนาดนี้เชียวหรือ ?

“นายเป็นอะไรไปหรือเปล่า ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลินต้ากั๋วก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋กลับมามีสติอีกครั้ง และพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

หลินต้ากั๋วจึงตอบแค่ว่า “อ้อ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรอง ผมมีข่าวดีมาแจ้ง ครั้งนี้ที่ผมไปเทียนจิง ผมสามารถขายไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งได้ถึงหนึ่งล้านชิ้นเลยนะ”

หลินต้ากั๋วดูจะตกใจอย่างมาก “ขายได้หนึ่งล้านชิ้นในเวลาอันสั้นขนาดนี้เนี่ยนะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมไปได้ตัวแทนขายในเทียนจิง ซึ่งเขาซื้อครั้งแรกหนึ่งล้านชิ้น”

หลินต้ากั๋วมองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างลึกซึ้ง แล้วกล่าวว่า “ไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งเป็นโครงการที่ดีจริง ๆ ด้วยโครงการนี้ เศรษฐกิจของเจี้ยนหยางจะพัฒนาขึ้นมาอย่างแน่นอน”

จากนั้น เขาก็ถอนหายใจ “นายไม่ลองคิดอีกครั้งเกี่ยวกับโรงงานไม้ขีดที่ฉันบอกนายไปครั้งที่แล้วเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ แต่ผมยังคิดอะไรดี ๆ ไม่ออก รอจนถึงปีใหม่ก่อนเถอะครับ ! ”

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “โรงงานไม้ขีดได้หยุดดำเนินกิจการแล้ว มันจึงส่งผลกระทบต่อพนักงานหลายร้อยคน หากนายมีแผน ก็รีบบอกฉันโดยเร็วที่สุด”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าตกลง

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันสักพัก หลินต้ากั๋วก็พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นนายก็ไปพักผ่อนเถอะ ฉันมีงานที่ต้องจัดการอีกหน่อย”

“ลุงรอง ลุงเองก็ต้องดูแลสุขภาพของตัวเองด้วย อย่าหักโหมงานเกินไปนะครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยสีหน้ากังวล ก่อนจะออกจากห้องทำงานไป

เมื่อเขามาถึงห้องนั่งเล่น หลินเจียปิงก็พูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวไป๋ พ่อแทบไม่เคยเรียกพวกเราสามพี่น้องเข้าห้องหนังสือของเขาเลย ทุกครั้งที่นายมา เขาจะเรียกนายเข้าไปคุยในนั้นตลอด พ่อลำเอียงกับนายจริง ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเก้อออกมา “พี่เจียปิง หยุดล้อเล่นได้แล้ว ผมก็มีเรื่องที่ต้องคุยกับพี่ด้วย”

หลินเจียปิงพูดหยอกล้อว่า “นายไม่ได้คิดจะสร้างทางรถไฟไปยังชิงโจวใช่ไหม ? ฉันบอกนายแล้ว ถามฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมเองก็อยากทำ แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา”

หลินเจียปิงถามด้วยความสงสัย “แล้วที่นายจะคุยกับฉัน มันเรื่องอะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอ้อมค้อม เขาพูดออกมาตามตรงว่า “ตอนที่ผมนั่งรถไฟกลับมา ผมเห็นว่ากล่องอาหารกลางวันที่จัดไว้ในรถเสบียงยังคงเป็นกล่องอะลูมิเนียมที่หลังจากลูกค้าทานแล้วก็ต้องเก็บมาล้างแล้วเอาไปใส่อาหารขายต่อ ซึ่งดูไม่ถูกสุขลักษณะและไม่สะดวก ผมจึงอยากแนะนำกล่องข้าวแบบใช้แล้วทิ้งให้เอาไปพิจารณา”

“กล่องข้าวแบบใช้แล้วทิ้ง ? ”

หลินเจียปิงรู้สึกประหลาดใจ

เขาไม่เคยเห็นกล่องข้าวแบบใช้แล้วทิ้งที่โรงงานฟิล์มพลาสติกผลิตมาก่อน เขาเลยไม่รู้ว่ามันหน้าตาเป็นอย่างไร

หลินเจียจวินตบต้นขาของเขาแล้วพูดขึ้นว่า “ใช่ ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้นะ ? ”

เขาหันไปหาหลินเจียปิงแล้วพูดว่า “พี่รอง ผมเคยเห็นกล่องข้าวแบบใช้แล้วทิ้งตอนที่ผมไปชิงโจว ถ้าพี่เอาไปใช้เป็นกล่องใส่ข้าวที่ขายบนรถไฟ มันจะช่วยประหยัดเวลาและลดภาระงานได้มาก ! ”

คราวนี้หลินเจียปิงก็เริ่มสนใจขึ้นมา

“เอาล่ะ งั้นลองบอกฉันมาสิ ! ”