ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 775 สิ่งที่คนจีนเก่งที่สุด

ตอนที่ 775 สิ่งที่คนจีนเก่งที่สุด

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 1900 ผู้คนได้ค้นพบไนเตรตเซลลูโลสจากธรรมชาติ และใช้การบูรให้เป็นพลาสติกไซเซอร์เพื่อสร้างพลาสติกชนิดแรกของโลกที่เรียกว่า ‘เซลลูลอยด์’ นี่เป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์การใช้พลาสติกของมนุษย์

ในปี 1909 ได้ปรากฏพลาสติกสังเคราะห์ชนิดแรกที่ชื่อว่า พลาสติกฟีนอล และในปี 1920 พลาสติกสังเคราะห์ที่ชื่อว่า อะมิโนพลาสติก (พลาสติกอะนิลีนฟอร์มาลดีไฮด์) ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกชนิดหนึ่ง

ตั้งแต่ปี 1940 จนถึงปัจจุบัน ด้วยการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และอุตสาหกรรม ตลอดจนการพัฒนาและการใช้ทรัพยากรปิโตรเลียมอย่างกว้างขวาง อุตสาหกรรมพลาสติกจึงมีการพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ในแง่ของชนิด ก็มี โพลีเอทิลีน โพลีโพรพีลีน โพลีเอสเตอร์ไม่อิ่มตัว พลาสติกฟลูออรีน อีพอกซีเรซิน โพลีฟอร์มาลดีไฮด์ โพลีคาร์บอเนต โพลิอิไมด์ ฯลฯ

เซลลูลอยด์เป็นที่รู้จักในประเทศครั้งแรกในปี 1920 เมื่อมีการเปิดโรงงานเซิ่งเต๋อไซ่เจิน ในเซี่ยงไฮ้เพื่อผลิตเซลลูลอยด์

หลังจากการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1949 ก็ได้มีการผลิตโพลีไวนิลคลอไรด์และโพลีโอเลฟินส์ขึ้นมาเป็นจำนวนมาก อุตสาหกรรมแปรรูปพลาสติกได้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จนในปี 1983 มีบริษัทแปรรูปพลาสติกประมาณ 3,000 แห่งในประเทศ

ในฐานะผู้นำระดับสูงของจีนตอนกลาง หลินต้ากั๋วรู้ดีถึงการพัฒนาของอุตสาหกรรมแปรรูปพลาสติก แต่เรื่องนี้ไม่สามารถเอามาตัดสินเทคโนโลยีในการทำขวดพลาสติกในประเทศได้

ในปี 1973 ที่ต่างประเทศ นักวิทยาศาสตร์ชื่อย่อ H จากดูปองท์ได้คิดค้นขวด PET ขึ้นมาและยื่นคำร้องขอจดลิขสิทธิ์

ต่อมา ผู้คนเรียกภาชนะพลาสติกที่มีความจุน้อยกว่า 2 ลิตรว่าเป็นบรรจุภัณฑ์ขวดพลาสติก

ขวดพลาสติกได้รับการยกย่องว่าเป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบ เพราะมีน้ำหนักเบา ปลอดภัย ราคาถูก และรีไซเคิลได้

ในช่วงต้นปี 1980 เทคโนโลยีการเป่าขึ้นรูปพลาสติกในประเทศจีนยังคงล้าหลังมาก มีผลิตภัณฑ์จำนวนมากที่ยังคงบรรจุในขวดแก้ว จึงทำให้ขวดพลาสติกไม่ได้รับความนิยมในตลาดมากนัก

ดังนั้น เมื่อหลินต้ากั๋วได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการใช้ขวดพลาสติกมาเป็นบรรจุภัณฑ์ของน้ำแร่ เขาจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ และพูดว่า “โรงงานของนายทำขวดพลาสติกได้เหรอ อีกอย่างราคานี้ก็ต่ำมาก ? ”

แน่นอนว่าในโรงงานของเจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่ได้ทำ แต่เขาก็พอเข้าใจหลักการทำขวดพลาสติก

ด้วยทฤษฎีของเขาและความสามารถทางเทคโนโลยีของหวังชิ่งซี เขาเชื่อว่าจะต้องผลิตขวดพลาสติกราคาถูกออกมาได้อย่างแน่นอน

“ลุงรอง ตอนนี้ในตลาดมีขวดพลาสติกขายอยู่แล้ว มันเป็นแค่เรื่องของต้นทุนในการผลิต ไม่ใช่ปัญหาทางเทคนิคอะไร”

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ เขาก็ถามหลินต้ากั๋วว่า “ลุงรอง ลุงรู้ไหมว่าเราคนจีนเก่งในด้านไหนที่สุด ? ”

หลินต้ากั๋วถามออกมาโดยไม่รู้ตัว “ด้านไหน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างสบาย ๆ “สิ่งที่เราชาวจีนเก่งที่สุดคือการเลียนแบบ การเลียนแบบคือการค้นหาขั้นตอนที่สำคัญที่สุด แล้วสร้างสรรค์มันขึ้นมาให้เหมือนต้นฉบับ”

“ผมขอเวลาอย่างมากที่สุด 3 เดือน ผมเชื่อว่าผมสามารถผลิตขวดพลาสติกคุณภาพสูงและราคาต่ำออกมาได้”

หลินต้ากั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้านายสามารถทำขวดพลาสติกราคาถูกคุณภาพดีขึ้นมาได้ ไม่สำคัญว่านายจะทำน้ำแร่หรือไม่ ถึงตอนนั้นโรงงานผลิตขวดพลาสติกของนายก็จะสร้างรายได้อย่างมหาศาลแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “โรงงานผลิตขวดพลาสติกไม่สามารถตั้งขึ้นในใจกลางเมืองใหญ่อย่างเจียงเฉิงได้ เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับปัญหามลพิษและการคุ้มครองสิ่งแวดล้อม”

หลินต้ากั๋วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าเจ้าเด็กคนนี้จะมีจิตสำนึกล้ำหน้ากว่าใคร

พูดตามตรง ขนาดเขายังไม่ได้ใส่ใจกับปัญหาการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมและมลพิษที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวถึงเลย

อุตสาหกรรมการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมในประเทศจีนเริ่มต้นค่อนข้างช้า ในปี 1973 มีการจัดการประชุมด้านการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมระดับชาติครั้งแรก ซึ่งสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมให้กับประชาชน จากนั้นในปี 1979 การคุ้มครองสิ่งแวดล้อมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ การที่นายตระหนักถึงการปกป้องสิ่งแวดล้อมถือเป็นเรื่องที่ดี หากนายมีความคิดและข้อเสนอแนะดี ๆ ในเรื่องนี้ นายก็สามารถบอกฉันได้”

เจียงเสี่ยวไป๋เองค่อนข้างจะใส่ใจกับการปกป้องสิ่งแวดล้อม

ในชีวิตที่แล้วของเขา โรงงานหลายแห่งของเขาใช้นโยบายคุ้มครองสิ่งแวดล้อม เขาจึงรู้มาตรการการคุ้มครองสิ่งแวดล้อมหลายข้อของคนรุ่นหลัง

“ได้ครับ ผมขอเวลาคิดแล้วจะเขียนมาตรการต่าง ๆ ที่คิดได้มาให้ลุง”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปฏิเสธและตอบตกลงทันที

บทสนทนาระหว่างทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป ซึ่งมันก็เกี่ยวกับเรื่องน้ำแร่บรรจุขวด

หลินต้ากั๋วกล่าวว่า “แม้ว่านายจะทำขวดพลาสติกราคาถูก แต่ราคาน้ำแร่มันไม่ต่ำเกินไปเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โรงงานน้ำแร่บรรจุขวดเหล่าซานเป็นผู้ผลิตน้ำแร่บรรจุขวดเพียงแห่งเดียวในประเทศ แต่ว่าหลักการบางอย่างของพวกเขาไม่ถูกต้อง”

หลินต้ากั๋วขมวดคิ้วและถามว่า “นายพูดแบบนั้นได้ยังไง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “การผลิตน้ำแร่แทบไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายใด ๆ เลย แท้จริงแล้วมันก็ราคาพอกันกับน้ำประปา น้ำเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้คน ไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือย”

“น้ำแร่มีไว้ดื่มสำหรับคนที่เดินทางเพื่อความสะดวกเป็นหลัก ไม่รู้ว่าทำไม พวกเขาถึงขายในราคาแพงแบบนั้น ? ”

“น้ำแร่ที่ดีที่สุดคือน้ำแร่ที่สามารถดับกระหายได้ก็เท่านั้น”

หลินต้ากั๋วเกือบจะรู้สึกขบขันกับมุมมองความคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เมื่อเขาคิดอย่างรอบคอบ มันก็เป็นแบบนั้นจริง

แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เขาไม่มีความคิดในแง่บวกเกี่ยวกับน้ำแร่เลย

แต่ท้ายที่สุดแล้ว หลังจากนี้ในปี 1987 ประเทศได้ประกาศให้ใช้มาตรการบังคับระดับชาติสำหรับ ‘การดื่มน้ำแร่ธรรมชาติ’ ขึ้นเป็นครั้งแรก จนกระทั่งถึงปี 1989 น้ำแร่บรรจุขวดได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในแปดเครื่องดื่มหลัก

ดังนั้นในปี 1983 จึงไม่มีคนระดับสูงคนไหนหรือประชาชนทั่วไปคนใดรู้เกี่ยวกับน้ำแร่มากนัก

พูดตามตรง เขาไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับน้ำแร่บรรจุขวดที่เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว แต่เขาเชื่อในวิสัยทัศน์ของเจียงเสี่ยวไป๋

หรือเพราะเขาแก่แล้วจริง ๆ เลยไม่ทันโลก ?

เขากำลังตามความคิดของคนหนุ่มสาวไม่ทันใช่ไหม ?

เขาได้แต่ถอนหายใจ “เอาล่ะ ฉันจะพิจารณาข้อเสนอแนะของนาย แล้วจะให้เสี่ยวติงไปกับนายเพื่อดูที่ดินในวันพรุ่งนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรอง ไม่ต้องกังวล ถ้าผมเปิดโรงงานผลิตน้ำแร่ ในอนาคตมันจะกลายเป็นองค์กรขนาดใหญ่อย่างแน่นอน”

หลังจากพูดจบ เขาก็หยุดชั่วครู่ “แต่……”

หลินต้ากั๋วเหลือบมองเขาแล้วถามว่า “มีอะไรจะพูดก็พูดมาได้เลย ไม่ต้องลังเล”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม้ว่าเจียงเฉิงจะเรียกว่าเมืองแห่งทะเลสาบนับพันแห่ง แต่การมีโรงงานผลิตน้ำแร่ก็ใช้น้ำจำนวนมากเหมือนกัน และข้อกำหนดของคุณภาพน้ำก็ค่อนข้างสูง ถ้าผมตั้งโรงงานผลิตน้ำแร่ที่นี่ ก็ต้องมีพื้นที่จัดสรรน้ำโดยเฉพาะ จะต้องสร้างเขตคุ้มครองน้ำตามธรรมชาติและไม่สามารถพัฒนาให้เป็นพื้นที่เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำได้”

หลินต้ากั๋วพยักหน้า “ฉันสัญญากับนายได้เลย ทะเลสาบในเขตเมืองจะต้องได้รับการคุ้มครองและจะไม่มีการพัฒนาอุตสาหกรรมการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในนั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะกลับไปที่ชิงโจวในวันพรุ่งนี้หลังจากไปดูที่ดินแล้ว แล้วผมจะเขียนรายงานมาตรการดูแลสภาพแวดล้อม และจะส่งมาให้ลุงหลังจากที่ผมทำเสร็จแล้ว”

หลินต้ากั๋วพูดว่า “อืม”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวลาและออกจากห้องทำงานมา