ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 780 การปรากฏตัวของหลินซิงเหอ

ตอนที่ 780 การปรากฏตัวของหลินซิงเหอ

“น้องเสี่ยวไป๋ สวัสดี ! ”

หลินซิงเหอก้าวเข้ามาข้างหน้าโดยไม่รอการแนะนำของเหล่าหลิน เขาจับมือของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยมือทั้งสองข้างและกล่าวสวัสดีออกมา

ตั้งแต่ที่มา หลินฉางเกิงพูดเกี่ยวกับเจียงเสี่ยวไป๋หลายเรื่องมาก โดยเฉพาะการที่เจียงเสี่ยวไป๋ดูแลพ่อของเขา ไม่ว่าจะเป็นการไปเยี่ยม การพาไปกินข้าว หรือทำอะไรต่าง ๆ แม้กระทั่งเอาโต๊ะหลุมไฟมาให้พ่อของเขา ช่วยพ่อของเขาหาที่จัดพิมพ์หนังสือ ฯลฯ สิ่งนี้ทำให้หลินซิงเหอรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน

สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำดีกว่าสิ่งที่ลูกชายอย่างเขาทำเสียอีก

“ขอบคุณที่ดูแลพ่อของฉันมาตลอดนะครับ ! ”

“ฉันไม่รู้จะพูดอะไร แต่ขอบคุณมาก ! ”

เสียงของหลินซิงเหอดูจะสั่นเครือเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เหล่าหลินและผมเข้ากันได้ดี เราเข้ากันได้เหมือนเพื่อน เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก”

พูดตามตรง เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีความประทับใจที่ดีต่อลูก ๆ ของเหล่าหลิน

ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากว่าเหล่าหลินอายุมากแล้ว แต่กลับถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในชิงโจว แทนที่จะพาเขามาอยู่ด้วยเพื่อตอบแทนบุญคุณ เขาจึงไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้

ดังนั้นเขาจึงแสดงท่าทีเฉยเมยต่ออีกฝ่าย

ราวกับว่าเขาเห็นกำแพงที่เจียงเสี่ยวไป๋มีต่อเขา หลินซิงเหอจึงพูดออกมาว่า “น้องเสี่ยวไป๋ ตั้งแต่แม่ของฉันจากไป เราสองพี่น้องต่างก็อยากจะพาพ่อมาอยู่ด้วย แต่พ่อไม่ยอมออกจากชิงโจว โดยให้เหตุผลว่าถ้าเขาจากไปแล้ว จะไม่มีใครไปเยี่ยมหลุมศพของแม่ในทุกปี ดังนั้น……”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เขาก็รู้สึกดีขึ้นและพูดว่า “คนแก่ก็เหมือนกันหมด ไม่มีใครอยากจากบ้านเกิด”

“ใช่ ! ” หลินซิงเหอพูดด้วยความเร่งรีบ “หลังจากนี้ เราสองพี่น้องจะกลับไปที่ชิงโจวบ่อย ๆ เพื่อใช้เวลาอยู่กับพ่อให้มากขึ้น”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไร ท้ายที่สุด นี่ก็เป็นเรื่องในครอบครัว ซึ่งเขาไม่มีสิทธิ์จะไปตัดสินอะไรได้

อย่างไรก็ตาม ทัศนคติของเขาที่มีต่อหลินซิงเหอนั้นได้เปลี่ยนไปมาก เขาจึงกล่าวว่า “ถ้าคุณกลับไปที่ชิงโจวเมื่อไหร่ก็บอกผม ผมจะเลี้ยงอาหารคุณเอง”

หลินซิงเหอพูดด้วยท่าทางเขินอาย “เมื่อคุณมาที่เจียงเฉิง ฉันไม่ได้ต้อนรับคุณอย่างดี อย่าพูดถึงมันอีกเลย ยังไงฉันก็จะเลี้ยงข้าวคุณมื้อนี้ก่อนที่คุณจะออกเดินทาง”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดและตอบตกลง

หลินซิงเหอรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงพูดว่า “ภัตตาคารซวนกงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ อาหารที่นั่นอร่อย ไปที่นั่นกันเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองหลินซิงเหอ แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักตัวตนของหลินซิงเหอ แต่อีกฝ่ายก็บอกจะพาเขาไปทานอาหารที่ภัตตาคารซวนกง นี่แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขาและมันก็แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

ท้ายที่สุดแล้วอาหารที่นั่นก็ไม่ใช่ราคาถูก ๆ

“ภัตตาคารซวนกงมันราคาแพง เราไปทานที่อื่นก็ได้” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างสุภาพ

หลินซิงเหอกล่าวว่า “น้องชาย ไม่ต้องเกรงใจหรอก เอาตามแบบที่ฉันว่าเถอะ”

เหล่าหลินยังกล่าวอีกว่า “เสี่ยวไป๋ วันนี้ไม่ต้องเกรงใจหรอก ปกติฉันก็ไม่สุภาพกับนายอยู่แล้ว”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินสิ่งที่เหล่าหลินพูด เขาก็ยิ้มและตกลง “เอาล่ะ งั้นก็ไปที่ภัตตาคารซวนกงกันเถอะ”

เหล่าหลินและหลินซิงเหอขึ้นรถของหลินเจียจวิน เจียงเสี่ยวไป๋พาเจียงชานขึ้นรถของเขา จากนั้นรถทั้งสองคันก็ขับไปที่ภัตตาคารซวนกงด้วยกัน

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็มานั่งอยู่ในห้องส่วนตัว และหลินซิงเหอก็ได้สั่งอาหาร

มีผู้ใหญ่สี่คนและเด็กหนึ่งคน แต่หลินซิงเหอสั่งอาหารแปดจานและซุปหนึ่งจาน ซึ่งทั้งหมดเป็นเมนูแนะนำของทางร้าน

มื้อนี้ไม่ถูก อย่างน้อยราคาก็ต้องเกิน 100 หยวน

ยังมีเวลาอีกสักพักก่อนที่อาหารจะมาเสิร์ฟ หลังจากที่บริกรออกไป หลินซิงเหอก็ยื่นบุหรี่ให้กับเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียจวินและเหล่าหลิน

หลายคนจุดบุหรี่และหลินเจียจวินก็ได้ถามออกมา “ชานชาน หนูพูดอะไรเกี่ยวกับรถสามคันก่อนหน้านี้ ? ”

เจียงชานพูดว่า “รถจี๊ปของป่าป๊าเล็กเกินไป หนูบอกให้เขาซื้อรถคันใหม่ที่ใหญ่กว่านี้ และซื้อให้หม่าม๊าด้วย”

จากนั้น หลินเจียจวินก็เข้าใจและพูดด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้รถจี๊ปถือเป็นรถที่ดีที่สุด แล้วหนูอยากเปลี่ยนเป็นรถอะไรที่ใหญ่กว่านี้อีกล่ะ ? ”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ หลินซิงเหอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “น้องเสี่ยวไป๋ คุณอยากเปลี่ยนรถใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปฏิเสธและพูดว่า “ผมก็มีความคิดนี้อยู่เหมือนกัน”

หลินซิงเหอรู้ถึงความมั่งคั่งของเจียงเสี่ยวไป๋จากพ่อของเขาแล้ว เขาจึงกล่าวว่า “เหมือนที่เจียจวินพูด รถจี๊ปเทียนจิงเป็นรถที่ดีที่สุดในจีนตอนนี้ หากคุณต้องการเปลี่ยนรถ คุณสามารถพิจารณายี่ห้อรถต่างประเทศได้”

ไม่จำเป็นต้องบอก เขาก็รู้หรือเปล่า ?

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังพิจารณาแบรนด์รถต่างประเทศอยู่

แต่ ณ ตอนนี้ เขาคือคนที่ยังไม่เคยไปต่างประเทศ เขาจะแสดงความต้องการของเขาออกมาโดยตรงได้อย่างไร ?

เขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นว่าทำอะไรไม่ถูก แล้วถามออกมาว่า “ผมไม่คุ้นเคยกับรถยนต์ต่างประเทศ และก็ไม่รู้ด้วยว่ามันมีรถแบบไหนบ้าง”

หลินซิงเหอยิ้มและพูดว่า “น้องชาย ถ้าเชื่อใจฉันก็ลองบอกความต้องการของคุณมา แล้วฉันจะช่วยคุณหารถที่อยากได้ให้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และพูดว่า “พี่ซิงเหอ คุณรู้เรื่องรถยนต์ของต่างประเทศด้วยเหรอ ? ”

หลินซิงเหอกล่าวว่า “ฉันทำงานในสำนักงานการค้าต่างประเทศ ซึ่งไม่เพียงแต่รู้จักรถยนต์เท่านั้น แต่ยังรู้จักบริษัทผลิตรถยนตร์และบริษัทการค้าของต่างประเทศอีกด้วย”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากและไม่รีบร้อนที่จะแสดงความต้องการของเขาออกมา แต่เขาได้กล่าวชมขึ้นมาก่อน “พี่ซิงเหอ คุณยอดเยี่ยมมาก การค้าขายกับต่างประเทศไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถทำได้ อย่างน้อยคุณต้องสามารถพูดภาษาต่างประเทศได้ ! ”

หลินซิงเหอโบกมือ “มันก็เป็นแค่ภาษา ไม่ได้ยากอะไร ถ้าสื่อสารบ่อย ๆ เราก็จะเชี่ยวชาญไปเอง น้องชาย แล้วคุณต้องการซื้อรถแบบไหน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋แสร้งทำเป็นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมยังต้องการซื้อรถที่คล้ายกับรถจี๊ปเทียนจิง เพราะผมต้องขับรถเป็นระยะทางไกลอยู่บ่อย ๆ ซึ่งรถแบบนี้มันคล่องตัวกว่า”

หลังจากหยุดไปสักพัก เขาก็พูดต่อ “สำหรับภรรยาของผม ผมต้องการซื้อรถที่สะดวกสบายพร้อมระบบความปลอดภัยที่ดีกว่าให้เธอ”

หลินซิงเหอฟังแล้วก็พูดว่า “เท่าที่ฟังคุณพูดมา ฉันมีรถจี๊ปสองยี่ห้อแนะนำคุณ ยี่ห้อแรกคือรถจี๊ปเชอโรกี และอีกยี่ห้อหนึ่งคือแลนด์โรเวอร์”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินเขาพูด ก็รู้ว่าข้อมูลที่อีกฝ่ายให้มานั้นเป็นความจริง และเห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้มีความรู้จริง

หลินซิงเหอกล่าวเสริม “ส่วนของภรรยาคุณ ยี่ห้อดอดจ์ แรมชาร์จเจอร์ก็น่าสนใจเหมือนกัน ซึ่งราคาของรถยี่ห้อนี้ไม่แพงเท่าไหร่”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและถามว่า “แล้วถ้าเป็นประเภทรถเก๋งซีดานล่ะ ? ”

หลินซิงเหอคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าให้น้องสะใภ้ขับ ก็อาจพิจารณาเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE หรือ BMW 3 Series E30 รุ่นที่สองก็ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้จักรถสองรุ่นนี้อยู่แล้ว

แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ จึงถามถึงคุณลักษณะของรถทั้งสองคันนี้

หลินซิงเหอจึงพูดคุยกับเขาไม่หยุด

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน พนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟ

“ลูกค้า อาหารที่สั่งไป เราเสิร์ฟครบหมดแล้ว เชิญทานให้อร่อยนะครับ”

หลินซิงเหอพยักหน้าและขอบคุณพนักงานเสิร์ฟ

“น้องชาย มาคุยกันต่อตอนกินข้าวเถอะ ! ”