ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 782 ข่าวเกี่ยวกับรถใหม่

ตอนที่ 782 ข่าวเกี่ยวกับรถใหม่

กว่าจะกลับมาถึงชิงโจวก็เป็นเที่ยงวันของวันที่สามแล้ว

ไม่ใช่ว่าต้องจอดรถให้เหล่าหลินยืดเส้นยืดสายระหว่างทาง จึงทำให้ช้า แต่เป็นเพราะบนท้องถนนวันที่กลับมาไม่เหมือนตอนที่ไป หลังจากผ่านหวงโจวและเข้าสู่พื้นที่ภูเขา มันก็มีหิมะตกเล็กน้อยในบางพื้นที่

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้เอาโซ่มาด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องขับรถอย่างระมัดระวังและค่อย ๆ ขับช้า ๆ ตลอดทาง เมื่อเขาไปถึงเย่ซานเหอก็มืดแล้ว

มันทั้งมืดและถนนก็ลื่น บวกกับมีหมอกหนาท่ามกลางภูเขา เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ได้รีบ เขาได้ไปพักอยู่ในโรงแรมหนึ่งคืนและออกเดินทางอีกครั้งในตอนเช้า

หลังจากมาถึงเมืองชิงโจวแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่รีบพาเหล่าหลินกลับบ้าน เขาพูดว่า “เหล่าหลิน เที่ยงแล้ว ไปที่สปาเพื่อกินข้าวอบหม้อดินก่อนเถอะ จากนั้นก็นวดเท้าที่นั่นสักหน่อย เรานั่งรถกันมาสองวันติด ผมคิดว่าคุณคงเหนื่อยมาก คุณพักผ่อนก่อน”

เหล่าหลินเองก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกัน เขาจึงไม่ได้ปฏิเสธ

เจียงเสี่ยวไป๋จึงขับรถตรงไปที่สปาบนถนนเหมี่ยววานทันที

“ในที่สุดก็ถึงแล้ว ! ” หลังลงจากรถจี๊ปแล้ว เจียงชานก็ยืดตัวและพูดอย่างมีความสุข

“ชิงโจวดีกว่าเยอะ ! ” เหล่าหลินก็ยืดเส้นยืดสายตัวเองด้วย “ชานชาน หนูคิดแบบนั้นไหม ? ”

“ใช่ค่ะ ! ” เจียงชานพยักหน้า “คุณปู่หลิน รีบเข้าไปข้างในเถอะค่ะ หนูเริ่มได้กลิ่นหอมของข้าวอบหม้อดินแล้ว”

เหล่าหลินหัวเราะร่า “เจ้าแมวน้อยละโมบ ทำไมจึงโลภขนาดนี้ ? ”

หลังออกจากชิงโจวไปหลายวัน เขาก็คิดถึงอาหารในชิงโจวจริง ๆ

เขาไม่ใช่นักชิมอาหาร เขาจึงคุ้นเคยอยู่แต่รสชาติของบ้านเกิดเท่านั้น เมื่อเจ้าตัวน้อยพูดถึงข้าวอบหม้อดิน เหล่าหลินก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

พวกเขาทั้งสามเข้าไปในร้าน จากนั้นพนักงานต้อนรับสองคนที่หน้าประตูโค้งคำนับและกล่าวสวัสดี “ยินดีต้อนรับลูกค้าทั้งสามท่าน กรุณาเปลี่ยนรองเท้าแตะของคุณไว้ตรงนี้นะคะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าพนักงานต้อนรับทั้งสองมาทำงานเมื่อไหร่

ในขณะนี้ เฉินซินก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีผู้ช่วยเจียง ! ”

“สวัสดีคุณหลิน ! ”

เมื่อทักทายทั้งสองคน เธอก็โบกมือไปทางเจียงชานเบา ๆ

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่พนักงานต้อนรับทั้งสองคน แล้วถามว่า “คุณเป็นคนจัดการใช่ไหม ? ”

เฉินซินพยักหน้า ดึงเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่โต๊ะหลุมไฟให้นั่งลงแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ดูการเปลี่ยนแปลงของที่นี่สิ ฉันเป็นคนปรับเปลี่ยนมันเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปรอบ ๆ และเห็นว่ามีชั้นวางที่เป็นล็อคอยู่หน้าโต๊ะหลุมไฟ ลูกค้าคนหนึ่งเอารองเท้า เสื้อคลุม กระเป๋า ของมีค่าใส่ไว้ในนั้น แล้วก็ล็อคกุญแจที่มีหมายเลขกำกับ โดยที่หมายเลขบนกุญแจก็ตรงกับหมายเลขที่ติดกำกับอยู่หน้าล็อคเกอร์

เขาเข้าใจทันทีว่าวิธีการของเฉินซินนั้นคล้ายคลึงกับร้านสปาในยุคสมัยต่อมา หลังจากเข้าไปในร้านแล้ว ลูกค้าต้องเปลี่ยนรองเท้าก่อน แล้วเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะ จากนั้นจึงจะมอบกุญแจหมายเลขให้กับลูกค้าเพื่อเอาของไปเก็บไว้ในล็อคเกอร์ เมื่อเช็คเอาท์ ก็ให้ลูกค้ามาเปิดเอาของและเอากุญแจคืนที่หน้าเคาท์เตอร์

ตู้ล็อคเกอร์นี้มีไว้ให้ลูกค้าเก็บของสำคัญ

“ไม่เลว เป็นความคิดที่ดี ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเห็นด้วย แต่เขาไม่คาดคิดว่าเฉินซินจะคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้

หลังจากได้รับการยกย่องจากเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าของเฉินซินก็ดูจะดีใจขึ้นมา เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันแค่คิดว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนรองเท้าหลังจากที่แขกเข้ามาในห้อง และคงไม่ดีนัก ถ้าให้แขกวางของมีค่าไว้ข้างนอกแบบนี้ ก็เลยปรับปรุงบ้าง……”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “การปรับปรุงนี้ค่อนข้างดี ! ”

เฉินซินพูดต่อด้วยความตื่นเต้น “หากรองเท้าของลูกค้าสกปรกเกินไป เราก็ช่วยทำความสะอาดให้นิดหน่อย เพื่อให้แขกรู้สึกถึงการบริการของร้าน”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่เลว ไม่เลว ดูเหมือนว่าฉันจะเลือกคนที่เหมาะสมมาบริหารสปาไม่ผิดคนแล้วล่ะ”

เฉินซินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ฉันติดตามคุณมานาน ฉันสังเกตการทำงานของคุณ และเอามาปรับใช้ทีละเล็กละน้อยอยู่เสมอ”

หลังจากพูดจบ เธอก็ยิ้มออกมาและถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณกับเหล่าหลินมาที่นี่เพื่อทานข้าวหรือนวดเท้าล่ะคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “กินข้าวก่อน แล้วค่อยพาเหล่าหลินไปนวดเท้า จากนั้นฉันก็จะกลับบ้าน”

เฉินซินพูดขึ้นมาทันที “ไม่มีปัญหาค่ะ พวกคุณนั่งรอสักพักนะคะ แล้วฉันจะจัดการให้” หลังจากนั้น เธอก็หันไปพูดกับเหล่าหลิน “หลังจากที่คุณนวดเท้าแล้ว เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปส่งที่บ้านนะคะ”

เหล่าหลินหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวเฉิน ฉันรบกวนเธออีกแล้ว ! ”

ในอดีต ทุกครั้งที่เหล่าหลินมาเรียนทำข้าวอบหม้อดิน เฉินซินจะเป็นคนไปส่งเขากลับบ้านทุกครั้ง

หลังจากส่งกันไปส่งกันมา ทั้งสองก็เริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้น

เฉินซินยิ้มและพูดว่า “คุณหลิน ไม่มีปัญหา วันนี้คุณอยากกินข้าวอบหน้าอะไรดีคะ ? ”

เหล่าหลินกล่าวว่า “ขอเหมือนเดิม”

เฉินซินพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะสั่งข้าวอบหม้อดินไก่และเห็ดให้คุณ”

หลังจากถามเหล่าหลินแล้ว เธอก็หันมาถามเจียงเสี่ยวไป๋และเจียงชานต่อ

เจียงเสี่ยวไป๋สั่งข้าวอบหม้อดินรสเผ็ด ส่วนเจียงชานสั่งสองหม้อ คือข้าวอบหม้อดินซี่โครงหมูถั่วดำหนึ่งหม้อ และข้าวอบหม้อดินหมูผัดอีกหนึ่งหม้อ

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง จึงถามด้วยความประหลาดใจ “หนูอยากกินมากขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงชานกล่าวว่า “หนูไม่ได้กินมานานมากแล้ว อยากจะกินมื้อใหญ่ไปเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋กุมขมับของเขา เขากังวลมากว่าลูกสาวของเขาจะกลายเป็นคนอ้วนในอนาคต ซึ่งจะไม่สวย เขาจึงพูดด้วยความกังวล “อย่ากินเยอะ กินแค่อิ่มก็พอแล้ว”

เจียงชานพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ถ้ากินไม่หมด หนูจะแบ่งให้ป่าป๊าค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรอีก และขอให้เฉินซินไปสั่งข้าวให้ ส่วนเขาก็เดินไปที่เคาท์เตอร์แล้วโทรหาหลินซิงเหอ

เมื่อเขาออกจากเจียงเฉิง เขาบอกว่าจะโทรบอกหากเขากลับถึงชิงโจวแล้ว

ราว 10 นาทีต่อมา ก็มีการเชื่อมต่อสาย

หลินซิงเหอเป็นคนรับโทรศัพท์ เจียงเสี่ยวไป๋จึงกล่าวว่า “พี่ซิงเหอ ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง เราเพิ่งมาถึงชิงโจว ผมจะโทรมาบอกคุณว่าเราเดินทางปลอดภัยดี”

หลินซิงเหอกล่าวว่า “ขอบคุณจริง ๆ นะครับ หากมาที่นี่อีก เรายินดีต้อนรับเสมอ”

เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายว่า “หลังจากที่เราออกจากหวงโจว ก็มีหิมะตกบนภูเขา ดังนั้นเราจึงค่อย ๆ ขับกลับมา จึงช้ากว่าที่คิด อาจทำให้คุณเป็นกังวลได้”

หลินซิงเหอกล่าวว่า “เมื่อวานฉันไม่ได้รับสายจากคุณ ฉันคิดว่าต้องล่าช้าบนท้องถนน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณอยากจะพูดอะไรกับเหล่าหลินสักสองสามคำไหม ? ”

หลินซิงเหอกล่าวว่า “ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมบอกให้เขาติดตั้งโทรศัพท์ที่บ้านแล้วเมื่อไปถึงชิงโจว เพื่อที่จะได้ติดต่อเขาได้ง่ายขึ้นในอนาคต”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตกลง ฉันจะบอกเหล่าหลินให้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็วางแหละ”

“เดี๋ยวก่อน” หลินซิงเหอหยุดเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “ฉันขอถามคุณให้ชัดเจนอีกครั้งเกี่ยวกับรถที่คุณต้องการ เพราะจำเป็นต้องนำเข้ามาจากสหรัฐอเมริกาและยุโรป อย่างไรก็ตามตอนนี้มีเรือบรรทุกสินค้าที่พร้อมมาส่งแล้ว คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะซื้อตามจำนวนที่บอกมา”

เรือบรรทุกสินค้าจะใช้เวลาประมาณ 20 วันในการเดินทางจากสหรัฐอเมริกามายังจีน และประมาณหนึ่งเดือนจากยุโรปมายังจีน

แน่นอนว่านี่คือความเร็วในการขนส่งของปี 1983 และจะเร็วขึ้นอีกในยุคสมัยต่อมา

เจียงเสี่ยวไป๋ดีใจมากเมื่อได้ยินว่าหากสินค้าถูกจัดส่งในสัปดาห์นี้ รถยนต์ทั้ง 18 คันก็จะส่งมาถึงจีนก่อนเทศกาลตรุษจีน

เขาจะได้ขับรถใหม่ได้ในช่วงตรุษจีนพอดี

เขาจึงรีบพูดทันทีว่า “แน่นอน แล้วทั้งหมดราคาเท่าไหร่ ? วันนี้ผมจะได้โอนเงินไปให้คุณ”