ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 826 หิมะตกแล้ว มาจุดพลุกัน

ตอนที่ 826 หิมะตกแล้ว มาจุดพลุกัน

ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋กำลังทานอาหารอยู่ที่ห้องโถงด้านข้าง ไม่นานข้างนอกก็เริ่มมืดลง

ในท้องฟ้ายามค่ำคืน เกล็ดหิมะค่อย ๆ ปลิวตกลงมา

ในตอนแรกก็ยังคงตกมาเป็นครั้งคราว แต่นานไปก็เริ่มมีเกล็ดหิมะตกลงมามากขึ้นเรื่อย ๆ เกล็ดหิมะลอยอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนพร้อมกับลมหนาวที่พัดผ่านมา

“ป่าป๊าคะ เมื่อไหร่เราจะจุดพลุ ? ”

เจียงชานตื่นเต้นมากที่จะได้จุดพลุ เมื่อเธอทานอาหารได้ครึ่งทาง เธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ

เจียงไห่หยางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า “นี่ไม่ใช่ตรุษจีน ทำไมเราถึงจุดพลุล่ะ ? ”

หวังซิ่วจวี๋ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ เช้านี้แม่ไม่ได้ซื้อพลุติดมาไว้เลย จะไปเอาพลุมาจากไหน ? ”

เจียงชานจึงพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า “ป่าป๊าซื้อมาและเก็บไว้ในรถแล้วค่ะ”

เจียงไห่หยางมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “แกซื้อพลุมาด้วยเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ผมซื้อมานิดหน่อยครับ”

เจียงไห่หยางเม้มริมฝีปาก เขาไม่เชื่อ ทุกครั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าซื้อมานิดเดียว สุดท้ายมันก็มีจำนวนมากมายอยู่ดี

ในอดีต ทุกครั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋ใช้เงิน เขาจะรู้สึกกลัวตลอด เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ใช้เงินมือเติบเกินไป

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มคุ้นเคยกับมันแล้ว

ดังนั้นเขาจึงแค่พูดว่า “ไว้ค่อยเอาลงมาจากรถ แล้วเอาไปจุดที่ลานด้านล่าง”

เจียงชานพูดว่า “ป่าป๊าคะ เราขับรถลงไปตรงนั้นก็ได้ จะได้ไม่ต้องยกมันไปอีก”

เมื่อเจียงไห่หยางได้ยิน เขาก็รู้ว่าการคาดเดาของเขาถูกต้องจริง ๆ เด็กคนนี้ซื้อมาเยอะอย่างที่คิดแน่นอน

เขาจึงพูดกับเจียงชานว่า “เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าหัดขี้เกียจ อยากจะจุดพลุ แต่ขี้เกียจขนพลุลงไป แบบนี้มันไม่ได้”

เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ “ป่าป๊าบอกว่าคนเราต้องเรียนรู้ที่จะใช้เครื่องมือเพื่อทุ่นแรงและช่วยเพิ่มความสะดวกสบายค่ะ”

เจียงไห่หยางได้ยินแบบนั้นก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เพราะความเกียจคร้าน แต่อ้างว่าใช้ทุ่นแรง ปู่ชื่นชมหลานจริง ๆ เอาล่ะ รีบกินเถอะ หลังจากกินเสร็จก็จะได้จุดพลุแล้ว หากรอให้ดึกเกินไป อาจจะรบกวนการพักผ่อนของชาวบ้านเอาได้”

เดิมที เจียงเสี่ยวไป๋วางแผนที่จะเริ่มจุดพลุตอนห้าทุ่ม ซึ่งใกล้จะถึงเที่ยงคืนพอดี แต่หลังจากฟังคำพูดของ เจียงไห่หยางแล้ว เขาก็จำได้ว่าคนในชนบทเข้านอนเร็ว ในสมัยก่อนเป็นเพราะต้องการประหยัดน้ำมันก๊าดที่ใช้จุดไฟในตอนกลางคืน ชาวบ้านจึงเข้านอนตั้งแต่สองสามทุ่มแล้ว

แต่ทุกวันนี้ ทุกครัวเรือนมีทีวี และผู้คนมักจะเข้านอนหลังจากละครจบตอนสี่ทุ่มครึ่ง

เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้เพียงเปลี่ยนใจและตัดสินใจว่าจะจุดพลุหลังจากทานข้าวเสร็จ

ไม่นาน เจียงชานก็กินข้าวเสร็จก่อน เธอทิ้งตะเกียบแล้ววิ่งออกไปทันที

“ป่าป๊าคะ หิมะตก ! ”

ทันทีที่เธอไปถึงประตู เธอก็ตะโกนขึ้นมา

ในห้องเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋และคนอื่นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยืนขึ้นและเดินไปที่ประตู

แม้แต่หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงก็เดินตามมา

“หิมะตกจริงด้วย ! ”

“ถึงว่าทำไมวันนี้ถึงหนาวมาก ที่แท้เป็นเพราะหิมะจะตกนี่เอง”

‘หิมะเริ่มตกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พื้นเริ่มเปียกไปหมดเลย”

“ช่างเถอะน่า ปล่อยมันไป”

“ตอนนี้หิมะตก เกรงว่าคืนนี้จะต้องรีบจุดพลุให้เสร็จ”

“ใช่แล้ว ดูเหมือนว่าหิมะจะไม่เบาลงด้วย”

“นี่เป็นหิมะแรกของปีนี้เลยนะ ! ”

“วันปีใหม่หิมะตก เยี่ยมมาก หิมะมงคลถือเป็นปีที่ดี ! ”

“ใช่แล้ว หิมะมงคลบ่งบอกถึงการเก็บเกี่ยวที่ดี ปีหน้าจะต้องเป็นปีที่ดีแน่นอน”

“……”

หลายคนรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นเกล็ดหิมะลอยอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เจียงชาน เจียงถิง และหวังกังมีความสุขกว่าใคร พวกเขาวิ่งไปที่ลานหน้าบ้านเพื่อไล่จับเกล็ดหิมะ

หลังจากที่วุ่นวายมาระยะหนึ่งแล้ว หวังซิ่วจวี๋ก็พูดว่า “ถิงถิงกับเสี่ยวกังยังทานอาหารไม่เสร็จเลย รีบกลับเข้ามาทานให้หมดก่อน หลังจากทานเสร็จแล้วค่อยไปเล่นใหม่”

“อ้อ”

“เอาล่ะ ฉันใกล้จะหมดแล้ว ! ”

เด็กน้อยทั้งสองตอบตกลงแล้วรีบกลับไปกินข้าวข้างในบ้านให้เสร็จ

หลังจากที่เจียงไห่หยางกลับมาที่โต๊ะแล้ว ทั้งสามคนก็ดื่มต่อ

พวกเขาทั้งสามดื่มเหมาไถไปสองขวด แต่ละคนเริ่มเมาแล้ว

เจียงไห่หยางที่เห็นว่าเริ่มเมาแล้วจึงพูดว่า “มาจุดพลุกันเถอะ”

เจียงชาน เจียงถิง และหวังกังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อมานานแล้ว พวกเขาตะโกนด้วยความดีใจขึ้นมาทันที และเดินตามเจียงเสี่ยวไป๋ออกไปที่โกดังใต้ดิน

หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงก็เดินออกประตูมาเหมือนกัน แต่พวกเธอยืนอยู่แค่ที่ลานด้านนอกเท่านั้น ไม่ตามลงไป

“ยืนอยู่ตรงนี้ก็มองเห็นได้ ! ” หลินเจียอินกล่าว

เฝิงเยี่ยนหงพยักหน้า “การดูพลุที่ดีจะต้องดูจากที่สูง”

พวกเธอทั้งสองยืนอยู่ข้างลาน โดยมีเกล็ดหิมะตกลงมาบนหัวและไหล่ของพวกเธอ

หวังซิ่วจวี๋เดินตามออกมา และพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย “หิมะและลมก็พัดแรง พวกลูกทั้งสองไม่ควรมายืนตากลมแบบนี้ รีบเข้าไปในบ้านเถอะ”

เฝิงเยี่ยนหงยิ้ม “ป้าสาม ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราขอยืนดูพลุตรงนี้สักพัก”

หวังซิ่วจวี๋รู้ว่าอย่างไรทั้งสองคนก็คงจะไม่ฟังเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่คิดที่จะเกลี้ยกล่อมอะไรอีก

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถไปที่ลานเล็ก ก่อนจะเปิดท้ายรถออกเผยให้เห็นว่ามันเต็มไปด้วยพลุและดอกไม้ไฟชนิดต่าง ๆ

“ว้าว มันเยอะมาก ! ”

หวังกังอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น และรีบไปหยิบเอาพลุระเบิดออกมาสองสามอัน

พลุระเบิดนั้นเป็นท่อบาง ๆ เหมือนกับท่อนไม้ไผ่ แต่เป็นท่อที่ทำมาจากกระดาษแข็งที่พันด้วยกระดาษสีแดงและมีตะกั่วอยู่ข้างใน แล้วมีชนวนอยู่ด้านบนสุด

วิธีเล่นให้จับด้านล่างโดยให้ปลายด้านหนึ่งชี้ขึ้น หลังจากจุดชนวน ลูกไฟก็จะดีดออกจากลำกล้องและลอยขึ้นไประเบิดบนท้องฟ้าเป็นแสงวาบวับและมีเสียงดัง

เจียงชานและเจียงถิงต่างก็เคยเล่นมันมานับครั้งไม่ถ้วน

ส่วนหวังผิงก็มองไปที่พลุไฟเหล่านี้และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “นายซื้อมาเยอะมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “รีบช่วยฉันขนออกไปเร็วเข้า เราจะได้จุดมันสักที ! ”

หวังผิงพยักหน้าและช่วยเจียงไห่หยางยกกล่องพลุออกมาทั้งหมด

“ป่าป๊า รีบจุดไฟเร็ว ! ” หวังกังวิ่งไปหาหวังผิงและตะโกนเสียงดัง

หวังผิงพูดว่า “ลูกไม่กลัวเหรอ ? ”

หวังกังส่ายหัว ความกระตือรือร้นที่จะได้เห็นเต็มไปทั่วใบหน้าของเขา

หวังผิงพยักหน้าอย่างมีความสุข มันจะดีกว่าถ้าเด็กชายกล้าหาญกว่านี้ เขาหยิบไฟแช็กที่ใช้แล้วทิ้งออกมาและกำลังจะช่วยหวังกังจุดชนวน แต่เจียงชานก็ตะโกนมาว่า “ลุงหวังคะ หนูก็อยากจุดด้วยเหมือนกัน”

หวังผิงรู้สึกขบขันและพูดว่า “สาว ๆ แค่ดูก็พอ เพราะการจุดพลุเองนั้นอันตรายมาก”

เจียงชานดูไม่กังวลและพูดด้วยน้ำเสียงที่หวาน “ขนาดเสี่ยวกังยังกล้าจุด ทำไมหนูจะไม่กล้าล่ะคะ ? ”

“หนูเป็นพี่สาวของเขาเชียวนะ ! ”

“ต้องให้หนูจุดก่อน ! ”

หวังผิงยิ้ม “เอาล่ะ หนูต้องจับอย่างระมัดระวัง อย่าปล่อยให้หลุดมือเพราะตกใจเด็ดขาด ไม่งั้นพลุอาจจะกระเด็นโดนใบหน้า ทำให้เราบาดเจ็บได้”

ขณะที่เขาพูด เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋เฝ้าดูจากด้านข้างและไม่ได้หยุดเขาเลยแม้แต่น้อย

เจียงชานกะพริบตาไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ได้ค่ะ หนูจะจับมันให้แน่นแน่นอน”

จากนั้น หวังผิงก็จุดชนวนพลุในมือของเจียงชาน

“ซิซซี่…”

ประกายไฟเผาไหม้เข้าไปใน ‘กระบอกปืนใหญ่’ อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มีเสียงดัง ‘ปัง ! ’ ลูกไฟถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงสามสิบถึงสี่สิบเมตร ก่อนที่มันจะระเบิดดัง ‘ปัง ! ’ อีกครั้ง ทันใดนั้น พลุดอกไม้ไฟก็เบ่งบานประกายแสงอันเจิดจ้าออกมา

“ปัง ปัง ปัง ! ”

เสียงระเบิดดังขึ้นมาหลายครั้งติดต่อกัน ดอกไม้ไฟก็เบ่งบานประกายส่องสว่างในท้องฟ้ายามค่ำคืน

“สวยมาก ! ”

“สวยจริง ๆ ! ”

หวังกังและเจียงถิงต่างก็โห่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

อย่างไรก็ตาม พลุถือหนึ่งแท่งนั้นจะมีดอกไม้ไฟเพียงไม่กี่ลูก และในไม่ช้า เจียงชานก็ถือท่อเปล่าในมือ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนก็กลับมาสงบอีกครั้ง

“พ่อ มาจุดให้ผมเลย ! ” หวังกังชูพลุถือขึ้น แล้วพูดเสียงดัง

เจียงชานยังโยนหลอดเปล่าในมือของเธอออกไป หยิบอันใหม่แล้วเรียกเจียงถิง “น้องถิงถิง มาจุดพลุด้วยกันสิ ! ”