ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 834 ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน

ตอนที่ 834 ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน

เมื่อวานนี้เขาได้ตกลงกับนายกเทศมนตรีจางเพื่อขอใบอนุญาตประกอบกิจการเปิดร้านค้า

เขาจึงไปหาเฉินเซียนจิ้น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ใบอนุญาตเปิดบริษัทชิงโจวโฮมอินน์เทรดดิ้งจำกัดก็เสร็จสิ้น ซึ่งธุรกิจนี้ยังครอบคลุมถึงการจัดจำหน่ายสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน เครื่องเขียน ธัญพืช น้ำมัน อาหาร เครื่องดื่ม บุหรี่ เครื่องใช้ในครัวเรือนและเสื้อผ้า เป็นต้น

โดยพื้นฐานแล้วจะครอบคลุมทุกรูปแบบของธุรกิจแบบซูเปอร์มาร์เก็ตในยุคสมัยต่อมา

ด้วยใบอนุญาตนี้ เขาสามารถขายข้าว แป้ง น้ำมัน บุหรี่และธัญพืชได้ด้วย

เหตุผลที่เขาเลือกชื่อ “โฮมอินน์” ก็เพราะเขาคิดไว้แล้วว่าห้างสรรพสินค้าโฮมอินน์และร้านสะดวกซื้อโฮมอินน์ของเขาจะเป็นเหมือนตู้เก็บของสำหรับหลายพันครอบครัว หากต้องการอะไรก็สามารถไปเลือกซื้อได้อย่างสะดวกสบาย คุณภาพสูง ราคาไม่แพงและยังมีบริการจัดส่งถึงหน้าบ้านอีกด้วย

แน่นอนว่ายังมีเรื่องสำคัญอีกสองเรื่องในแผนของเขา

หนึ่งคือเขาตั้งใจจะเพิ่มจุดขายสำหรับโครงการล็อตเตอร์รี่แห่งความหวังในร้านสะดวกซื้อ และอีกเรื่องก็คือเขาจะเปิดตัวตู้โทรศัพท์สาธารณะ

ในชาติที่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไป ยังไม่มีการผลิตโทรศัพท์มือถือ ส่วนโทรศัพท์บ้านก็ไม่ค่อยได้รับความนิยม ตู้โทรศัพท์สาธารณะจึงกลายเป็นช่องทางสำคัญในการสร้างรายได้ ดึงดูดลูกค้าและเพิ่มความสะดวกสบายให้กับลูกค้า

เป็นเพราะเขาต้องการพัฒนาธุรกิจทั้งสามประเภท ได้แก่ ธัญพืชและน้ำมัน ยาสูบและเกลือ และตู้โทรศัพท์สาธารณะ เขาจึงขอให้นายกเทศมนตรีจางอนุมัติบริษัทดังกล่าว ไม่อย่างนั้นเขาก็จะไม่สามารถทำธุรกิจที่ครอบคลุมเหล่านี้ได้

ท้ายที่สุดแล้ว ธัญพืชและน้ำมันในยุคนี้ยังถูกควบคุมโดยรัฐ

แม้แต่ในยุคสมัยต่อมา ยาสูบและเกลือก็ยังคงถูกรัฐผูกขาด และไม่สามารถทำได้หากไม่มีใบอนุญาต

ยิ่งเป็นตู้โทรศัพท์สาธารณะยิ่งไม่ต้องพูดถึงในช่วงนี้

เขาส่งเฉินเซียนจิ้นกลับไปที่เทศบาลเมือง ก่อนที่เขาจะลงจากรถ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยื่นบุหรี่ให้เขา

ซึ่งมันก็เป็นนิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋อยู่แล้ว ที่จะต้องมีอะไรตอบแทนหากขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น

การให้เกียรติกันและกันแม้จะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีเป็นหลักการที่เขายึดถือมาโดยตลอดเช่นกัน

นับประสาอะไรกับโลกแห่งผลประโยชน์ ท้ายที่สุดโลกนี้ก็ไม่มีใครสามารถพึ่งพาตนเองได้ตลอดไป ยิ่งมีความสัมพันธ์ที่ดีเท่าไหร่ การให้เกียรติกันก็ยิ่งจำเป็นมากเท่านั้น

หลังออกจากศาลากลางแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็รีบไปที่สำนักงานของเมิ่งเสี่ยวเป่ยที่โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกต่อ

เมิ่งเสี่ยวเป่ยรายงานแผนกิจกรรมให้เขาฟังโดยละเอียดอีกที

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สถานการณ์ทั่วไปจากปากของหวังผิงบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังคงฟังอย่างตั้งใจ

เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร และพูดเพียงว่า “แผนการนี้ไม่มีจุดบกพร่องอะไรแล้ว คุณสามารถนำไปปฏิบัติได้ตามนี้เลย”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเธอแล้วพูดว่า “แม้ว่าตอนนี้คุณจะต้องคอยจัดการงานนี้อยู่แล้ว แต่เรื่องเหล่านี้ยังต้องรบกวนให้คุณออกหน้าด้วย”

จากนั้น เขาก็ได้นำใบอนุญาตประกอบธุรกิจของบริษัทชิงโจวโฮมอินน์เทรดดิ้งจำกัดที่เขาเพิ่งได้รับมายื่นให้เมิ่งเสี่ยวเป่ย

เมิ่งเสี่ยวเป่ยรับมันมาและมองลงไป เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น “คุณนี่ชอบเพิ่มงานให้ฉันจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างขอโทษ “ช่วยไม่ได้ ผมยังมีงานที่ต้องทำอีกมาก”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณสั่งมาแล้ว ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ คุณต้องการให้ฉันจัดหาสินค้าให้ใช่ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

เขาไม่กังวลที่ต้องฝากงานไว้กับเมิ่งเสี่ยวเป่ย เธอรู้ว่าต้องทำอะไรโดยไม่ต้องอธิบายให้มากความ

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ เมิ่งเสี่ยวเป่ยกลับยืนขึ้นและเดินไปที่ตู้เก็บเอกสาร ดึงแฟ้มออกมา เธอเปิดดูมัน แล้วเดินมายื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบมันขึ้นมาดู และอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

แฟ้มนี้ได้บันทึกซัพพลายเออร์ของห้างสรรพสินค้าต่าง ๆ ตามหมวดหมู่เช่น สินค้า ปริมาณสินค้า ราคา ฯลฯ ล้วนถูกบันทึกไว้ในนี้อย่างชัดเจน

“คุณเก็บรวบรวมข้อมูลนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้ม “เมื่อครั้งที่คุณบอกว่าคุณมีความคิดจะเปิดห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในอาคารชิงโจว ฉันจึงได้ให้พนักงานขายและคนขับรถไปรวบรวมข้อมูลของห้างสรรพสินค้าแต่ละแห่งมาให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม

เมิ่งเสี่ยวเป่ยให้ความสำคัญกับงานของเขาเป็นอันดับแรก ซึ่งช่วยเขาแก้ปัญหาได้มากจริง ๆ

“ดีมาก แม้จะยังไม่ได้เปิดห้างสรรพสินค้า แต่ร้านสะดวกซื้อของเราจะเปิดตัวเร็ว ๆ นี้แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ข้อมูลนี้เป็นแค่ข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น หากว่าเราจะร่วมมือกับผู้ผลิตเหล่านี้ เรายังจะต้องทำกฎบัตรขึ้นมา จากนั้นก็ให้พนักงานขายไปหารือกับผู้ผลิตและเซ็นสัญญาอีกที”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า และเริ่มพูดคุยรายละเอียดกับเมิ่งเสี่ยวเป่ยทันที

พวกเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับคุณภาพและกระบวนการจัดหา

เมื่อพูดคุยรายละเอียดลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทั้งสองก็พบว่ายังมีปัญหาร้ายแรงอยู่

นั่นก็คือปริมาณการซื้อ

เพื่อให้ได้ราคาต่ำสุด ปริมาณการซื้อคือตัวบ่งชี้ที่สำคัญ

หากปริมาณการสั่งซื้อน้อย ผู้ผลิตที่ไหนจะให้ราคาต่ำแก่คุณ ?

แต่ตอนนี้เจียงเจียกรุ๊ปยังไม่มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ และร้านสะดวกซื้อในเครือก็ยังไม่ได้สร้างแม้แต่สาขาเดียว ตอนนี้เขาเปิดได้เฉพาะร้านค้าเล็ก ๆ ในหมู่บ้านเจียงวานเท่านั้น

พูดตามตรงนี่เป็นเรื่องที่น่าหนักใจอยู่เหมือนกัน

“ผู้ช่วยเจียง ฉันว่าเรารอก่อนเถอะค่ะ ฉันจะให้คนไปหาทำเลทำร้านสักสิบแห่งในชิงโจว แล้วเราค่อยเจรจากับผู้ผลิตขณะที่ยังตกแต่งร้านก็ได้” เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋คิดอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณแค่ต้องมองหาทำเลเปิดร้าน เราไม่จำเป็นต้องรอความร่วมมือจากผู้ผลิตเหล่านั้นก็สามารถทำได้ตอนนี้”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “แต่ปริมาณสินค้าที่เราต้องการนั้นน้อยมาก เราจะได้ราคาที่ต่ำได้อย่างไรล่ะคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ใครบอกว่าเราจะซื้อน้อย ๆ กันล่ะ ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยตกตะลึง เธอมองไม่เห็นจริง ๆ ว่าปัญหานี้ต้องแก้ไขอย่างไร ? เธอจึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าว่างเปล่า

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นสีหน้าของเมิ่งเสี่ยวเป่ย เขาก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ และเตือนว่า “คุณเมิ่ง คุณต้องคิดถึงการประชุมสั่งซื้อของตัวแทนจำหน่ายของเราด้วยสิ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยก้มหน้าลงและไตร่ตรอง เธอไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคำสั่งซื้อของตัวแทนจำหน่ายอย่างไร ?

เมื่อเห็นแบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดออกมาตามตรง “ในการประชุมสั่งซื้อของตัวแทนจำหน่ายที่เราจัดขึ้นในเจียงเฉิง เราต้องรวบรวมเงินสั่งซื้อจากพวกเขามาก่อน แล้วจึงจัดส่งสินค้าให้พวกเขา”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้า นี่คือการสร้างยอดขาย

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อ “แต่เมื่อเราเจรจากับผู้ผลิต เราจะทำตรงกันข้ามกับเรื่องนี้”

ทำตรงกันข้าม ?

เมิ่งเสี่ยวเป่ยสับสนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นและพูดด้วยความตื่นเต้น “ผู้ช่วยเจียง คุณกำลังบอกว่าให้เราสั่งซื้อสินค้าในปริมาณสูงสุดเพื่อให้ได้ราคาที่ต่ำ จากนั้นก็เซ็นสัญญา จ่ายเงินมัดจำ และปล่อยให้ผู้ผลิตส่งสินค้าให้เราทีหลังใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น แต่ไม่ทั้งหมด”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยจึงรีบขอคำแนะนำทันที “ไหนคุณลองบอกแผนของคุณมาให้ฉันฟังสิคะ”