ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 842 เจ้าตัวน้อยต้องการเตรียมตัว

ตอนที่ 842 เจ้าตัวน้อยต้องการเตรียมตัว

“ผู้ช่วยเจียง ผมอยากไปเจียงเฉิงด้วยตอนที่งานเริ่ม”

หวงหงหยุนกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่มีปัญหา หลังจากที่คุณไปดูด้วยตาของคุณเอง คุณอาจจะมีไอเดียดี ๆ ในการสร้างสรรค์ดอกไม้ไฟมากขึ้นได้”

หวงหงหยุนยิ้มอย่างขมขื่น เขาเองก็มีความคิดนี้อยู่ในใจเหมือนกัน

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “เรายังจะรับสมัครคนงานเรื่อย ๆ แต่แบบและทักษะที่ผมให้ไปจะต้องเก็บไว้เป็นความลับ”

หวงหงหยุนพยักหน้า “ไม่ใช่ปัญหาอะไร”

เจียงเสี่ยวไป๋คุยกับเขาอีกสองสามคำ จากนั้นก็บอกลาและขอตัวกลับออกมา

เขาได้อธิบายสิ่งต่าง ๆ ไว้อย่างชัดเจน ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของหวงหงหยุนที่ต้องส่งต่อเจตนารมณ์ของเขาออกไป

หลังจากกลับมาที่ร้านนวดเท้าแล้ว เฉินซินก็พูดว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณกลับมาแล้ว เมื่อกี้รองประธานเมิ่งโทรมาหาคุณถึงสองครั้ง”

“อ้อ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบและถามว่า “เธอได้บอกอะไรหรือเปล่า ? ”

เฉินซินส่ายหัว “ไม่ค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เดินตรงไปที่บาร์ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเมิ่งเสี่ยวเป่ยทันที

“สวัสดีรองประธานเมิ่ง ผมเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพูดว่า “คุณกลับมาแล้วเหรอคะ ? ที่โรงงานประทัดหงหยุนเป็นไปด้วยดีไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “คุณก็รู้ว่าผมอยู่ที่นั่น ทำไมคุณไม่โทรไปหาผมที่นั่นเลย ถ้าคุณมีธุระกับผม ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไรหรอกค่ะ ไว้คุยกันหลังจากที่คุณกลับมาก็ไม่สาย”

“งั้นบอกผมมาว่ามีเรื่องอะไร ? ”

“ค่ะ พอดีฉันจะไปที่เจียงเฉิงกับหวังผิงและคนอื่นในบ่ายวันนี้ คุณมีอะไรจะให้ฉันทำอีกไหมคะ ? ”

“เดินทางปลอดภัย ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ “นี่คือคำสั่งของคุณเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ใช่แล้ว ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยแทบจะไร้คำพูด “โอเคค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

พูดจบ ในใจของเธอก็รู้สึกมีความสุขมาก จึงวางสายไป

จนลืมถามว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะไปเจียงเฉิงเมื่อไหร่ ?

เจียงเสี่ยวไป๋วางสายโทรศัพท์แล้วกลับไปที่โต๊ะหลุมไฟ ในตอนนั้นเจียงชานก็ได้เข้ามา

“ป่าป๊าคะ เราจะไปเจียงเฉิงเมื่อไหร่เหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหน้าผากของเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ทำไม หนูอยากไปเจียงเฉิงตอนนี้เลยเหรอ ? ”

เจียงชานกล่าวว่า “ไม่ใช่ค่ะ หนูแค่อยากรู้วันเวลา จะได้เตรียมตัวถูกค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข “หนูต้องเตรียมตัวอะไรอีกล่ะ ? ”

เด็กน้อยมองมาที่เขาอย่างไม่พอใจ “ป่าป๊าจะดูแคลนเด็ก ๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ ! ”

“ทำไมเด็ก ๆ แบบหนูถึงเตรียมตัวบ้างไม่ได้ล่ะคะ ? ”

หลังจากที่เธอบ่นเสร็จ เธอก็พูดต่อว่า “หนูก็ต้องบอกเจียงซือก่อนใช่ไหม ? หนูต้องช่วยน้องถิงถิงเตรียมเสื้อผ้า แปรงสีฟัน และผ้าเช็ดตัวอีกใช่ไหมล่ะคะ ? ”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ถิงถิงและเสี่ยวกังไปเที่ยวต่างเมือง แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่าพวกเขาเมารถขึ้นมา ? ”

“ว่าแต่ลูกอมที่ป่าป๊าพูดถึงครั้งล่าสุดช่วยแก้อาการเมารถได้จริงเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตลกท่าทางของลูกสาวมาก เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “ลูกเป็นเด็กที่รอบคอบมาก”

“อย่ากังวลไป ลูกอมสามารถช่วยแก้อาการเมารถได้”

เด็กน้อยอุทานออกมา “อ้อ” แล้วพูดต่อ “งั้นเราต้องไปหาซื้อมาไว้ล่วงหน้า”

หลังจากพูดจบ เธอก็เสริมว่า “หนูคิดว่าเราต้องเตรียมของว่างสำหรับการเดินทางในครั้งนี้ด้วย ทั้งล่าเถียว เมล็ดฟักทอง เค้กที่รักและขนมอื่น ๆ ”

ดูเหมือนเธอจะจำอะไรบางอย่างได้ จึงพูดว่า “จริงสิ กะหล่ำปลีดองของป้าจางพร้อมทานแล้ว ไม่ใช่เหรอคะ ? หนูอยากเอากะหล่ำปลีดองไปฝากน้าเล็กและเพื่อน ๆ ของเธอค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “หนูคิดถึงแค่น้าเล็กและเพื่อน ๆ ของเธอเท่านั้นเหรอ”

เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนค่ะ เพราะน้าเล็กพาหนูไปเที่ยวทุกครั้ง”

ความคิดของเด็กก็มีแค่นี้ เธอจะสนิทสนมกับใครก็ตามที่ปฏิบัติต่อเธออย่างดี อย่างพาเธอไปเที่ยวเล่น

มันไม่ซับซ้อนอะไร

หวังกังที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ได้พึมพำออกมา “ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องกลับไปเก็บของไว้ล่วงหน้าเหมือนกัน”

เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า “แล้วลูกจะเอาอะไรไปบ้าง ? ”

หวังกังพูดว่า “ผมอยากจะเอาของกินอร่อย ๆ ไปให้พ่อด้วยครับ ! ”

เฝิงเยี่ยนหงพูดด้วยความโกรธ “พ่อของลูกเก่งในเรื่องการดื่มและกินอาหารรสจัดของเจียงเฉิงจะตายไป ลูกยังไปห่วงเขาอีกเหรอว่าจะได้กินอะไรไหม ? ”

หวังกังกล่าวว่า “อาหารของเจียงเฉิงจะอร่อยเท่าอาหารของชิงโจวได้ยังไงล่ะครับ ? พ่อจะต้องอยากกินอาหารที่แม่ทำไปให้แน่นอน”

แม้เฝิงเยี่ยนหงจะบอกลูกชายไปแบบนั้น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าหวังผิงจะคุ้นเคยกับอาหารที่นั่นหลังจากไปที่เจียงเฉิงหรือไม่ หากเธอรู้แบบนี้ เธอคงจะเอาผักดองให้เขาเอาติดตัวไปด้วย

เจียงชานพูดว่า “ป่าป๊ายังไม่ได้บอกเวลาออกเดินทางเลยนะคะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ยังเร็วอยู่ เมื่อถึงเวลาก็จะรู้เอง อาจจะเป็นวันที่ 10 น่ะ ! ”

เจียงชานรับคำ แต่ถึงอย่างนั้นหนูน้อยก็ยังพูดต่อ “งั้นหนูค่อยเก็บกระเป๋าใกล้ ๆ เดินทางในวันที่ 10 แล้วกันค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋เอามือลูบหัวของเธอ “ดีมาก ! ”

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรต้องไปจัดการอีก เจียงเสี่ยวไป๋ชงชาและใช้เวลาในช่วงบ่ายอย่างสบาย ๆ

ตอนที่เขากำลังจะเก็บของกลับบ้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลังจากที่เฉินซินรับสาย เธอก็เดินไปบอกเจียงเสี่ยวไป๋ให้มาคุยสาย

เจียงเสี่ยวไป๋จึงเดินไปรับสายต่อ

“สวัสดี ผมเจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

“ไม่ทราบว่าใครโทรมาครับ ? ”

มีเสียงชราดังมาจากปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์ “ฉันหลินฉางเกิงเอง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว “เหล่าหลิน พวกเขามาติดตั้งโทรศัพท์ให้คุณแล้วเหรอครับ ? ”

หลินฉางเกิงพูดว่า “แค่นี้ก็พอจะรู้แล้วไม่ใช่เหรอ ? ฉันไม่ได้แกล้งโทรหานายเลยนะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “เยี่ยมมาก ต่อไปคุณจะได้ติดต่อกับครอบครัวของคุณได้ง่ายขึ้น หากคุณต้องการอะไร ก็โทรหาผมโดยตรงได้เลยนะครับ”

หลินฉางเกิงกล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นก็จดหมายเลขโทรศัพท์ของฉันไว้นะ หมายเลข 28019”

เจียงเสี่ยวไป๋จดบันทึกไว้ ก่อนจะพูดว่า “ที่บ้านของผมก็มีโทรศัพท์แล้วเหมือนกัน หากว่าในตอนเย็นมีเหตุฉุกเฉินอะไร คุณก็โทรไปหาผมที่บ้านได้”

เขาพูดแล้วให้เบอร์โทรศัพท์บ้านของเขาไป

หลังจากที่หลินฉางเกิงเขียนมันลงไป เขาก็พูดว่า “ผมจะเอาหมายเลขโทรศัพท์ของร้านอาหารแต่ละร้านของเราไปให้คุณในวันหลัง หากคุณขี้เกียจทำอาหารกินเอง เพียงแค่โทรสั่ง แล้วพนักงานของเราจะส่งไปให้กับคุณ”

หลินฉางเกิงกล่าวว่า “ไม่จำเป็น มือเท้าฉันก็มี ฉันต้องทำอาหารกินเอง”

อาหารที่ร้านอาหารของเจียงเสี่ยวไป๋มีราคาอย่างน้อยสองถึงสามหยวน ซึ่งเขาทนไม่ได้ที่จะเสียเงินซื้ออาหารราคาสูงแบบนี้

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก

อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงเวลาก็ลองส่งใบรายการอาหารไปให้เขา ในอนาคตเขาจะสั่งหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเขาก็แล้วกัน

หลังจากวางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาหลินเจียอินและเจียงชานกลับบ้าน

มีแดดจัดมาสองวันติดต่อกันแล้ว ทำให้หิมะบนถนนละลายลงไปเยอะ เหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น พอที่จะทำให้ผู้คนรู้ว่าหิมะตกเมื่อสองสามวันก่อน

ตอนที่เขามาถึงบ้านยังเร็วอยู่ เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพาสุนัขไปเดินเล่น แต่เจียงไห่หยางก็ได้เรียกเขาไว้ก่อน

“เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงถามด้วยความประหลาดใจ “พ่อ มีอะไรจะคุยกับผมงั้นเหรอ ? ”

เจียงไห่หยางพูดว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดลุงใหญ่ พี่ชายของแม่แก แม่ของแกและฉันจะไปที่นั่น แกจะไปด้วยกันไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งเล็กน้อย ตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เขาจำได้ว่าเคยไปที่บ้านของลุงนับครั้งได้

“เนื่องจากเป็นวันเกิดลุง ผมไปอยู่แล้วครับ”

“ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมจะกลับมาเร็ว แล้วเราจะไปด้วยกัน”

เจียงไห่หยางพยักหน้า

ที่เจียงไห่หยางเอาเรื่องนี้มาพูด ก็เพราะว่าเขาอยากจะไปพร้อมกับเจียงเสี่ยวไป๋

“ถ้าอย่างนั้นแกก็เตรียมของขวัญมาด้วย ฉันจะได้ไม่ต้องกังวล ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลงทันที “ไม่มีปัญหาครับ ผมจัดการเอง ! ”

เจียงไห่หยางเหลือบมองเขาแล้วเตือนออกมา “แกไม่ได้ไปบ้านลุงมานานแล้ว ลุงของแกอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ แกต้องเตรียมของไปฝากคนอื่นด้วย”

“โอเคครับ ผมรู้น่า ! ”

แม้ว่าเจียงไห่หยางจะไม่บอกเรื่องนี้ เขาก็จะเอาของฝากติดตัวไปด้วยอยู่ดี

เขาถามออกมาด้วยท่าทีสบาย ๆ “พ่อครับ ปีนี้ลุงอายุเท่าไหร่แล้ว ? ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ลุงของแกเกิดในวันที่ 4 เดือน 12 ของปีเจียหยิน ปีนี้เขาอายุ 69 ปีแล้ว ! ”

วันที่ 4 เดือน 12 คือวันที่ 6 มกราคมของปีนี้

แต่พรุ่งนี้ยังเป็นวันที่ 5 มกราคมอยู่

อย่างไรก็ตาม การนับวันของคนในชนบทจะต้องนับล่วงหน้าหนึ่งวันเสมอ

เจียงเสี่ยวไป๋รู้กฎนี้ดี