ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 851 เหนือความคาดหมาย

ตอนที่ 851 เหนือความคาดหมาย

ในยุคหลังมานี้ ยังมีบางคนที่ยังชอบสะสมเหล้าเก่าอยู่ แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะสะสมเป็นเหล้าที่มีชื่อเสียงเสียมากกว่า เช่น เหล้าเหมาไถหรือเหล้าแดงที่บ่มมานาน

ส่วนเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางก็เป็นเพียงแค่สุราท้องถิ่นธรรมดาที่ในความเป็นจริงแล้วไม่มีมูลค่าพอที่จะให้สะสมเลย

มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ยกเว้นเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางที่ผลิตขึ้นในปี 1980 และปี 1981 ที่ได้รับความสนใจมากเป็นพิเศษ ของปีอื่นก็มี แต่มันไม่ได้รับความสนใจมากขนาดนั้น

เหตุผลที่เหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางที่ผลิตในปี 1980 และปี 1981 มีราคาสูงไม่น้อยไปกว่าเหมาไถ ถ้าเทียบกับเหล้าข้าวโพดเจี้ยนหยางปีอื่น ๆ นั่นก็เพราะว่าผู้นำหลายคนในชิงโจวต่างก็เกิดที่เจี้ยนหยาง เลยทำให้พวกเขาสนใจเหล้าของเจี้ยนหยางเป็นพิเศษ

แต่ถ้าเกิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่เคยมีประสบการณ์มาจากชีวิตก่อนหน้านี้ เขาก็คงไม่รู้สถานการณ์นี้

แต่เขาจะไม่บอกเรื่องนี้กับรองนายกเทศมนตรีถังอย่างแน่นอน

“พอมีเงินก็เลยซื้อเยอะหน่อยน่ะครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบส่ง ๆ ไปงั้น

แต่รองนายกเทศมนตรีถังเองที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร

อย่างไรก็แล้วแต่ เจียงเสี่ยวไป๋เองก็รวยอยู่แล้ว และเขาก็คงไม่ได้มีความตั้งใจที่จะสะสมสุราอะไรพวกนี้อยู่แล้ว

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกมาจากเทศบาลเมืองแล้ว เขาก็ตรงไปที่โรงงานฟิล์มพลาสติกต่อในทันที

ทั้งเมิ่งเสี่ยวเป่ย เฉินอันผิง เปากันฉวน และคนอื่นต่างก็ไปที่เจียงเฉิงกันหมดแล้ว ทำให้ในตอนนี้ประตูสำนักงานของพวกเขาปิดไว้อยู่

มีแค่ประตูห้องทำงานของหวังชิ่งซีและข่งชิงเซี๋ยงเท่านั้นที่ยังคงเปิดอยู่

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบไปมองที่สำนักงานของหวังชิ่งซีสักพัก ก่อนที่จะเดินไปยังสำนักงานของข่งชิงเซี๋ยงก่อน

“ผู้ช่วยเจียง คุณมาได้อย่างไร ? ”

เมื่อข่งชิงเซี๋ยงเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและถามด้วยความประหลาดใจ

“มา นั่งลงก่อน เดี๋ยวผมไปชงชามาให้”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเสี่ยวไป๋มาที่ห้องทำงานของเขา เขาเลยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอย่างไม่ใส่ใจที่ข้างโต๊ะหลุมไฟและพูดด้วยรอยยิ้ม “รองประธานเมิ่งและคนอื่นก็ไปที่เจียงเฉิงกันแล้ว ฉันเลยตั้งใจที่จะมาหาคุณ”

ข่งชิงเซี๋ยงรีบชงชามาแก้วหนึ่งแล้วเอามาวางลงบนโต๊ะต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ จากนั้นเขาก็นั่งลงตรงข้ามแล้วพูดว่า “ก็เพราะว่ารองประธานเมิ่งและคนอื่นไปที่เจียงเฉิงกันหมด ผมก็เลยเฝ้าประจำการอยู่ที่นี่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เอาล่ะ ช่างมันเถอะ แต่ฉันมีเรื่องที่จะวานคุณหน่อยสักสองเรื่อง”

“เรื่องอะไร ? บอกผมมาได้เลย ! ” ข่งชิงเซี๋ยงพูดทันที

“เรื่องแรกเลยคือบริษัทสื่อได้ทำวีดีโอโปรโมตเมืองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่าจ้าง 50,000 หยวน คุณช่วยหาคนไปที่เทศบาลเมืองเพื่อกรอกสัญญาและรับเงินให้หน่อยได้ไหม ? ”

“ได้เลย ผมจะให้เสี่ยวหลี่จัดการให้”

“เรื่องที่สองคือรองนายกเทศมนตรีถังได้อนุมัติรถจี๊ปจำนวน 10 คันให้แล้ว และตอนนี้รถจี๊ปก็ได้มาถึงแล้ว คุณช่วยไปที่คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและการค้าเพื่อชำระเงินและรับรถกลับมาที”

“ได้เลย ผมจะให้เสี่ยวจางเป็นคนไปจัดการ จากนั้นก็จะส่งคนไปขับรถกลับมา”

ด้วยคำพูดง่าย ๆ เพียงไม่กี่คำ เจียงเสี่ยวไป๋ได้จ่ายงานเสร็จแล้ว

ข่งชิงเซี๋ยงถามว่า “ผู้ช่วยเจียง แล้วคุณจะทำอย่างไรกับรถพวกนี้หลังจากที่ไปขับกลับมาแล้ว ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “จอดไว้ในโรงรถก่อน เราค่อยคุยกันหลังจากที่กิจกรรมในเจียงเฉิงเสร็จสิ้นแล้ว”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ! ” ข่งชิงเซี๋ยงกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ขอบคุณมากคุณข่ง ! ”

จากนั้น เขาก็ยืนขึ้นและจากไป

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ได้มาถึงสำนักงานของหวังชิ่งซี

“ผู้ช่วยเจียง ผมนึกว่าคุณไปเจียงเฉิงแล้ว ! ”

เมื่อหวังชิ่งซีเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ดูเหมือนว่าคุณเพิ่งกลับมาคงจะได้ยินเรื่องงานที่เจียงเฉิงมาแล้วใช่ไหม ? ”

หวังชิ่งซีพยักหน้า “ผมได้ยินมาแล้ว”

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ทั้งรองประธานเมิ่งและรองประธานเฉินต่างก็ไปร่วมงานใหญ่ขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่ไปด้วยล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เพราะมีรองประธานเมิ่งและรองประธานเฉินไปก่อนแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไปหรอก”

หวังชิ่งซียิ้มอย่างมีความสุข “จริงด้วย แค่มีรองประธานเมิ่งและรองประธานเฉินอยู่ ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้คุยเรื่องนี้ต่อ เขาพูดว่า “เรื่องที่เจี้ยนหยางลำบากคุณแล้ว ! ” พูดจบ ก็ยื่นบุหรี่ให้

หวังชิ่งซีรับมันมาและพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ผมชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว มันไม่สำคัญว่าจะไปทำงานที่ไหน” หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พูดต่อด้วยความซาบซึ้ง “ไปหมู่บ้านต้าชิ่งครั้งนี้ไม่เพียงแต่ไม่ลำบากเท่านั้น แต่ผมยังได้ทานอาหารและดื่มเครื่องดื่มอร่อย ๆ ทุกวัน แถมยังสะดวกสบายมากกว่าตอนที่ทำงานโรงงานเสียอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม

หวังชิ่งซีหยิบไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งออกมา พร้อมกับยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “มาดูกันว่าผลงานในหมู่บ้านต้าชิ่งนั้นเป็นอย่างไร”

เจียงเสี่ยวไป๋รับมันไป ก่อนที่จะเห็นว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจากสิ่งที่หวังชิ่งซีเคยทำ มันก็ยังคงใช้จุดบุหรี่เหมือนเดิม

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะแปลกใจและพูดว่า “ไม่เห็นมีความแตกต่างเลย ! ”

หวังชิ่งซีพูดอย่างมีความสุขว่า “มันมีความแตกต่างอยู่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว “แต่ผมไม่เห็นความแตกต่างนั้นเลย ! ”

หวังชิ่งซียิ้มและพูดว่า “ก่อนหน้านั้นที่คุณเห็นฉันเป็นคนทำมันเอง แต่ในตอนนี้หมู่บ้านต้าชิ่งเป็นคนทำมันขึ้นมา”

“อันแรกเรียกว่าการทดลอง แต่อันนี้มันคือผลิตภัณฑ์ ! ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกตลก “โอเคคุณหวัง ผมเข้าใจแล้ว หลังจากที่ไปอยู่ในหมู่บ้านต้าชิ่งมานาน คุณดูมีอารมณ์ขันมากขึ้นนะ”

หวังชิ่งซีโบกมือ “ผมพูดจริง”

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมา แล้วถามว่า “คุณมาหาผมเพราะมีธุระใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ มีเรื่องที่อยากจะขอให้ช่วย”

หวังชิ่งซีกล่าวว่า “คุณพูดมาเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “คุณได้นำไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งกลับมาบ้างไหม ถ้าคุณมี เอามาให้ผมหน่อยสิ”

หวังชิ่งซีหยิบถุงสะดวกซื้อออกมาจากใต้โต๊ะของเขา ด้านในถุงมีไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งอยู่เต็มถุง ก่อนที่จะยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋

“ผมรู้ว่าคุณต้องการมัน เลยนำมันกลับมาด้วยบางส่วน”

เจียงเสี่ยวไป๋มองดู ก่อนที่จะพบว่ามีไฟแช็กหลายแบบอยู่ข้างใน ส่วนใหญ่จะมีรูปร่างและขนาดแตกต่างกันเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วก็คล้ายกัน

แต่ไฟแช็กพวกนี้ยังห่อด้วยปลอกพลาสติกใสอยู่

หวังชิ่งซีกล่าวว่า “แต่ผู้ช่วยเจียง เรายังไม่ได้เริ่มห่อเปลือกพลาสติกด้วยกระดาษเคลือบอย่างที่คุณบอกครั้งที่แล้วเลยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าจะพิมพ์อะไรลงไปดี”

หวังชิ่งซีกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะเริ่มทำหลังจากที่คุณตัดสินใจได้แล้วนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย “แต่ผมยังมีอีกเรื่องที่อยากบอก”

หวังชิ่งซีรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง จึงวางท่าเป็นทางการขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมวางแผนที่จะสร้างโรงงานพลาสติกอีกแห่งหนึ่ง”

ฮะ ?

หวังชิ่งซีมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างงุนงง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดถึงเรื่องนี้

เหนือความคาดหมายมาก !

“ผู้ช่วยเจียง คุณว่าอย่างไรนะ ? ” หวังชิ่งซีไม่อยากเชื่อและพูดด้วยความประหลาดใจ “ผม… ไม่เข้าใจ ! ”

“ผมบอกว่าผมวางแผนที่จะสร้างโรงงานพลาสติกอีกแห่ง ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดชัด ๆ ช้า ๆ อีกครั้ง

ครั้งนี้หวังชิ่งซีได้ยินชัดเจน แต่ก็ยังสงสัยว่าเขาได้ยินถูกต้องหรือไม่

ปัจจุบันโรงงานฟิล์มพลาสติกเรียกได้ว่าเจริญรุ่งเรืองและทำกำไรได้มาก

ไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องสร้างอีกเลย !

“มีอะไรผิดปกติกับสัญญาเหมาหรือเปล่าครับ ? ”

หวังชิ่งซีดูเหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่างได้ และถามอย่างประหม่าทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “คุณหวัง คุณคิดมากเกินไปแล้ว การทำสัญญาเสร็จสิ้นเป็นไปตามนั้น ส่วนค่าธรรมเนียมจากการทำสัญญากับเทศบาลชิงโจวที่จะได้รับจากโรงงานฟิล์มพลาสติกนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร”

“แล้วทำไมจู่ ๆ คุณถึงบอกว่าต้องการที่จะสร้างโรงงานพลาสติกแห่งใหม่ ? ” หวังชิ่งซีถามด้วยความประหลาดใจ