ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 900 ช้อปปิ้งอีกครั้ง

ตอนที่ 900 ช้อปปิ้งอีกครั้ง

หวังผิงมาพบกับเปากันฉวนและบอกเขาตามที่เจียงเสี่ยวไป๋สั่งมา เมื่อได้ยินแบบนั้น เปากันฉวนก็รู้สึกดีใจมาก

ตั้งแต่เมื่อคืน พนักงานหลายคนมาหาเขาและถามว่านี่เป็นการมาเจียงเฉิงครั้งแรก จึงอยากซื้อของฝากกลับบ้าน แต่ว่าพวกเขานำเงินติดตัวมาไม่มากนัก จึงอยากขอยืมเงินของบริษัทก่อนได้ไหม

หากว่ามีคนมาขอยืมเงินแค่สองสามคน เปากันฉวนก็พอเอาเงินของเขาให้ยืมไปก่อนได้ แต่ว่าจำนวนมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และเขาเองก็ไม่ได้นำเงินติดตัวมามากมายขนาดนั้น

เพราะเขาเองก็ต้องเหลือเงินไว้ซื้อของกลับด้วย

เช้านี้ พนักงานหลายคนมาหาเขาอีกครั้งและบอกว่าพวกเขาต้องการยืมเงินเพื่อไปซื้อของ และจะคืนให้ทันทีหลังจากกลับไปถึงชิงโจว

เปากันฉวนจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นทุกข์

จะปฏิเสธไปก็ดูไม่สมเหตุสมผล เพราะเขาเข้าใจความปรารถนาของพนักงานที่จะซื้อของกลับบ้านหลังจากมาที่มาต่างจังหวัดแบบนี้

หากว่ามีคนมาขอยืม ด้วยความที่เงินส่วนตัวของเขาก็มีไม่มาก เขาจึงให้พนักงานยืมเงินของบริษัทไปก่อน แต่ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงาน การที่เขาเอาเงินของบริษัทมาให้พนักงานยืมแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่สอดคล้องกับกฎระเบียบทางการเงินของบริษัท เขาไม่รู้ว่าฝ่ายการเงินจะเห็นด้วยหรือไม่

ตอนที่เขากำลังจะไปหาเมิ่งเสี่ยวเป่ยเพื่อขอยืมเงินบริษัทมาให้พนักงานเหล่านั้น หวังผิงก็มาบอกเขาว่าเจียงเสี่ยวไป๋ให้พนักงานยืมเงินบริษัทได้

เขารู้สึกขอบคุณเจียงเสี่ยวไป๋แทนพนักงานเหล่านั้นจริง ๆ ที่ให้ “ยืมเงิน” เขาจะได้ไปแจ้งให้พนักงานทราบอย่างมีความสุข

“ผู้ช่วยเจียงพูดแล้ว บอกว่าถ้าเราต้องการซื้อของกลับบ้าน เราสามารถยืมเงินจากฝ่ายการเงินก่อนได้”

“เยี่ยมมาก ฉันกังวลมากว่าจะมีเงินไม่พอให้เรายืม ! ”

“ในที่สุดฉันก็มาเมืองใหญ่ทั้งที คงจะรู้สึกแย่มากหากไม่ได้ซื้อของฝากกลับไปให้ภรรยาและลูก ๆ ที่บ้าน”

“ใช่ ยากมากที่จะได้มาเจียงเฉิง ฉันจึงอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ไปให้พ่อกับแม่”

“แต่ตอนนี้เราไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินซื้อของขวัญกลับบ้าน”

“ไม่เพียงแต่เราไม่ต้องกังวลเรื่องเงินซื้อของเท่านั้น ผู้อำนวยการเปายังบอกด้วยว่าถ้าเราซื้อของเยอะก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเอากลับไปด้วยไม่ได้ เราสามารถลงทะเบียนที่เขา เพื่อให้รถมารับของกลับไปที่ชิงโจวได้”

“บริษัทนี้ดีจริง ๆ ! ”

“ใช่ พวกเขาคิดทุกอย่างให้เราอย่างรอบคอบแล้ว ! ”

“เดิมทีฉันคิดว่าหลายวันที่ผ่านมานี้ เราทำงานหนักเกินไป แต่เมื่อคิดถึงสวัสดิการและการดูแลเอาใจใส่ของบริษัท ฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ลงแรงไปมันคุ้มค่า”

“ใช่ คุณเคยเห็นพนักงานธรรมดา ๆ อย่างเราที่ทำงานกับบริษัทอื่นมีโอกาสได้ขึ้นเครื่องบินกลับฟรี ๆ ไหมล่ะ ? ”

“เราเป็นพนักงานของเจียงเจียกรุ๊ปแล้ว บริษัทอื่นจะเทียบได้อย่างไร ? ”

“โอเค หยุดพูดแล้วไปหาแผนกการเงินเพื่อยืมเงินกันเถอะ”

“ใช่ ฉันจะเอาเงินไปซื้อของ”

“ฉันได้ยินมาว่าห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลของเจียงเฉิงมีแปดชั้นและเป็นห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุด เราไปช้อปปิ้งที่นั่นกันเถอะ ! ”

“ตอนนี้เราจะซื้อของกี่อย่าง หรือจะไปซื้อที่ไหนก็สามารถไปได้หมดแหละ”

“ฉันไปด้วย ! ”

“ฉันก็จะไปด้วย ! ”

“……”

หลังจากที่พนักงานได้ยินว่าสามารถยืมเงินได้ ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที พวกเขาพูดคุยและนัดกันว่าจะไปยืมเงินแล้วไปซื้อของต่อ

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะในเวลานี้ เขา, จางอี้เต๋อ, ถังจิงเทียน, เมิ่งเสี่ยวเป่ย, เฉินอันผิง, เจียงเสี่ยวเยว่และหวังผิงกำลังนั่งรถไปห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลที่เจียงโขว่

“ถิงถิง เสี่ยวกัง นี่คือห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุด คิดว่ามันใหญ่กว่าที่ชิงโจวไหม ? ”

หลังลงจากรถ เจียงชานก็ชี้ไปที่ห้างสรรพสินค้าที่มีแปดชั้นแล้วพูดขึ้นมา

“ใหญ่มาก ! ”

เจียงถิงและหวังกังต่างก็พยักหน้าและอุทานออกมา “เป็นห้างสรรพสินค้าที่ทั้งใหญ่และสูงจริง ๆ ! ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ข้างในมีสินค้าที่น่าสนใจมากมายจนเราละสายตาไปไม่ได้เลย มีแต่ของที่ฉันอยากได้เต็มไปหมด”

หวังกังกล่าวว่า “การมีพรสวรรค์ในการหาเงินนั้นเป็นเรื่องดี ฉันเองก็อยากจะซื้อของมากมาย แต่พ่อของฉันเอาเงินมาแค่สองพันหยวน”

เจียงถิงเงียบไปหลังจากได้ยินประโยคนี้

เธอเองก็ต้องการซื้อของมากมาย เพราะทั้งพี่ชานชานและพี่หวังกังก็มีพ่อมาด้วย แต่เธอไม่มีพ่อแม่มาด้วยเลยสักคน

เจียงชานสังเกตเห็นท่าทางของเจียงถิง จึงจับมือเธอแล้วพูดว่า “ถิงถิงอยากได้อะไรไหม วันนี้พี่จะซื้อของให้เอง”

เจียงถิงเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหัวของเธอเบา ๆ “ถ้าถิงถิงอยากได้อะไรก็เลือกเอาเลยนะ ลุงจะซื้อให้ ! ”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง ! ”

เจียงถิงมีความสุขและตามเจียงชานเข้าไปในห้างสรรพสินค้า

“พ่อครับ ชุดนี้สวยมาก ผมจะซื้อให้แม่ ! ”

“ซื้อเลย ! ”

“พ่อครับ เราซื้อกระเป๋าใบนี้ได้ไหม พ่อจะได้ใช้มัน ! ”

“โอเค ลูกชายพ่อชอบก็ซื้อเลย ! ”

“พ่อครับ เสื้อคลุมสีแดงตัวนี้สวยมาก ช่วยซื้อให้พี่ชานชานและน้องถิงถิงหน่อยสิ ! ”

“เอาล่ะ ตามใจลูกเลย ! ”

“พ่อ……”

“ดี ! ”

“……”

“……”

เป็นครั้งแรกที่หวังกังเห็นสินค้ามากมายขนาดนี้ เขาดูตื่นตาตื่นใจมากเมื่อเห็นของที่ชอบหรืออยากซื้อก็จะขอให้พ่อของเขาซื้อให้

ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หวังผิงได้มาช้อปปิ้งกับลูกชายของเขาเหมือนกัน แน่นอนว่าเขาตอบตกลงทุกคำขอของลูกชายโดยไม่ลังเล

เจียงชานยังพาเจียงถิงไปเลือกดูเสื้อผ้ามากมาย

“ลุงคะ หนูขอซื้ออันนี้ได้ไหม ? ”

“ได้สิ ! ”

“ลุงคะ หนูชอบชุดนี้มาก ! ”

“ถ้าชอบก็ซื้อเลย ! ”

“คุณลุง ชุดนี้มันสวยมากเลยค่ะ ! ”

“ก็สวยจริง ๆ หากว่าถิงถิงชอบก็ซื้อได้เลยนะ ! ”

“ลุง……”

“……”

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ซื้อทุกอย่างที่เจียงถิงอยากได้ ทำให้เจียงถิงยิ้มไม่หุบด้วยความดีใจ

จางอี้เต๋อ, ถังจิงเทียน และคนอื่นไม่เคยเห็นใครซื้อของเยอะแบบนี้มาก่อน จึงทำให้พวกเขาตกใจมาก

ทำไมถึงซื้อเยอะแบบนี้ !

มันสิ้นเปลืองเงินมาก !

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับค่าจ้างที่สูง แต่พวกเขายังคงต้องเลี้ยงดูครอบครัว จึงไม่กล้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยขนาดนี้

เฮ้อ !

การมาช้อปปิ้งกับเจียงเสี่ยวไป๋ถือเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดมหันต์ เพราะมันไม่ต่างจากนำความทุกข์มาสู่ตัวคุณเอง

เมิ่งเสี่ยวเป่ยและเฉินอันผิงก็มีเงินเดือนที่สูงมากเหมือนกัน ยิ่งได้รับแรงบันดาลใจจากการช้อปปิ้งของเด็กน้อยทั้งสามคน พวกเขาก็ใช้เงินเป็นจำนวนมากโดยไม่ลังเล ไม่ต่างกับคนรวยสองคนที่ใช้จ่ายเงินเหมือนน้ำ

“เสี่ยวไป๋ นี่คือปิแอร์ การ์แดงที่นายเคยพูดถึงสินะ ! ”

“ฉันจะซื้อไปให้เสี่ยวปิงและเสี่ยวหงคนละชุด”

“และฉันจะซื้อไปให้พี่เขยของนายอีกสองชุดหนึ่ง”

“อืม แล้วก็ซื้อไปให้พ่อกับแม่ด้วย”

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเสี่ยวเยว่มาเดินห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เช่นนี้ เมื่อเธอมาถึงเคาน์เตอร์สินค้าของปิแอร์ การ์แดง เธอก็เริ่มช้อปปิ้งอย่างหนัก

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ของพ่อแม่พี่ไม่ต้องจ่ายเองนะ เดี๋ยวผมจะจ่ายให้ ! ”

เจียงเสี่ยวเยว่กล่าวว่า “ถ้านายจะซื้อให้พวกเขาก็ซื้อไป อันไหนที่ฉันซื้อ ฉันจะจ่ายเอง”

ได้ยินแบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

แล้วแต่เธอจะตัดสินใจ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ครอบครัวของพี่สาวและพี่เขยของเขาก็มีเงินไม่น้อยเหมือนกัน

“ชานชาน ถิงถิง เสี่ยวกัง มานี่มา ป้าจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ ! ”

หลังจากที่เจียงเสี่ยวเยว่ซื้อเสื้อผ้าไปฝากครอบครัวของเธอ เธอก็เรียกเด็กน้อยทั้งสามคน

“ป้าใหญ่คะ ลุงรองซื้อเสื้อผ้าให้หนูแล้ว ! ” เจียงถิงกล่าว

เจียงเสี่ยวเยว่พูดว่า “ลุงของหนูซื้อให้หนูแล้ว แล้วป้าจะซื้อให้หนูบ้างไม่ได้หรือไง หนูชอบอันไหนบอกป้ามาสิ ! ”

“ขอบคุณค่ะป้าใหญ่ ! ”

จากนั้น เจียงถิงเลือกเสื้อผ้าอย่างมีความสุข

“ขอบคุณค่ะป้าใหญ่ งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะ ! ” เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้มและเริ่มเลือกเสื้อผ้าทันที

“ขอบคุณครับป้าเยว่ ! ”

หวังกังก็กล่าวขอบคุณออกมา

เมิ่งเสี่ยวเป่ยและเฉินอันผิงเห็นแบบนั้นก็รู้สึกว่าพวกเขาควรจะซื้อของให้เด็กทั้งสามคนด้วย

ท้ายที่สุด พวกเขาเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของบริษัท

“ชานชาน ถิงถิง เสี่ยวกัง ลุงก็จะซื้อของให้พวกหนูเหมือนกัน”

“ชานชาน ถิงถิง เสี่ยวกัง ป้าเมิ่งก็จะซื้อให้พวกหนูเหมือนกัน”

……

สิ่งนี้ยิ่งทำให้จางอี้เต๋อและถังจิงเทียนรู้สึกละอายใจมากยิ่งขึ้น

พวกเขาสองคนเป็นถึงนายกเทศมนตรีของเมืองระดับจังหวัด และเป็นรองนายกเทศมนตรีฝ่ายบริหาร ต่อหน้าคนของเจียงเจียกรุ๊ป พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นคนตระหนี่ขี่เหนียวสองคนที่ไม่อยากจะใช้เงิน

แต่พวกเขาเอาเงินมาน้อยมากจริง ๆ !