ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 909 เจ้าตัวน้อยมีไหวพริบดี

ตอนที่ 909 เจ้าตัวน้อยมีไหวพริบดี

เจียงเสี่ยวไป๋จึงได้แต่ถอนหายใจ

น้องสาวภรรยายังอยู่ที่นี่ ซึ่งเขาที่ไม่ได้เจอภรรยามาหลายวันก็อยากคุยกับภรรยาสักพัก แต่เกรงว่าจะไม่ได้

เขาจึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ชานชานไปโทรหาคุณตาของหนูแล้วบอกเขาว่าน้าเล็กกลับมาที่ชิงโจวแล้ว และจะพักที่บ้านของเราสองสามวัน”

“อ้อ ได้ค่ะ ! ”

เจียงชานรับคำสั่งและวิ่งไปที่เคาน์เตอร์แล้วโทรหาหลินต้าเหว่ย

เด็กน้อยความจำดีมาก เธอสามารถจำเบอร์โทรศัพท์ในออฟฟิศและที่บ้านของหลินต้าเหว่ยได้โดยไม่ต้องดูในสมุดโทรศัพท์

ไม่นาน ก็มีคนมารับสาย

“สวัสดี หนูชานชานเองค่ะ ! ”

เจ้าตัวเล็กเคยโทรไปที่ห้องทำงานของหลินต้าเหว่ยหลายครั้ง แต่ตาของเธอก็ไม่รับสาย เธอจึงโทรไปที่ห้องทำงานของเลขาหลี่ซิ่งหัว เพื่อให้หลี่ซิ่งหัวไปเรียกตาของเธอมารับสาย

หลังจากได้รับการยืนยันแล้วเท่านั้นถึงจะโทรหาได้

แน่นอนว่าเป็นหลี่ซิ่งหัวรับโทรศัพท์ทันที

“อ่า ชานชานเองเหรอ หนูจะขอสายคุณตาใช่ไหม ? ”

“ใช่ค่ะ ขอรบกวนลุงหลี่ด้วยนะคะ”

“เอาล่ะ ชานชาน งั้นรอสักครู่นะ”

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงของหลินต้าเหว่ยก็ดังมาจากปลายสาย เจียงชานจึงตะโกนอย่างตื่นเต้น “คุณตา หนูชานชานเองค่ะ”

หลินต้าเหว่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง “ชานชาน ทำไมหนูถึงได้โทรมาหาตาในวันนี้ได้ล่ะ ? ”

“คุณตาคะ ป่าป๊ากับหนูกลับมาจากเจียงเฉิงแล้ว เราพาน้าเล็กกลับมาด้วย จึงอยากจะโทรมาบอกคุณตาว่าน้าเล็กจะพักที่บ้านหนูสักสองสามวัน ดังนั้นไม่ต้องกังวลนะคะ”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “ชานชานเป็นเด็กดี หากน้าเล็กพักอยู่ที่บ้านหนู ตาก็หายกังวล”

“ถ้าอย่างนั้นคุณตา ช่วยบอกคุณยายด้วยนะคะ ! ”

หลินต้าเหว่ยหัวเราะ “เด็กน้อย ไม่ต้องกังวลว่าตาจะไม่บอกยายว่าหนูโทรมา”

เจียงชานพูดด้วยน้ำเสียงหวาน “คุณตามีงานที่ต้องทำเยอะแยะ หนูก็กลัวว่าคุณตาจะลืมมันไป”

หลินต้าเหว่ยยิ้มอย่างมีความสุข “ชานชานบอกทั้งที ตาไม่มีวันลืมมันหรอก ! ”

“แล้วคุณตาอยากคุยกับน้าเล็กไหมคะ ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “ไม่ล่ะ”

เจียงชานพูดว่า “เอาล่ะ คุณตาน่าจะยุ่งอยู่ ดังนั้นหนูคงไม่รบกวนเวลาทำงานของคุณตาแล้วค่ะ”

“แค่นี้นะคะคุณตา ! ”

“คิดถึงคุณตาค่ะ ! ”

หลังจากนั้น เธอก็วางสายโทรศัพท์

“แล้วเจอกันนะชานชาน ! ”

หลินต้าเหว่ยพูดออกมา ก่อนจะวางสายไป

หลังจากวางสายแล้ว เขาก็อดยิ้มไม่ได้

เขาชักจะชอบความฉลาดของชานชานมากขึ้นทุกที

จากนั้น เขาก็ได้รู้ว่าลูกสาวคนเล็กของเขาคงได้พบกับลูกสาวคนโตของเขาแล้ว จึงรู้สึกมีความสุขเป็นพิเศษ

หลินต้าเหว่ยอดไม่ได้ที่จะยิ้ม และดีใจมากจนต้องโทรไปที่โรงพยาบาลประจำเจี้ยนหยาง

เมื่อหลิวอี้ถิงได้ยินว่าหลินเจียลี่กลับมาที่ชิงโจวและจะไปนอนที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็กังวลเล็กน้อยและถามว่า “ต้าเหว่ย ลี่ลี่เป็นคนดื้อรั้นมาก แบบนี้เธอจะสร้างปัญหาให้กับเสี่ยวไป๋ไหม ? ”

หลินต้าเหว่ยกล่าวว่า “อาจจะไม่ อย่างไรพวกเขาก็กลับมาที่ชิงโจวแล้ว คงไม่เป็นไรหรอก”

หลิวอี้ถิงซึ่งรู้จักลูกสาวของเธอดี จึงยังคงกังวลและพูดว่า “ไม่ได้ คืนนี้ฉันต้องโทรหาลี่ลี่”

หลินต้าเหว่ยยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ งั้นตอนกลางคืนคุณค่อยคุยกับเธอละกัน ผมจะวางสายก่อน ! ”

……

หลังจากที่เจียงชานวางสายโทรศัพท์ เธอก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทรออกต่อ

“คุณย่า หนูชานชานเองค่ะ ! ”

เธอกำลังโทรไปที่บ้านที่เจียงวาน และคนที่มารับสายก็คือหวังซิ่วจวี๋

หวังซิ่วจวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเป็นเจียงชาน จึงถามว่า “ชานชาน ทำไมหนูถึงโทรกลับมาที่บ้าน โทรทางไกลมันแพงนะ ! ”

เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณย่า หนูกลับมาที่ชิงโจวแล้วค่ะ”

หวังซิ่วจวี๋ดีใจมากและพูดว่า “ในเมื่อกลับมาถึงชิงโจวแล้ว ทำไมถึงไม่รีบกลับมาล่ะ ? ”

เจียงชานหันหน้าเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ป่าป๊ายังไม่ได้บอกว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไหร่ หนูจึงโทรหาย่าเพื่อบอกว่าอาเสี่ยวชิงก็กลับมากับพวกเราด้วยค่ะ”

หวังซิ่วจวี๋รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยหลังจากได้ยิน “ชานชาน หนูบอกว่าอาเสี่ยวชิงของหนูก็กลับมาด้วยงั้นเหรอ ? ”

ลูกสาวคนที่สี่ของเธอไปเรียนที่เจียงเฉิงตั้งแต่เดือนกันยายน แต่เธอเขียนจดหมายตอบกลับเพียงไม่กี่ฉบับและส่งรูปถ่ายกลับมาสองสามรูป ซึ่งพวกเขาไม่ได้เจอกันมาครึ่งปีแล้ว

เมื่อเธอได้ยินว่าเจียงเสี่ยวชิงกลับมา ดวงตาของเธอก็ชื้นขึ้นมาทันที

เจียงชานกล่าวว่า “ใช่ค่ะ น้าเสี่ยวชิงของหนูกลับมาแล้ว คุณย่าก็เตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ที่บ้านด้วยนะคะ ! ”

“อย่างไรก็เถอะ น้าเล็กของหนูก็กลับมาด้วยเหมือนกัน”

“เอาล่ะ ได้เลย ! ” หวังซิ่วจวี๋ตอบตกลงและเร่งเร้า “กลับมากันเร็ว ๆ นะ ! ”

“ได้ค่ะ” เจียงชานตอบตกลง แล้วพูดว่า “หนูจะบอกป่าป๊าว่าวันนี้เราควรกลับบ้านเร็ว”

……

เจียงเสี่ยวไป๋ยังมีรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขาฟังลูกสาวของเขาโทรกลับไปที่บ้าน

ลูกสาวของฉันโตขึ้นและมีไหวพริบที่ดีจริง ๆ

บางสิ่งก็รอบคอบมากกว่าที่พวกผู้ใหญ่คิดไว้

เขาไม่คิดจะโทรกลับไปที่บ้านด้วยซ้ำ

“ป่าป๊าคะ วันนี้เรากลับเร็วเถอะนะคะ ! ”

หลังจากที่เจียงชานวางสายโทรศัพท์ เธอก็กระโดดขึ้นไปหาเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ได้สิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วยและเหลือบมองหลินเจียลี่แล้วพูดว่า “ลี่ลี่ คืนนี้เธออยากกินอะไร ฉันจะซื้อของสดไปทำอาหารให้เธอเอง”

นี่เป็นครั้งแรกที่น้องสาวภรรยามาที่บ้านของเขา และเธอยังคงเป็นน้องสาวภรรยาที่อคติกับเขาอยู่ ดังนั้นเขาจึงต้องทำตัวให้ดีกับเธอเข้าไว้

หลินเจียลี่อาจไม่คาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะถามเธอทันที เธอสะดุ้งเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันกินอะไรก็ได้ที่มี”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกเซ็งขึ้นมาอีกครั้ง

น้องสาวภรรยาของเขาดูหมิ่นเขามาก !

เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลินเจียอิน

หลินเจียอินยิ้มและพูดว่า “คืนนี้ทำคากิตุ๋นกันเถอะ ลี่ลี่ชอบกินคากิมากที่สุด ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ดูท่าว่าภรรยาของเขาจะต้องเป็นคนกลางเสมอ

แต่ถ้าจะกินคากิ ก็ไม่ต้องซื้อของสดในเมือง

ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนใหญ่ที่บ้านแม่มักจะทำคากิตุ๋นไว้อยู่แล้ว

เมื่อเขากำลังจะกลับบ้าน เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปพูดกับหวังผิงว่า “วันนี้ถ้านายไม่มีอะไรทำก็พาเยี่ยนหงไปกินข้าวเย็นที่บ้านของฉันได้นะ ! ”

หวังผิงตอบตกลงอย่างมีความสุข

เฝิงเยี่ยนหงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นนายควรรีบกลับไป ฉันเดาว่าลุงสามและป้าสามคงอยากเจอเสี่ยวชิงเร็ว ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เราก็กำลังจะกลับไปนี่แหละ”

“โอ้ กลับบ้าน ! ”

เจียงชานมีความสุขมาก เธอจับมือหลินเจียลี่แล้วพูดว่า “น้าเล็ก หนูมีเจียงซืออยู่ที่บ้าน มันน่ารักมาก ถ้าถึงบ้านหนูจะพาน้าไปเล่นกับมัน”

“เจียงซือ ? ” หลินเจียลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เพราะคิดว่าคงเป็นลูกพี่ลูกน้องของชานชานหรืออะไรสักอย่าง เธอจึงยิ้ม และตอบตกลงออกมา “ได้สิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะบอกว่าเจียงซือเป็นสุนัข แต่เมื่อเขานึกถึงทัศนคติที่หลินเจียลี่มีต่อเขา เขาก็ขี้เกียจที่จะพูดออกมา

ปล่อยให้น้องสาวภรรยาที่ดื้อรั้นคนนี้ถูกเจียงซือกำราบซะบ้าง

หลังจากคุยกับเฉินซินแล้ว พวกเขาก็กลับบ้าน

ถนนกลับไปเจียงวานได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์และราบรื่นตลอดทาง ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีก็มาถึงหน้าประตู

เมื่อหลินเจียลี่เห็นบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

บ้านหลังนี้…สวยมาก !

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกอิจฉาพี่สาวของเธอเล็กน้อย

ที่แท้พี่สาวของเธอมีชีวิตอย่างสุขสบายมาตลอดงั้นเหรอ !

เธออดไม่ได้ที่จะแอบมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลับ ๆ ดูเหมือนว่า… ฉันจะดูถูกพี่เขยคนนี้ของฉันมากไปหน่อย !

เจียงเสี่ยวชิงเองก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นพ่อแม่ของเธอ

แม้ว่าเธอจะไม่รู้สึกคิดถึงบ้านเลยเมื่อออกไปอยู่ข้างนอก แต่ทันทีที่เธอได้กลับบ้านและได้พบกับพ่อแม่ หัวใจที่แข็งแกร่งของเธอก็ได้ทลายลงไป

“พ่อคะ แม่คะ หนูคิดถึงพ่อกับแม่มาก”

เมื่อพูดแบบนั้น เธอก็วิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหวังซิ่วจวี๋

หวังซิ่วจวี๋กอดลูกสาวของเธอเอาไว้ พลางตบไหล่และบ่นออกมา

“ดีใจนะที่ลูกกลับมา ! ”

“ดีใจที่ลูกกลับมา ! ”

เจียงไห่หยางมองดูฉากนี้ ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางของเขาชื้นเล็กน้อย