ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 910 การเปลี่ยนแปลงในครอบครัว

ตอนที่ 910 การเปลี่ยนแปลงในครอบครัว

“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ …”

เมื่อหลินเจียลี่เดินเข้าไปในสนามหญ้า จู่ ๆ เจ้าเจียงซือก็โผล่มา มันแยกเขี้ยวและเห่าใส่เธอ

“อ๊า ! ”

การปรากฏตัวของสุนัขตัวใหญ่อย่างกะทันหันทำให้เธอตกใจ และเธอก็กรีดร้องราวกับกระต่ายตัวน้อยที่หวาดกลัวเตรียมหันหลังวิ่งหลบ

ซึ่งข้างหลังของเธอคือเจียงเสี่ยวไป๋

ด้วยความตื่นตระหนก เธอจึงเอื้อมมือออกไปคว้าแขนของเจียงเสี่ยวไป๋โดยไม่คิด และกดทั้งตัวของเธอลงไปราวกับว่าเธอกำลังกอดเขาแน่น

ไม่เพียงแต่หลินเจียลี่เท่านั้นที่ตกใจ แม้แต่เจียงเสี่ยวชิงก็ยังตกใจไม่ต่างกัน

แต่ดีที่ว่าเธอเดินตามมาข้างหลัง

“บ้านของเรามีสุนัขตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวชิงมองดูเจียงซือที่ทั้งตัวสูงใหญ่และร่างกายกำยำ แล้วถามด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

“เจียงซือ ! ”

“เจียงซือ หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว ! ”

เจียงชานก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เธอลูบหัวของเจียงซือแล้วพูดกับมัน

หลังจากเกลี้ยกล่อมเจียงซือแล้ว เธอก็หันกลับไปหาหลินเจียลี่และพูดว่า “อย่ากลัวเลยค่ะน้าเล็ก เจียงซือแค่เห็นคนแปลกหน้า ที่จริงแล้วมันเชื่อฟังมากค่ะ ! ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ไม่เป็นไร มันถูกมัดไว้อยู่ ! ”

เมื่อรู้ว่าเจียงเสี่ยวชิงกำลังจะกลับมา เขาก็ได้มัดเจียงซือไว้ตรงทางเดินทางด้านตะวันตก

หลินเจียลี่กลับมาสงบสติอารมณ์อีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าสุนัขตัวใหญ่ถูกมัดไว้จริง ๆ และที่จริงแล้วมันก็ค่อนข้างอยู่ห่างจากเธอพอสมควร

เพียงแต่โซ่ที่มัดมันไว้ยาวไปหน่อย และการเคลื่อนไหวของมันก็รวดเร็วมาก จนทำให้เธอรู้สึกเหมือนมันกำลังจะกระโจนมาหา

“ฉันกลัวไปหมดแล้ว ! ”

หลินเจียลี่แลบลิ้นออกมาและรู้สึกเหมือนกำลังจับอะไรบางอย่างอยู่ ?

“อ๊า ! ”

เมื่อเธอหันไปเห็นว่าเธอจับอะไร เธอก็กรีดร้องออกมา

เธอกำลังจับแขนของเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ !

น่าขายหน้าชะมัด !

หลบหลังใครไม่หลบ !

ทำไมฉันถึงมาหลบอยู่ข้างหลังผู้ชายที่น่ารังเกลียดคนนี้ และยังจับแขนเขาไว้แน่นอีก ?

อืม…และดูเหมือนว่าตอนนี้ ฉันก็ยังคงจับไม่ปล่อยด้วย

ใบหน้าของหลินเจียลี่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอรีบปล่อยมือและผละออกมา

“ฉันขอโทษ…ฉันไม่…”

มันไม่ใช่อะไร เธอลังเล และไม่สามารถพูดออกมาได้ตามตรง

“ไม่เป็นไร”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและเงยหน้าขึ้นมองเจียงซือ ซึ่งมันก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาเหมือนกัน

สุนัขตัวนี้แข็งแกร่งมาก !

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการมีสุนัขไว้ที่บ้านก็มีประโยชน์ในบางครั้งคราว

แบบนี้ต้องให้กระดูกมันเพิ่มสักสองสามชิ้นแล้ว

เจ้าของสุนัขที่ดีต้องแยกแยะระหว่างการให้รางวัลและการลงโทษ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเจียงเสี่ยวไป๋

หลินเจียอินเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินเข้ามาจับแขนน้องสาวของเธอแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ไม่เป็นไร เข้าไปในบ้านกันเถอะ ! ”

“อ้อ ค่ะ ! ”

หลินเจียลี่เดินเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นตระหนก

ในไม่ช้า ทั้งครอบครัวก็ได้มานั่งรอบโต๊ะหลุมไฟในบ้าน

เจียงไห่หยางจึงไปชงชามาให้

หวังซิ่วจวี๋นำเมล็ดแตงโมปรุงรส ถั่วลิสงคั่ว เมล็ดฟักทองคั่ว ส้ม แอปเปิ้ล และกล้วยออกมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะหลุมไฟ

จากนั้น เจียงไห่หยางก็เอาเคียวออกไปตัดอ้อยที่ปลูกไว้ในบ้านมาให้พวกเขากิน

“ลี่ลี่ เสี่ยวชิง กินของว่างรอไปก่อนนะ”

“อดใจรออีกหน่อย ฉันได้ตุ๋นคากิไว้ให้แล้ว อีกเดี๋ยวก็คงจะได้ที่”

หวังซิ่วจวี๋พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เธอดูมีความกระตือรือร้นมาก ราวกับว่าคนที่กลับมาไม่ใช่ลูกสาว แต่เป็นแขกผู้มีเกียรติที่เธอต้องทำการต้อนรับอย่างอบอุ่น

ทว่าเจียงถิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับทำหน้ามุ่ย สีหน้าของเธอดูไม่มีความสุข เพราะรู้สึกว่าถูกละเลย

ดูเหมือนว่าคุณย่าจะให้ความสำคัญแต่ลูกสาวของเธอเท่านั้น

ทั้งที่หนูเพิ่งกลับมาจากเจียงเฉิง จะไม่ถามไถ่หนูบ้างเลยเหรอ ?

เจียงเสี่ยวชิงรู้สึกประหลาดใจที่เห็นของว่างมากมายบนโต๊ะหลุมไฟ ที่บ้านเริ่มมีของว่างแสนอร่อยไว้กินเยอะแยะแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

เมื่อก่อน แม้แต่ในช่วงเทศกาลตรุษจีนก็มีไม่มากเท่านี้ด้วยซ้ำ !

หรือเป็นเพราะว่าพ่อแม่ของเธอรู้ว่าเธอกำลังจะกลับมา จึงได้เตรียมพร้อมเป็นพิเศษ ?

เธอไม่สามารถคิดเป็นอย่างอื่นไปได้จริง ๆ

ชั่วครู่หนึ่ง มุมตาของเธอก็ชื้นขึ้นมาอีกครั้ง พ่อแม่ของเธอใส่ใจเธอมากจริง ๆ !

“แม่คะ หนูแค่ไปเรียนที่เจียงเฉิงเพียงไม่กี่เดือนเอง แค่กลับมาบ้าน แม่ไม่ต้องเตรียมขนมอะไรเยอะแยะขนาดนี้หรอก” เจียงเสี่ยวชิงกล่าว

เจียงถิงที่ได้ยินก็พูดว่า “น้าสี่ เราไม่ได้เตรียมไว้ให้น้าเป็นการพิเศษอะไรเลยค่ะ ที่บ้านของเราก็มีขนมให้กินแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว ! ”

ขณะที่เธอพูด เธอก็หยิบเมล็ดฟักทองจำนวนหนึ่งมากินอย่างมีความสุข

“เมล็ดฟักทองพวกนี้ผลิตในโรงงานที่พ่อของหนูทำอยู่ ลุงบอกว่ากินเมล็ดฟักทองเยอะ ๆ จะได้ฉลาด”

ระหว่างที่แทะเมล็ดฟักทอง เธอก็พูดอย่างภาคภูมิใจ

เจียงเสี่ยวชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ที่บ้านมีขนมมากมายให้กินทุกวัน แล้วขนมพวกนี้มันราคาเท่าไหร่กัน ?

เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เมื่อเธอออกจากชิงโจวเพื่อไปเรียนที่เจียงเฉิงตอนต้นเดือนกันยายนปีที่แล้ว ตอนนั้นที่บ้านมีโรงงานแค่สองโรงงาน ร้านกุ้งอบน้ำมัน และร้านโยวผิ่นอีกร้าน

แต่ถึงจะหาเงินได้มากแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเงินกินดื่มทุกวันมากมายขนาดนี้

การมีขนมให้กินเต็มหน้าเต็มตาแบบนี้ ชีวิตจะต้องหรูหราขนาดไหน ?

เมื่อมองดูเสื้อผ้าที่พ่อแม่ของฉันสวมใส่ ก็เห็นว่าเป็นเสื้อผ้าของแบรนด์ปิแอร์ การ์แดงจากฝรั่งเศส

ทั้งที่ยังไม่ถึงวันตรุษจีน แค่อยู่บ้านก็ใส่เสื้อผ้าราคาแพงขนาดนี้เลยเหรอ ?

เธอเองก็มีเสื้อผ้าของแบรนด์ปิแอร์ การ์แดงอยู่หลายชิ้น ซึ่งก็เป็นเจียงเสี่ยวไป๋ที่ซื้อให้เธอ

แต่เธอไม่ต้องการเอามาใส่ในวันธรรมดาแบบนี้ จึงเอามันเก็บไว้ในกล่องเหมือนสมบัติ และหยิบออกมาใส่เฉพาะวันที่ออกไปเที่ยวหรือกิจกรรมงานรวมตัวนักศึกษาในชั้นเรียนเท่านั้น

หลินเจียลี่เองก็รู้สึกประหลาดใจพอ ๆ กับเจียงเสี่ยวซิงหลังจากที่เธอได้ยินคำพูดของเจียงถิง

พี่สาวของฉันได้อาศัยอยู่ในบ้านที่หลังใหญ่แบบนี้ และยังมีขนมมากมายให้กินทุกวัน เสื้อผ้าที่เธอสวม นาฬิกาที่เธอใส่ และกระเป๋าที่เธอใช้ ก็ล้วนแต่เป็นสินค้าแบรนด์เนม และครอบครัวเธอยังมีรถจี๊ปขับอีกด้วย

เชื่อว่าเป้าหมายจริง ๆ ในชีวิตของแต่ละคนนั้น คือการได้เสื้อผ้าดี ๆ และมีอาหารอร่อยให้ทานทุกมื้อ

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าการมีชีวิตแบบนี้ช่างน่ามหัศจรรย์

หลินเจียลี่มองดูรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของหลินเจียอิน และดีใจกับพี่สาวของเธอมาก

ซึ่งเธอก็รู้เรื่องรายได้และอาชีพของเจียงเสี่ยวไป๋มากกว่าเจียงเสี่ยวชิงมาก

เธออดไม่ได้ที่จะมองดูเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลับ ๆ พลางคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้หาเงินได้มากมายและดีกับพี่สาวของเธอมาก ซึ่งดูเหมือนว่าพี่เขยคนนี้จะไม่เลวเลย !

“ลี่ลี่ ลองกินแอปเปิ้ลดูสิ ! ”

หลินเจียอินหยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งยื่นให้หลินเจียลี่แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “กินแอปเปิ้ลช่วยเพิ่มวิตามินให้ร่างกาย ยิ่งกินก็ยิ่งดีต่อสุขภาพ”

“ขอบคุณค่ะพี่ ! ”

หลินเจียลี่รับมันมาด้วยรอยยิ้ม และกินมันอย่างมีความสุข แอปเปิ้ลลูกนี้ทั้งหวานและกรอบ

คนในยุคนี้ไม่ได้ปอกเปลือกแอปเปิ้ลเหมือนกับคนรุ่นหลัง โดยปกติแล้วพวกเขาจะล้างให้สะอาดและกัดกินไปทั้งเปลือก

ที่จริงแล้วแอปเปิ้ลจะมีรสชาติดีกว่านี้หากว่าปอกเปลือกที่มีรสฝาดของมันออกไป

หลินเจียอินหยิบอีกลูกหนึ่งแล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวซิง “เสี่ยวซิงเองก็ต้องกินด้วย ! ”

“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ ! ” เจียงเสี่ยวชิงก็รับมันมาและกล่าวขอบคุณเธอ

หลินเจียอินยิ้ม “ฉันเป็นแค่พี่สะใภ้ ไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวชิงพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย “จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรคะ ! ”

ในเวลานี้ เจียงไห่หยางก็ได้ปอกอ้อยเสร็จ เขาหั่นเป็นท่อนพอดีคำแล้วเอาใส่จานมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วพูดว่า “กินแอปเปิ้ลเสร็จแล้วก็ตามด้วยอ้อยดู แต่ถ้ากินอ้อยก่อนกินแอปเปิ้ล แอปเปิ้ลจะมีรสเปรี้ยวกว่าเดิม”

เจียงเสี่ยวชิงพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะพ่อ พ่อหยุดทำนู่นทำนี่แล้วมานั่งพักได้แล้ว ! ”

เจียงไห่หยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ทุกวันนี้ฉันเหมือนเป็นง่อยอยู่แล้วนะ ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำนา ไม่ได้ขึ้นไปหาฟืน ตลอดทั้งวันฉันแทบไม่ได้ทำอะไร”

ขณะที่เขาพูด เขาก็มองเขม็งไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่พอใจเจียงเสี่ยวไป๋ที่ลิดรอนสิทธิ์ในการทำงานของเขาไปหมด