ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 919 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเมิ่งเสี่ยวเป่ยและยิ้มออกมา
“จุดประสงค์ของการสร้างโรงงานขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียนั้น ก็เพื่อจะนำพาชาวบ้านในหมู่บ้านหวังเจียให้ร่ำรวยขึ้น ! ”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองเขาอย่างรู้ทัน
“ไปบอกเรื่องนี้กับนายกเทศมนตรีจางหรือรองนายกเทศมนตรีถัง ! หรือบอกเรื่องนี้กับชาวบ้านในหมู่บ้านหวังเจียแล้วหรือยังคะ”
“พวกเขาต้องเห็นด้วยอยู่แล้ว ! ”
เธอไม่เชื่อที่เขาพูด
เพราะเธอรู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ดีเหมือนกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ทำท่าทางไร้เดียงสา “อะไร ? ในความคิดของคุณ ผมเป็นเพียงคนที่แสวงหาแต่ผลกำไรงั้นเหรอ ? ผมไม่สามารถเอาความเจริญเข้าไปสู่หมู่บ้านบนภูเขาที่ยากจนให้ก้าวไปสู่ความมั่งคั่งได้หรือไง ? ”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยหัวเราะออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ “เอาล่ะ ผมไม่สามารถซ่อนอะไรจากคุณได้จริง ๆ ! ”
“แม่ของผมมาจากหมู่บ้านหวังเจีย ! ”
“ลุงป้าน้าอาทั้งหกคนของผมอยู่ที่หมู่บ้านหวังเจีย เธอหวังว่าผมจะสามารถช่วยพี่น้องของเธอให้ลืมตาอ้อปากขึ้นมาได้”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าแม่ของเจียงเสี่ยวไป๋จะมาจากหมู่บ้านหวังเจีย
ถ้ามันเป็นแบบนี้……
แต่มันก็ไม่ถูกต้องทั้งหมด !
หากเจียงเสี่ยวไป๋ต้องการจะสนับสนุนลุงของเขาจริง ๆ มันไม่ได้มีแค่ร้อยวิธี แต่มีเป็นหมื่นวิธี ไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือผ่านความพยายามที่ยากลำบากในการสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียขนาดนี้
ลุงของเขาอาจจะมีอายุที่มากกันแล้ว ดังนั้นเขาไม่ควรปล่อยให้ลุงของเขามาทำงานที่โรงงานในฐานะพนักงาน !
ยิ่งเมิ่งเสี่ยวเป่ยคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อหายใจเข้าลึก ๆ เธอก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ พยายามหาเบาะแสบางอย่างผ่านสีหน้าของเขา
แต่น่าเสียดายที่เจียงเสี่ยวไป๋ดูสงบมากเสียจนเธอไม่สามารถมองอะไรออกได้
ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็มั่นใจมากขึ้นเท่านั้น หากผู้ชายคนนี้ต้องการสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในสถานที่ห่างไกลความเจริญอย่างหมู่บ้านหวังเจีย เขาอาจกำลังจับตาดูอะไรบางอย่างในหมู่บ้านหวังเจียหรือไม่ ?
มีเหมืองใต้ดินในหมู่บ้านหวังเจียงั้นหรือ ?
เมิ่งเสี่ยวเป่ยตกใจเมื่อรู้สึกว่าเธออาจค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่ของเขาแล้ว
“บอกฉันมา คุณไปเจออะไรในหมู่บ้านหวังเจีย ? ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยไม่คิดที่จะเดาอีกต่อไป จึงถามออกมาตามตรง
“คุณฉลาดมาก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋หยุดพูดวกไปวนมา เขาแอบชมเชยเธอในใจ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “พอดีผมบังเอิญไปเจอหินดอกเบญจมาศในหมู่บ้านหวังเจีย”
หินดอกเบญจมาศ ?
เมิ่งเสี่ยวเป่ยตกตะลึง เธอไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับหินดอกเบญจมาศมาก่อน
“คุณไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่น่าแปลกใจถ้าคุณไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้วหินชนิดนี้ก็เป็นหินที่หายากมาก มีแค่เฉพาะในบางสถานที่เท่านั้น”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ได้ให้ความรู้แก่เมิ่งเสี่ยวเป่ยว่าหินดอกเบญจมาศคืออะไรและมีมูลค่าขนาดไหนในอนาคต
เมิ่งเสี่ยวเป่ยรู้สึกผิดหวังอย่างมากเมื่อได้ยินแบบนี้ ตอนแรกเธอคิดว่าหินดอกเบญจมาศเป็นแร่พิเศษชนิดหนึ่ง แต่ไม่คาดคิดว่าเป็นเพราะลวดลายด้านในที่ดูเหมือนดอกเบญจมาศ จึงทำให้คนนิยมเอามาตกแต่งเป็นเหตุผลทำให้มันมีมูลค่า
พูดตามตรงมันเป็นเพียงหินที่ใช้ประดับเท่านั้น
ไม่ว่าหินจะสวยงามแค่ไหน หายากแค่ไหน แต่ก็เป็นเพียงหิน
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อ “มูลค่าของหินดอกเบญจมาศนั้นสูงมาก หากชาวบ้านในท้องถิ่นรู้เรื่องนี้ อาจทำให้คนในท้องถิ่นขโมยมันได้ ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะเก็บมันไว้เป็นความลับ”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง พลางนึกถึงความเฉียบแหลมทางธุรกิจของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาสามารถค้นหาโอกาสทางธุรกิจใหม่ได้ตลอดเวลา
บางทีหินที่สวยงามพวกนี้ อาจจะสามารถขายได้ในราคาที่สูงลิบลิ่วเมื่ออยู่ในมือของเขา
เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “แล้วคุณมีแผนอย่างไรคะ ? ”
ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋มีความเฉลียวฉลาด เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ดังนั้นเราจะสามารถขุดหินนี้อย่างลับ ๆ ได้ก็ต่อเมื่อเราไปสร้างโรงงานและสร้างถนนในหมู่บ้านหวังเจีย”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยหันมาคิดอย่างรวดเร็วว่า ตอนนี้หมู่บ้านหวังเจียนั้นยากจนและแร้นแค้น การสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียจะช่วยให้คนในท้องถิ่นมีรายได้เพิ่มขึ้น ซึ่งไม่เพียงแต่ทำให้เจียงเจียกรุ๊ปเป็นที่น่านับถือเท่านั้น แต่ยังทำกำไรได้อีกด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้น หินจำเป็นสำหรับการสร้างโรงงานและถนน ดังนั้นเราจึงสามารถขุดหินดอกเบญจมาศในหมู่บ้านหวังเจียได้อย่างเปิดเผย โดยไม่สร้างความสงสัยให้กับชาวบ้านในท้องถิ่น”
“ส่วนลุงและอาของผมหลายคนที่อยู่ในหมู่บ้านหวังเจีย ผมจะให้พวกเขาทำธุรกิจขุดหินดอกเบญจมาศ ซึ่งถือได้ว่าเป็นการให้อาชีพแก่พวกเขาด้วย”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาราบรื่นไม่มีสะดุด ราวกับว่าทุกอย่างได้วางแผนไว้หมดแล้ว
เมิ่งเสี่ยวเป่ยอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าหลังจากฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋
การสร้างโรงงานสามารถขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจของหมู่บ้านหวังเจียและช่วยให้ชาวบ้านได้มีโอกาสในการจ้างงานมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ยังช่วยสร้างถนนในหมู่บ้านให้พวกเขา และยังสามารถสามารขุดหินดอกเบญจมาศได้อย่างลับ ๆ อีกด้วย
ชาวบ้านจะมีรายได้จากการเป็นลูกจ้างของโรงงาน และเจียงเจียกรุ๊ปก็จะได้รับผลตอบแทนมากมายเช่นกัน
“คุณมีความเฉียบแหลมทางธุรกิจจริง ๆ นี่ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว” เมิ่งเสี่ยวเป่ยอดไม่ได้ที่จะชื่นชมออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ก็เพราะว่ามันคือธุรกิจ คุณต้องมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล มองหาโอกาสใหม่ ๆ และรีบคว้ามันไว้”
เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากและยิ้มออกมา มันทำให้เธอชื่นชมความเฉียบแหลมทางธุรกิจของเจียงเสี่ยวไป๋มากยิ่งขึ้น
“เอาล่ะ เรามาสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียอย่างที่คุณบอกกันเถอะ”
ด้วยแผนการที่ดีแบบนี้ เธอไม่มีเหตุผลที่จะไม่เห็นด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “ตอนนี้ผมจะไปหารองนายกเทศมนตรีถังเพื่อขอที่ดินทำโรงงานในหมู่บ้านหวังเจีย และยังจะขอใบอนุญาตทำเหมืองหินและทำสัญญาขอสิทธิ์ขุดเจาะภูเขาหลายลูกเพื่อขุดหาหินดอกเบญจมาศ”
หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป
เมิ่งเสี่ยวเป่ยมองตามแผ่นหลังของเจียงเสี่ยวไป๋ ชายคนนี้มีความคิดสร้างสรรค์อยู่เสมอ เขาสามารถผสมผสานสิ่งที่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเข้าด้วยกันเพื่อสร้างปาฏิหาริย์ได้อย่างเชี่ยวชาญ
เจียงเสี่ยวไป๋มาถึงสำนักงานเทศบาลอย่างรวดเร็ว
ที่สำนักงานของรองนายกเทศมนตรีถัง
“คุณคิดอย่างไรถึงมาที่นี่ได้วันนี้” ถังจิงเทียนยื่นบุหรี่ให้เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วหยอกล้อขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจเรื่องนี้และตรงเข้าประเด็นทันที “ที่มาวันนี้ก็เพื่อจะมารบกวนคุณบางอย่าง แล้วก็มีโครงการใหม่จะมารายงานด้วยครับ”
เมื่อถังจิงเทียนได้ยินเขาพูดว่ามีโครงการใหม่จะมารายงาน เขาก็ปรับสีหน้าทันทีและพูดว่า “คุณพูดมาเถอะ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมวางแผนที่จะสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียจึงมาแจ้งให้คุณทราบ”
ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และถามออกมาว่า “คุณต้องการสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกงั้นเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ ? ”
ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ขวดพลาสติกยังไม่เคยมีจำหน่ายในประเทศของเขา แล้วคุณมีเทคโนโลยีการผลิตแล้วเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเบา ๆ “ถ้าไม่มีดินขาว เราก็ไม่สามารถทำงานเครื่องลายครามได้ หากไม่มีเทคโนโลยีนั้น ผมจะสร้างโรงงานขึ้นมาทำไม ? ”
เมื่อถังจิงเทียนได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “แล้วคุณสร้างเครื่องจักรทำขวดพลาสติกขึ้นมาเมื่อไหร่แล้ว ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เพิ่งทำเสร็จไม่นานมานี้ครับ ! ”
ถังจิงเทียนรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเห็นว่าเขาได้ทำมันได้จริง ๆ
“ขวดพลาสติกคือนวัตกรรมใหม่ ! ”
บางทีบรรจุภัณฑ์จากขวดพลาสติกนี้ก็เหมือนกับถุงสะดวกซื้อ ที่จะกลายเป็นสินค้ายอดนิยมในที่สุด
“แต่ขวดพลาสติกก็ทำมาจากพลาสติกไม่ใช่เหรอ ? ”
“คุณสามารถผลิตได้โดยตรงในโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก แล้วจะสร้างโรงงานใหม่ทำไม ? ”
ถังจิงเทียนถามด้วยความตื่นเต้น
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขาเบา ๆ ทำไมเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่ถังจิงเทียนกำลังคิดอยู่ ?
โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกเป็นรัฐวิสาหกิจที่เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งทำสัญญาเหมาไป
ถ้าขวดพลาสติกผลิตที่โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกจริง ๆ ในอนาคตมันจะเป็นสินค้าของเจียงเจียกรุ๊ปไหม?
เขาไม่ต้องการให้มีปัญหาตามมาในอนาคต
YOU MAY ALSO LIKE
