ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 920 ตกหลุมพรางอีกครั้ง

ตอนที่ 920 ตกหลุมพรางอีกครั้ง

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไรและพูดอย่างใจเย็น “โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกใหญ่เท่าฝ่ามือ จะเอาโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกไปทำร่วมกันที่นั่นได้อย่างไร ! ”

ถังจิงเทียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

มันดูมีบางอย่างในคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ !

ยิ่งไปกว่านั้น เขาสามารถเห็นความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ในพริบตา

แต่เนื่องจากเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้บอกอะไรออกมา เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ และมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ และถามว่า “แล้วคุณวางแผนจะสร้างโรงงานขนาดไหน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขดมุมปากของเขาแล้วพูดว่า “ใหญ่กว่าโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกอย่างน้อยสิบหรือยี่สิบเท่า ! ”

“อ่า ? ”

ถังจิงเทียนแอบตกใจ เดิมทีโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกมีพื้นที่ 30 หมู่ แต่ต่อมาหลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำสัญญาแล้ว ก็ได้ซื้อที่ดินอีก 20 หมู่เพื่อสร้างโรงงานแห่งใหม่ขึ้นมาข้าง ๆ

ปัจจุบัน โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 50 หมู่

ความตั้งใจของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นชัดเจนว่าเขาต้องการพื้นที่อุตสาหกรรม 500 ถึง 1,000 หมู่

แต่ก็ยังพอยอมรับได้

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ ในเมื่อที่คุณบอกว่าโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกมีขนาดเล็กเกินไปที่จะรองรับโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกของคุณ งั้นเราจะจัดสรรที่ดินอุตสาหกรรมในนิคมอุตสาหกรรม 1000 หมู่ให้คุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองถังจิงเทียนด้วยสายตาแปลก ๆ และพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีถัง ผมไม่ได้บอกว่าจะขอที่ดินในนิคมอุตสาหกรรม แต่ผมบอกว่าต้องการสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียที่ชิงชาน”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ฉันรู้ ! ”

บทสนทนาเปลี่ยนไป “แต่หมู่บ้านหวังเจียมีการคมนาคมที่ไม่สะดวก การสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกที่นั่นจะไปมีประโยชน์อะไร คุณควรสร้างในนิคมอุตสาหกรรมจะดีกว่า ! ”

“ไม่ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “การคมนาคมไม่สะดวกก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะผมสามารถสร้างถนนได้ด้วยตัวเอง และไม่ว่าอย่างไร ผมก็จะสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจีย”

ถังจิงเทียนมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสับสน และไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงอยากไปไกลมากกว่าอยู่ใกล้ ละทิ้งความสะดวกสบายไปยังที่ทุรกันดาร

ทว่าตอนนั้นก็ดูเหมือนเขาจะจำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และพูดว่า “คุณอยากจะสร้างให้มันใกล้โรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวดในทะเลสาบชิงหลงหรือเปล่า ? ”

เขารู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋วางแผนที่จะทำโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวดในทะเลสาบชิงหลง

แม้ว่าจะยังไม่ได้ระบุตำแหน่งเฉพาะ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบชิงหลงแน่นอน

ซึ่งหมู่บ้านหวังเจียก็อยู่ใกล้กับทะเลสาบชิงหลงมาก

นอกเหนือจากเหตุผลนี้ เขาก็นึกถึงแรงจูงใจอื่นไม่ได้ที่เจียงเสี่ยวไป๋จะสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจีย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ “ที่มันใกล้กับทะเลสาบชิงหลงก็เป็นเหตุผลหนึ่งครับ ! ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “เนื่องจากมันเป็นหนึ่งในเหตุผล จึงต้องมีอีกเหตุผลหนึ่ง บอกฉันทีว่ามันคืออะไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างสบาย ๆ “ลุงและอาของผมอยู่ในหมู่บ้านหวังเจีย การที่ผมตั้งใจจะสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจียก็เพื่อจะได้ให้ชาวบ้านมาทำงานในโรงงาน ซึ่งจะช่วยให้พวกเขามีรายได้มากขึ้น”

ถังจิงเทียนตอบว่า “อ้อ”

เขาไม่สามารถปฏิเสธเหตุผลนี้ได้เลย

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า “แล้วคุณจะสร้างโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวดของคุณที่ไหน ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมลองไปเดินดูรอบ ๆ ทะเลสาบชิงหลงเมื่อไม่กี่วันก่อนมาแล้ว และตัดสินใจว่าจะสร้างที่ท่ามังกรหมอบ”

ถังจิงเทียนคิดอยู่พักหนึ่ง ท่ามังกรหมอบอยู่กลางทะเลสาบชิงหลง ซึ่งห่างจากหมู่บ้านหวังเจียเพียงสองหรือสามกิโลเมตรเท่านั้น

เขาพยักหน้าและพูดว่า “เอาล่ะ เนื่องจากคุณมุ่งมั่นที่จะสร้างโรงงานในหมู่บ้านหวังเจีย ฉันก็จะโทรหานายอำเภอฉงไห่เยี่ยนให้คุณในวันพรุ่งนี้ จากนั้นคุณก็สามารถปรึกษาเธอได้โดยตรง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขาและกล่าวว่า “รองนายกเทศมนตรีถัง ผมจะสร้างโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวดในท่ามังกรหมอบและสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจีย และเราจะสร้างถนนเชื่อมต่อทั้งสองที่นี้ให้เป็นถนนสายหลัก”

ถังจิงเทียนหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะสร้างถนนเองเหรอ ? คุณต้องการให้ทางภาครัฐของเราช่วยออกงบสร้างถนนให้คุณไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ถนนน่ะผมสร้างเองอยู่แล้วครับ ! ”

บทสนทนาเปลี่ยนไปและเขาพูดว่า “แต่ทางภาครัฐจะต้องสนับสนุนเรื่องนี้บ้างสิ ! ”

เมื่อถังจิงเทียนได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ต้องการให้ทางภาครัฐออกงบค่าก่อสร้างถนนให้ เขาก็โล่งใจในตอนแรก แต่เมื่อเขานึกถึงเรื่องที่ต้องการสนับสนุน ทันใดนั้น หัวใจของเขาก็พองโตขึ้นอีกครั้ง และถามว่า “ขนาดหาเงินหนึ่งพันล้านหยวนในคราวเดียวคุณก็ทำมาแล้ว แล้วแบบนี้คุณต้องการให้ทางภาครัฐของเราช่วยเหลือในเรื่องใดบ้าง ? ”

ต้องแสดงเจตนาให้ชัดเจนก่อน พวกเขาสามารถช่วยสนับสนุนได้ แต่อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องเงิน

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมยังไม่ต้องการให้ทางภาครัฐออกงบประมาณอะไรให้หรอก แต่การสร้างถนนต้องใช้หินจำนวนมาก ผมจึงอยากให้ทางภาครัฐทำใบอนุญาตทำเหมืองหินให้กับผม และให้สิทธิ์การขุดเจาะภูเขาสักสองสามลูก ! ”

แค่นั้นเองเหรอ ?

ถังจิงเทียนตอบตกลงทันที

“งั้นคุณก็เลือกภูเขาเองเลย ลองปรึกษากับนายอำเภอฉงไห่เยี่ยนก็ได้ หากตัดสินใจได้แล้วฉันจะให้เสี่ยวเจิ้งออกใบรับรองการขุดให้คุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ขอบคุณมากท่านผู้นำ หากคุณให้ใบอนุญาตการทำเหมืองหิน คุณก็ออกใบรับรองการขุดเจาะภูเขาให้ผมเพิ่มเป็นห้าหรือหกลูกก็ได้ ผมรับรองได้ว่าถนนทั้งสองเส้นนี้จะตรงและกว้างขวางแน่นอน ”

“อย่างไรก็ตาม หากการก่อสร้างถนนไปทับพื้นที่เกษตรกรรมของเกษตรกร ผมอยากให้ทางภาครัฐเข้ามาช่วยเจรจาให้ด้วย หากว่าเกษตรกรต้องการเงิน ผมก็จะชดเชยเงินให้พวกเขา และหากพวกเขาต้องการงาน ผมก็จะจัดหางานให้”

ถังจิงเทียนยิ้มและพูดว่า “คุณขอทั้งที เราก็ต้องยื่นมือเข้าไปช่วยแล้ว”

เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ได้เสียงบประมาณของทางภาครัฐ เขาย่อมเต็มใจที่จะไปเป็นธุระพูดคุยและให้บริการประชาชน

ทันทีที่พูดจบ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เดี๋ยวนะ!

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งแล้วพูดว่า “คุณบอกว่าคุณต้องการทำสัญญาขุดเจาะภูเขาห้าถึงหกลูกงั้นเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ครับ คุณตกลงไหม ? ”

ถังจิงเทียนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันรับปากว่าจะทำสัญญาการขุดเจาะภูเขาให้คุณ แต่ฉันสัญญาเมื่อไหร่ว่าจะทำสัญญาขุดเจาะภูเขาห้าถึงหกลูกให้คุณ ? ”

ภูเขาห้าถึงหกลูก จะขุดหินได้เท่าไหร่กัน ?

เพียงสร้างสร้างถนนที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบกิโลเมตรเชื่อมระหว่างโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวดและโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติก หินที่ขุดจากภูเขาลูกหนึ่งก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ ?

แล้วจะเอาภูเขาหลายลูกไปทำอะไร ?

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างเมินเฉย “มันก็ภูเขาแห้งแล้งอีกไม่กี่ลูกไม่ใช่เหรอครับ ? ผมจะทำสัญญาเพิ่มอีกสองสามลูก และขุดหินออกมาเพิ่ม เพื่อที่ในอนาคตจะได้เอาหินพวกนี้ก่อสร้างอาคารชิงโจวได้อีก”

ถังจิงเทียนจ้องมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างระมัดระวัง และรู้สึกอยู่เสมอว่าเขากำลังมีความคิดที่ไม่ดีปกปิดไว้อยู่

แต่เขาไม่มีหลักฐาน

จิตใจของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว หลังจากคิดอยู่นาน เขาก็ไม่ทราบสาเหตุ จึงได้แต่ขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะทำสัญญาขุดเจาะภูเขาเพิ่มให้คุณอีกสองสามลูก ! ”

หลังจากหยุดชั่วครู เขาก็พูดออกมาอย่างหนักแน่นว่า “แต่หากมีแร่อยู่ใต้ดินในภูเขาที่คุณขุดเจาะ เราจะต้องทำตามขึ้นตอนของการทำเหมืองแร่อย่างถูกต้อง คุณจะโกงไม่ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้นมาทันที “ผมสัญญาว่าผมจะเอาแต่หิน ไม่ใช่แร่”

เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าผมพบแร่จริง ๆ แต่กลับใช้มันมาสร้างเป็นถนน ผมก็คงจะโง่น่าดู ใช่ไหมครับ ? ”

ถังจิงเทียนเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาอย่างจริงจัง ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะสงสัยเจียงเสี่ยวไป๋

เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ลืมไปเถอะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะกังวลเรื่องพวกนี้ แล้วเรื่องแผงขายลอตเตอรี่ คุณจะเอาอย่างไรกับมันต่อ ? ”

นั่นคือสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด

ท้ายที่สุดแล้ว หากว่ามีการขายลอตเตอรี่ออกไปได้ รัฐบาลเมืองชิงโจวก็จะได้รับพายชิ้นหนึ่งด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “รองนายกเทศมนตรีถังไม่ต้องกังวล ผมได้สั่งให้คนเริ่มก่อสร้างแล้ว ในเดือนมีนาคมจะมีจุดขายลอตเตอร์รี่แห่งความหวังในทุกเมืองของจีนตอนกลาง”

ถังจิงเทียนพยักหน้า

“ดีแล้ว ! ”