ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 921 ให้เจียลี่ไปเรียนขับรถ
ตอนที่ 921 ให้เจียลี่ไปเรียนขับรถ
หลังออกจากศาลากลางแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโรงงานผลิตน้ำแร่บรรจุขวด โรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติก หรือการขุดหินดอกเบญจมาศแบบลับ ๆ ก็ผ่านไปอย่างราบรื่น เขาจะให้ลุงและอาของเขารับผิดชอบเหมืองหินคนละจุด ในขณะเดียวกันเรื่องนี้ยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องเงินและเป็นการหาอาชีพให้ลุงและน้าของเขาอีกด้วย
ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกห้าตัว
จะไม่ให้มีความสุขได้อย่างไร ?
เมื่อมาถึงร้านนวดเท้า เขายังคงฮัมเพลงอยู่
“ป่าป๊าคะ ทำไมวันนี้ถึงดูมีความสุขจัง มีเรื่องดี ๆ อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ ? ”
ความสามารถในการสังเกตปฏิกิริยาท่าทางของเจียงชานนั้นดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็มองออกและถามด้วยรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “วันนี้ ในที่สุดพ่อก็จัดการเรื่องของพวกปู่ลูกได้แล้ว จากนี้ไปปู่และย่าของลูกจะได้ไม่ต้องเร่งพ่อเรื่องนี้ทุกวันอีก”
“อ้อ แล้วป่าป๊าแก้ปัญหานี้ได้อย่างไรเหรอคะ ? ” เด็กน้อยถามด้วยความสนใจอย่างมาก เธอวิ่งไปนั่งข้างเจียงเสี่ยวไป๋แล้วเร่งเร้าออกมา “บอกหนูมาเร็ว ๆ เถอะค่ะ”
หลินเจียอินก็มองมาที่เขาด้วยท่าทีสนใจเหมือนกัน
“คุณวางแผนที่จะขุดหินดอกเบญจมาศงั้นเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและบอกแผนการของเขาออกมาให้เธอฟัง
“ป่าป๊าฉลาดมากเลยค่ะ แค่ขยับครั้งเดียวก็เหมือนกับการต่อยไทเก๊กเป็นกระบวนท่า จนได้รับผลประโยชน์มากมาย”
เจียงชานกล่าวชื่นชมออกมา
ตอนนี้เธอมีทักษะไทเก็กเพิ่มมากขึ้น และมีความเข้าใจอย่างลึกซึ่งเกี่ยวกับกระบวนท่าต่าง ๆ
หลินเจียลี่ที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็แอบบ่นในใจว่าพี่เขยของเธอเป็นคนที่มีความคิดชั่วร้าย !
ในอนาคตหากจะจัดการเขาก็ควรระมัดระวังตัวกว่านี้ ไม่เช่นนั้น คุณก็อาจจะพลาดท่าให้เขาเอาเปรียบคุณได้
หลินเจียอินมีความสุขอยู่พักหนึ่ง และทันใดนั้นก็พูดว่า “สามี ลี่ลี่บอกว่าพรุ่งนี้เธอจะกลับไปที่เจี้ยนหยางแล้ว”
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองหลินเจียลี่ แล้วถามว่า “จะกลับไปพรุ่งนี้เลยเหรอ ? ”
หลินเจียลี่พูดว่า “ก็ฉันอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว”
ที่จริงแล้วการอยู่บ้านพี่เขยก็ค่อนข้างดี ในระหว่างวันเธอก็มานั่งที่ร้านนวดเท้าในเมือง คุยกับพี่สาว ดูแลหลานสาว ชีวิตของเธอสุขสบายและมีความสุขจนไม่อยากกลับไป
แต่หลังจากที่อยู่ที่นี่มานาน ไม่ว่าที่นี่จะดีแค่ไหน แต่มันก็ไม่ใช่บ้านของเธอ
ต้องกลับบ้าน
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “บ้านของฉันก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลย”
เมื่อหลินเจียลี่ได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจและมีความสุข
แต่เธอก็ยังพูดว่า “ฉันก็อยากกลับไปหาพ่อกับแม่บ้าง”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและถามว่า “นอกจากไปหาพ่อแม่แล้ว เธอมีธุระอะไรที่จะไปทำอีกไหม ? ”
หลินเจียลี่ส่ายหัว
นักศึกษาวิทยาลัยที่อยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวจะไม่เหมือนกับนักเรียนชั้นประถมศึกษาและนักเรียนมัธยมต้นตรงที่พวกเขาไม่มีการบ้านในช่วงปิดเทอม
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องกลับ ! ”
หลินเจียอินและหลินเจียลี่ต่างตกตะลึงในเวลาเดียวกันและมองมาที่เขาด้วยความสับสน
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ในเมื่อกลับไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี งั้นก็อยู่ที่นี่ ฉันจะหาอะไรให้เธอทำ”
หลินเจียลี่รู้สึกมีความสุขเมื่อได้ยินสิ่งนี้และพูดว่า “พี่เขย พี่กำลังจะหางานพาร์ทไทม์ให้ฉันทำหรือ ? ”
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอได้ค้นพบอย่างชัดเจนว่าเจียงเจียกรุ๊ปให้สวัสดิการกับพนักงานดีมาก
ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือนก่อนถึงตรุษจีน หากเธอทำงานที่เจียงเจียกรุ๊ปเกินสิบวัน เธอก็สามารถหาเงินไว้เป็นค่าขนมได้มากมาย
ดีกว่านั่งเบื่ออยู่บ้านเป็นไหน ๆ
หลินเจียอินกล่าวว่า “อย่างไรซะนี่ก็เป็นการปิดเทอมของลี่ลี่ เราปล่อยให้เธอพักผ่อนสักสองสามวัน และใช้เวลากับพ่อแม่ให้มากไม่ได้เหรอ ? ”
“ทำไมจะต้องหางานให้เธอทำด้วยล่ะ ! ”
หลินเจียลี่ได้ยินแบบนั้นก็พูดออกมาว่า “พี่ ฉันเต็มใจจริง ๆ ฉันอยากทำงาน ยังดีกว่าอยู่เฉย ๆ มันน่าเบื่อจะตาย ! ”
หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธ “เธออยากทำงานขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”
หลินเจียลี่พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว
“พี่ อย่างน้อยถ้าฉันทำงาน ฉันก็จะมีเงินค่าขนม ! ”
หลินเจียอินพูดด้วยความโกรธ “ถ้าเธอต้องการเงินค่าขนม พี่จะให้ จะเอาเท่าไหร่ ห้าร้อยหรือหนึ่งพัน ? พี่จะให้เธอเอง ! ”
พูดจบ เธอก็ไปเอากระเป๋าถือของเธอออกมา
“โอ๊ะ โอ้…” หลินเจียลี่รีบหยุดไว้ “พี่ ฉันไม่ได้จะขอเงินจากพี่ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ! ”
“เธอบอกว่าต้องการเงินค่าขนมไม่ใช่เหรอ ? ” หลินเจียอินกล่าวว่า “ฉันให้เงินค่าขนมกับเธอ มันไม่เหมือนกันหรือไง ! ”
หลินเจียลี่พูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง มันจะเหมือนกันได้อย่างไร ?
เพราะเธออยากหาเงินเอง !
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูพวกเธอทั้งสอง ก่อนจะพูดขัดจังหวะสองพี่น้อง “เมียจ๋า ที่ผมบอกว่าจะหาอะไรให้ลี่ลี่ทำ ผมไม่ได้บอกว่าจะปล่อยให้เธอทำงาน”
เขาเหลือบมองหลินเจียลี่ “เวลาเพียงสั้น ๆ เท่านั้น ให้ทำงานต่อเนื่องไม่ได้หรอก ! ”
“แล้วคุณอยากให้เธอทำอะไรล่ะ ? ”
“แล้วพี่จะให้ฉันทำอะไร ? ”
หลินเจียอินและหลินเจียลี่ถามด้วยความประหลาดใจในเวลาเดียวกัน
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลี่ลี่ยังมีเวลาอีกสิบกว่าวันก่อนถึงวันตรุษจีน ทำไมไม่ให้เธอไปเรียนขับรถ ฉันจะหาครูมาสอนขับรถให้ ! ”
อ่า ?
หลินเจียอินและหลินเจียลี่ต่างตกตะลึงในเวลาเดียวกัน
ฉันไม่เคยคาดคิดว่าสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึง คือการเรียนขับรถ !
“เอาล่ะ มาเรียนขับรถกันเถอะ ! ”
หลินเจียอินเห็นด้วยและมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม สามีของเธอใส่ใจอนาคตของน้องสาวเธอจริง ๆ
หัวใจของหลินเจียลี่เต้นแรง เธออยากเรียนขับรถมานานแล้ว เธอเคยขอให้หลินเจียจวินสอนเธอขับรถมาก่อน แต่หลินเจียจวินบอกว่าเด็กผู้หญิงควรตั้งใจเรียนหนังสือ ส่วนเรื่องขับรถเอาไว้ทีหลัง
ใครจะไปคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับขอให้เธอไปเรียนขับรถ
ลูกพี่ลูกน้องของเธอนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ !
พี่เขยยังดีกว่าอีก !
“พี่เขย ฉันสามารถเรียนขับรถได้จริง ๆ เหรอ ? ” หลินเจียลี่ถามด้วยความตื่นเต้น
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “แน่นอนสิ ! ”
เขาชี้ไปที่หลินเจียอินแล้วพูดว่า “พี่สาวของเธอก็ยังได้เรียนขับรถ”
“ขอบอกเลยว่าการขับรถเป็นทักษะพื้นฐานที่ทุกคนจะต้องมีในอนาคต ยิ่งเรียนรู้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ! ”
หลินเจียลี่คิดว่าคำพูดของพี่เขยของเธอพูดเกินจริงไปหน่อย ตอนนี้มีกี่คนกันที่มีรถขับ ?
จะเป็นไปได้อย่างไรที่ทุกคนต้องขับรถเป็น ?
แต่นั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเธอสามารถเรียนขับรถได้ !
“โอเค งั้นฉันไม่กลับ ! ”
“เพราะจะเรียนขับรถ ! ”
หลินเจียลี่กล่าวอย่างมีความสุข
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เธอและเจียงเสี่ยวชิงจะต้องไปเรียนขับรถที่โรงเรียนสอนขับรถด้วยกัน แล้วกลับมาที่เจียงวานในตอนเย็น”
“พอฉันกลับมา ฉันก็สามารถสอนพวกเธอได้อีก ถ้าฉันมีเวลา”
“เยี่ยมมาก ! ” หลินเจียลี่ตื่นเต้นมากจนเธออยากจะเริ่มเรียนขับรถในตอนนี้เลย
เจียงชานที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ พูดอย่างมีความสุขว่า “น้าเล็กรีบหัดขับรถนะคะ เพราะถ้าน้าเล็กขับเป็นแล้ว หนูจะได้นั่งรถที่น้าเล็กขับได้”
หลินเจียลี่ยิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ น้าเล็กรีบหัดขับรถให้เป็นเร็ว ๆ จะได้พาหนูออกไปเที่ยวเล่น”
เจียงชานกล่าวว่า “น้าเล็ก ถ้าน้าอยากขับรถเป็นเร็ว ๆ ขอให้ป่าป๊าสอนสิคะ เขาจะสอนให้แน่นอน”
เธอชี้ไปที่หลินเจียอินแล้วพูดว่า “หม่าม๊าก็เรียนขับรถมาจากป่าป๊าเหมือนกัน”
“เพราะป่าป๊าจะช่วยสอนไปทีละขั้นตอน ! ”
ทั้งหลินเจียอินและเจียงเสี่ยวไป๋ จู่ ๆ ก็หน้าแดงเมื่อได้ยินที่เจียงชานพูด
เมื่อเขาสอนหลินเจียอินขับรถเป็นครั้งแรก เจียงเสี่ยวไป๋พูดติดตลกว่าเขาจะสอนเธอทีละขั้นตอน ไม่คาดคิดว่าลูกสาวของเขาได้ยินและจำมันได้
ทว่าหลินเจียลี่ก็ไม่เข้าใจคำนี้ เธอมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้มและพูดออกมาอย่างไร้เดียงสา “พี่เขย พี่ต้องสอนฉันทีละขั้นตอน ! ”
“อ้อ ได้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ตกลง “เธอกับพี่สาวคุยกันไปก่อนนะ ฉันมีอย่างอื่นต้องทำ ฉันขอตัวออกไปก่อน”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เดินปรี่ไปที่บาร์ราวกับว่าเขากำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง
YOU MAY ALSO LIKE
