ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 924 คำพูดโน้มน้าวใจของลุง

ตอนที่ 924 คำพูดโน้มน้าวใจของลุง

ไม่นาน ถังจิงเทียน ฉงไห่เยี่ยน และเจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงสนามหญ้าหน้าบ้านของหวังซิ่วเหวิน

“คุณลุง ! ”

“คุณป้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ทักทายหวังซิ่วเหวินและซ่งหยูหมินทันที จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้หวังรุ่ยและหวังเซียงลูกพี่ลูกน้องทั้งสองของเขา

“เสี่ยวไป๋ มาที่นี่ได้อย่างไร ! ”

เมื่อหวังซิ่วเหวินเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็ทักทายเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้ม เพราะเขาไม่รู้จักถังจิงเทียนและฉงไห่เยี่ยน เขาเพียงแต่รู้สึกว่าทั้งคู่ดูน่าเกรงขามมาก ราวกับว่าพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ จึงอดไม่ได้ที่จะมองเจียงเสี่ยวไป๋และถามว่า “แล้วแขกสองคนนี้คือใครกันเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋แนะนำทั้งสองทันที

เขาชี้ไปที่ถังจิงเทียนและพูดว่า “นี่คือรองนายกเทศมนตรีถัง ! ” จากนั้น เขาก็ชี้ไปที่ฉงไห่เยี่ยนและแนะนำออกมา “ส่วนนี่คือนายอำเภอฉง นายอำเภอเมืองชิงชานครับ ! ”

เมื่อหวังซิ่วเหวินได้ยินว่าคนหนึ่งเป็นรองนายกเทศมนตรี และอีกคนเป็นนายอำเภอ ใบหน้าของเขาก็ดูวิตกกังวลและพูดไม่ออก

“สวัสดีรองนายกเทศมนตรีถัง ! ”

“สวัสดีนายอำเภอฉง”

“ผู้นำทั้งสอง เชิญนั่งลงก่อน ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับมาและพูดกับหวังรุ่ย “ไปชงชาและไปเอาบุหรี่มาเร็วเข้า ! ”

“อ้อ ครับ ! ” หวังรุ่ยตอบอย่างเร่งรีบ หันหลังกลับและวิ่งไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว

หวังรุ่ยตอบอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งเข้าไปข้างในบ้านอย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขาจะเคยเห็นนายกเทศมนตรีและนายอำเภอที่ไหนกัน ? ทุกคนจึงดูประหลาดใจและมีความสุขเมื่อมีผู้นำระดับสูงแบบนี้มาที่บ้าน

ถังจิงเทียนพูดอย่างสุภาพว่า “ผู้เฒ่าหวัง ไม่เป็นไร วันนี้อากาศดี เราไปนั่งคุยกันในสวนของคุณสักพักเถอะ”

หวังซิ่วเหวินยังคงสุภาพ

“เมื่อผู้นำมาที่บ้านของฉันทั้งที จะไม่ให้เข้าไปนั่งข้างในบ้านได้อย่างไร ? ไปที่สวนก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้หรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงครับ ฟังที่รองนายกเทศมนตรีถังบอกเถอะครับ”

จากนั้น เขาก็ทักทายหวังเซียง “พี่หวังเซียง ช่วยผมย้ายเก้าอี้ออกไปหน่อย”

“ได้สิ ! ”

หวังเซียงตอบตกลง หันหลังกลับเดินเข้าไปในบ้านเพื่อขนเก้าอี้ออกไป

เขาเคลื่อนไหวเร็วมาก ชั่วครู่หนึ่ง เขาก็หยิบเก้าอี้มาสี่ตัวด้วยมือเดียว จากนั้นก็รีบย้ายโต๊ะออกไปต่อ

ในเวลานี้ หวังรุ่ยก็ได้ยกชาสามถ้วยที่วางไว้บนถาดออกมา

เขายังเสิร์ฟในถ้วยพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง

“นายกเทศมนตรีถัง นายอำเภอฉง เสี่ยวไป๋ ดื่มชากันก่อนเถอะ ! ”

หวังรุ่ยกล่าว จากนั้นก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ตรงหน้าถังจิงเทียน ฉงไห่เยี่ยนและเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วจึงหยิบบุหรี่ออกมาจุดให้กับถังจิงเทียนและเจียงเสี่ยวไป๋

“นี่เป็นบุหรี่ที่นายเอามาให้ครั้งที่แล้ว ! ” หวังรุ่ยกล่าวเมื่อส่งมันให้เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ที่ผมมาที่นี่วันนี้ก็เพราะมีเรื่องจะพูด พี่ช่วยไปเรียกหัวหน้าหมู่บ้าน ลุงรองและน้าสามมาให้ผมทีนะครับ”

“ได้ ๆ ! ” หวังรุ่ยตอบตกลงอย่างมีความสุข

หวังเซียงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างและพูดอย่างมีความสุข “เดี๋ยวฉันไปเรียกอารองและอาสามให้เอง ! ” พูดจบ เขาก็วิ่งออกไปทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รีบร้อนที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจะรอจนกว่าทุกคนจะมารวมตัวกันแล้วพูดครั้งเดียวเพื่อไม่ให้เสียเวลา

มีคนไม่กี่คนกำลังคุยกันอยู่ในลานบ้าน

วันนี้อากาศดีจริง ๆ ท้องฟ้าแจ่มใส ไร้เมฆ แสงแดดในฤดูหนาวส่องเข้ามาที่สนามทำให้รู้สึกอบอุ่นเล็กน้อย

ไม่นานหลังจากนั้น หวังซิ่วอู๋ หวังซิ่วเจี้ยน ผู้ใหญ่บ้านหวังเฟิง และคนอื่นก็มาถึง

จู่ ๆ ผู้คนประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน มีทั้งชายและหญิง คนแก่และคนหนุ่ม ก็มารวมตัวกันในลาน

คนในชนบทชอบมารวมตัวกันหากว่ามีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น

“สวัสดีรองนายกเทศมนตรีถัง ! ”

“สวัสดีนายอำเภอฉง ! ”

หวังเฟิงพบกับฉงไห่เยี่ยนบ่อยครั้ง ดังนั้นเขาจึงรู้จักเธอดี แต่เขาไม่เคยเจอถังจิงเทียนมาก่อน ถึงอย่างนั้นก็รู้จากปากของหวังรุ่ย หลังจากที่เขามา เขาก็ทักทายทั้งสองอย่างระมัดระวัง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้นำระดับสูงอย่างรองนายกเทศมนตรีถังถึงมาที่หมู่บ้านหวังเจียกะหันหันแบบนี้

ฉงไห่เยี่ยนพยักหน้าให้หวังเฟิง จากนั้นเธอก็ชี้ไปที่เก้าอี้แล้วพูดว่า “เชิญผู้นำหมู่บ้านนั่งลงก่อน ! ”

หวังเฟิงนั่งลงด้วยความประหม่า ก้นของเขาสัมผัสเก้าอี้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เขาดูกังวลเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะทักทายเจียงเสี่ยวไป๋

“เถ้าแก่เจียง คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ยื่นบุหรี่ให้เขาแล้วพูดว่า “วันนี้ผมมาที่นี่โดยเฉพาะครับ”

เมื่อทุกคนอยู่ที่นี่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว เขาก็พูดตรงเข้าประเด็นทันที

“ผมวางแผนที่จะสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกที่หมู่บ้านหวังเจีย วันนี้รองนายกเทศมนตรีถัง และนายอำเภอฉงมารวมตัวกันที่นี่เพื่อจะเลือกที่ตั้งของโรงงาน ผมจึงอยากรู้ว่าทุกคนคิดอย่างไรกับเรื่องนี้”

หวังเฟิง หวังซิ่วเหวิน หวังซิ่วอู๋ หวังรุ่ย และคนอื่นต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ฟัง

“เสี่ยวไป๋ คุณกำลังบอกว่าคุณจะตั้งโรงงานในหมู่บ้านของเรางั้นเหรอ ? ”

“เสี่ยวไป๋ จริงเหรอ ? ”

“เยี่ยมมาก ! ”

“พวกเราในหมู่บ้านหวังเจียยากจนและไม่ค่อยมีรายได้ หากเถ้าแก่เจียงมาตั้งโรงงานที่ดี มันก็จะส่งผลดีต่อเราแน่นอน ! ”

“เถ้าแก่เจียง หากมีการตั้งโรงงานในหมู่บ้านของเรา พวกเราสามารถไปทำงานในโรงงานของคุณได้ไหม ? ”

“ใช่ เถ้าแกเจียง เราสามารถทำงานในโรงงานของคุณได้ไหม ? ”

“……”

ชาวบ้านเริ่มถามออกมาต่าง ๆ นานา แต่หวังซิ่วหยุนและหวังเซียงกลับมองหน้ากัน

ทั้งสองมองหน้ากัน หวังซิ่วหยุนดึงหวังเซียงออกห่างจากฝูงชนและกระซิบ “เซียงเซียง เสี่ยวไป๋ไม่สนใจหินดอกเบญจมาศแล้วเหรอ ? ทำไมเขาถึงมาตั้งโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกขึ้นมาที่นี่แทน”

หวังเซียงขมวดคิ้วและพูดว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ! ”

นอกเหนือจากเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ก็มีเพียงหวังซิ่วหยุนและหวังเซียงเท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับเรื่องหินดอกเบญจมาศในหมู่บ้านหวังเจีย

เจียงเสี่ยวไป๋ขอให้พวกเขาอย่าบอกใคร ดังนั้นแม้แต่หวังซิ่วเหวินและหวังซิ่วอู๋ก็ไม่รู้เรื่องนี้

เมื่อพวกเขาทั้งสองเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มา พวกเขาก็คิดว่าเขามาที่นี่เพื่อจะขุดหินดอกเบญจมาศมาแปรรูป แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติก

หวังซิ่วหยุนกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เราควรถามเสี่ยวไป๋ดีไหม ? ”

หวังเซียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “อย่าถามดีกว่าครับ มารอดูกันก่อน บางทีเสี่ยวไป๋อาจมีแผนของเขาเอง ถ้าเราถาม มันอาจจะส่งผลกระทบต่อแผนการของเขาก็ได้”

หวังซิ่วหยุนพยักหน้า “งั้นก็มารอดูกันก่อน”

ทั้งสองกลับมาที่ฝูงชนอีกครั้ง เพื่อฟังเจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่น ๆ พูด

ในตอนนั้น หวังเฟิงก็พูดว่า “เสี่ยวไป๋ นี่ถือเป็นเรื่องดีที่ คุณสามารถมาลงทุนทำธุรกิจอะไรก็ได้ที่หมู่บ้านหวังเจียของได้อย่างเต็มที่ ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันยินดีต้อนรับคุณในนามของชาวบ้านทุกคน ! ขอขอบคุณจริง ๆ ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดกับถังจิงเทียนและฉงไห่เยี่ยน “ขอบคุณนายกเทศมนตรีถังและนายอำเภอฉงที่คอยดูแลและสนับสนุนหมู่บ้านหวังเจียของเรา”

“หากไม่ได้รับการใส่ใจจากผู้นำทั้งสองคน เถ้าแก่เจียงก็คงไม่เลือกมาลงทุนที่หมู่บ้านหวังเจียของเรา ! ”

ถังจิงเทียนโบกมือแล้วพูดอย่างใจเย็น “เถ้าแก่เจียงตัดสินใจลงทุนในหมู่บ้านหวังเจียก็เพราะว่าเขามีลุงอยู่ที่นี่ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลย”

หวังเฟิงยิ้มออกมาและพูดกับหวังซิ่วเหวิน, หวังซิ่วอู๋และคนอื่นทันที “พี่ซิ่วเหวิน ซิ่วอู๋ เราทุกคนอยากจะขอบคุณพวกคุณจริง ๆ ! ”

หวังซิ่วเหวินมีความสุขมากและก็เขินในเวลาเดียวกัน

เขาเหลือบมองเจียงสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ลุงดีใจมากที่หลานมาลงทุนสร้างโรงงานในหมู่บ้านหวังเจียของเราในครั้งนี้ ! ”

บทสนทนาเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็พูดอย่างจริงจัง “แต่หลานเป็นนักธุรกิจ อย่าลงทุนทำอะไรเพราะพวกลุงเลย …” หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาก็ชี้ไปที่หวังซิ่วอู๋ หวังซิ่วเจี้ยน หวังซิ่วไห่และคนอื่น แล้วพูดว่า “เพราะว่าพวกเราก็คงจะไม่มีความสุข หากว่ามาลงทุนที่นี่แล้วขาดทุน ! ”

หวังซิ่วอู๋พยักหน้าเห็นด้วย “เสี่ยวไป๋ เราทุกคนรู้เจตนาดีของหลาน แต่ลุงของหลานพูดถูก หลานต้องคิดเรื่องนี้ให้รอบคอบก่อนจะทำอะไร”

หวังเฟิงและคนอื่นในหมู่บ้านหวังเจียไม่คาดคิดว่าสองพี่น้องหวังซิ่วเหวินและหวังซิ่วอู๋จะพูดแบบนี้ และทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำพูดของพวกเขาและไม่มาลงทุนที่นี่อีก ?