ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 930 ลูกสาวผู้รักในการตั้งชื่อ

ตอนที่ 930 ลูกสาวผู้รักในการตั้งชื่อ

“เสี่ยวหงสวยมาก ! ”

“หนูชอบมันมากเลยค่ะ ! ”

เจียงชานกะพริบตากลมโตของเธอมองไปที่รถปอร์เช่ 944 สีแดง และตั้งชื่อให้มัน

ต้าไป๋ !

เสี่ยวหง !

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม เมื่อมองดูลูกสาวของเขา เขารู้สึกว่าเธอเป็นอัจฉริยะในการตั้งชื่อจริง ๆ

“ว้าว แม่ครับ รถคันนี้สวยจริง ๆ เลยครับ ! ”

หวังกังอ้าปากและพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเฝิงเยี่ยนหงแล้วถามว่า “แม่ รถของพ่อจะสวยแบบนี้ไหมครับ ? ”

เฝิงเยี่ยนหงก็ถูกปอร์เช่ 944 สีแดงคันนี้พิชิตใจไปอย่างสมบูรณ์ เธออยากที่จะเป็นเจ้าของรถคันดังกล่าวขึ้นมาทันที

เมื่อได้ยินคำถามของลูกชาย เธอก็กลับมามีสติอีกครั้ง เหลือบมองแลนด์โรเวอร์ที่จอดอยู่ข้างเธอแล้ว เธอก็พูดว่า “พ่อของลูกเป็นผู้ชาย ไม่ควรขับรถที่มีสีสันสดใสขนาดนี้ มันน่าจะคล้ายกับรถของลุงเจียงมากกว่า”

หวังกังรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที

“แต่สีแดงสวยกว่ามาก ! ”

เฝิงเยี่ยนหงไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังอย่างไร ทว่าในตอนนั้นก็มีเสียงเครื่องยนต์คำรามที่ทางแยก และขบวนรถหรูก็ขับผ่านเข้ามาอย่างช้า ๆ

“รถอีกคันกำลังขับเข้ามา ! ”

“นั่นรถพ่อเหรอ ? ”

หวังกังมองไปที่คาราวานรถที่กำลังขับใกล้เข้ามาและตะโกนด้วยความตื่นเต้น

เจียงชานก็เห็นเหมือนกัน

“หนึ่งคัน ! ”

“สองคัน ! ”

“สามคัน……”

“สี่คัน ! ”

เด็กน้อยทั้งสองนับพร้อมกัน มีรถทั้งหมด 4 คัน ที่ขับเข้ามาจอดข้างแลนด์โรเวอร์

ทุกคนเห็นรถทั้งสี่คันนี้ หนึ่งในนั้นดูเหมือนรถจี๊ป แต่ลำตัวของรถนั้นดูแข็งแกร่งและคันใหญ่กว่า เป็นรถสีดำที่ให้ความรู้สึกมั่นคงและโดดเด่น

อีกสองคันเป็นรถเก๋งทั้งคู่ การออกแบบที่เพรียวบางและตัวถังที่ยาวเป็นพิเศษดูหรูหรามาก มีสองสีให้เลือก ได้แก่ สีดำและสีขาว

รถคันสีดำคือเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE

ส่วนคันสีขาวคือบีเอ็มดับบลิว 3E30

คันสุดท้ายคือรถจี๊ปคันเก่าของเจียงเสี่ยวไป๋

คนขับทั้งสี่คนลงจากรถ เดินไปหาเจียงเสี่ยวไป๋ทีละคน แล้วยื่นกุญแจรถให้เขา

“ผู้ช่วยเจียง เราขับรถของคุณมาให้แล้วครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ขอบคุณมากที่ช่วยขับรถมาให้ ! ”

เขาหยิบบุหรี่ออกมาและยื่นให้กับคนทั้งสี่คน

ทั้งสี่คนรับบุหรี่ไปอย่างมีความสุข กล่าวขอบคุณเขาและชื่นชมรถหรูพวกนี้ไม่ขาดปาก

“ผู้ช่วยเจียง รถคันนี้ขับได้นิ่มมาก ! ”

“พวงมาลัยเบามาก ทำให้บังคับเลี้ยวได้ง่าย”

“เบาะนั่งสบายและนุ่มกว่าโซฟาในสำนักงานอีก”

“ส่วนรถที่ฉันขับมาก็มีพื้นที่ภายในที่กว้างขวางมาก”

“ทั้งยังหรูหรามากด้วย ! ”

“รถที่ฉันขับมีพื้นที่ภายในเยอะเหมือนกัน และฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากเมื่อได้ขับรถคันนี้”

“ผู้ช่วยเจียง รถพวกนี้คือรถยี่ห้ออะไรเหรอครับ ? ”

เฝิงเยี่ยนหงและเฉินซินต่างก็สงสัยพอกัน ทั้งคู่จึงมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม และแนะนำให้พวกเขารู้จักทีละคัน

“รถ SUV สีดำคือรถเชอโรกี”

“รถ SUV สีขาวคือแลนด์โรเวอร์”

“รถสีดำคันนี้คือเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE”

“รถสีขาวคือบีเอ็มดับบลิว 3E30”

“รถสีแดงคันนั้นคือรถคูเป้ แบรนด์ปอร์เช่ 944”

หลังจากฟังจบ เฝิงเยี่ยนหงและคนอื่นก็รู้จักชื่อรถยนต์แต่ละคัน

แต่ฟังแล้วดู……ซับซ้อนมาก

นอกจากแลนด์โรเวอร์, เมอร์เซเดส-เบนซ์และบีเอ็มดับบลิวที่เป็นชื่อยี่ห้อรถที่จำง่ายแล้ว พวกเธอก็ยังคงจำชื่อรุ่นย่อยอย่างเชอโรกี, 230TE และ 3E30 ไม่ได้เลย

บางที คงมีเพียงเด็กน้อยสองคนอย่างเจียงชานและหวังกังเท่านั้นที่สามารถจดจำมันได้

“แล้ว…รถคันอื่นล่ะ ? ”

“ที่โรงงานยังมีรถอีกหลายคัน ที่เราไม่ได้ขับมายังมียี่ห้ออะไรบ้างครับ ? ”

คนขับถาม

เจียงเสี่ยวไป๋ยังแนะนำให้เขารู้จักกับดอดจ์แรมชาร์จเจอร์

เมื่อรู้จักยี่ห้อของรถแล้ว คนขับทั้งสี่คนก็ขอบคุณและขอตัวกลับ เจียงเสี่ยวไป๋จึงขอให้เฉินซินไปส่งพวกเขา

หลังจากพวกเขาออกไปแล้ว หวังกังก็พูดว่า “ลุงเจียง รถเหล่านี้เป็นของลุงทั้งหมดเลยหรือครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพยักหน้า “ใช่แล้ว รถทุกคันเป็นของลุง ! ”

หวังกังจึงถามออกมาว่า “ลุงมีรถมากมายขนาดนี้ไปทำไม ? ลุงแค่คนเดียวต้องขับรถมากมายขนาดนี้เลยเหรอครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “รถยนต์คันเดียวก็เพียงพอแล้วในการขับขี่ไปไหนมาไหน แต่ลุงเป็นคนชอบสะสมรถคลาสสิก จึงซื้อมาหลายคัน”

เขายิ้มและพูดว่า “แน่นอนว่ารถเหล่านี้สามารถขับสลับกันได้ด้วย”

“การขับรถคนละคันจะทำให้อารมณ์ในการขับต่างกันด้วย ! ”

หวังกังเอามือจับหน้าฝากของเขาและไม่เข้าใจว่าทำไมอารมณ์ถึงแตกต่างเมื่อขับรถคนละคัน

เขายิ้มอย่างไร้เดียงสาและพูดว่า “ในอนาคตผมจะเป็นเหมือนลุง และผมจะเป็นเจ้าของรถสวย ๆ มากมาย”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กน้อย

จากนั้น หวังกังก็ถามด้วยความสงสัย “ลุงเจียงครับ แล้วพ่อของผมได้รถแบบไหนเหรอ ? ”

เขายังคงค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับปัญหานี้

ท้ายที่สุดก็มีโอกาสน้อยมากที่จะได้นั่งรถของลุงเจียง แต่เขาต้องนั่งรถของพ่อทุกวัน

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่รถเชอโรกีสีดำแล้วพูดว่า “รถของพ่อนายก็เหมือนกับรถคันนั้นของลุงนั่นแหละ”

“โอ้ นั่นเชอโรกี ! ” หวังกังกล่าวออกมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไอ้หยา ไม่เลวเลยเด็กน้อย นายจำรุ่นรถได้เร็วมาก”

หวังกังกล่าวว่า “อาเจียง เชอโรกีของพ่อไม่สวยเท่าต้าไป๋และเสี่ยวหงของอาเลย”

เจียงชานมีความสุขขึ้นมาทันที และพูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน ในบรรดารถหลายคัน ต้าไป๋และเสี่ยวหงสวยที่สุดแล้ว ! ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของหวังกังเต็มไปด้วยความอิจฉา และทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “พี่ชานชาน พี่ตั้งชื่อเล่นให้แลนด์โรเวอร์และปอร์เช่ 944 แล้ว งั้นพี่ก็ตั้งชื่อเล่นให้เชอโรกี, เมอร์เซเดส-เบนซ์230TE และ บีเอ็มดับบลิว 3E30 ได้อีกด้วย ! ”

ขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็มองไปที่เจียงชานด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่าเขากำลังขอให้เธอตั้งชื่อเล่นให้กับรถอีกสามคัน

เจียงชานยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้สิ ไม่มีปัญหา”

เธอเดินไปหาเชอโรกีแล้วมองดูมัน ก่อนจะเอามือแตะคางครุ่นคิด “จะดีกว่าไหมถ้าเรียกคันนี้ว่าต้าเฮย หรือไม่ก็เสี่ยวจี ? ”

หวังกังกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเรียกคันนี้ว่าต้าเฮยดีกว่า ! ”

เขายิ้มอย่างซุกซนและพูดว่า “ตอนนี้ได้ตั้งชื่อให้สีแดง สีขาว และสีดำไปแล้ว 3 สี ข้างหลังพี่คือเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE ซึ่งเป็นสีดำ และบีเอ็มดับบลิว 3E30 ซึ่งเป็นสีขาว พี่จะตั้งชื่อให้ว่าอะไรดี ? ”

เจียงชานเดินไปที่ด้านข้างของรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE และพึมพำกับตัวเอง “ตอนนี้ชื่อต้าเฮยถูกตั้งไปแล้ว จะตั้งว่าเสี่ยวเฮยก็ไม่เหมาะ งั้นเรียกมันว่าต้าเปิ้นดีกว่า ! ”

หวังกังกล่าวว่า “ต้าเปิ้นเหมือนคำที่แปลว่าโง่เลย ไม่เอา ผมว่าไม่ดี ! ”

“ใช่!” เจียงชานพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเรามาเรียกมันว่าฉางเหลี่ยนกันดีกว่า ถึงอย่างไรตัวรถก็ยาวดี”

หวังกังหัวเราะทันที “พี่ชานชาน พี่คิดออกมาได้อย่างไร ! ”

เขายิ้มและพูดว่า “เรียกว่าจ่างเหลี่ยนก็ไม่เลว เราสามารถออกเสียงเป็นจ่าง ไม่ใช่ฉาง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เอาล่ะ จากนี้ไปเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE คันนี้จะถูกเรียกว่าจ่างเหลี่ยน ! ”

ถึงอย่างนั้น การขับเมอร์เซเดส-เบนซ์ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะมีหน้ายาวไปกับตัวรถด้วยใช่ไหม ?

ชื่อนี้เหมาะสมดี !

เจียงชานเดินไปที่เมอร์เซเดส-เบนซ์และบีเอ็มดับบลิว 3E30 อีกครั้ง และพูดว่า “คันนี้ง่ายมาก เรียกมันว่าเสี่ยวไป๋แล้วกัน ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนั้น เขาก็รีบปฏิเสธทันที

ถ้ามีคนเรียกชื่อรถ ก็เหมือนกับเรียกเขาด้วย

“เปลี่ยนเลย ๆ…รถบีเอ็มดับบลิว 3E30 จะเรียกว่าเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร ? ”

หลินเจียอินและเฝิงเยี่ยนหงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พวกเธอได้แต่ปิดปากและหัวเราะในความตลกนี้

เจียงชานเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนเธอจะเข้าใจสิ่งที่พวกเขาสื่อจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาเรียกมันว่าต้าเป่ากันเถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เกือบจะเซ

เขาจำสโลแกนโฆษณาของชาติที่แล้วได้: สบู่ที่ใช้ทุกวันต้องเป็นสบู่ต้าเป่า !

เฮ้อ…แต่ชื่อต้าเป่าก็ยังดีกว่าเสี่ยวไป๋แหละ !