ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 931 จัดสรรรถยนต์นำเข้า
ตอนที่ 931 จัดสรรรถยนต์นำเข้า
หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็ไปหาเปากันฉวนเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการจัดสรรยานพาหนะทันที
หลังจากที่เปากันฉวนได้ยิน เขาก็พูดด้วยความอิจฉา “คุณเมิ่ง ขอแสดงความยินดีกับคุณที่ได้เป็นเจ้าของรถปอร์เช่ 944 ด้วยครับ ! ”
เขาหยิบกุญแจรถปอร์เช่ 944 ออกมาอย่างรวดเร็วและมอบให้เมิ่งเสี่ยวเป่ย
เมิ่งเสี่ยวเป่ยรู้สึกมีความสุขมาก เธอพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณมากผู้อำนวยการเปา รบกวนคุณแจ้งให้คนที่ถูกคัดเลือกมารับรถด้วยนะคะ ! ”
หลังจากนั้น เธอก็หยิบกุญแจและจากไปอย่างมีความสุข
วันนี้โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกมีบรรยากาศที่คึกคักอย่างมาก
เฉินอันผิง โหยวโหย่วหยู หวังชิ่งซี และเจียงเสี่ยวเยว่ซึ่งทำงานอยู่ในโรงงานแห่งนี้ต่างก็ถูกเรียกให้มารับรถทีละคน
“ผู้อำนวยการเปา รถคันไหนคือรถของฉัน ? ”
“ผู้อำนวยการเปา กุญแจรถของฉันอยู่ที่ไหน ? ”
“ผู้อำนวยการเปา ขอบคุณมาก งั้นฉันขอตัวไปลองขับเมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE ของฉันก่อนนะ”
“ฮ่า ๆ รถนำเข้าที่ไม่มีใครได้เป็นเจ้าของง่าย ๆ ฉันขอตัวไปลองขับบีเอ็มดับบลิว 3E30 ของฉันก่อน ! ”
“พูดถึงเรื่องนี้ ฉันยังคงอิจฉาคุณเมิ่งและคุณเจียงที่ได้เป็นเจ้าของรถปอร์เช่ 944 สีแดง เพราะมันสวยสะดุดตามาก ! ”
“คุณเฉิน เมอร์เซเดส-เบนซ์230TE ของคุณสวยมาก ฉันชอบรถของคุณที่สุด ! ”
“……”
เฉินอันผิง หวังชิ่งซี โหยวโหย่วหยู และเจียงเสี่ยวเยว่ต่างหัวเราะกัน ส่งสายตาปลาบปลื้มให้กันและกัน
มันทำให้เปากันฉวนอิจฉา แต่เขาก็ยังคงโทรหาเฉินหยวนเฉา หวังผิง ถานซิงซาน เย่กวงโต้ว จวงปี้เฉิงและจู้ตงเฟิง เพื่อแจ้งให้พวกเขามารับรถของตัวเองต่อ
หวังผิงกล่าวว่า “เยี่ยมมาก ในที่สุดฉันก็ได้รถแล้ว รถเชอโรกีของฉัน วันนี้ฉันสามารถขับรถใหม่ไปรับภรรยาและเสี่ยวกังแล้วพาขับไปเที่ยวรอบเมืองเลยคอยดู”
“และก็ต้องขับกลับไปบ้านเกิดสักครั้งแล้วล่ะ”
“การขับรถนำเข้ากลับบ้านเกิดถือได้ว่าไม่ต่างกับการใส่เสื้อผ้าดี ๆ กลับบ้านเกิด มันเป็นการแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่งและนำความรุ่งโรจน์มาสู่ตระกูลหวังของฉันด้วย”
เฉินหยวนเฉา “ฉันไม่รู้ว่าเซอโรกีคันนี้เวลาขับแล้วจะรู้สึกอย่างไร”
ถานซิงซานกล่าวว่า “นี่คือรถจี๊ปคันใหม่ของฉันเหรอ ? ”
“มันไม่จำเป็นจริง ๆ ! ”
“รถบรรทุกมินิแวน 130 ก็ขับดีอยู่แล้ว มันยังช่วยให้ฉันบรรทุกผักนอกฤดูของภรรยาเข้ามาขายในเมืองได้ด้วย”
“แต่ดูเหมือนว่าราคาผักในเมืองจะไม่สูงเท่าขายให้กับกองทัพ”
เย่กวงโต้วกล่าว “จากรถบรรทุกได้เปลี่ยนมาขับรถจี๊ป อย่างน้อยฉันก็ถือว่าเป็นคนมีรถยนต์ขับ”
“การติดตามผู้ช่วยเจียงในฐานะหัวหน้าแผนกโฆษณาดีกว่าการเป็นนักข่าวในแผนกบรรณาธิการเป็นไหน ๆ”
“หากฉันเลือกที่จะอยู่ในแผนกบรรณาธิการ ฉันคงจะได้เงินเดือนเพียง 30 หยวนต่อเดือนเหมือนเดิม”
“เฮ้อ… แต่เสี่ยวชิงกลับบ้านมาทั้งที ฉันยังไม่ได้มีโอกาสไปเจอเธอเลยสักครั้ง มันน่าหงุดหงิดชะมัด”
จวงปี้เฉิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงเลือกที่จะเอาดอดจ์ แรมชาร์จเจอร์ให้ฉันงั้นเหรอ ? ”
“ได้ยินมาว่ารถคันนี้มีสมรรถนะแบบออฟโรดค่อนข้างดี และมันสะดวกต่อการไปไซต์ก่อสร้าง ! ”
จู้ตงเฟิงกล่าวว่า “ฉันไม่คิดเลยว่าตัวเองที่เป็นเพียงหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยจะมีรถขับกับเขาด้วย ? ”
“การติดตามผู้ช่วยเจียงนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องจริง ๆ ”
“……”
ยกเว้นเจียงเสี่ยวเฟิงที่อยู่ในเจี้ยนหยาง ตอนนี้ทุกคนต่างมารับกุญแจรถอย่างมีความสุข
อย่างไรก็ตาม เปากันฉวนยังคงโทรหาเจียงเสี่ยวเฟิงให้รับรู้เรื่องนี้
“ผู้อำนวยการเจียง ทางบริษัทของเราได้มอบรถยนต์นำเข้าคันใหม่ให้กับคุณด้วยนะ”
เจียงเสี่ยวเฟิงอยู่ห่างไกลในเจี้ยนหยาง เขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ซื้อรถนำเข้ามาก่อน เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาก็ถามด้วยความประหลาดใจ “รถนำเข้า ทำไมบริษัทถึงให้รถนำเข้านี้กับฉันกันล่ะ ? ”
เปากันฉวนอธิบายว่า “ผู้ช่วยเจียงสั่งซื้อรถยนต์นำเข้ามาจำนวนหนึ่ง เพื่อเอาให้ผู้บริหารระดับสูงทุกคนของบริษัท”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็อธิบายว่า “คุณและคุณหลัวเป็นครอบครัวเดียวกันและทำงานที่เดียวกัน ดังนั้นเราจึงมอบรถยนต์ให้พวกคุณเพียงหนึ่งคันเอาไว้ใช้ด้วยกัน”
“คุณหวังและผู้ช่วยเฝิงก็ได้เหมือนกันกับคุณ พวกเขาได้รถคันเดียวเท่านั้น”
เจียงเสี่ยวเฟิงเข้าใจในเรื่องนี้
“ช่วงนี้ฉันไม่ได้กลับไปที่ชิงโจวเลย ใกล้จะตรุษจีนแล้ว งานผลิตจึงค่อนข้างหนักมาก งั้นก็รอฉันกลับไปที่ชิงโจววก่อนนะ ฉันจะไปรับรถเอง ! ”
เปากันฉวนยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ผมจะให้คนขับรถขับไปส่งให้คุณที่เจี้ยนหยางเอง”
“ขอบคุณมากผู้อำนวยการเปา ! ”
“ด้วยความยินดีครับ ! ”
เปากันฉวนวางสายโทรศัพท์และสั่งให้คนขับรถขับดอดจ์ แรมชาร์จเจอร์ไปที่เจี้ยนหยางทันที
ท้ายที่สุดแล้ว เจียงเสี่ยวเฟิงก็คือน้องชายของเจียงเสี่ยวไป๋ ซึ่งเปากันฉวนก็ไม่กล้าที่จะละเลยเขา
ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ทำให้ขนาดนี้
ที่ลานด้านนอกร้านนวดเท้า หลินเจียอิน เฝิงเยี่ยนหง และเด็กน้อยสองคนมองดูรถทั้งห้าคันทั้งภายในและภายนอก และทั้งสี่คนก็มีความสุขมาก
“ป่าป๊าคะ รถของป่าป๊าจอดอยู่ที่นี่หรือเปล่า ? ” เจียงชานถามด้วยรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พ่อจะจอดต้าไป๋ของหนูไว้ที่นี่ แล้วเราจะขับรถคันอื่นกลับไปที่เจียงวานและจอดไว้ในโรงรถใต้ดิน จากนั้น เราจะขับรถคันไหนก็ได้ที่เราต้องการเข้ามาในเมือง”
“เยี่ยมมาก จากนี้ไปเราจะมีรถให้ขับแบบไม่ซ้ำกันเลย”
“โอเค เอาที่หนูสบายใจเลย” เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งหมาย
ดูสิ นี่เกือบจะห้าโมงแล้ว
เขาพูดกับเฝิงเยี่ยนหงว่า “เยี่ยนหง เธอและเสี่ยวกังกำลังรอให้หวังผิงมารับอยู่ใช่ไหม งั้นเราจะกลับก่อนนะ”
“ไว้เจอกันครับลุงเจียง ! ” หวังกังกล่าวลาอย่างสุภาพ
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดกับหลินเจียอิน “เมียจ๋า งั้นเราไปรับเสี่ยวชิงและลี่ลี่กันเถอะ ! ”
“อื้ม ! ” หลินเจียอินยิ้มหวาน “มาขับรถปอร์เช่ของฉันกลับกันเถอะ ! ”
“ไม่ใช่ค่ะหม่าม๊า มันชื่อเสี่ยวหงค่ะ ! ” เจียงชานพูดแทรกขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะตลกกับท่าทีของลูกสาว
“เอาล่ะ งั้นขับเสี่ยวหงกลับบ้านกันเถอะ ! ”
จากนั้น สามคนพ่อแม่ลูกก็ขึ้นรถปอร์เช่ 944 ขับออกไป รถปอร์เช่ก็เร่งความเร็วขับตรงไปยังโรงเรียนสอนขับรถยนต์เหลียนเหอ
“ว้าว ป่าป๊า เสี่ยวหงวิ่งเร็วมากเลยค่ะ ! ”
เจียงชานอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
“มันทั้งเร็วและนิ่มมาก ตอนนั่งไม่รู้สึกสะเทือนเลยค่ะ”
“หนูรู้สึกเหมือนกำลังขี่ม้าเหงื่อโลหิตเลย”
เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข “หนูรู้ได้อย่างไรว่ามันให้ความรู้สึกเหมือนขี่ม้าเหงื่อโลหิต”
เจียงชานกล่าวว่า “แม้ว่าหนูจะไม่เคยขี่ม้ามาก่อน แต่หนูก็สามารถจินตนาการถึงความรู้สึกที่กั๋วจิงและหรงเอ๋อควบม้าเหงื่อโลหิตไปบนทุ่งหญ้าออกนะคะ”
ที่แท้ความรู้ทั้งหมดของเธอเกี่ยวกับม้าเหงื่อโลหิตมาจากนวนิยายเรื่อง ‘มังกรหยก’ ที่เจียงเสี่ยวไป๋เล่าให้เธอฟังนี่เอง
เธอชอบนิยายเรื่องนี้มาก นับตั้งแต่เจียงเสี่ยวไป๋เล่า เธอก็มักจะขอให้พ่อของเธอเล่าให้เธอฟังอีก
หลินเจียอินนั่งอยู่ในรถและมองดูอาคารที่เลื่อนผ่านไปข้างนอกหน้าต่าง เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มในขณะที่เธอนั่งอยู่บนรถปอร์เช่ ซึ่งให้ความรู้สึกสะดวกสบายกับเธอมาก
“นี่คือรถของฉัน ! ”
“คือรถที่สามีของฉันซื้อให้ ! ”
“การนั่งรถแบบนี้ถือเป็นความสุขทั้งกายและใจอย่างแท้จริง ! ”
ต้องบอกว่าบางครั้งผู้หญิงก็ต้องการเพียงความสะดวกสบายเท่านั้น
รถปอร์เช่สีแดงขับผ่านไปบนท้องถนน ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาได้นับไม่ถ้วน
“ดูนั่นสิ รถคันนั้นสวยมาก ! ”
“จริงด้วย รถสีแดงคันนี้สวยจังเลย ! ”
“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าคนที่นั่งบนรถคันนั้นจะรู้สึกอย่างไร”
“คนอย่างเราคงไม่มีโอกาสได้นั่งรถแบบนั้น ทำได้แค่เพียงฝันกลางวันเท่านั้นแหละ ! ”
“ฉันกลัวว่าแม้จะแค่ฝัน ฉันก็ยังนั่งไม่ได้ ! ”
“วันนี้เป็นวันอะไรกัน ? ทำไมจู่ ๆ ก็มีรถหรูขับไปมาในเมืองชิงโจวหลายคันแบบนี้ ! ”
“ใช่ ฉันเห็นมาหลายคันแล้วเหมือนกัน ! ”
“ในชิงโจวมีคนรวยเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ? ”
“ดูเหมือนว่าจะมาจากเจียงเจียกรุ๊ปนะ ! ”
“เพราะฉันไม่รู้ว่านอกเหนือจากเจียงเจียกรุ๊ปแล้ว จะมีหน่วยงานไหนที่สามารถซื้อรถยนต์หรูมาขับได้แบบนี้อีก ! ”
“เฮ้อ… คิดแล้วฉันก็อยากทำงานที่เจียงเจียกรุ๊ปเหมือนกัน ! ”
“ครั้งหน้า ถ้าเจียงเจียกรุ๊ปรับสมัครพนักงาน ฉันจะสมัครแน่นอน”
“ฉันก็เหมือนกัน ! ”
“……”
YOU MAY ALSO LIKE
