ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 934 หาข้อสรุปร่วมกัน

ตอนที่ 934 หาข้อสรุปร่วมกัน

หวังซิ่วหยุนมองดูพี่ชายทั้งห้าของเขาและหลานชายอย่างหวังผิง แล้วพูดช้า ๆ

“เหตุผลที่เสี่ยวไป๋มาลงทุนในหมู่บ้านหวังเจียก็เพราะบนภูเขาหลังบ้านของเรามีหินที่ชื่อว่าหินดอกเบญจมาศ”

ยกเว้นหวังเซียง ทุกคนในที่นี่ต่างก็เคยได้ยินชื่อหินดอกเบญจมาศเป็นครั้งแรก และไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหินดอกเบญจมาศมาก่อนเลย

“น้องเล็ก หินดอกเบญจมาศเป็นหินชนิดใด ? ”

“อาเล็ก มีหินแบบนี้เยอะไหมที่ภูเขาหลังบ้านของเรา ? ”

“อาเล็ก หินดอกเบญจมาศนี้มีค่าอย่างไร ? ”

“อาเล็ก หินดอกเบญจมาศมีประโยชน์อย่างไรเหรอครับ ? ”

“……”

หวังซิ่วเหวิน หวังรุ่ย และคนอื่นรีบถามออกมาทีละคน

หวังซิ่วหยุนกล่าวว่า “หินดอกเบญจมาศนั้นมีลวดลายบนหินที่คล้ายกับดอกเบญจมาศกำลังบาน”

เมื่อทุกคนได้ยินคำนี้ ต่างก็ประหลาดใจ

“ลวดลายบนหินคล้ายกับดอกเบญจมาศ มันแปลกจริง ๆ ! ”

“ใช่ ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“มันหายากเหรอ ? ”

“อาเล็ก อารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เสี่ยวไป๋เป็นคนบอกอาหรือเปล่า ? ”

“……”

หลายคนเริ่มถามคำถามขึ้นมาอีกครั้ง

หวังซิ่วหยุนกล่าวว่า “เรื่องมันมีอยู่ว่าฉันได้เก็บหินดอกเบญจมาศลงมาจากภูเขาหลังบ้านสองก้อนตอนที่ไปเก็บฟืน เสี่ยวไป๋มาที่บ้านของฉันแล้วเห็นมันเข้า เขาจึงให้ฉันพาไปดู”

“ที่บ้านของฉันมีสองก้อน”

เขาเอียงศีรษะแล้วพูดกับหวังเซียง “เซียงเซียง แกไปที่บ้านของอาแล้วไปเอาหินดอกเบญจมาศสองก้อนนั้นมาสิ”

“ได้ครับ ! ” หวังเซียงตอบตกลงและกำลังจะเดินออกไป

หวังซิ่วหยุนกล่าวว่า “เอากระบุงไปใส่มาด้วย อย่าให้คนอื่นเห็นว่าแกถือก้อนหินมาสองก้อนเชียวนะ”

หวังเซียงหัวเราะเบา ๆ “อาเล็ก ผมรู้น่า ! ”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็รีบออกไปหยิบตะกร้าแล้วไปที่บ้านของหวังซิ่วหยุนเพื่อเอาหินดอกเบญจมาศมาให้คนอื่นดู

ไม่นานหลังจากนั้น หวังเซียงก็กลับมา

หวังซิ่วเหวิน หวังซิ่วอู๋ และคนอื่นได้เห็นหินดอกเบญจมาศด้วยตาของพวกเขาเองเป็นครั้งแรก มันเป็นลวดลายของดอกเบญจมาศสีขาวบนหินสีดำ เหมือนกับมีคนเอาสีน้ำมาวาดดอกเบญจมาศไว้บนนั้น แม้ว่าจะดูไม่ค่อยสมจริง แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามันเป็นลวดลายดอกเบญจมาศจริง ๆ

“หินชนิดนี้พิเศษจริง ๆ ! ”

“นี่ใช่ไหมที่เรียกว่าหินดอกเบญจมาศ ? ”

“ใช่ ลวดลายมันเป็นสีขาวบนพื้นผิวของหินที่เป็นสีดำ ยิ่งทำให้เห็นลวดลายดอกเบญจมาศชัดเจนขึ้น”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันถูกเรียกว่าหินดอกเบญจมาศ มันสมควรได้รับชื่อของมัน”

“หินดอกเบญจมาศนี้สวยงามจริง ๆ ”

“……”

ทุกคนประหลาดใจ ไม่มีใครคิดว่าจะมีหินพิเศษแบบนี้ในโลก

หวังซิ่วหยุนกล่าวว่า “”เสี่ยวไป๋บอกว่าหินประเภทนี้สามารถกลายเป็นหินประดับได้หลังจากที่มันถูกแปรรูป”

หวังซิ่วเหวินและคนอื่นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

หวังซิ่วอู๋กล่าวว่า “อาเล็ก มันมีประโยชน์แค่เป็นหินประดับเพียงอย่างเดียวเหรอ ? ”

หวังซิ่วหยุนพยักหน้า “เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ เขาบอกว่าถ้าเอาหินพวกนี้มาได้แล้ว เขาจะต้องหาคนมาเจียระไนอีก”

หวังซิ่วเหวินกล่าวว่า “หินดอกเบญจมาศนั้นสวยจริง ๆ แต่หากว่ามีประโยชน์ แค่เอาไปเป็นหินประดับ มูลค่าของมันก็คงจะไม่มาก”

หวังซิ่วอู๋ หวังซิวเจี้ยน และคนอื่นต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่แล้ว ในยุคนี้ใคร ๆ ก็แค่อยากกินเนื้อ ใครจะเอาเงินมาซื้อหินกัน ? ”

“ถ้าขายไม่ได้ มันก็ไม่ต่างจากหินธรรมดา”

“เสี่ยวไป๋มาตั้งโรงงานและสร้างถนนที่หมู่บ้านหวังเจียก็เพราะหินนี้งั้นเหรอ และยังจะสร้างเหมืองหินบนยอดเขาด้วย เขาคิดอะไรอยู่ ? ”

“ใช่ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการทำธุรกิจที่ขาดทุนชัด ๆ ! ”

“……”

หวังซิ่วหยุนและหวังเซียงมีสีหน้าไม่สู้ดีเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูด ทั้งคู่มีความคาดหวังอย่างมากต่อหินดอกเบญจมาศ แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าทุกคนจะมองโลกในแง่ร้ายเกี่ยวกับเรื่องนี้

“เสี่ยวไป๋กล่าวว่าถึงแม้หินดอกเบญจมาศจะไม่สามารถขายเป็นเงินได้ในตอนนี้ แต่จะมีคุณค่าในอนาคต”

“เขาบอกให้ขุดหินเหล่านี้ไปเก็บไว้ก่อน แล้วค่อยขายเมื่อมันมีมูลค่าเพิ่มขึ้น”

หวังซิ่วเหวินส่ายหัวและถอนหายใจออกมา “แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันล่ะ ? ”

หวังซิ่วไห่ยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ก่อนอื่นเลย ฉันไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาในการรอนานเท่าไหร่ อีกอย่างแม้ว่ามันจะขายได้ราคาแพงมากในตอนนั้น แต่มันจะคุ้มค่าแค่ไหนกัน ? เรื่องของอนาคตย่อมไม่มีอะไรแน่นอน”

หวังซิวเจี้ยนกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ฉลาดมาตลอดก็จริง แต่เชื่อว่าต้องมีเรื่องที่เขาผิดพลาดบ้าง”

หวังรุ่ยกล่าวว่า “มันไม่น่าจะเป็นแบบที่เราคิดนะครับ ถ้ามันไร้ค่าจริง ๆ เสี่ยวไป๋คงไม่ทุ่มทุนมหาศาลกับมันแบบนี้หรอก”

“……”

ในตอนนั้นก็มีความเห็นต่างเกิดขึ้นในห้องมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้คิดในแง่ดีเกี่ยวกับการขุดหินดอกเบญจมาศ

ในท้ายที่สุดก็เป็นหวังซิ่วเหวิน ซึ่งเขาในฐานะหัวหน้าตระกูลก็ได้ตัดสินใจและพูดกับหวังผิงว่า “ผิงผิง แกกับเสี่ยวไป๋สนิทกันที่สุด บอกฉันสิว่าแกคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ? ”

หวังผิงเหลือบมองลุงและลูกพี่ลูกน้องของเขา แล้วพูดว่า “ดังคำพูดที่ว่าจงฟังเจียงเสี่ยวไป๋แล้วชีวิตจะดีขึ้น”

หวังซิ่วเหวินพยักหน้า “ในเมื่อผิงผิงพูดอย่างนั้น งั้นเราก็ต้องเชื่อเสี่ยวไป๋ ! ”

หวังผิงกล่าวว่า “ผมสนิทและใกล้ชิดกับเสี่ยวไป๋เสมอมา ความคิดหลายอย่างของเขาที่เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามันเป็นไปได้ทั้งหมด”

“ดังนั้นผมจึงคิดว่าเนื่องจากเราไม่มีความสามารถเหมือนกับเขา เราก็ต้องฟังเขา”

หวังซิ่วหยุนพูดขึ้นมาทันที “ผิงผิงพูดถูก ทุกเรื่องที่เสี่ยวไป๋พูดออกมา เราต้องเชื่อเขา”

หวังรุ่ยยังกล่าวอีกว่า “ใช่ ในเมื่อเขาพยายามอย่างมากที่จะบอกเราไม่ให้บอกใครเกี่ยวกับหินดอกเบญจมาศ ดังนั้นก็แสดงว่าเขารู้มูลค่าของหินดอกเบญจมาศนี้ดีกว่าใคร”

หวังซิ่วเหวินกล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นถ้าไม่มีอะไร เรามาพุดคุยถึงวิธีการขุดหินดอกเบญจมาศกันดีกว่า”

“ดี ! ”

“ไหนลองบอกมาสิ ! ”

“ทุกคนมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง”

“……”

ทุกคนเห็นด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ทำสัญญาขุดเจาะภูเขาหกลูกในหมู่บ้านหวังเจีย โดยสามลูกมีหินดอกเบญจมาศ และสามลูกไม่มีหินดอกเบญจมาศ ภูเขาทั้งหกลูกจะให้พี่น้องทั้งหกคนรับผิดชอบคนละลูก หวังซิ่วเหวิน หวังซิ่วอู๋ หวังซิ่วเจี้ยน หวังซิ่วไห่ หวังซิ่วซาน และหวังซิ่วหยุนตามลำดับ

ในที่สุดทุกคนก็ตกลงที่จะแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

แต่ละกลุ่มรับผิดชอบยอดเขาที่มีหินธรรมดากลุ่มละหนึ่งลูก และรับผิดชอบยอดเขาที่มีหินดอกเบญจมาศ กลุ่มละหนึ่งลูก ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบ หินธรรมดาที่ขุดขึ้นมาจะต้องแบ่งให้แต่ละกลุ่มเท่ากัน ส่วนหินดอกเบญจมาศที่ขุดได้จะถูกเก็บไว้เพื่อขายในภายหลัง ซึ่งถือได้ว่าเป็นการลงทุนในระยะยาว

……

ตอนนี้คนในตระกูลหวังกำลังพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋กลับไปถึงบ้านแล้ว เขาก็ได้บอกเรื่องนี้กับเจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋เกี่ยวกับเรื่องที่เขาจะลงทุนสร้างโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกในหมู่บ้านหวังเจีย และทำเหมืองหินบนยอดเขา

เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋ต่างก็ดีใจมากหลังจากได้เรื่องสิ่งนี้

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปในอนาคต ลุงและน้าชายของลูกก็จะหาเลี้ยงชีพได้แล้ว แบบนี้แม่ก็รู้สึกโล่งใจ” หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างมีความสุข โดยไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “แกมีความคิดที่ดี การตั้งโรงงานในหมู่บ้านหวังเจียแบบนี้จะทำให้เพื่อนบ้านของเราและชาวบ้านในหมู่บ้านหวังเจียมีรายได้เพิ่มขึ้น ลุงและอาของแกก็จะได้ลืมตาอ้าปากได้เสียที”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “พ่อกับแม่มั่นใจได้เลยครับ ! ”

เจียงไห่หยางเอามือลูบเคราตัวเองและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “ฉันเคยกังวลเกี่ยวกับการทำงานของแกหรืออย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตา พ่อคือคนที่กดดันเขาหนักที่สุดในไม่กี่วันที่ผ่านมา ! รุนแรงยิ่งกว่าแม่อีก ! แต่ตอนนี้พอเขาช่วยรักษาหน้าได้แล้ว ก็ทำทีเป็นไม่สนใจขึ้นมา !

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าพ่อของเขามีความสุขมาก เขาถึงพูดแบบนี้ออกมา

หวังซิ่วจวี๋มีความสุขอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง

“เฮ้อ……”

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้นก็ถามออกมาด้วยความประหลาดใจ “แม่ครับ ผมก็ช่วยแก้ปัญหาความเป็นอยู่ให้ลุงและน้าชายแล้ว ? แต่ทำไมแม่ถึงยังถอนหายใจอยู่ล่ะครับ ? ”

หวังซิ่วจวี๋เหลือบมองลูกชายของเธอแล้วพูดอย่างเงียบ ๆ “ลุงและน้าชายของลูกได้รับความช่วยเหลือจากลูกแล้ว แต่ลูกยังมีป้าและน้าสาวอีกสามคน แบบนี้จะไม่ทำให้แม่กังวลได้อย่างไรล่ะ ? ”