ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 940 ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับแผน

ตอนที่ 940 ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับแผน

เจียงเสี่ยวไป๋ถามว่า “แล้วโรงงานประทัดฟู่ซิงทำอย่างไรบ้าง ? ”

หวงหงหยุนกล่าวว่า “เรื่องนี้ก็แปลกเหมือนกัน หูลี่มาหาฉันจริง ๆ และบอกว่าท่านผู้นำมาบอกเขาว่าเตรียมวางแผนที่จะรวมโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิงเข้ากับหงหยุนของเรา”

เขามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ “ผู้ช่วยเจียง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมจู่ ๆ ทางภาครัฐถึงได้มีความคิดแบบนี้ ?

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็จำได้ว่าตอนที่เขาอยู่ที่เจียงเฉิง เขาได้บอกจางอี้เต๋อและถังจิงเทียนว่าเขาอยากทำสัญญากับโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิง

แต่หลังจากกลับมาจากเจียงเฉิง เขาก็ยุ่งเรื่องโรงงานผลิตขวดบรรจุภัณฑ์พลาสติกและโรงงานผลิตน้ำแร่ จึงไม่ได้สนใจเรื่องโรงงานประทัด และไม่คาดคิดว่าทางภาครัฐจะตัดสินใจลงมือแล้ว

“ผมได้บอกนายกเทศมนตรีจางและรองนายกเทศมนตรีถังว่าผมต้องการเซ็นสัญญากับโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิง” เจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาด้วยท่าทางสบาย ๆ “งั้นผมจะโทรไปถามรองนายกเทศมนตรีถังอีกทีถึงสถานการณ์นี้”

หวงหงหยุนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปถามก่อนเถอะ หากเราไม่เข้าใจสถานการณ์ การขายดอกไม้ไฟและประทัดในชิงโจวปีนี้ ผมว่าคงจะวุ่นวายน่าดู”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและออกจากห้องน้ำชาเพื่อไปโทรหาถังจิงเทียน

สายเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว ถังจิงเทียนยิ้มแล้วพูดว่า “โอ้ วันนี้คุณว่างมากเหรอถึงได้โทรมาหาฉันแบบนี้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดเข้าประเด็นทันที เขาไม่รีรอและถามเกี่ยวกับเรื่องของโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิง

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “ใช่ คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณต้องการเซ็นสัญญากับโรงงานประทัดทั้งสองแห่งนี้เมื่อครั้งที่แล้ว ? หลังจากหารือกับนายกเทศมนตรีจางแล้ว ฉันก็ส่งมอบเรื่องนี้ให้กับกระทรวงอุตสาหกรรมทันที”

“เอาล่ะ คุณสามารถถามหวังเต๋อคุนเกี่ยวกับความคืบหน้าของเรื่องนี้ได้”

หวังเต๋อคุนเป็นผู้อำนวยการกระทรวงอุตสาหกรรม ซึ่งเขากับเจียงเสี่ยวไป๋ก็เป็นเพื่อนเก่ากัน

เขาถามต่อว่า “แล้วโรงงานประทัดเต๋อฟู่และโรงงานประทัดซีเล่อล่ะครับ ? ”

ถังจิงเทียนกล่าวว่า “เต๋อฟู่และซีเล่อเป็นองค์กรเอกชน คุณสามารถไปพูดคุยเรื่องนี้กับพวกเขาได้ด้วยตัวเอง ฉันไม่ได้ให้หวังเต๋อคุนจัดการเรื่องนี้ให้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ งั้นผมขอวางสายและโทรหาผู้อำนวยการหวังก่อนนะครับ”

หลังจากนั้น เขาก็วางสายโทรศัพท์ไป

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กดหมายเลขสำนักงานของหวังเต๋อคุนอีกครั้ง

“ไม่ทราบว่าใครโทรมาเหรอครับ ? ” เสียงของหวังเต๋อคุนดังขึ้นที่ปลายสาย

“สวัสดี ผู้อำนวยการหวัง ผมเจียงเสี่ยวไป๋เอง ! ”

“โอ้ เถ้าแก่เจียง คุณไม่ได้โทรหาผมมานานแล้วนะ” หวังเต๋อคุนยิ้ม และพูดว่า “ทำไมล่ะ ? วันนี้มีอะไรหรือเปล่าถึงรอไม่ไหวที่จะโทรหาฉันแบบนี้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมจะโทรมาถามคุณเกี่ยวกับโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิง”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ได้เล่าเรื่องที่เขาได้ยินจากหวงหงหยุนให้หวังเต๋อคุนฟัง

หวังเต๋อคุนประหลาดใจและพูดว่า “ซุนเต๋อฟู่และหงซวงซีกำลังเล่นไร้สาระอะไรอยู่งั้นเหรอ ? พวกเขากำลังคิดจะทำอะไรในเวลานี้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ผมเดาว่าพวกเขาได้ไตร่ตรองเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าและตั้งใจจะเพิ่มความขัดแย้งระหว่างโรงงานประทัดหงหยุนและโรงงานประทัดฟู่ซิงขึ้นมา แต่พวกเขาอาจไม่คิดว่าโรงงานประทัดหงหยุนกำลังจะถูกรวมเข้ากับโรงงานประทัดฟู่ซิงแล้ว”

แน่นอนว่าเขาทำได้เพียงคาดเดาว่าอาจจะเป็นกรณีนี้หรือไม่ เพราะยังไม่ได้มีการตรวจสอบเรื่องนี้มาก่อน

หวังเต๋อคุนกล่าวว่า “เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะให้ใครสักคนจัดการให้…โอ้ ไม่สิ ฉันจะตรวจสอบด้วยตัวเองและจะโทรไปบอกคุณอีกทีในภายหลัง”

“ขอบคุณผู้อำนวยการหวัง ! ”

“ฮ่าฮ่า ทำไมคุณถึงสุภาพกับฉันขนาดนี้ แค่นี้ก่อนนะ ฉันว่าจะลองไปเดินเล่นในเมืองทางทิศตะวันตกแล้วค่อยคุยกันทีหลัง”

“ครับ ! ”

ทั้งสองวางสายโทรศัพท์ไป

จากนั้น หวังเต๋อคุนก็ไปที่โรงงานประทัดเต๋อฟู่และโรงงานประทัดฟู่ซิงทางตะวันตกของเมือง ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับไปที่ห้องน้ำชาต่อ

“เป็นอย่างไรบ้าง ? ”

ทันทีที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา หวงหงหยุนก็แทบรอไม่ไหวที่จะถามออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “กระทรวงอุตสาหกรรมกำลังเริ่มรวมโรงงานประทัดฟู่ซิงและโรงงานประทัดหงซิงเข้าด้วยกัน แต่เรื่องทางฝั่งของซุนเต๋อฟู่และหงซวงซียังไม่รู้แน่ชัด ผู้อำนวยการหวังกำลังไปตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว”

ขณะนี้ ทั้งเอกชนและรัฐวิสาหกิจอยู่ภายใต้การบริหารของกระทรวงอุตสาหกรรม หวงหงหยุนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินว่าหวังเต๋อคุนไปสอบสวนเรื่องนี้ด้วยตนเอง

“ผู้ช่วยเจียง งั้นฉันขอตัวกลับก่อน”

สถานการณ์เป็นที่เข้าใจคร่าว ๆ ดังนั้นหวงหงหยุนจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทำไมคุณถึงกังวลนักล่ะ ? ในเมื่อคุณมาถึงที่นี่แล้ว ความพิเศษของที่นี่คือบริการนวดเท้า คุณไม่อยากนวดเท้าก่อนกลับเหรอ ? ”

หวงหงหยุนไม่ต้องการนวดเท้าอะไรทั้งนั้นในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงโบกมืออย่างเร่งรีบ “ลืมไปเถอะ ฉันเสียเวลาอยู่ที่นี่มาหลายชั่วโมงแล้ว และยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องกลับไปทำที่โรงงาน”

พูดจบเขาก็รีบออกไปทันที

……

ในอีกด้านหนึ่ง ซุนเต๋อฟู่และหงซวงซีได้มานัดเจอกันที่โรงน้ำชาเหล่าหวังอีกครั้ง

“เหล่าซุน แผนของคุณดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ ทั้งหูลี่และหวงหงหยุนไม่ตอบสนองอะไรเลย” หงซวงซีกล่าวด้วยความไม่พอใจ

ซุนเต๋อฟู่มีสีหน้าไม่ดีเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันก็สับสนไม่ต่างกัน ทั้งที่ทั้งสองโรงงานนี้ควรจะทะเลาะกันแล้ว แต่ทำไมไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย ? ”

หงซวงซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เป็นไปได้ไหมที่จุดประสงค์ของเราดูจะชัดเจนเกินไปจนทั้งสองโรงงานหันมาร่วมมือกันเพื่อกำจัดเราแทน ? ”

“จะเป็นไปได้อย่างไร ! ” ซุนเต๋อฟู่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า “ฟู่ซิงเป็นรัฐวิสาหกิจ ส่วนหงหยุนเป็นเอกชน ทั้งสองโรงงานมีความขัดแย้งกันมาโดยตลอด เป็นไปได้อย่างไรที่จะควบรวมกัน ? ”

หงซวงซีได้แต่ถอนหายใจออกมา “ตอนนี้พวกเขาสองคนไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย และความกดดันจากฝ่ายเราก็มีมาก หลังจากที่คุณประกาศราคาแล้วตัวแทนจำหน่ายเหล่านั้นก็เรียกร้องให้ฉันส่งสินค้า แต่ฉันจะหาสินค้าจากที่ไหนมาให้พวกเขา ? ”

ในเรื่องนี้ ซุนเต๋อฟู่ก็ปวดหัวไม่น้อย

ตามแผนของเขา เขาและหงซวงซีตั้งใจไปช่วยเพิ่มสินค้าในคลังให้กับโรงงานประทัดฟู่ซิงและหงหยุน จากนั้นพวกเขาก็ถอยออกมาและกดให้ราคาของสินค้าลดลง ดังนั้นเมื่อเป็นแบบนี้ ฟู่ซิงและหงหยุนจะต้องไม่มีทางเลือกและทำตามเพื่อกำจัดสินค้าในสต็อก และลดราคาสินค้าลง ทำให้เกิดความสูญเสียกับทั้งสองโรงงาน

ในการคาดการณ์ของเขา ฟู่ซิงและหงหยุนต้องแข่งขันเพื่อแย่งชิงตัวแทนจำหน่าย และยอมต่อสู้จนตาย แม้จะขาดทุนจากราคาของสินค้าที่ลดลง

แต่ไม่คาดคิดว่าทั้งสองโรงงานจะยังคงนิ่งเฉยอยู่

ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น !

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พ่อค้ากำลังต้องการซื้อสินค้าที่ลดราคา จึงทำให้ความกดดันทั้งหมดได้เปลี่ยนมาอยู่ที่เขาและหงซวงซีแทน

“ฉันเดาว่า… ภายในสองวันนี้ พวกเขาน่าจะนิ่งเฉยไม่ได้และคงจะเริ่มการต่อสู้กันแล้ว” ซุนเต๋อฟู่พูดออกมา เขารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ก็ยังคงดึงดัน

ใบหน้าของหงซวงซีเต็มไปด้วยความอัดอั้นใจเช่นกัน เขาพูดว่า “หากเราไม่บรรลุผลตามที่คาดไว้ เราก็จะล้มละลายในปีนี้ ! ”

ซุนเต๋อฟู่จะไม่รู้ได้อย่างไร ?

ในปีนี้ โรงงานของพวกเขาไม่ได้ผลิตดอกไม้ไฟและประทัดจำนวนมาก และดอกไม้ไฟและประทัดที่พวกเขามีก็ถูกขายให้กับตัวแทนจำหน่ายในราคาที่ลดลงไปตั้งครึ่งหนึ่ง

ถ้าแผนนี้ไม่สำเร็จขึ้นมา แสดงว่าพวกเขากำลังยิงตัวตายอยู่

“ผู้อำนวยการซุน……ผู้อำนวยการหวังจากกระทรวงอุตสาหกรรมมาขอพบคุณที่โรงงาน ! ”

ในขณะนี้ ซุนหลู่ซานผู้จัดการของโรงงานประทัดเต๋อฟูได้วิ่งเข้ามาพร้อมกับหอบหายใจและตะโกนเสียงดังก่อนที่จะเข้ามาในร้าน