ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 949 ผู้ชายคนนี้นิสัยไม่ดี

ตอนที่ 949 ผู้ชายคนนี้นิสัยไม่ดี

มีความไม่พอใจบนใบหน้าของเจี่ยงชิงชิงเมื่อเธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋มา ทำให้เขารู้สึกงุนงงไปเล็กน้อย

“ผู้ช่วยเจียง ตอนที่ฉันให้คุณยืมเงิน ฉันให้คุณยืมตั้งแปดล้านในคราวเดียว แต่คุณกลับใช้ถุงขนมของเด็กมาเอาใจฉันเนี่ยนะ ! ”

“รู้ไหมว่าไม่ง่ายเลยที่จะเอาใจผู้หญิงด้วยวิธีนี้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีสีหน้าหดหู่ขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ : ฉันมาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ ไม่ใช่มาเพื่อเอาใจคุณ โอเคไหม ?

นอกจากนี้ คุณก็ขอร้องให้ฉันมากู้เงินกับคุณตั้งแต่แรกเอง ทำไมตอนนี้ถึงมาร้องเรียกหาบุญคุณกันเล่า ?

ผู้หญิงส่วนใหญ่โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวยนั้นไร้เหตุผลจริง ๆ

“ฮ่าฮ่า อืม…ผู้จัดการเจี่ยง ผมต้องไปอวยพรปีใหม่ให้คนอื่น ๆ ต่อ งั้นผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นตัวปัญหา และเขาไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่นาน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจขอตัวลา

เจี่ยงชิงชิงหยุดเขาทันที

“ผู้ช่วยเจียง อย่าเพิ่งกังวลไป ฉันยังมีเรื่องจะคุยกับคุณอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เจี่ยงชิงชิงกล่าวว่ามีเรื่องจะคุยกับเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงนั่งลงแล้วพูดว่า “ผู้จัดการเจี่ยง บอกผมมาสิว่าคุณมีเรื่องอะไรจะพูดกับผม ? ”

เจี่ยงชิงชิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง บัญชีของเจียงเจียกรุ๊ปที่เปิดกับธนาคารของพี่เขยฉันมีเงินฝากมากกว่าหนึ่งพันล้าน แต่คุณกลับฝากเงินในธนาคารของฉันเพียงสิบล้านเท่านั้น นี่มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกกับเรื่องนี้ จึงพูดว่า “แล้วถ้าผมโอนเงินหนึ่งพันล้านมาที่ธนาคารของคุณล่ะ ? ”

“ได้เลย ! ” เจี่ยงชิงชิงเห็นด้วยทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เมื่อกี้ผมไปหาผู้จัดการมา เขายังบอกด้วยว่าเจียงเจียกรุ๊ปฝากเงินที่ธนาคารของเขามากเกินไป และกังวลว่าจะจ่ายดอกเบี้ยไม่ไหว ผู้จัดการเจี่ยงไม่กลัวปัญหานี้เหรอ ? ”

เจี่ยงชิงชิงหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่ใช่คนจ่ายดอกเบี้ยเองเสียหน่อย ทำไมฉันต้องกลัวด้วย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากเมื่อได้ยินแบบนี้ มนุษย์นั้นไม่เหมือนกันจริง ๆ

จูกั๋วฟู่และเจี่ยงชิงชิงเป็นผู้จัดการธนาคารทั้งคู่ แต่จูกั๋วฟู่กังวลเกี่ยวกับอัตราดอกเบี้ย ทว่าเจี่ยงชิงชิงกลับไม่สนใจเลย

“ตกลง งั้นผมจะเอาเงินหนึ่งพันล้านมาฝากที่ธนาคารของคุณในวันพรุ่งนี้” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

“เยี่ยมมาก” เจี่ยงชิงชิงพูดอย่างมีความสุข

เจียงเสี่ยวไป๋ก็คิดว่ามันเยี่ยมมาก อย่างน้อยก็ช่วยลดความกังวลของจูกั๋วฟู่ได้

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ งั้นผมขอตัวก่อน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยืนขึ้นและกล่าวลาทันที

คราวนี้เจี่ยงชิงชิงไม่ได้รั้งเขาไว้อีกต่อไป และพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันยินดีจ่ายดอกเบี้ยให้คุณ”

“ยินดีครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพและเดินออกไป

เจี่ยงชิงชิงยืนกรานที่จะออกไปส่งเขา

เมื่อเห็นรถของเจียงเสี่ยวไป๋ที่จอดในลานจอดรถ เธอก็อุทานออกมาว่า “ไอ้หยา แลนด์โรเวอร์ เถ้าแก่เจียง คุณเจ๋งมากที่ได้เป็นเจ้าของรถคันนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเจี่ยงชิงชิงด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะรู้จักรถยี่ห้อนี้ด้วย

“เอาล่ะ ขับพาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ ! ”

เจี่ยงชิงชิงเดินไปที่รถอย่างช้า ๆ เปิดประตูรถออก แล้วเข้าไปนั่งทันที

กรามของเจียงเสี่ยวไป๋แทบจะค้าง

“นี่……”

เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

“คุณรออะไรอยู่ เร็วเข้า ! ” เจี่ยงชิงชิงเร่งเร้าออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เขาจะมีเวลาพาเธอไปขับรถเล่นได้อย่างไร ยังมีอีกหลายคนที่เขาต้องไปอวยพรปีใหม่อยู่อีก

“ผู้จัดการเจี่ยง คุณช่วยไปวันอื่นไม่ได้เหรอครับ ? วันนี้ผมยุ่งมาก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยหน้าตาบูดบึ้งหลังจากขึ้นไปในรถ

เจี่ยงชิงชิงมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าเบาะหลังเต็มไปด้วยบุหรี่ เธอยิ้มและพูดว่า “สรุปคุณเป็นคนให้ของขวัญหรือรับของขวัญกันแน่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผู้จัดการเจี่ยง โปรดสังเกตด้วยว่าผมยังต้องไปอวยพรปีใหม่ให้คนอื่นต่อ ช่วยเปลี่ยนเป็นวันอื่นเถอะนะครับ ผมจะพาคุณไปเที่ยวทั้งวันเลย”

เจี่ยงชิงชิงยิ้ม “ไม่สำคัญหรอก คุณขับไปเถอะ แค่ไปก็พอ ฉันจะนั่งในรถและจะไม่รบกวนคุณแน่นอน”

นี่ยังไม่รบกวนเขาอีกเหรอ ?

นอกจากนี้มันยังดูไม่ดีที่พาหญิงสาวติดรถไปอวยพรปีใหม่แบบนี้

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง

หลังจากพูดหลายครั้งแล้ว เจี่ยงชิงชิงก็ยังไม่ยอมลงจากรถ และเจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยเธอไป

ในเวลานี้ เขาได้ไปอวยพรปีใหม่ให้ผู้นำทั้งหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงกลุ่มสุดท้ายเท่านั้น

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถไปที่ถนนซานเฉิง ทางตอนเหนือของเมืองต่อ

ปีใหม่แล้ว เขายังต้องไปแสดงความเคารพต่อเหล่าหลิน

ไม่นาน รถก็ขับมาถึงถนนซานเฉิง เจียงเสี่ยวไป๋หยุดรถที่สี่แยกและลงจากรถไป

“ผู้จัดการเจี่ยง คุณจะนั่งในรถหรือไปกับผม ? ”

เจี่ยงชิงชิงยิ้ม “ได้สิ คุณต้องการให้ฉันไปกับคุณด้วยใช่ไหม ดีเลย ฉันก็อยากรู้ว่าคุณเอาของขวัญมาให้ผู้นำคนไหนอีก”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะกลอกตาและหยิบถุงของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ออกมามาจากท้ายรถ

ครั้งนี้ เขาไม่ได้ยัดซองอั่งเปาลงไป

ไม่ใช่ว่ากลัวเจี่ยงชิงชิงเห็น แต่แค่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้กับเหล่าหลิน เพราะเขารู้ดีว่าเหล่าหลินไม่ชอบ

ในไม่ช้า เจี่ยงชิงชิงก็เดินตามเจียงเสี่ยวไป๋ไปที่ลานบ้านของหลินฉางเกิง

เธอมองไปที่บ้านหลังเก่า ก่อนจะเหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจและพึมพำกับตัวเอง นี่ใช่บ้านของผู้นำเหรอ ? แต่เธอก็ถามออกมาว่า “เถ้าแก่เจียง ดูเหมือนคุณจะคุ้นเคยกับที่นี่ดี นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณมาที่นี่ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบออกมาตามตรง “ใช่ครับ ผมมาที่นี่บ่อย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ? ”

เจี่ยงชิงชิงเม้มริมฝีปากของเธอ “คุณรู้วิธีเข้าทางประตูหลัง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ธุรกิจของคุณจะไปได้ดี”

เจียงเสี่ยวไป๋เสียใจอย่างยิ่งที่พาผู้หญิงคนนี้มาด้วย เขาหันกลับและไม่สนใจเธอ ก่อนจะตะโกนไปที่ประตูรั้ว “เหล่าหลิน คุณอยู่ไหมครับ ? ”

เขาตะโกนด้วยสำเนียงชิงโจว “เหล่าหลิน” ซึ่งฟังดูเหมือนกับคำว่า “ผู้นำ ! ”

หลังจากได้ยินคำนี้ เจี่ยงชิงชิงก็คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋มาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ให้กับผู้นำบางคน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถอยกลับ

การมาอวยพรปีใหม่ แน่นอนว่ายิ่งมีคนน้อยก็ยิ่งดี

เธอไม่เคยเห็นใครเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋ที่กล้าพาผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ภรรยามาอวยพรปีใหม่ด้วยเลย

“ฉันต้องหลบไปก่อนดีไหมนะ ? ”

เจี่ยงชิงชิงกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อเธอเห็นชายชราสวมแจ็กเก็ตบุผ้าฝ้ายตัวเก่าเดินออกจากประตูมา เขาดูเหมือนชายชราอายุหกสิบถึงเจ็ดสิบปี

ทำไมดูไม่เหมือนผู้นำเลย ?

หรือว่านี่จะเป็นผู้นำที่เกษียณแล้ว !

ทันใดนั้น เจี่ยงชิงชิงก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เจียงเสี่ยวไป๋จึงให้ของขวัญแก่ชายชราเช่นนี้

“เฮ้ เสี่ยวไป๋มาเหรอ ! ”

“เข้ามาก่อนสิ ! ”

หลินฉางเกิงโบกมือให้เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเขา

ผู้สูงอายุมักมีสายตาที่ไม่ดี และในขณะนี้เขาก็ไม่ได้สวมแว่นตาด้วย จึงเห็นได้เพียงราง ๆ เท่านั้นและข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋ก็เหมือนจะเป็นผู้หญิง

“พวกเธอสองคนนี้ตัวไม่เคยห่างกันเลยจริง ๆ หายากมากที่พวกเธอจะมาบ้านฉันด้วยกัน”

หลินฉางเกิงเข้าใจผิดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋มากับหลินเจียอิน จึงพูดแบบนั้นออกมา

เจี่ยงชิงชิงรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

เจียงเสี่ยวไป๋ยังหน้าแดงและรีบพูดว่า “คุณหลิน คุณไม่ได้สวมแว่นตา เธอไม่ใช่เจียอิน แต่เป็นผู้จัดการเจี่ยงของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน”

เมื่อหลินฉางเกิงได้ยินว่าเขาทักคนผิด ก็รีบขอโทษออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเจี่ยงชิงชิงแล้วพูดว่า “เหล่าหลิน ไม่เป็นไร ผู้จัดการเจี่ยงได้ยินว่าคุณเป็นคนที่ผมให้ความเคารพอย่างสูง เธอรู้ว่าผมจะมาอวยพรปีใหม่ให้คุณ เธอจึงอยากมาอวยพรปีใหม่ให้คุณด้วยกันครับ ! ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจี่ยงชิงชิงเกือบจะเซ

ฉันเพิ่งรู้ว่าผู้ชายคนนี้นิสัยไม่ดี !

ฉันบอกว่าขอมานั่งรถเที่ยวกับคุณ ฉันบอกว่าจะมาอวยพรปีใหม่ให้คนแก่เมื่อไหร่กัน ?

ฉันยังไม่รู้จักเขาเลย ?

นอกจากนี้ฉันยังมาที่นี่มือเปล่า จะอวยพรปีใหม่ให้คนอื่นได้อย่างไร ?