ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 950 เข้าใจผิดแล้ว

ตอนที่ 950 เข้าใจผิดแล้ว

ในที่สุด เจี่ยงชิงชิงก็เข้าใจว่าเธอถูกเจียงเสี่ยวไป๋โยนหินใส่เท้าเธออยู่

เธออดไม่ได้ที่จะจ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าขุ่นเคือง “คุณเป็นผู้ชายตัวใหญ่ คุณมารังแกฉันที่เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ได้อย่างไร ? ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมาอย่างไม่แยแส

คุณผู้หญิง คุณคิดว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณเพียงเพราะคุณเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ ?

สำหรับสายตาขุ่นเคืองที่เจี่ยงชิงชิงมองมาที่เขา เขาเลือกที่จะเพิกเฉยและไม่สนใจ

หลังจากฟังคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว หลินฉางเกิงก็พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณทำความเคารพอะไรล่ะ ฉันก็เป็นแค่คนแก่ชราคนหนึ่ง ผู้จัดการเจี่ยง อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเสี่ยวเจียงเลย มา ๆ เข้ามานั่งข้างในบ้านก่อน!”

เจี่ยงชิงชิงยิ่งเขินอายมากขึ้นไปอีก ทันใดนั้นเธอก็เห็นกระเป๋าถือของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอจึงเลิกคิ้วแล้วพูดด้วยรอยยิ้มทันที “คุณหลิน เถ้าแก่เจียงเคารพคุณอย่างสูงสุด ส่วนความชื่นชมของฉันที่มีต่อคุณนั้นก็ไม่มีที่สิ้นสุดราวกับน้ำในแม่น้ำเหลือง…”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงหลังจากได้ยินคำพูดนี้ เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าฝีปากของผู้หญิงคนนี้เทียบได้กับเสี่ยวเปา !

ตอนที่เขากำลังรู้สึกประหลาดใจ เจี่ยงชิงชิงก็เปลี่ยนเรื่องทันทีและพูดกับหลินฉางเกิงด้วยรอยยิ้ม “คุณหลิน ภายใต้อิทธิพลของคุณ เถ้าแก่เจียงได้กลายเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาทันที” จากนั้น เธอก็หันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “เถ้าแก่เจียง ขอบคุณที่ถือของขวัญให้ฉันมาตั้งนาน ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ : ? ? ?

ของขวัญชิ้นนี้เป็นของคุณงั้นเหรอ ?

ดูเหมือนว่าจะเป็นของฉันนะ !

เหล่าหลินหัวเราะเสียงดัง “ผู้จัดการเจี่ยง คุณสุภาพเกินไปแล้ว อย่างไรฉันก็ต้องขอบคุณด้วย”

เจี่ยงชิงชิงยิ้มและพูดว่า “ฉันเพิ่งเคยมาเยี่ยมคุณครั้งแรก ดังนั้นจะไปมือเปล่าได้อย่างไรล่ะคะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ : “……”

“หยุดพูดกันก่อนเถอะ ข้างนอกลมแรง เข้ามาข้างในเร็ว ! ” หลินฉางเกิงเรียกทั้งสองคนให้เข้าไปในบ้าน

……

กว่าสิบนาทีต่อมา ทั้งสองก็ออกมาจากบ้านของหลินฉางเกิง และเดินไปที่สี่แยกของถนนซานเฉิงด้วยกัน

“หึหึ……”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเยาะ “ผู้จัดการเจียง วันนี้คุณคงจะแต่งหน้ามาหนาไปหน่อยนะ ! ”

เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง วันนี้เธอทาแค่ลิปสติกเพียงเล็กน้อย และเขียนคิ้ว มากที่สุดก็แค่ตบแป้งเบา ๆ !

“ฉันสวยธรรมชาติ ฉันไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าหนาหรอก ! ” เจี่ยงชิงชิงพูดพร้อมกับทำหน้าบูดบึ้ง

อะไรนะ……

เธอหยุดครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ยกกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นและต่อยเจียงเสี่ยวไป๋เหมือนเสือโคร่งที่กำลังปะทุ ขณะที่ทุบตีเขา เธอก็ตะโกนออกมา “เจียงเสี่ยวไป๋ กล้าดีอย่างไรมาว่าฉันไร้ยางอาย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋จะปล่อยให้เธอทุบตีเขาต่อไปแบบนี้ได้อย่างไร เขาหลบและอยู่ห่างจากเธอทันที “ผมไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย ! ”

แต่ต้องบอกว่าผู้หญิงคนนี้มีปฏิกิริยาที่ค่อนข้างเร็ว

เขารีบวิ่งกลับไปที่รถ ในใจอยากจะทิ้งผู้หญิงคนนี้ไว้ที่นี่ แต่พอคิดได้ก็ตัดสินใจรอเธอ

เจี่ยงชิงชิงขึ้นมาบนรถด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตาม ไม่มีการต่อปากต่อคำอีกต่อไป เธอเพียงแค่จ้องมองที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตากลมโตที่ดูเหมือนจะมีเปลวไฟลุกโชน

“ผู้จัดการเจี่ยง ผมควรจะไปส่งคุณกลับหรือปล่อยคุณตรงนี้ไปดี ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามเบา ๆ

เจี่ยงชิงชิงพูดด้วยความโกรธ “อย่าคิดจะทิ้งฉันแบบนี้นะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดไม่ออก : คุณผู้หญิง คุณช่วยใช้คำพูดให้ถูกต้องกว่านี้ได้ไหม ?

คุณหมายว่าอะไร ? ที่บอกว่าอย่าคิดจะทิ้งฉันแบบนี้ ?

หากคนอื่นมาได้ยินเข้า พวกเขาอาจจะคิดว่าฉันกับคุณเป็นอะไรกันหรือไม่ ?

“อา เจียงเสี่ยวไป๋ ! ”

“คุณเปลี่ยนรถขับอีกแล้ว ! ”

บังเอิญมาก ในขณะนี้จู่ ๆ ก็มีคนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ในรถตรงทางแยกเข้าพอดี จึงเดินเข้ามาทักด้วยความประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมาและเห็นว่าเป็นหยางเจี๋ย

“หยางเจี๋ย ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันจะกลับบ้าน และออกมาซื้อของพอดี ! ”

หยางเจี๋ยยกตะกร้าผักในมือขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม ไม่นานเธอก็แปลกใจและถามว่า “คุณก็รู้ว่าบ้านของฉันอยู่ใกล้แถวนี้ ผิดตรงไหนที่ฉันจะอยู่แถวนี้ ? ”

จากนั้น เธอก็สังเกตเห็นเจี่ยงชิงชิงนั่งอยู่ข้างเจียงเสี่ยวไป๋

ทันใดนั้น สีหน้าของหยางเจี๋ยก็แปลกไป ราวกับว่าเธอได้ค้นพบความลับอันเลวร้ายบางอย่าง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจียงเสี่ยวไป๋จะตื่นตระหนกเมื่อเห็นเธอ เป็นเพราะว่าเขากำลังอยู่กับคนที่ไม่อยากให้ใครรู้นี่เอง

“หยางเจี๋ย มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ! ”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นการแสดงออกของหยางเจี๋ย เขาก็รู้ทันทีว่าเธอเข้าใจผิดครั้งใหญ่ จึงอธิบายอย่างรวดเร็ว

หยางเจี๋ยพูดว่า “ฉันคิดอะไร ? คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ ? ”

ฮึ่ม ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมคุณถึงต้องร้อนตัวขนาดนี้ ?

จะรีบอธิบายออกมาแบบนี้ไหม ?

“คุณควรไปอธิบายให้หลินเจียอินฟังดีกว่า ! ”

หยางเจี๋ยไม่พูดอะไรและเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา หลินเจียอินเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ และเธอไม่อยากเห็นเพื่อนของเธอต้องมาช้ำใจเด็ดขาด

“เฮ้ หยางเจี๋ย…” เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถแล้วตะโกนเสียงดัง

ทว่าหยางเจี๋ยก็ไม่สนใจเสียงเรียกของเขาเลย

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้ไล่ตามเธอไปเหมือนกัน

หลังจากนั่งลงอีกครั้ง เขาก็หันไปมองเจี่ยงชิงชิงที่ตอนนี้ดูมีท่าทีไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร เขาก็ยอมแพ้ไป

เขาไม่พูดอะไรแล้วสตาร์ทรถทันที

“นี่ ฉันทำให้คุณถูกเข้าใจผิด อยากให้ฉันไปอธิบายให้คนรักของคุณฟังไหม” เจี่ยงชิงชิงพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋กลอกตาใส่เธอด้วยความโกรธ “เห็นผมถูกเข้าใจผิดแบบนี้ คุณมีความสุขมากเหรอ ? ”

เจี่ยงชิงชิงยิ้มและพูดว่า “ฉันบอกได้แค่ว่าเวรกรรมสมัยนี้ตามทันเร็วจริง ๆ ! ”

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นในทันตา

เจียงเสี่ยวไป๋ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเธอ และขับรถต่อไป

“นี่ คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะส่งฉันกลับเหรอ ? แล้วคุณจะไปไหน ? ”

ในไม่ช้า เจี่ยงชิงชิงก็พบว่าทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังไปนั้นไม่ได้กลับไปทางใต้ของเมือง จึงอดไม่ได้ที่จะถาม

“คุณไม่อยากเห็นว่าผมไปอวยพรปีใหม่ให้ใครอีกเหรอ ? ”

“ผมจะไปอวยพรปีใหม่ต่อ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดเอย่างเฉยเมย

ในเวลานี้ เขาไม่สนใจว่าเจี่ยงชิงชิงจะติดรถเขาไปด้วยหรือไม่

บางอย่างเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับมันอีกต่อไป เพราะมันอาจทำให้คุณรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กลัวที่เงาของเขาจะบิดเบี้ยว ดังนั้นเขาจึงทำอย่างเปิดเผย

ไม่นาน รถก็มาจอดหน้าซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบซองอั่งเปาแล้วลงไปหยิบเซ็ตของขวัญครอบครัวสุขสันต์จากท้ายรถ เขาไม่อายที่จะอยู่ใกล้เจี่ยงชิงชิง เปิดถุงของขวัญตรงหน้าเธอ ใส่ซองอั่งเปาเข้าไปแล้วก็ปิดถุง

“คุณใส่ซองอั่งเปาด้วยเหรอ ? ” เจี่ยงชิงชิงถามด้วยความประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยท่าทางใจเย็น “คุณข้องใจอะไรกับการให้อั่งเปาอวยพรปีใหม่หรือเปล่า ? ”

เจี่ยงชิงชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบออกมาว่า “ไม่… ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

“งั้นก็แค่นี้ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปในตรอกพร้อมถุงของขวัญ

เจี่ยงชิงชิงรีบตามไป

เธอรีบคว้าเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “นี่ มีซองอั่งเปาอยู่ในถุงของขวัญที่คุณให้ฉันมาหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะบัดมือของเธอออก เขาไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจเขากับเจี่ยงชิงชิงผิดอีกแล้ว จึงพูดว่า “กลับไปดูด้วยตัวคุณเองจะไม่ดีกว่าเหรอ ? ”