ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 953 มีคนมาซื้อแพ็คเกจของขวัญอีกแล้ว

ตอนที่ 953 มีคนมาซื้อแพ็คเกจของขวัญอีกแล้ว

ที่ห้องทำงานผู้อำนวยการประจำสำนักงานอุตสาหกรรมเมืองชิงโจว

“สวัสดี ผู้อำนวยการหวัง ฉันมาที่นี่เพื่ออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ” โจวชางซงเดินเข้ามาและมอบแพ็คเกจของขวัญครอบครัวสุขสันต์ให้หวังเต่อคุน

หวังเต๋อคุนมองไปที่แพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ของร้านโยวผิ่น และอดไม่ได้ที่จะตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ผู้อำนวยการโจว ทำไมคุณถึงทำเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋”

โจวฉางซงมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีกับหวังเต๋อคุน และเขาก็ไม่อายที่จะพูดออกมาตามตรงว่า “ก็เพราะฉันเลียนแบบเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไรล่ะ”

หวังเต๋อคุนพูดอย่างมีความสุข “คุณรู้จักที่จะเรียนรู้ดีจริง ๆ ”

โจวฉางซงกล่าวว่า “ก็ไม่มีอะไรหรอก เจียงเสี่ยวไป๋ให้ฉันมาเยอะแล้ว ฉันต้องหาทางตอบแทนเขาบ้าง”

หวังเต๋อคุนอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปที่ถุงของขวัญครอบครัวสุขสันต์ใบใหญ่ที่เจียงเสี่ยวไป๋นำมาให้ก่อนหน้านี้ และคิดกับตัวเอง : มีอะไรอยู่ในนั้นหรือเปล่า ?

เขาไม่ได้เปิดดูมันต่อหน้าโจวฉางซง แต่รับแพ็คเกจของขวัญมาจากเขาอย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นหวังเต๋อคุนรับของขวัญ โจวฉางซงก็พูดว่า “ผู้อำนวยการหวัง คุณคงงานยุ่งมากช่วงสิ้นปีนี้ ดังนั้นฉันจะไม่รบกวนคุณแล้ว ยังมีผู้นำอีกหลายคนที่ฉันต้องไปเยี่ยม”

หวังเต๋อคุนกล่าวอย่างสุภาพ “ขอบคุณมากผู้อำนวยการโจว ไว้ฉันจะเลี้ยงมื้อค่ำคุณในวันหลัง”

“เอาล่ะ ฉันขออวยพรให้ผู้อำนวยการหวังมีความสุขในวันปีใหม่ล่วงหน้า และขอให้ทั้งครอบครัวของคุณมีความสุข ! ”

“ฉันเองก็ขออวยพรให้ผู้อำนวยการโจวมีความสุขในวันปีใหม่นี้ด้วย ! ”

หลังจากที่โจวฉางซงจากไปแล้ว หวังเต๋อคุนก็ปิดประตูแล้วเดินมาที่แพ็คเกจของขวัญครอบครัวสุขสันต์ที่เจียงเสี่ยวไป๋มอบให้อย่างรวดเร็ว หลังจากเปิดมันแล้ว เขาก็เห็นซองอั่งเปาอยู่ข้างใน

มีธนบัตรรูปประชาสามัคคีสิบสองใบอยู่ข้างใน

“ผู้ชายคนนี้นี่ ! ”

รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของหวังเต๋อคุน จากนั้นเขาก็ส่ายหน้า

จากนั้น เขาก็เปิดถุงของขวัญครอบครัวสุขสันต์ที่โจวฉางซงให้มา มันมีเฉพาะของว่างอย่างเมล็ดแตงโม 5 รสชาติ, ถั่วลิสงปรุงรส, เมล็ดฟักทองคั่ว, เกาลัดคั่ว, แพนเค้กภรรยา, ล่าเถียว, เยลลี่, อาหารกระป๋อง, เนื้อแดดเดียวรสเผ็ด และตับหมูรสเผ็ด ไม่มีซองอั่งเปา

หวังเต๋อคุนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีแล้ว !

เพราะถ้าทุกคนทำเหมือนเจียงเสี่ยวไป๋ คงเกิดปัญหาใหญ่แน่

ทันใดนั้น เขาก็จำคำพูดของโจวฉางซงที่ว่าจะไปอวยพรปีใหม่ให้กับผู้นำคนอื่น ๆ หลายคน จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ

เจียงเสี่ยวไป๋ไปอวยพรปีใหม่

โจวฉางซงไปอวยพรปีใหม่

นอกจากโจวฉางซงที่ไปอวยพรปีใหม่ให้กับผู้นำแล้ว จะมีใครอีกไหม ?

ถ้าคนไปเยอะ แล้วเขาไม่ไปล่ะก็…

หวังเต๋อคุนตกใจและยิ้มอย่างขมขื่นในใจ “เจียงเสี่ยวไป๋ แผนการตลาดของคุณช่างเหนือคาดจริง ๆ ! ”

เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ คิดไตร่ตรองว่าควรไปอวยพรปีใหม่ให้ใคร เขาหยิบกระเป๋าเอกสารออกมา หยิบสมุดบัญชีธนาคารออกมาดูยอดเงินข้างใน วางมันกลับลงไปอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไป

ปลายทางคือ : ร้านโยวผิ่นบนถนนชิงโจว

……

ที่สำนักการเงิน

ในห้องทำงานของเฉียนฟางอี้

โจวฉางซงมาหาเขาต่อ

“ผู้อำนวยการเฉียน ฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

……

ภายในห้องทำงานของถังจิงเทียน

โจวฉางซงมาหาเขา

“รองนายกเทศมนตรีถัง ผมขออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

……

ภายในที่ห้องทำงานของจางอี้เต๋อ

โจวฉางซงมาหาเขา

“นายกเทศมนตรีจาง ผมขออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

“……”

บนถนนชิงโจว ณ ร้านโยวผิ่นสาขาใหญ่

เมื่อลูกค้าไม่กี่คนเพิ่งออกจากร้านไป หวังเต๋อคุนก็ขับรถมาจอดอยู่ข้างถนน แล้วเดินเข้าไปในร้าน

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

คราวนี้เป็นเสี่ยวเหม่ยที่มาต้อนรับลูกค้า เธอทักทายเขาอย่างอบอุ่น

“ร้านเราเป็นร้านเปิด คุณลูกค้าสามารถเลือกสินค้าได้ตามสบายเลยนะคะ”

หวังเต๋อคุนพยักหน้า “ที่ร้านยังมีแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ไหม ? ”

“มีค่ะ ! ” เสี่ยวเหมยตอบทันที

หวังเต๋อคุนกล่าวว่า “ฉันเอาสิบสองเซ็ต”

อ่า ?

เสี่ยวเหม่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็กลับมามีสติอีกครั้งและรีบพูดออกมาอย่างมีความสุข “ได้ค่ะ คุณลูกค้ากรุณารอสักครู่นะคะ ฉันจะไปเอามาให้”

หลังจากนั้นไม่นาน ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานหลายคน ถุงของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ทั้งสิบสองใบก็ถูกนำมาวางที่แคชเชียร์

หวังเต๋อคุนตรวจสอบว่าถูกต้องแล้วจึงถามว่า “ทั้งหมดเท่าไหร่ ? ”

เสี่ยวขงตอบว่า “เซ็ตของขวัญครอบครัวสุขสันต์ของร้านโยวผิ่นเราราคาเซ็ตละ 18 หยวน รวมทั้งหมดเป็นเงิน 216 หยวน ไม่ทราบว่าคุณมีบัตรสมาชิกร้านโยวผิ่นของเราหรือยังคะ ? ”

“โอ้ ฉันมีบัตรสมาชิกแล้ว ! ” หวังเต๋อคุนพยักหน้า ก่อนจะหยิบ “สมุดบัญชี” สีทองออกมาจากกระเป๋าถือของเขาแล้วยื่นให้เสี่ยวคง

เสี่ยวคงหยิบมันมาเปิดออก และเห็นว่ายังมียอดคงเหลืออยู่ข้างใน 82.70 หยวน จึงพูดว่า “คุณยังมีเงินอยู่ 82.70 หยวน สินค้าที่คุณซื้อครั้งนี้มีราคา 216 หยวน หลังจากคิดส่วนลดไป 10% จากบัตรสมาชิกโกลล์จะเหลือ 194 หยวน ซึ่งยอดเงินของคุณในบัตรไม่พอค่ะ”

หวังเต๋อคุนพยักหน้า เขาหยิบธนบัตรออกมา 20 ใบแล้วพูดว่า “งั้นเติมเงินเข้าไปอีกสองร้อยหยวน”

“ได้ค่ะ ! รอสักครู่ ฉันจะเติมเงินให้คุณก่อน”

หวังเต๋อคุนพยักหน้าและยืนรออยู่ตรงนั้น

เสี่ยวเหม่ยที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่า “สวัสดีค่ะ ฉันเห็นว่าคุณขับรถยนต์มา ฉันจะช่วยคุณขนของไปที่รถให้นะคะ ! ”

“โอ้ ขอบคุณมาก”

หวังเต๋อคุนมอบกุญแจรถให้เสี่ยวเหม่ยทันที

หลังจากที่เสี่ยวเหม่ยและคนอื่นย้ายถุงของขวัญครอบครัวสุขสันต์สิบสองถุงไปที่รถของหวังเต๋อคุนเสร็จ เสี่ยวขงก็คิดเงินเสร็จ ก่อนจะส่งบัตรสมาชิกให้หวังเต๋อคุน และพูดว่า “หลังจากที่คิดเงินแล้ว ยอดคงเหลือของคุณคือ 88.3 หยวน โปรดตรวจสอบก่อนออกจากร้านด้วยค่ะ”

หวังเต๋อคุนหยิบมันขึ้นมา เหลือบมองอย่างรวดเร็ว แล้วเก็บ “บัตรสมาชิก” ลงในกระเป๋าเอกสารของเขาแล้วออกไป

“เสี่ยวเหมย เห็นไหม เธอก็ได้ลูกค้ารายใหญ่เหมือนกัน”

“ใช่แล้ว เธอและเสี่ยวเหอโชคดีทั้งคู่ ได้ลูกค้ารายใหญ่เหมือนกันเลย”

“วันนี้แปลกจริง ๆ ปกติร้านเราจะขายแพ็คเก็ตของขวัญใบใหญ่ได้วันละเซ็ตสองเซ็ต แต่วันนี้ร้านเรากลับขายได้มากกว่าสามสิบเซ็ตในครั้งเดียว มันแปลกจริง ๆ ”

“หรืออาจเป็นเพราะมันใกล้ถึงตรุษจีนแล้ว ? ”

“ก็อาจจะใช่ ! ”

“ในช่วงตรุษจีน เป็นเรื่องปกติที่คนรวยจะซื้อของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ไปมอบให้กัน”

“วันนี้แม้แต่ผู้ช่วยเจียงยังเอาของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ไปหลายสิบใบเลย”

“ไม่น่าแปลกใจหรอก ! ”

“……”

หลังจากที่หวังเต๋อคุนออกไป เสี่ยวเหอ เสี่ยวเหม่ย และพนักงานขายคนอื่นก็พูดคุยกัน

ในขณะนี้มีลูกค้ารายอื่นเดินเข้ามาต่อ

“เสี่ยวเหอ ถึงตาเธออีกแล้ว ! ” เสี่ยวเหม่ยผลักเสี่ยวเหอออกไป

เสี่ยวเหอรีบทักทายทันที “ยินดีต้อนรับค่ะ”

จูกั๋วฟู่พยักหน้า “ที่ร้านยังมีของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์อยู่ไหม ? ”

เสี่ยวเหอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง คำพูดนี้… คุ้นเคยมาก !

“คุณลูกค้าต้องการแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ใช่ไหมค่ะ มีค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเอามาให้ ! ”

“เอาล่ะ ฉันเอา สามสิบ เช็ต ! ”

โอ้ ?

เสี่ยวเหอตกตะลึงอีกครั้ง: สามสิบ เซ็ตงั้นเหรอ !

ลูกค้ารายนี้มาซื้อครั้งเดียวตั้งสามสิบเซ็ต

“โอ้ คุณลูกค้ากรุณารอสักครู่นะคะ ฉันจะไปเอามาให้คุณเดี๋ยวนี้”