ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 954 พากันอวยพรปีใหม่ล่วงหน้า

ตอนที่ 954 พากันอวยพรปีใหม่ล่วงหน้า

ที่สำนักงานการคลัง

ห้องทำงานของเฉียนฟางอี้

หวังเต๋อคุนมาเยี่ยมเขา

จูกั๋วฟู่มาเยี่ยม

ซ่งเจี้ยนจวินมาเยี่ยม

“ผู้อำนวยการเฉียน ฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

……

ที่ห้องทำงานของถังจิงเทียน

หวังเต๋อคุนมาเยี่ยม

จูกั๋วฟู่มาเยี่ยม

ซ่งเจี้ยนจวินมาเยี่ยม

หลิวเฟิ่นโต้วมาเยี่ยม

เฉียนฟางอี้มาเยี่ยม

“รองนายกเทศมนตรีถัง ผมขอให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

……

ที่ห้องทำงานของจางอี้เต๋อ

หวังเต๋อคุนมาเยี่ยม

ซ่งเจี้ยนจวินมาเยี่ยม

เฟ่ยตู้จือมาเยี่ยม

เฉียนฟางอี้มาเยี่ยม

“นายกเทศมนตรีจาง ฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขในวันปีใหม่ ! ”

ซึ่งคนที่เดินทางมาอวยพรปีใหม่นี้ก็ล้วนแต่เอาแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์มาให้ทั้งนั้น

……

อีกด้านหนึ่ง ในตอนเที่ยงหลี่ลี่ได้เดินทางไปที่อาคารเลขที่ 718 บนถนนชิงโจว ซึ่งเป็นสำนักงานชั่วคราวของเจียงเจียกรุ๊ป

ในลานจอดรถ มีรถยนต์นำเข้ากว่าสิบคันจอดเทียบเคียงกัน มีทั้งรถเชอโรกีสีดำ, แลนด์โรเวอร์, ดอดจ์ แรมชาร์จเจอร์, เมอร์เซเดส-เบนซ์ 230TE, บีเอ็มดับบลิว 3E30 สีขาว และ ปอร์เช่ 944 สีแดง มันทำให้เธอคล้ายกับกำลังตกอยู่ในภวังค์

รถพวกนี้สวยมาก !

มีรถจี๊ปสีเขียวทหารเข้มเจ็ดถึงแปดคันจอดอยู่ข้าง ๆ แม้ว่ารถจี๊ปพวกนี้จะไม่สวยเท่ารถนำเข้าเหล่านั้น แต่ก็ยังดูดีไม่น้อย

เธอจอดรถรถตู้ไว้ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ไม่ช้าก็เร็วฉันก็จะได้ขับรถนำเข้าสวยๆ แบบนี้เหมือนกัน”

“ฉันอยากขับรถปอร์เช่สีแดงคันนั้นมาก”

หลี่ลี่เดินไปที่สำนักงานแถวแรก

“สวัสดีรองประธานหลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาที่สำนักงานใหญ่หรือเปล่า ? ”

หลี่ลี่กำลังจะถามว่าห้องทำงานของเธออยู่ที่ไหน ก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

หลี่ลี่พยักหน้ารับ เธอเหลือบมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มด้วยความประหลาดใจ แล้วพูดว่า “คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ ? ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มยิ้มแล้วพูดว่า “รองประธานหลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเจอคุณ แต่คุณจูขอให้เราจดจำใบหน้าผู้บริหารทุกคนในสำนักงานใหญ่ของบริษัท ผู้จัดการของแต่ละโรงงาน และผู้บริหารของแต่ละบริษัทย่อยในเครือ ผมเคยเห็นคุณในภาพถ่าย แต่ไม่เคยเห็นคุณมาที่นี่มาก่อน”

หลี่ลี่ยิ้มและพูดว่า “มันเป็นงานที่ยากจริง ๆ สำหรับคุณ แล้วสำนักงานของฉันอยู่ที่ไหนเหรอคะ ? ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มกล่าวว่า “รองประธานหลี่ ห้องทำงานของคุณอยู่ทางด้านขวาของแถวแรก ห้องหมายเลข 116 ครับ”

“ขอบคุณค่ะ ! ”

หลี่ลี่ขอบคุณเขา จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องทำงานทางด้านขวาของแถวแรก

ห้อง 110 คือโถงต้อนรับของบริษัท

ห้อง 111 คือสำนักงานฝ่ายขายของบริษัท

……

ห้อง 114 คือสำนักงานของบริษัทโฮเนสท์โลจิสติกส์

ห้อง 115 คือสำนักงานของบริษัทว่านถูซือรุ่ย มีเดีย

ห้อง 116 คือสำนักงานของร้านโยวผิ่น

หลี่ลี่มองไปจนสุดทางและในที่สุดเธอก็เห็นห้องเลขที่ 116 ซึ่งเขียนข้างหน้าว่า: สำนักงานร้านโยวผิ่น

หลังจากเปิดประตูเข้าไปก็จะมีสำนักงานแบบเปิดขนาดใหญ่ ซึ่งมีการตกแต่งภายในเหมือนออฟฟิศ มีโต๊ะทำงาน คอมพิวเตอร์ และพนักงานที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในนั้นราวสิบกว่าคน

“รองประธานหลี่ มาแล้วเหรอคะ ! ”

พนักงานสาวสวยยืนอยู่ที่แผนกต้อนรับแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

หลี่ลี่พยักหน้า “เฉินเจียว คุณเริ่มที่จะคุ้นเคยกับการทำงานที่นี่แล้วหรือยัง ? ”

เฉินเจียวตอบว่า “รองประธานหลี่ พวกเราทุกคนเริ่มที่จะคุ้นเคยกับมันแล้วค่ะ ฉันจะพาคุณไปที่ห้องทำงานของคุณเอง”

หลี่ลี่พยักหน้า

เฉินเจียวนำหลี่ลี่เข้าไปในสำนักงาน ที่ด้านในสุดมีห้องทำงานขนาดสิบตารางเมตร

การตกแต่งภายในนั้นเรียบง่ายมาก โดยมีบอร์ดแสดงโลโก้ของร้านโยวผิ่นเป็นพื้นหลัง โต๊ะทำงานของเธอจะอยู่ด้านหน้า มีโทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะ และมีเก้าอี้สำนักงาน ด้านซ้ายเป็นตู้เก็บเอกสาร และด้านขวาเป็นหน้าต่าง

ด้านหน้าโต๊ะทำงานมีโซฟาผ้าขนาดสามที่นั่ง

“เฉินเจียว ไปทำงานของคุณเถอะ ! ”

หลี่ลี่พอใจกับสำนักงานใหม่ของเธอมาก แม้ว่าจะเล็กไปหน่อย แต่ก็มีของใช้จำเป็นครบครันและสะอาดตา

“รองประธานหลี่คะ ถ้ามีธุระอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ”

เฉินเจียวพูด ก่อนจะเดินออกไปและปิดประตู

หลี่ลี่นั่งบนเก้าอี้และยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“กริ๊ง……”

ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่ลี่มองไปที่โทรศัพท์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย หลังจากที่มันดังสามครั้ง เธอก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

“ฉันหลี่ลี่ จากร้านโยวผิ่น ไม่ทราบว่าใครโทรมาคะ”

“รองประธานหลี่ ฉันเสี่ยวเหอเองค่ะ ! ”

“เสี่ยวเหอ มีอะไรเหรอ ? ”

“รองประธานหลี่ เซ็ตของขวัญครอบครัวสุขสันต์ในโกดังของร้านเราขายไปหมดแล้วค่ะ ช่วยสั่งให้คนมาส่งของให้เราเพิ่มด้วย”

“ฮะ ? ” หลี่ลี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “เสี่ยวเหอ ของขวัญเซ็ตนี้ปกติแล้วขายไม่ค่อยออกไม่ใช่เหรอ ? ทำไมถึงขายหมดกะทันหันแบบนี้ล่ะ ? ”

“รองประธานหลี่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน จู่ ๆ ก็มีคนมากมายมาซื้อแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ในวันนี้เยอะมาก ซึ่งแต่ละคนก็ซื้อกันหลายเซ็ตเลยทีเดียว”

“จริงเหรอ ? ”

“จริงสิ รองประธานหลี่ ฉันจะกล้าล้อเล่นกับคุณได้อย่างไร”

“เอาล่ะ ฉันรู้แล้ว แล้วต้องการเท่าไหร่”

“รองประธานหลี่ เอาแบบนี้ก่อนแล้วกันค่ะ เอามาให้ฉันห้าร้อยเซ็ตก่อน ! ”

“ห้าร้อยเซ็ตเลยเหรอ ? มันเยอะมากเลยนะ ! ”

“รองประธานหลี่ ตอนนี้มีลูกค้าสองคนซื้อคนละสี่สิบเซ็ต แต่ของเราหมดแล้ว พวกเขาจึงยังรออยู่ที่นี่ค่ะ”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”

หลี่ลี่วางสายโทรศัพท์ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานของเธอไปทันที เธอไปยืนตรงประตูแล้วเรียก “เฉินเจียว มานี่หน่อย”

เฉินเจียวรีบมาหาเธออย่างรวดเร็ว

“รองประธานหลี่ คุณมีธุรอะไรหรือเปล่าคะ”

“ช่วยไปที่โกดังแล้วส่งแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ห้าร้อยเซ็ตไปยังร้านโยวผิ่นสาขาใหญ่ที”

“อะไรนะคะ ? ” เฉินเจียวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รองประธานหลี่ เมื่อบ่ายวานนี้ยังมีแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ 457 เซ็ตในโกดังของสาขาใหญ่อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ ? คุณแน่ใจเหรอว่าต้องการส่งไปเพิ่มอีก 500 เซ็ต ? ”

หลี่ลี่กล่าวว่า “เมื่อเช้านี้แพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ทั้งหมดในโกดังของร้านสาขาใหญ่ขายไปหมดแล้ว และตอนนี้ยังมีลูกค้ารอสินค้าอยู่ที่ร้าน”

“โอ้พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมเซ็ตของขวัญครอบครัวสุขสันต์ที่ไม่เคยขายดีมาตลอดกลับมาขายดีกะทันหันแบบนี้ ? ”

หลี่ลี่กล่าวว่า “อย่าเพิ่งถามเยอะสิ รีบไปจัดการมันก่อน”

“ได้ค่ะ ! ” เฉินเจียวตอบอย่างเร่งรีบและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่หลี่ลี่กลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอก็คิดอยู่พักหนึ่งแล้วหยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะรีบออกจากออฟฟิศไป

ไม่นาน เธอก็มาถึงลานจอดรถ

จากนั้นก็ขึ้นรถตู้และขับตรงไปยังร้านโยวผิ่นสาขาใหญ่ทันที

จู่ ๆ แพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ก็ได้รับความนิยม และเธอต้องไปที่ร้านเพื่อดูให้รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

เธอเดาอย่างคลุมเครือว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับลูกพี่ลูกน้องของเธอที่เอาแพ็คเกจของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ไปในตอนเช้าแน่ ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เธอก็ต้องไปที่ร้านเพื่อหาคำตอบก่อน

หลังจากที่เสี่ยวเหอวางสาย เธอก็หันไปพูดกับลูกค้าสองคนที่ยังคงรออยู่ว่า “คุณลูกค้าคะ ต้องขอโทษในความไม่สะดวก พอดีเช้านี้ของขวัญเซ็ตครอบครัวสุขสันต์ของเราขายดีมาก โปรดนั่งรอที่นี่สักพัก โกดังสินค้ากำลังส่งสินค้ามาที่นี่แล้วค่ะ”

ลูกค้าสองคนที่มาคือหม่าเวิ่นหลี่จากสำนักงานทางหลวงและเหลยลี่จากสำนักงานการไฟฟ้า

หลังจากที่ทั้งสองคนได้รับแพ็คเกจของขวัญชิ้นใหญ่จากหลายคนแล้วนั้น ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าทุกคนได้เริ่มอวยพรตรุษจีนกันแล้ว ดังนั้นพวกเขาจะปล่อยให้ตัวเองล่าช้ากว่าคนอื่นได้อย่างไร ?