ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 959 จะมาอวยพรปีใหม่

ตอนที่ 959 จะมาอวยพรปีใหม่

วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ไปหาหวงหงหยุนก่อน เขาเลือกดอกไม้ไฟเต็มกล่อง ก่อนจะยกใส่ท้ายรถแลนด์โรเวอร์ จากนั้นก็ขับไปส่งหลินเจียลี่กลับไปที่เจี้ยนหยาง

เจียงชานเองก็ไม่อยากอยู่ที่ร้านชงชา เธอจึงงอแงขอไปด้วย ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงยอมให้ลูกสาวตัวน้อยมาด้วย

เนื่องจากสภาพถนนที่ไม่ค่อยดี ทำให้การเดินทางจากเมืองชิงโจวไปถึงทางหลวงเจี้ยนหยางหมายเลข 60 ใช้เวลานานถึงสองชั่วโมงเช่นกัน

แต่ความเร็วของรถแลนด์โรเวอร์ก็ไม่ได้รับผลกระทบเมื่อวิ่งบนพื้นผิวถนนแบบนี้ ราวกับว่ามันกำลังเดินบนพื้นราบอย่างไรอย่างนั้น

“ต้าไป๋เยี่ยมมาก ! ” เจียงชานตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

หลินเจียลี่เดินทางไปมาระหว่างเจี้ยนหยางและชิงโจวอยู่หลายครั้ง ด้วยความที่สภาพถนนไม่ดี เป็นหลุมเป็นบ่อ ทำให้ไม่ว่าจะนั่งรถมินิบัสหรือรถจี๊ปของพ่อก็เจ็บก้นทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เมื่อได้นั่งแลนด์โรเวอร์ เธอกลับรู้สึกไม่เจ็บก้นเลย

และเมื่อได้ยินคำพูดของหลานสาว เธอก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่ การได้นั่งรถระดับไฮเอนด์เช่นนี้สบายกว่าจริง ๆ ”

หลังจากพูดจบ เธอก็หันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “พี่เขย ถ้าฉันกลับมาชิงโจว พี่ต้องมารับฉันด้วยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข “นี่คิดจะพึ่งพาฉันแล้วหรือ ? ”

“ฉันแค่พึ่งพาพี่ในฐานะที่พี่เป็นพี่เขย แล้วมันจะทำไม ? ” หลินเจียลี่พูดอย่างไม่ยี่หระ

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว น้องสะใภ้ของเขาเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเขาเร็วเกินไปจริง ๆ มันเร็วเกินจนเขาตั้งรับไม่ทัน

แต่นี่ก็เป็นเรื่องดี ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับท่าทางเย็นชาของน้องสะใภ้อีกต่อไป

“เอาล่ะ หากวันไหนเธอจะกลับชิงโจวก็โทรหาฉัน แล้วฉันจะมารับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะพี่เขย พี่ใจดีมาก ! ” หลินเจียลี่กล่าวขอบคุณอย่างมีความสุข

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า รถก็ขับมาถึงถนนกู่หยา ประตูบ้านเปิดอยู่ เมื่อรู้ว่าลูกสาวตัวน้อยของเธอจะกลับมาวันนี้ หลิวอี้ถิงจึงรออยู่ที่บ้าน

เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถ เธอก็รีบออกมาทักทายพวกเขาทันที

“คุณยาย ! ” เมื่อเจียงชานเห็นหลิวอี้ถิง เธอก็ทักทายด้วยความตื่นเต้น และวิ่งเข้าไปหายายของเธอทันที

“ชานชาน หนูก็มาด้วยเหรอ ! ” หลิวอี้ถิงอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพูดอย่างมีความสุข

เจียงชานคุยกับหลิวอี้ถิงสองสามคำ แล้วพูดว่า “คุณยายปล่อยหนูลงเถอะค่ะ ตอนนี้หนูตัวหนักมาก อาจทำให้คุณยายปวดแขนได้”

หลิวอี้ถิงวางเธอลง และพูดด้วยรอยยิ้ม “จริงด้วย หนูหนักขึ้นมาก ! ”

เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ “นั่นเป็นเพราะตอนนี้หนูกินมากขึ้น จึงโตเร็วขึ้นค่ะ”

ในเวลานี้ เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียลี่ก็ลงมาจากรถ

“แม่คะ ! ”

“แม่ครับ ! ”

ทั้งสองตะโกนออกมาพร้อมกัน

หลิวอี้ถิงเห็นใบหน้าที่สดใสของหลินเจียลี่ก็รู้สึกมีความสุข แต่เธอก็ยังพูดว่า “สาวน้อย ถ้าลูกอยากกลับบ้าน ลูกก็ขึ้นรถมาเองได้ ทำไมต้องไปรบกวนพี่เขยให้ขับรถมาส่งด้วย นี่ก็จะตรุษจีนแล้ว พี่ของลูกคงมีเรื่องต้องทำอีกมากมายที่บริษัท”

หลินเจียลี่ไม่คาดคิดว่าการที่เธอไม่กลับบ้านมาเป็นเวลาครึ่งปีจะถูกแม่ของเธอดุทันทีที่เธอกลับมาถึงบ้าน เธอรู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย และทำหน้าบูดบึ้ง พร้อมทั้งพูดว่า “ก็พี่เขยรับปากเองว่าจะมาส่งหนู ถึงเวลาหนูก็ให้เขามาส่ง แบบนี้จะให้หนูทำอะไรได้คะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนี้ก็อยากจะพูดเสียเหลือเกินว่าเธอต่างหากที่ขอให้ฉันมาส่ง ? เห็นได้ชัดว่าเป็นคำขอของเธอ

แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสร้างปัญหา ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า “แม่ ไม่เป็นไรหรอกครับ มันไม่ได้เสียเวลาอะไร”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่หลินเจียเล่อที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเล่อ ไม่เจอกันนานเลย นายสูงขึ้นอีกแล้วนะ”

หลินเจียเล่อเกาหัวแล้วตอบออกมา “ครับ พี่เขย ! ”

หลินเจียลี่พูดอย่างไม่พอใจ “นายมีเพียงพี่เขยในสายตาของนายหรือไง นายไม่เห็นฉันที่เป็นพี่สาวของนายเหรอ ? ”

“พี่รอง ! ” หลินเจียเล่อตะโกนและยิ้มอย่างมีความสุข

หลิวอี้ถิงหันไปพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “คงจะเหนื่อยมากหลังจากขับรถมาเป็นเวลานาน เข้ามานั่งพักข้างในบ้านก่อนเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่เข้าไปข้างในบ้านก่อนเถอะครับ เจียอินขอให้ผมเอาดอกไม้ไฟมาให้ ผมจะเอาลงจากรถให้ก่อน”

หลิวอี้ถิงกล่าวว่า “อย่ารีบร้อนไปเลย เธอเข้าไปดื่มน้ำสักแก้วข้างในก่อนเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “แม่ครับ ไม่เป็นไร ผมจะทำให้เสร็จแล้วตามเข้าไปครับ แปปเดียวเอง”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็ได้เปิดท้ายรถแล้วเริ่มยกดอกไม้ไฟลงมา

หลิวอี้ถิงเห็นว่าดอกไม้ไฟที่เขายกลงมาจากรถนั้นใหญ่มาก เหมือนกับเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ “นี่คือดอกไม้ไฟรูปแบบใหม่ที่เธอพัฒนาขึ้นหรือเปล่า ? ”

ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะพูดอะไร เจียงชานก็รีบพูดว่า “ใช่ค่ะคุณยาย ดอกไม้ไฟรูปแบบใหม่นี้สวยงามมาก เมื่อมันแตกบนท้องฟ้า หากจุดในช่วงตรุษจีน หนูรับประกันได้ว่าทุกคนที่เห็นจะต้องชื่นชมมัน”

หลิวอี้ถิงยิ้มและพูดว่า “เมื่อคนอื่นชื่นชม ยายก็แค่บอกว่าหลานน้อยของยายเป็นคนเอาดอกไม้ไฟพวกนี้มาให้”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “ดีค่ะ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ชี้ไปที่แลนด์โรเวอร์แล้วพูดอวดว่า “คุณยายคิดว่ารถใหม่ของป่าป๊าดูดีไหมคะ ? ”

จากนั้น หลิวอี้ถิงก็สังเกตเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนรถแล้ว

ตอนที่พวกเขามาถึง เธอสนใจแค่หลานสาว ลูกสาว และลูกเขยเท่านั้น จึงไม่ได้สังเกตว่ารถที่ขับมาในครั้งนี้แตกต่างจากคันที่แล้ว

“สวยดี ! ” หลิวอี้ถิงมองดูและพูดอย่างจริงใจ

เจียงชานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “เรียกมันว่าต้าไป๋ค่ะ มันไม่เพียงแต่สวยงาม แต่ยังนั่งสบายอีกด้วย”

หลิวอี้ถิงยิ้มและพูดว่า “ดีแล้ว ในอนาคตหนูจะได้นั่งรถได้อย่างสะดวกบายมากขึ้น”

เจียงชานกล่าวว่า “ที่จริงป่าป๊ามีรถหลายคันค่ะ นอกจากต้าไป๋แล้วยังมีต้าเฮย จ่างเหลี่ยน ต้าเป่า และเสี่ยวหงด้วย ทั้งหมดสวยและสะดวกสบายมาก ถ้าคุณยายไปชิงโจวในครั้งต่อไป หนูจะขอให้ป่าป๊าพาไปขับรถเที่ยวนะคะ”

“ได้จ๊ะ ! ” หลิวอี้ถิงตอบรับหลานสาวของเธอด้วยรอยยิ้ม

เธอไม่ได้สนใจที่จะนั่งรถหรืออะไรหรอก แต่เธอแต่มีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อเห็นว่าลูกเขยและลูกสาวคนเล็กของเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

เธอหันไปเห็นหลินเจียเล่อลูกชายคนเล็กยังคงจ้องมองไปที่แลนด์โรเวอร์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เสี่ยวเล่อ กำลังดูอะไรอยู่ ? ช่วยพี่เขายกของสิ”

“อ้อ ครับ ! ” หลินเจียเล่อเริ่มรู้สึกตัวและรีบเข้าไปช่วย

ใช้เวลาไม่นาน เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียเล่อก็ขนของทุกอย่างเข้าไปในบ้านจนเสร็จ

หลังจากไปห้องน้ำและล้างมือแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “แม่ ผมคงไม่อยู่ต่อแล้วนะครับ ผมต้องรีบกลับไปที่ชิงโจวก่อน”

หลิวอี้ถิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า “จะกลับแล้วเหรอ กินอะไรก่อนไปสักหน่อยสิ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ผมจะกลับมาอีกทีตอนตรุษจีนนะครับ วันนี้ผมต้องรีบกลับไปก่อน เพราะผมนัดเลี้ยงอาหารค่ำคณะผู้บริหารของบริษัทไว้”

หลิวอี้ถิงไม่ได้ยินอย่างชัดเจนว่าเขาพูดอะไร คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ที่บอกว่าจะกลับมาในวันปีใหม่ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ

ในชนบทสมัยนี้นั้น มีธรรมเนียมที่ว่าจะต้องกลับไปหาครอบครัวของภรรยาเพื่ออวยพรปีใหม่ในวันแรกของปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติ

ซึ่งประเพณีนี้ก็จะแตกต่างออกไปในแต่ละพื้นที่ แต่หลัก ๆ ก็คือจะไม่ออกไปข้างนอกในวันแรกของปีใหม่ แต่จะไปเยี่ยมพ่อแม่ภรรยาในวันที่สองของปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติ

แต่โดยทั่วไปแล้ว ชาวชิงโจวมักจะไปอวยพรปีใหม่ในวันแรกของปี

หลิวอี้ถิงรู้สึกตื่นเต้น เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้มาอวยพรปีใหม่ให้พวกเขาเลยเป็นเวลา 6 ปีแล้วนับตั้งแต่ที่เขากับหลินเจียอินแต่งงานกัน

แต่เมื่อมันเป็นวันแรกของเดือนที่หนึ่ง เธอก็ไม่อยากให้ลูกสาวและลูกเขยมา

อยากให้อยู่ที่บ้านไปก่อน

เพราะทุกครั้งที่พวกเขามา ทั้งครอบครัวก็กินและพูดคุยกันอย่างมีความสุขตามปกติ ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับการฉลองปีใหม่

แต่เนื่องจากความเข้าใจผิดต่าง ๆ ในอดีต ทุกตรุษจีน ลูกเขยและลูกสาวของเธอก็ไม่เคยมาที่นี่เลยสักครั้งตลอดปีที่ผ่านมา

ซึ่งมันก็ทำให้เธอรู้สึกเศร้าไม่น้อย

และในที่สุดพวกเขาก็มา

หลิวอี้ถิงแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

ปีนี้ ในที่สุดเราก็ได้กลับมารวมตัวกันเป็นครอบครัวอีกครั้ง