ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 960 ความเสียใจในอดีต
ตอนที่ 960 ความเสียใจในอดีต
การแสดงออกของหลิวอี้ถิงตกอยู่ในตาของเจียงเสี่ยวไป๋ ทันใดนั้น แววตารู้สึกผิดก็แวบขึ้นมาในดวงตาของเขา เขาจึงพูดว่า “แม่ เมื่อก่อนมันเป็นความผิดของผม แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก”
หลิวอี้ถิงรีบพูดออกมาว่า “เสี่ยวไป๋ อย่าพูดอย่างนั้นเลย อดีตก็คืออดีต แม่ดีใจที่ปีนี้ลูกมา แม่จะเตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้รอ ลูกสามารถมาดื่มกับพ่อเขาได้”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างหนักแน่น “แม่ ถ้าผมมาครั้งนี้ ผมจะใช้เวลาอยู่กับพ่อและแม่อีกสองวัน”
“ได้สิ ! ” หลิวอี้ถิงตอบตกลงทั้งน้ำตา
“แม่ครับ เอาเป็นว่าวันนี้ชานชานกับผมจะกลับไปก่อนนะครับ” หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบแล้ว เขาก็พาเจียงชานไปที่รถ
หลิวอี้ถิงเดินออกไปนอกประตูพร้อมกับหลินเจียลี่และหลินเจียเล่อ
“ไว้เจอกันนะคะคุณยาย ! ”
“ไว้เจอกันนะคะน้าเล็ก ! ”
“ไว้เจอกันนะคะอาเล็ก ! ”
เจียงชานบอกลาหลิวอี้ถิง หลินเจียลี่ และหลินเจียเล่ออย่างสุภาพ ก่อนจะขึ้นรถ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขึ้นรถไปแล้วเหมือนกัน หลังจากเลี้ยวรถแล้ว เขาก็ชะโงกหน้าออกมาพูดกับหลิวอี้ถิง “แม่ ผมไปก่อนนะครับ รีบเข้าไปในบ้านเถอะ”
“เอาล่ะ ขับรถระวัง ๆ หน่อยนะ ! ” หลิวอี้ถิงเตือน
“พี่เขยเดินทางปลอดภัยค่ะ ! ”
“พี่เขยเดินทางปลอดภัยครับ ! ”
หลินเจียลี่และหลินเจียเล่อโบกมือลา และกล่าวอวยพร
รถของเจียงเสี่ยวไป๋ห่างออกไปจากสายตาของหลิวอี้ถิง เธอจึงหันกลับมาพูดกับหลินเจียลี่ว่า “ดูสิ พี่เขยของลูกต้องขับกลับอีกแล้ว”
“กว่าจะขับมาถึงที่นี่ พอมาถึงก็ยังไม่ได้กินน้ำกินท่า ต้องขับกลับไปอีก”
เมื่อเธอพูดออกไป เธอก็ดูจะทุกข์ใจไม่น้อย
หลินเจียลี่รู้สึกผิด แต่เธอปฏิเสธที่จะยอมรับความผิดนี้ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกแม่ รถของเขาเป็นรถนำเข้า ขับง่ายและนั่งสบาย ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้วค่ะ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ หลินเจียเล่อก็ถามอย่างตื่นเต้น “พี่ รถของพี่เขยนั่งสบายจริง ๆ เหรอ ? ”
หลินเจียลี่ยิ้มและพูดว่า “แน่นอน มันสบายกว่าการนั่งบนโซฟาที่บ้านของเราอีกนะ”
หลินเจียเล่อกล่าวว่า “ผมชอบรถคันนั้นตั้งแต่แรกเห็น ผมอยากจะลองนั่งดูจริง ๆ ว่ามันจะรู้สึกยังไงบ้าง ? ”
หลินเจียลี่กล่าวว่า “พี่เขยบอกว่าเขาจะมาวันแรกของตรุษจีนใช่ไหม ฉันจะพานายไปนั่งเอง”
หลินเจียเล่อพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยพาผมออกไปขับรถเล่นหน่อยนะ ? ”
หลินเจียลี่ตบหน้าอกของเธอแล้วพูดว่า “ไม่มีปัญหา ฉันจะบอกพี่ว่าขอพานายออกไปนั่งรถเล่น ตอนที่ฉันเรียนขับรถเป็นแล้ว”
ทันใดนั้น หลินเจียเล่อก็มีความสุขขึ้นมาทันที “เยี่ยมไปเลยพี่ ! ”
หลังจากความตื่นเต้นจบลง เขามีสีหน้าเสียใจอีกครั้ง “พี่และพี่เจียอินได้เรียนขับรถแล้ว แต่ผมยังไม่ได้เรียนขับรถเลย”
พูดจบ เขาก็เดินคอตกเข้าไปในบ้าน
……
เจียงเสี่ยวไป๋พาเจียงชานกลับไปที่ชิงโจว
ในรถ เจียงชานพูดว่า “ป่าป๊าคะ ในวันแรกของปีใหม่ปีนี้ พวกเราจะไปบ้านคุณยายจริง ๆ เหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “แน่นอน พ่อคุยกับยายของหนูแล้วนี่”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงชานแสดงความตื่นเต้นออกมา จากนั้นเธอก็พูดอย่างมีความสุข “ในที่สุดตรุษจีนปีนี้หนูก็จะได้เดินทางมาที่บ้านของคุณตาคุณยายสักที ! ”
ที่ผ่านมา เจียงชานมักอิจฉาเด็กคนอื่นที่ได้เดินทางมาเยี่ยมคุณตาคุณยายของพวกเขา
เมื่อยังเป็นเด็ก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนอื่นถึงได้เดินทางไปที่อื่น แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้ไป เธอทำได้แค่ไปอวยพรปีใหม่ให้กับอาของเธอเท่านั้น
หลังจากได้ยินสิ่งที่ลูกสาวของเขาพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกผิดและพูดด้วยรอยยิ้ม “ชานชาน เราจะมาอวยพรปีใหม่คุณตาคุณยายทุกปีนับจากนี้เป็นต้นไป”
“ดีจังเลยค่ะ ! ” เจียงชานเห็นด้วย ตอนนี้หัวใจดวงน้อยของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋กลับมาที่ร้านนวดเท้า ก็เป็นเวลาประมาณเที่ยงวันแล้ว
“กลับมาเร็วจัง ? ” หลินเจียอินมองดูนาฬิกาของเธอและถามด้วยความประหลาดใจ
ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะพูด เจียงชานก็พูดว่า “หม่าม๊า ต้าไป๋วิ่งเร็วมาก เร็วและมั่นคง นั่นเป็นสาเหตุที่เรากลับมาถึงเร็วแบบนี้ค่ะ”
หลินเจียอินพูดว่า “อ้อ” และถามว่า “พ่อแม่เป็นยังไงบ้าง ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “แม่กับเสี่ยวเล่ออยู่ที่บ้าน พ่อน่าจะอยู่ที่ทำงาน”
“ผมบอกแม่แล้วว่าเราจะไปฉลองปีใหม่กับพวกเขาตอนวันแรกของปี”
แม้ว่าหลินเจียอินจะตั้งใจไปที่เจี้ยนหยางเพื่ออวยพรปีใหม่ในปีนี้ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจเมื่อเจียงเสี่ยวไป๋บอกออกมาด้วยตัวเอง
“คุณบอกแม่แล้วเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่ ผมบอกแม่แล้ว ! ”
เขาตระหนักดีถึงความรู้สึกผิดที่มีต่อหลินเจียอินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทันที
“ขอบคุณมากนะ ! ” หลินเจียอินกระซิบ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเจียงเสี่ยวไป๋ มุมตาของเธอก็เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาเล็กน้อย
ในขณะนี้ หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เราไม่เคยกลับไปฉลองปีใหม่กับพ่อแม่มาก่อน ดังนั้นปีนี้จะต้องยิ่งใหญ่กว่าที่ผ่านมา”
หลินเจียอินอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “ยิ่งใหญ่แบบไหน ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมก็จะเอาประทัดและดอกไม้ไฟไปเยอะขึ้นหน่อย และอยากจุดพวกมันเป็นแสนลูกเพื่อให้มันมีชีวิตชีวา เพื่อประกาศให้พ่อแม่ของคุณและเพื่อนบ้านทุกคนรู้ว่าลูกเขยและลูกสาวคนโตของพวกเขากลับมาเพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่แล้ว ! ”
เจียงชานที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างมีความสุข “มีหนูด้วยค่ะ ! ”
เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว และหนูก็เป็นสมบัติที่พวกเราสองคนสร้างขึ้น ! ”
“ถูกต้อง คุณตาและคุณยายรักหนูมากที่สุด ! ” เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก “เมียจ๋า เราไปซื้อของไปทำอาหารกันเถอะ ! ”
หลินเจียอินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามด้วยความประหลาดใจ “ยังเพิ่งเที่ยงวันอยู่ คุณจะกลับแล้วเหรอ ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมลืมบอกคุณไปว่าผมเชิญคณะผู้บริหารของบริษัทมารับประทานอาหารค่ำที่บ้านของเรา และผมจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้พวกเขากินเอง”
หลินเจียอินกล่าวว่า “เอาล่ะ แล้วเย็นนี้คุณจะทำอะไรกิน ? ”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “วันนี้ผมจะไม่ทำอะไรพิเศษ แค่ทำอาหารเย็นวันส่งท้ายปีเก่าแบบดั้งเดิม ! ”
“ได้สิ ! ” หลินเจียอินพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันยังไม่เคยได้ทานข้าวเย็นวันส่งท้ายปีเก่าฝีมือคุณมาก่อนเลย”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างอ่อนโยนว่า “วันนี้ผมจะทำให้คุณชิมก่อน แล้วผมจะทำให้กินอีกครั้งในวันส่งท้ายปีเก่าจริง ๆ ”
หลินเจียอินยิ้มและพยักหน้า
จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปพูดกับเฝิงเยี่ยนหง “เยี่ยนหง เธอและเสี่ยวกังก็ไปที่เจียงวานพร้อมกับฉันนี่แหละนะ ! ”
“โอ้ เราจะได้ไปบ้านของอาเจียงแล้ว ! ” หวังกังกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจและดึงเจียงชานออกไปข้างนอก
เฝิงเยี่ยนหงเห็นดังนั้นก็ส่ายหัวแล้วเดินตามหลินเจียอินออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ตามภรรยาของเขาออกไปทันที เขาไปที่บาร์แล้วโทรหาเมิ่งเสี่ยวเป่ยเพื่อบอกว่าเย็นนี้กินข้าวที่ไหน ก่อนจะออกไป
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เป็นเวลาบ่ายโมง
หวังผิง จวงปี้เฉิง เย่กวงโต้ว และสมาชิกคณะกรรมการคนอื่น รวมถึงเจียงเสี่ยวเฟิงและหลัวเจาตี้ต่างก็ได้มารวมตัวกันที่สำนักงานของเฉินหยวนเฉา ที่สำนักงานใหญ่เจียงเจียกรุ๊ป
“หลังจากทำงานหนักมากว่าครึ่งปี ในที่สุดฉันก็มีวันหยุดเสียที ! ”
“ใช่ ฉันเหนื่อยติดต่อกันมาหกเดือนแล้ว”
“สำหรับคุณยังน้อยไป ไม่ว่าคุณจะเหนื่อยแค่ไหน คุณก็ยังทำงานในชิงโจว ได้อยู่ดูแลบ้าน แต่ฉันนี่สิ ต้องไปที่ถู่เฉิงเป็นเวลาหลายเดือน”
“เหล่าโหยว คุณยังไปอยู่ที่ถู่เฉิงไม่กี่เดือน แต่เสี่ยวเฟิงกับเจาตี้ต้องไปทำงานที่เจี้ยนหยางนานว่าครึ่งปีแล้ว”
“ยังไงเราก็เป็นพนักงานของบริษัทเหมือนกัน ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน เราก็ควรตั้งใจทำงานให้หนักกว่านี้”
“พูดถึงการทำงานหนัก ไม่มีใครในห้องนี้ไม่ทำงานหนักเลย แต่การทำงานหนักของเราก็คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป”
“ใช่ ดูทุกคนสิ ตอนนี้ใครบ้างที่ไม่มีรถหรูให้ขับ ? ”
“หยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้ว คุณเฉิน คุณรู้ไหมว่าวันนี้ผู้ช่วยเจียงชวนเราไปทานอาหารเย็นที่ไหน”
“ฉันจะรู้ได้ไง เขาไม่ได้บอกฉัน”
“ดูสิ สี่โมงกว่าแล้ว ทำไมยังไม่มีวี่แววอะไรเลย ? ”
“ใช่ ฉันไม่รู้ว่าคุณเมิ่งรู้แล้วหรือเปล่า”
“เธอคงไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเธอรู้ เธอต้องแจ้งให้เราทราบแล้ว ! ”
“……”
YOU MAY ALSO LIKE
