ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 971 ทำความสะอาดก่อนสิ้นปี

ตอนที่ 971 ทำความสะอาดก่อนสิ้นปี

เจียงไห่หยางและคนอื่นเดินเข้ามาที่บ้านของเจียงเสี่ยวจี๋เพื่อทำผิวเต้าหู้ จึงเหลือเพียงหวังซิ่วจวี๋และเจียง เสี่ยวไป๋อยู่ที่บ้าน

“แม่ครับ เราต้องเตรียมอะไรสำหรับตรุษจีนอีกไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามขึ้นมา

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “แม่ซื้อทุกอย่างที่ต้องซื้อแล้ว และได้เตรียมทุกอย่างที่ต้องเตรียม คงไม่มีอะไรเหลือแล้วล่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอหยุดหนึ่งวันนะครับ และค่อยมาฉลองตรุษจีนอย่างมีชีวิตชีวาในวันพรุ่งนี้”

หวังซิ่วจวี๋ยิ้มและพูดว่า “งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ วันนี้มีงานแค่ทำความสะอาดบ้านก็เท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋เกือบจะเซ เขาเพิ่งถามไปว่ายังมีการอะไรอีกไหม แม่บอกว่าไม่มี แต่ต่อมาบอกว่าต้องทำความสะอาดบ้าน พระเจ้า แม่รู้ไหมว่าบ้านหลังนี้มีทั้งหมดกี่ห้อง ?

การทำความสะอาดห้องหลายสิบห้องนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กเลย มันเหนื่อยแบบคร่าชีวิตคนได้เลยนะ !

อย่างไรก็ตาม เขายังรู้ด้วยว่าในชนบทมีความเชื่อที่ว่าให้รีบทำความสะอาดบ้านก่อนวันส่งท้ายปีเก่า ว่ากันว่าถ้าไม่ทำในวันส่งท้ายปีเก่า วันอื่นก็คงทำไม่ได้

ไม่อย่างนั้น “โชคลาภ” จะถูกกวาดออกไปหมด

แน่นอนว่านี่เป็นความเชื่อที่ไร้สาระ แต่ในชนบทช่วงปี 1980-1990 ผู้คนมักจะเชื่อกันแบบนี้

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะทำความสะอาดให้เองครับ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกจะทำความสะอาดอะไร ลูกไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม่ เสี่ยวชิง และเสี่ยวเหลยจะทำความสะอาดกันเอง”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งเล็กน้อย และมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

แม่ครับ หากว่าทำแบบนี้ ผมคงจะละอายใจน่าดู

แม่จะให้เจียงเสี่ยวชิงและเจียงเสี่ยวเหลยทำความสะอาดบ้าน ทั้งที่เขาเองก็ว่าง

“แม่ เสี่ยวชิงและเสี่ยวเหลยมีงานของตัวเองอยู่ มันคงเป็นเรื่องน่าละอายสำหรับพี่ชายอย่างผมที่จะปล่อยให้น้อง ๆ ทำงานอยู่คนเดียว ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกเป็นคนที่ทำงานหนักที่สุดในบ้านหลังนี้ ลูกมีหน้าที่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และไม่จำเป็นต้องทำสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ เสี่ยวชิงและเสี่ยวเหลยตั้งแต่กลับมาก็ไม่เคยใช้ทำอะไร ปล่อยพวกเขาได้หัดทำงานบ้างเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ทั้งสองคนจะทำความสะอาดบ้านและห้องรับรองที่ใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร ? ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ที่จริงบ้านของเราก็ไม่ได้รกอะไร พ่อกับแม่ทำความสะอาดตลอด แค่เก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนถึงวันตรุษจีนนี้ก็พอ ปล่อยให้ทั้งสองคนทำเถอะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็พึมพำออกมาว่า “เพราะแม่ตั้งใจจะให้พวกเขาสองคนทำความสะอาดบ้านจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา แม่เป็นคนมีเหตุผลเสมอเวลาทำอะไร ที่เธออยากให้น้องสาวและน้องชายของเขาทำความสะอาด ก็เพื่อให้พวกเขาได้มีส่วนร่วมในการทำงานบ้านบ้าง

“โอเค งั้นผมจะฟังแม่ก็แล้วกัน ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม

หวังซิ่วจวี๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “หากไม่มีอะไรแล้ว แม่จะไปหาลุงถานก่อน ขอให้เขาช่วยเขียนป้ายอวยพรสักสองสามบรรทัด”

ในช่วงตรุษจีนในชนบท ป้ายอวยพรตรุษจีนนั้นเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับทุกครัวเรือน ทุกบ้านจะมีการติดป้ายอวยพรสีแดงไว้ที่ประตู ซึ่งเป็นการเฉลิมฉลองและเป็นมงคลแก่ชีวิต

การแปะป้ายอวยพรในช่วงเทศกาลตรุษจีนนั้น ยังช่วยสร้างบรรยากาศของตรุษจีนได้ดีอีกด้วย

ซึ่งป้ายอวยพรที่ชาวเจียงวานใช้ในช่วงตรุษจีนนั้นจะเขียนโดยช่างไม้ถาน

บอกตามตรงว่าช่างฝีมือนั้น แค่เขียนงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ถือว่าทำเงินได้แล้ว

แต่ชาวบ้านที่นี่ไม่ต้องจ้างช่างไม้ถานเขียนคำอวยพร ส่วนใหญ่ชาวบ้านจะซื้อกระดาษสีแดงมาให้เขาเขียนให้

ส่วนที่เหลือก็แทบไม่ต้องซื้ออะไร ผักก็เอาที่ปลูกเองที่บ้าน เค้กข้าวเหนียวก็ทำเอง เต้าหู้ก็ทำจากข้าวโพดหรือถั่วเหลืองที่ปลูกไว้

แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะไม่มีค่ามาก แต่ผู้คนมากมายก็อดไม่ได้ที่จะเอาผ้าแดงมาให้ช่างไม้ถานเขียนอวยพรเทศกาลตรุษจีน จึงทำให้ครอบครัวของช่างไม้ถานมักจะได้รับของขวัญตรุษจีนมากมายจากชาวบ้านที่มาขอให้เขียนคำอวยพร จนไม่จำเป็นต้องทำเค้กข้าวเหนียว เต้าหู้ หรือฟองเต้าหู้เหมือนครอบครัวอื่น เพราะมีของกินเยอะแล้ว

ครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋เองก็เคยขอให้ช่างไม้ถานเขียนคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนมาก่อน

เมื่อได้ยินที่แม่ของเขาพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกอยู่ในภวังค์

“แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะไปหาลุงถานเพื่อขอให้เขาเขียนคำอวยพรให้เองครับ”

แม้ว่าลายมือของเขาจะไม่แย่หลังจากที่เขาเกิดใหม่ แต่ก็ยังด้อยกว่าลายมือของช่างไม้ถานเล็กน้อย

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ปีนี้ก็ไม่ต่างจากปีก่อน ๆ เพียงแต่บ้านมีประตูมากขึ้น ลุงถานคงจะต้องเขียนให้เราหลายใบเลย หยิบบุหรี่ดี ๆ ไปสักซอง และเหล้าไปสักขวด เอาไปให้เขา”

ในชนบท จะมีการติดคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนในช่วงตรุษจีน หากครอบครัวไหนมีฐานะยากจนก็จะติดไว้ที่ประตูเพียงบานเดียว แต่ถ้าครอบครัวไหนมีฐานะดีหน่อยก็จะติดไว้ที่ประตูทุกบานและเสาในบ้านด้วย

มีประตูสามบานและเสาห้าต้นในบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋

ครั้งล่าสุดที่จัดงานเลี้ยงให้เจียงเสี่ยวชิง ช่างไม้ถานก็เป็นคนเขียนคำอวยพรติดไว้ที่ประตูทุกบาน ซึ่งทำให้มือของเขาปวดไปหลายวัน

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แม่ของเขาเวลาจะทำอะไรมักจะละเอียดรอบคอบอยู่เสมอ เขายิ้มและพูดว่า “ผมรู้แล้วครับ”

ขณะที่แม่และลูกชายกำลังคุยกัน เย่กวงโต้ว เจียงเสี่ยวชิง และเจียงเสี่ยวเหลยก็เดินเข้ามาในบ้าน

“เสี่ยวเย่ ขอบคุณที่ช่วยเก็บกวาดเศษประทัดพวกนั้นนะ ! ”

“มานั่งพัก ดื่มน้ำก่อน ! ”

หวังซิ่วจวี๋ทักทายเขาอย่างอบอุ่นทันที จากนั้นก็หันไปพูดกับเจียงเสี่ยวชิง “มารินชาให้พี่เขาเร็วเข้า”

เจียงเสี่ยวชิงมองไปที่หวังซิ่วจวี๋และพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ฉันก็ทำความสะอาดมาเหมือนกัน และก็เหนื่อยมาก ทำไมฉันจะต้องมารินชาให้เขาอีก ?

เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าธอยังเป็นลูกสาวของแม่เธออยู่หรือเปล่า ?

ทำไมต้องปฏิบัติต่อคนนอกดีกว่าลูกของตัวเองด้วย ?

อย่างไรก็ตาม เธอได้แต่บ่นอยู่ในใจ ในฐานะเจ้าบ้าน เธอยังต้องให้การต้อนรับ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงรินชาให้เย่กวงโต้วอย่างเชื่อฟัง

เย่กวงโต้วพูดอย่างเร่งรีบ “คุณป้า ผมจะทำเองครับ เสี่ยวชิงและเสี่ยวเหลยก็เพิ่งทำงานมาเหมือนกัน ทั้งสองก็คงเหนื่อยไม่น้อยไปกว่าผม”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เริ่มต้มชาให้ตัวเอง โดยไม่ถือว่าตัวเองเป็นคนนอกอีก

ปากของเจียงเสี่ยวไป๋กระตุกขึ้นมาทันที

หวังซิ่วจวี๋ยิ้มแย้มและชื่นชมเย่กวงโต้วที่ทำงานหนักและมีไหวพริบ

เจียงเสี่ยวเหลยไม่สามารถอยู่ฟังได้อีกต่อไป

“แม่ครับ ผมทำความสะอาดแล้ว ผมขอกลับไปทำการบ้านก่อนนะครับ ! ”

เขารู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ที่นี่ จึงขอไปทำการบ้านดีกว่า

หวังซิ่วจวี๋เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “จะทำการบ้านทำไมวันนี้ พรุ่งนี้ก็วันที่ 30 แล้ว ลูกและเสี่ยวชิงจะต้องไปทำความสะอาดห้องทั้งหมด”

“ฮะ ? ”

“ฮะ ? ”

เจียงเสี่ยวชิงและเจียงเสี่ยวเหลยอุทานออกมาพร้อมกัน

“แม่ครับ แม่ไม่รู้เหรอว่าที่บ้านเรามีห้องกี่ห้อง ? แม่จะให้ผมและพี่สี่หมดแรงจนตายไปเพราะการทำความสะอาดบ้านทั้งหมดนี้เลยเหรอ ? ” เจียงเสี่ยวเหลยมองไปที่หวังซิ่วจวี๋ด้วยความไม่เชื่อและพูดอย่างไม่พอใจ

หวังซิ่วจวี๋จ้องมองด้วยความโกรธ “พูดไร้สาระอะไร ? ในเมื่อลูกก็รู้ว่าบ้านเรามีห้องหลายห้อง แล้วทำไมไม่รีบไปทำความสะอาดสักที ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยทำได้เพียงชักสีหน้าและมองเจียงเสี่ยวไป๋ราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ “พี่รอง โปรดช่วยเราด้วย พี่ไม่คิดเหรอว่าแม่ทำกับพวกเราเกินไปแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “แม่บอกให้ทำ ก็รีบไปทำสิ ! ”

แม่ได้บอกเหตุผลของเรื่องนี้ให้เขาฟังก่อนหน้าแล้ว

แน่นอนว่าเขาต้องอยู่ข้างแม่

เจียงเสี่ยวเหลยหวังพึ่งพี่รองของเขาให้ช่วยพูดกับแม่ แต่ไม่คาดคิดว่าพี่รองก็จะอยู่ข้างแม่เหมือนกัน

พี่รองและแม่อยู่ข้างเดียวกัน

มันทำให้หัวใจของฉันเจ็บปวด !

“ครับ ในเมื่อแม่บอกให้ไปทำความสะอาด ก็ต้องไปทำความสะอาด ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยกัดฟันและพูดออกมา จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินออกไปด้วยความสิ้นหวัง

เขาถือไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วแล้วไปทำงานต่อ

เมื่อเย่กวงโต้วได้ยินว่าจะต้องไปทำความสะอาดห้องรับรองและบ้านทั้งหลัง เขาก็รีบพูดว่า “คุณป้า ทั้งห้องรับรองที่มีและบ้านหลังนี้รวมกันแล้วก็มีห้องเยอะมาก เสี่ยวชิงและเสี่ยวเหลยสองคนทำไม่ทันหรอกครับ แต่ถ้าให้ผมช่วย ภายในวันนี้ก็คงจะเสร็จพอดี ! ”

สีหน้าเขาดูตื่นเต้นเล็กน้อย

มีข้ออ้างในการอยู่กับเธอให้นานขึ้นแล้ว

ก่อนที่หวังซิ่วจวี๋จะได้พูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “กวงโต้ว นายควรกลับไปก่อนดีกว่า ! ”

“ผู้ช่วยเจียง ผม…”

เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเขาและพูดอย่างหนักแน่น “กลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านนายเถอะ ! ”