ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 972 วันที่ 29 เดือน 12

ตอนที่ 972 วันที่ 29 เดือน 12

ในที่สุด เย่กวงโต้วก็ต้องกลับไปอย่างไม่เต็มใจ

ในที่สุด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในที่สุด ผู้ชายหน้าหม้อคนนี้ก็ออกจากบ้านไปสักที

ไม่ ไม่ใช่ผู้ชายหน้าหม้อ แต่เป็นคนพาลในคราบสุภาพบุรุษต่างหาก

“แม่ งั้นผมไปหาลุงถานก่อนนะครับ ! ”

พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินไปเอาเหล้าเจี้ยนหยางใส่ถุงสะดวกซื้อแล้วเดินออกจากบ้านไป

ส่วนบุหรี่ที่แม่เขาบอก เขาไม่ได้เอาไป

เพราะช่างไม้ถานไม่สูบบุหรี่มวน แต่เขาสูบยาเส้น

เขาจึงรับสุราไปสองขวดแทน

ส่วนเหมาไถนั้นไม่มีทางแจกให้ใคร แม้แต่ลุงถาน แค่เอาเหล้าเจี้ยนหยางไปให้สองขวดก็สมเหตุสมผลแล้ว

ทันทีที่เขาเดินไปที่ประตู เขาก็ชนเข้ากับใครบางคน

“เสี่ยวไป๋ จะออกไปไหนงั้นเหรอ ? ”

“ลุงถาน ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะครับ”

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากช่างไม้ถาน มือข้างหนึ่ของเขาถือถุงดำใบใหญ่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น ทั้งสองถามออกมาพร้อมกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมก็กำลังจะไปบ้านของลุงอยู่พอดี ! ”

ช่างไม้ถานมองดูเหล้าสองขวดที่เจียงเสี่ยวไป๋นำมาแล้วพูดว่า “จะเอาไอ้นี่ไปชวนฉันดื่มเหรอ ? มันอุกอาจเกินไป! นายเป็นอะไรไป ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “วันนี้คือที่ 29 เดือน 12 ผมจะทำอะไรให้ลุงได้อีก ? ”

ช่างไม้ถานหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่านายเอาไอ้นี่มาขอให้ฉันเขียนคำอวยพรให้ใช่ไหม ! ”

“ลุงถานฉลาดมากครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มและยกนิ้วให้

ช่างไม้ถานยกถุงดำสองใบในมือขึ้นมา แล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าบ้านของนายมีประตูและเสาหลายต้น ฉันก็เลยเขียนคำอวยพรสั้น ๆ ไว้ให้ล่วงหน้าแล้ว เพราะคิดว่าคงใช้เวลานานในการเขียน อ๊ะ ฉันเอามาให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาไม่คาดคิดว่าช่างไม้ถานจะเขียนมันไว้ให้เขาล่วงหน้าแบบนี้

“ขอบคุณครับลุงถาน ! ”

อย่างไรเขาก็ต้องคำนึงถึงน้ำใจนี้ไว้ด้วย

ไม่ใช่ว่าเขารู้สึกขอบคุณช่างไม้ถานที่ช่วยเขาเขียนคำอวยพรสั้น ๆ แต่เป็นเพราะช่างไม้ถานใส่ใจครอบครัวของเขามากต่างหาก ไม่อย่างนั้นคงไม่เขียนคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนมาให้เขาล่วงหน้าแบบนี้

“มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ! ” ช่างไม้ถานยิ้มแล้วกล่าวออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาไม่พูดอะไรอีกแล้ว และเชิญช่างไม้ถานเข้าไปข้างในบ้าน

หวังซิ่วจวี๋และเจียงเสี่ยวชิงต่างก็ไปที่สวนหลังบ้านเพื่อทำความสะอาดห้องรับรอง ไม่มีใครอยู่ที่ห้องโถงด้านข้าง เจียงเสี่ยวไป๋จึงเชิญช่างไม้ถานให้นั่งลงแล้วรินชาให้เขา

“ลุงถาน ดื่มชาก่อนสิครับ ! ”

ช่างไม้ถานจิบชา แล้วถามว่า “ชานชานและคนอื่นไม่อยู่บ้านเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “วันนี้พวกเขาไปบ้านลุงใหญ่ครับ ที่นั่นกำลังทำฟองเต้าหู้กันอยู่”

ช่างไม้ถานพยักหน้าแล้วถามว่า “พรุ่งนี้เช้า นายก็คงไปที่บ้านลุงของนายใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ตอนเช้าของทุกปี ผมก็ไปที่บ้านของลุงตลอด และปีนี้ก็น่าจะเหมือนเดิม ! ”

ในพื้นที่ชนบท ในวันที่ 30 เดือน 12 โดยปกติแล้วพี่น้องร่วมครอบครัวเดียวกัน จะผลัดกันไปรับประทานอาหารแต่ละบ้าน

ตัวอย่างเช่น เจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวของเขาจะไปกินข้าวที่บ้านของเจียงไห่เทียนในตอนเช้า บ้านของเจียงไห่หยางในตอนบ่าย และบ้านของเจียงไห่โปในตอนเย็น

โดยพื้นฐานแล้ว ครอบครัวที่มีพี่น้องสามคนจะผลัดกันแบบนี้

หากมีพี่น้องหลายคน ก็อาจเริ่มรวมตัวกันตั้งแต่วันที่ 29 เดือน 12

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ เขาก็พูดว่า “ลุงถาน แล้วลุงล่ะครับ จะไปบ้านใคร ? ”

ช่างไม้ถานกล่าวว่า “ฉันอยู่กับชิงซานตลอดทั้งปี ฉันไปที่บ้านของเขาในตอนเช้า และมาที่บ้านตอนเที่ยง”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

ช่างไม้ถานมีพี่ชายหนึ่งคน แต่พี่ชายของเขาเสียชีวิตไปแล้ว เหลือเพียงถานซิงซานซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของพี่ชายเขา

ดังนั้น ในช่วงการรวมตัวกัน สองอาหลานก็จะผลัดกันไปกินข้าวที่บ้านกันและกัน

แน่นอนว่าในชนบทก็ยังมีบางครัวเรือนที่ไม่มีพี่น้องหรือลูกชาย ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการทานอาหารเป็นครอบครัวตามปกติในวันส่งท้ายปีเก่า พวกเขาก็จะไปบ้านของชาวบ้านที่ไม่มีญาติพี่น้องเหมือนกัน และร่วมจัดงานวันส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน

ทานข้าวที่บ้านคุณ และทานอาหารที่บ้านของฉัน

เดินไปเดินมาแบบนี้เพื่อความสนุกสนาน

ปีใหม่เราควรไปบ้านใครดี สิ่งเหล่านี้คือเรื่องธรรมดาที่คนในชนบทมักพูดถึงก่อนปีใหม่ หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋และช่างไม้ถานพูดคุยกันสักพัก ช่างไม้ถานก็กล่าวลาและขอตัวออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่คิดที่จะรั้งเขาไว้เหมือนกัน เพราะรู้ว่าวันนี้คงมีคนมากมายมาหาเขาเพื่อขอให้เขียนคำอวยพรเทศกาลตรุษจีน ดังนั้นการรั้งเขาไว้ที่นี่ มีแต่จะสร้างปัญหาให้กับคนอื่น

“ลุงถาน เอาเหล้าสองขวดนี้กลับไปดื่มในระหว่างการรวมตัวพรุ่งนี้ด้วยครับ”

ช่างไม้ถานกล่าวว่า “ฉันซื้อเหล้ามาเตรียมไว้หมดแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ลุงได้สิ่งที่ลุงควรจะได้ ผมให้ในสิ่งที่ผมควรจะให้ ลุงต้องการให้ผมเอาไปไว้ที่บ้านของลุงเลยไหม ? ”

เมื่อช่างไม้ถานได้ยินที่เขาพูด เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับมาแต่โดยดี

หลังจากที่ช่างไม้ถานจากไปแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็เปิดถุงแล้วดู เขาเห็นว่าในนั้นเต็มไปด้วยป้ายอวยพรสั้น ๆ แต่ละผืนถูกพับเป็นทรงกระบอก และมัดด้วยหนังยาง แต่ละอันมีความยาวต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เป็นเพราะว่าคำอวยพรมีความยาวต่างกัน

ทั้งนี้เป็นเพราะช่างไม้ถานคำนึงถึงขนาดของประตูบ้านแต่ละบานที่กว้างไม่เท่ากัน

โดยปกติแล้วคำอวยพรที่ติดหน้าประตูและเสาจะกว้างและยาว ในขณะที่ป้ายอวยพรที่ติดประตูห้องด้านในจะค่อนข้างสั้นและแคบ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและไม่ได้เปิดมันออกมาดู

เพราะว่าอย่างไรตอนที่เอามาติดในวันพรุ่งนี้เขาก็จะได้เห็นอยู่ดี

งานที่แม่ของเขามอบหมายให้เสร็จสิ้นแล้ว และดูเหมือนว่าหลังจากนี้เขาจะว่าง

ใจจริงเขาอยากไปช่วยเจียงเสี่ยวชิงและเจียงเสี่ยวเหลยทำความสะอาด แต่พอคิดแล้วก็ลืมมันไปเถอะ

เขาเดินไปที่ห้องอบลมร้อน มองดูห้องที่เต็มไปด้วยเบคอน ก่อนจะปีนบันไดขึ้นไปหยิบหัวหมู คากิ ซี่โครงหมูหมักหนึ่งชิ้น หมูสามชั้นหมักหนึ่งชิ้นลงมา

จากนั้นก็ไปดูหัวใจ ปอด ลำไส้ และตับ แล้วหยิบลงมาอย่างละหนึ่งอัน

ยังมีเนื้อสุนัขตากแห้งชิ้นหนึ่งที่เขานำมาจากถู่เฉิงเมื่อครั้งที่แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋มองดูแล้วหยิบมันลงมาด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋เอาเนื้อแต่ละอย่างลงมาวางไว้ข้างล่างทีละชิ้น จากนั้นก็เอาใส่ลงไปในหม้อขนาดใหญ่แล้วเอาไปล้าง

การล้างเบคอนในช่วงตรุษจีนก็ถือเป็นงานที่สำคัญมากเหมือนกัน

ในปีที่แล้ว หวังซิ่วจวี๋เป็นคนล้างเบคอนเหล่านี้ ซึ่งปกติเธอจะล้างในคืนวันที่ 29

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นเขาจึงเอาเบคอนมาล้างให้

นอกจากนี้ทุกทีจะมีการคั่วเมล็ดแตงโมและถั่วลิสงในคืนวันที่ 29 เดือน 12 แต่ปีนี้ไม่จำเป็นต้องคั่วอีกแล้ว เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ได้นำของว่างและขนมต่าง ๆ มาจากร้านโยวผิ่นจำนวนมาก ซึ่งช่วยประหยัดเวลาไปได้เยอะ

หลังจากล้างเบคอนเป็นเวลานาน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ล้างเสร็จสักที

ฉันว่างอีกแล้ว

เขากลับไปที่ห้องโถงด้านข้าง เติมก้อนถ่านหินลงบนโต๊ะหลุมไฟ เทชาลงไปหนึ่งแก้ว แล้วจุดบุหรี่

หลังจากสูบบุหรี่ไปไม่กี่ครั้ง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากข้างนอก และในไม่ช้า ร่างของเจียงชานก็ตรงเข้ามาในห้อง

“ลูกไม่ได้ไปบ้านปู่ใหญ่เหรอ ? ทำไมถึงกลับมาคนเดียวแบบนี้ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ

เจียงชานกล่าวว่า “ลุงรองไปบ้านปู่ถานเพื่อเขียนคำอวยพรเทศกาลตรุษจีน หนูก็เลยกลับมา ป่าป๊าคะ ป่าป๊าจะเอาป้ายอวยพรเทศกาลตรุษจีนมาติดบ้านเราไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่ถุงที่อยู่ข้าง ๆ เขาแล้วพูดว่า “คุณปู่ถานเขียนมาให้เราแล้ว”

เจียงชานเปิดถุงแล้วเห็นว่าข้างในนั้นเต็มไปด้วยม้วนกระดาษสีแดง เธอจึงอุทานออกมาว่า “มันเยอะมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ที่บ้านของเรามีประตูและหน้าต่างหลายบาน และมีเสาหลายต้น”

เจียงชานพยักหน้าและถามด้วยรอยยิ้ม “ป่าป๊าคะ แล้วเมื่อไหร่เราจะติดคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนล่ะคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พรุ่งนี้ เราจะมีไปกินเลี้ยงส่งท้ายที่บ้านคุณปู่พรุ่งนี้ และเราจะติดคำอวยพรตอนที่เรากลับมา”

“อ้อ ! ” เจียงชานตอบและพูดว่า “งั้นพรุ่งนี้หนูจะติดคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนกับป่าป๊า”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ไม่มีปัญหา เราจะติดคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนด้วยกันในวันพรุ่งนี้ ! ”