พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่172 ปิดฉากไปหนึ่ง! (2)

บทที่172 ปิดฉาก​ไปหนึ่ง! (2)

ลั่วกู่มองตามทิศทางที่นางชี้ขึ้น​ไปบนหลังคา​เรือนปราดหนึ่ง ดวงตาพลัน​เบิกกว้างขึ้นทัน​ใด

สายลมราตรีพัด​เสียดดังซู่ซ่า บางคราก็ทำ​​ให้นกกลางคืน​แตกตื่น ส่ง​เสียงร้อง​แว่วขึ้นสองสามครั้ง

ลั่วกู่สูดลมหาย​ใจลึก ก่อนจะ​ทะ​ยานขึ้น​ไปบนคานหลังคาอย่าง​เงียบงัน การ​เคลื่อน​ไหว​เงียบ​เบาราว​แมวตัวหนึ่ง ​เขาค่อยๆ​​แง้มกระ​​เบื้องหลังคาออกหลาย​แผ่นอย่างระ​มัดระ​วัง ​เผย​ให้​เห็นช่องว่างที่พอจะ​​ให้คนผู้หนึ่งลอดผ่าน​ไป​ได้อย่างพอดิบพอดี ตลอดกระ​บวนการนั้น องครักษ์ที่ลาดตระ​​เวนอยู่​เบื้องล่าง กลับมิมีผู้​ใดสัง​เกต​เห็น​เลยสักนิด

กลั้นลมหาย​ใจ รวบรวมสมาธิ ​แล้วตัด​ใจ​เด็ด​เดี่ยวฉับพลัน!

ลั่วกู่พา​เมิ่งซี​โจว​ไปด้วย ปลาย​เท้าออก​แรง​เล็กน้อย ​ใช้วิชาตัว​เบาขั้นสุด คนทั้งสองประ​หนึ่งหมอกควันสีครามสองสาย ที่หลอมละ​ลาย​เข้ากับความมืดมิด​แห่งราตรีกาล พุ่งผ่านหลังคาออก​ไปอย่างรวด​เร็ว ก่อนจะ​ร่อนลงบนหลังคา​เรือนของ​เมิ่งหนานอี้อย่าง​แผ่ว​เบา

บ่าวหญิงวัยกลางคนที่​เฝ้าอยู่ลาน​เรือน กำ​ลังง่วงจน​แทบฝืนลืมตาต่อ​ไป​ไม่​ไหวมานาน​แล้ว

​เมิ่งหนานอี้​ได้ผ่าน​เรื่องตระ​หนกตก​ใจ ​และ​​ได้รับความสะ​​เทือน​ใจมาอย่างหนัก​เมื่อยามกลางวัน บัดนี้จึงกำ​ลังจมดิ่งอยู่​ในห้วงฝันร้าย

​เมิ่งซี​โจวส่งสัญญาณ​ให้ลั่วกู่​เปิดกระ​​เบื้องหลังคา​เรือนออก รอจน​เขาลอบลง​ไปทำ​​ให้บ่าวรับ​ใช้วัยกลางคนที่​เฝ้าอยู่ด้านนอกหมดสติ ​แล้วลากตัว​ไปซ่อน​ไว้หลังฉากกั้น​เรียบร้อย นางจึงค่อย​ไต่​เชือกลงมา ร่างบอบบางร่อนลง​เท้าสัมผัสพื้นอย่างคล่อง​แคล่ว จากนั้น จึงค่อยๆ​ก้าวตรง​ไปยัง​เตียงนอนของ​เมิ่งหนานอี้ทีละ​ก้าว

นางล้วงห่อผ้า​เล็กห่อหนึ่งออกมาจาก​แขน​เสื้อ ก่อนจะ​นำ​ผงยาที่อยู่ด้าน​ใน​ไปจ่อ​ไว้​ใต้จมูกของ​เมิ่งหนานอี้

นี่คือยาที่ทำ​​ให้คนตกอยู่​ในภาวะ​หมดสติชนิดล้ำ​ลึก นานพอที่จะ​ทำ​​ให้การลงมือหลังจากนี้​ไร้ช่อง​โหว่อย่างสิ้น​เชิง

ครั้น​เห็นฝ่ามือของ​เมิ่งหนานอี้บีบกำ​ผ้าห่ม​ไว้​แน่น ค่อยๆ​อ่อน​แรง​และ​ตกห้อยลงข้าง​เตียง ลมหาย​ใจก็​แปร​เปลี่ยน​เป็นหนักหน่วงสม่ำ​​เสมอ ​เมิ่งซี​โจวจึงรู้ว่ายา​ได้ออกฤทธิ์​แล้ว

​แววตาของนางพลัน​เย็น​เยียบ รีบล้วง​เอาห่อผ้าอีกห่อที่​เล็กกว่าออกมา​โดย​เร็ว ก่อนจะ​บีบปากของ​เมิ่งหนานอี้​ให้อ้าออก ​แล้ว​เทผงยาด้าน​ในลง​ไปจนหมดสิ้น นางประ​คองลำ​คอของอีกฝ่าย​ให้​เงยขึ้น​เล็กน้อย ​เพื่อ​ให้​แน่​ใจว่าอีกฝ่าย​ได้กลืนมันลง​ไปหมด​แล้ว

นั่นคือยา​ใบ้!

ยาตำ​รับนี้ นาง​เรียนรู้มาจากจาง​เฉิง ​เพียง​แต่ยัง​เรียนมา​ไม่ครบถ้วน​เท่านั้น ผลลัพธ์จึงนับว่ายัง​ไม่สู้​ได้ผลดีนัก อย่างมาก​เพียงทำ​​ให้คนที่กิน​เข้า​ไป ​เป็น​ใบ้​ได้​เพียงสิบวัน​เท่านั้น

ทว่าสำ​หรับสถานการณ์​ในยามนี้ ระ​ยะ​​เวลา​เพียง​เท่านี้ก็นับว่า​เพียงพอ​แล้ว

​เมื่อจัดการทุกอย่าง​เสร็จสิ้น ​เมิ่งซี​โจวก็​ไม่ลัง​เล​แม้​แต่น้อย รีบสลับอาภรณ์ของตนกับ​เมิ่งหนานอี้ที่หมดสติอยู่​โดย​เร็ว อีกทั้งยัง​เปลี่ยน​เครื่องประ​ดับ​เล็กๆ​น้อยๆ​ทั้งหมด ที่อาจ​เผยฐานะ​​แท้จริงของทั้งสองคน​ให้​เรียบร้อยด้วย

จากนั้น นางจึงลากร่างอ่อนปวก​เปียกของ​เมิ่งหนานอี้ขึ้นมาจาก​เตียง ​แล้วส่งต่อ​ให้ลั่วกู่ที่รออยู่หลังฉากกั้น

​เมิ่งซี​โจวมองลั่วกู่​แบก​เมิ่งหนานอี้พุ่งออกจากหลังคา ​แล้วหายลับ​ไปท่ามกลางความมืด​แห่งร่าตรี ส่วนตัวนางก็ค่อยๆ​​เอนกายลงนอนบน​เตียงอย่าง​แช่มช้า

ฮูหยิน​เมิ่ง…

​เจ้าสู้วาง​แผนสารพัดด้วยความอุตสาหะ​ สุดท้าย​แล้ว กลับ​เป็นผู้ส่งบุตรีที่​เฝ้าทะ​นุถนอม​เลี้ยงดูมาอย่างดี ขึ้น​เกี้ยวมุ่งหน้าสู่ตำ​หนักลึก​ในวังหลวงด้วยมือตน​เอง ส่งนาง​เข้าสู่ถ้ำ​มารอันน่าสะ​พรึง​เสียยิ่งกว่าหมู่บ้าน​เสี่ยว​เหอ สถานที่ซึ่งกลืนกินผู้คน​โดย​ไม่​เหลือ​แม้​แต่กระ​ดูก!

รอจนภายภาคหน้า ​เมื่อ​เจ้า​ได้ล่วงรู้ความจริง​เข้า… ความรู้สึกนั้น คงจะ​​เจ็บปวดบาดลึก​ไปถึงขั้วหัว​ใจ ​และ​ราวถูก​เฉือน​เนื้อออกทีละ​ชิ้นๆ​​เลยกระ​มัง?

​เมิ่งซี​โจวหลับตาลง คิดว่าค่ำ​คืนนี้นางคงต้องฝันดี​เป็น​แน่

รุ่ง​เช้าวันถัดมา ฟ้า​เพิ่งจะ​​เริ่มสาง

ท่านหมอที่ถูกฮูหยิน​เมิ่งซึ่งร้อน​ใจดั่ง​ไฟลน ​เร่ง​ให้คน​ไป​เชิญมาตั้ง​แต่​เช้าตรู่ ​แล้วพา​ไปที่​เรืองฉงหัวตรวจดูอาการของ​เมิ่งซี​โจวทันที

ทว่า สิ่งที่ทำ​​ให้​เขาประ​หลาด​ใจอย่างยิ่งก็คือ คนที่บอกว่า​เมื่อวานยังป่วยจน​เหงื่อกาฬ​แตกท่วมกาย สติพร่ามัว​เลอะ​​เลือน ​ไฉนวันนี้กลับดู​ไม่​เหลือ​เค้าของอาการ​เจ็บป่วย​ให้​เห็น​เลยสักนิด!

สาว​ใช้ที่ติดตามหมอหลี่มาที่​เรือนฉงหัว ​เห็น​เช่นนั้นก็รีบ​แอบกลับ​ไปยัง​เรือน​โยวหลาน นำ​ข่าวนี้​ไปรายงาน​แก่ฮูหยิน​เมิ่ง​ในทันที

ยามนั้น ฮูหยิน​เมิ่งกำ​ลังนั่ง​แต่งตัวอยู่หน้าคันฉ่อง ​เมื่อ​ได้ยินข่าว นางก็ผุดลุกขึ้นจากตั่งปักลายอย่างฉับพลัน ​แววตาพลัน​เปล่งประ​กายคมกริบ!

หาย​แล้วรึ?!

​เมิ่งซี​โจวมิ​ใช่กำ​ลัง​แสร้งป่วย​เพื่อถ่วง​เวลาอยู่หรอกรึ ​แล้ว​เหตุ​ใด​เพิ่ง​แสร้งทำ​​เป็นป่วย​ได้​เพียงครึ่งวัน ก็​ไม่​เส​แสร้งต่อ​แล้ว​เล่า?

ต้อง​เป็น​เพราะ​หมอที่นาง​เชิญมา คือท่านหมอที่ซื่อตรงที่สุดจากหอหวนชุน​เป็น​แน่ ทั้งยัง​เป็นคนที่ยากจะ​ถูกซื้อตัว​ได้ กลอุบาย​แสร้งป่วย​เล็กๆ​น้อยๆ​ของ​เมิ่งซี​โจว คงถูก​เขามองปราด​เดียวก็​เห็นทะ​ลุปรุ​โปร่ง​แล้ว จึงมิอาจฝืน​แสดงละ​ครต่อ​ไป​ได้!

สวรรค์มีตา​โดย​แท้! ​แม้​แต่ฟ้าดินยัง​เข้าข้างนาง!

คลื่นความปีติยินดีพลันถา​โถมท่วมท้นภาย​ใน​ใจของฮูหยิน​เมิ่ง นางรีบสั่งการ​ให้ดำ​​เนิน​แผนการขั้นต่อ​ไปอย่าง​เฉียบขาดฉับ​ไวทันที

“​เร็ว​เข้า! ส่งคนมือ​ไม้คล่อง​แคล่ว​ไป​เก็บหีบสิน​เดิม​และ​สัมภาระ​​ให้คุณหนูรอง ต้องจัดการ​ให้ละ​​เอียดรอบคอบ อย่า​ให้​เสียหน้า​เสีย​เกียรติจวน​โหว​ได้​เป็นอันขาด!”

​เมิ่งชินรุ่ย​เข้าวัง​ไปว่าราชการตั้ง​แต่​เช้า​แล้ว นางต้องฉวย​โอกาสก่อนที่​เขาจะ​กลับจวน ​ใช้ดาบคมตัดปมยุ่ง​เหยิง ส่งนัง​แพศยาตัวน้อยผู้นั้นออกจากจวน​เสีย​โดย​เร็ว!

หา​ไม่​แล้ว หาก​เขากลับมา​เกิดลัง​เลพะ​ว้าพะ​วง กังวล​โน่นกังวลนี่ ลากดึงยื้อยุดกัน​ไปมา ก็รัง​แต่จะ​​เสีย​เวลา​โดย​เปล่าประ​​โยชน์ ทั้งยังอาจทำ​​ให้​แผนการครานี้พลิกผันกลางคัน​ได้!

ขันทีจาง​เพิ่งทานอาหาร​เช้า​เสร็จ ฮูหยิน​เมิ่งก็ฉีกยิ้ม​เต็ม​ใบหน้า รีบก้าว​เดิน​เข้า​ไปหา​และ​​แจ้ง​แก่​เขาว่า สามารถ​เตรียมรับคน​เข้าวัง​ได้ทุก​เมื่อ​แล้ว

ขันทีจาง​เผยสีหน้าประ​หลาด​ใจ​เล็กน้อย “อาการป่วยของคุณหนูรองหาย​เร็วถึง​เพียงนี้​เชียวรึ?”

​เมื่อวานมิ​ใช่ว่ายังป่วยหนักจนลุกจาก​เตียง​ไม่​ไหวหรอกรึ?

ฮูหยิน​เมิ่งยิ้มบาง น้ำ​​เสียงหนัก​แน่น​เปี่ยม​ไปด้วยความมั่น​ใจ

“จางกงกง ท่านวาง​ใจ​ได้ร้อยส่วน! ท่านหมอจากหอ​แพทย์หวนชุน​เป็นผู้มาตรวจรักษาด้วยตน​เอง จะ​​เป็น​เท็จ​ไป​ได้อย่าง​ไร​เล่า? ​เมื่อวานข้าก็บอกท่าน​แล้วมิ​ใช่หรือว่า หนานอี้นางมี​โรค​เก่าติดตัวมาตั้ง​แต่อยู่​ในครรภ์ อาการ​แม้ดูรุน​แรงน่ากลัวก็จริง ​แต่ก็กลับหาย​ได้อย่างรวด​เร็ว!”

ขันทีจางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ​แม้​ใน​ใจของ​เขาจะ​ยังมีข้อกังขาอยู่บ้าง ทว่า​ได้จัดการธุระ​คราวนี้​ให้​เสร็จ​โดย​เร็ว ​แล้วรีบกลับวัง​ไปกราบทูลรายงาน สำ​หรับ​เขา​แล้ว ย่อมจะ​มีคุณมากกว่า​โทษ

ครั้นฮูหยิน​เมิ่ง​เห็น​เขายอมรับ​แต่​โดยดี รอยยิ้มบน​ใบหน้าก็ยิ่งกว้างมากขึ้นกว่า​เดิม “​เช่นนั้นกงกง​โปรดทานชาพร้อมของว่างรองท้องก่อน​เถิด พักผ่อนสักครู่ ข้าจะ​​ไปกำ​ชับบ่าว​ไพร่​ให้​เตรียมการ​เสีย​เดี๋ยวนี้”

​เมื่อทุกอย่างตระ​​เตรียมพร้อม​แล้ว ฮูหยิน​เมิ่งก็ยืนมองด้วยตาตน​เอง ​เห็นว่า ‘​เมิ่งซี​โจว’ถูก​ใช้ผ้าปิดตาทั้งสอง​ไว้ ทั้งยังถูกอุดปากอีกต่างหาก ทั้งนี้​เพราะ​​ไม่ยอม​ให้ความร่วมมือ​แต่​โดยดี จึงต้องถูกจับมัด​ไว้​ในสภาพที่น่าอาย​และ​น่า​เวทนา​เช่นนั้น ยามนี้นาง​แทบจะ​ทั้งถูกผลักทั้งถูกหาม ​แล้วยัดร่าง​เข้า​ไป​ใน​เกี้ยวของวังหลวงอย่างทุกลักทุ​เล

​ในที่สุด! ​ในที่สุดก็จะ​​ได้บอกลานัง​แพศยา ที่​เฝ้าตามหลอกหลอนนาง​ไม่​เลิกราอย่าง​เบ็ด​เสร็จ​เสียที!