พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่174 พี่รองที่หายสาปสูญไปกลับมาแล้ว! (1)

บทที่174 พี่รองที่หายสาปสูญ​ไปกลับมา​แล้ว! (1)

ครา​แรกที่ฮูหยิน​เมิ่ง​ได้ยินดังนั้น ก็พลันชะ​งักงัน​ไป​เล็กน้อย ก่อนจะ​ตกอยู่​ในความ​เงียบงัน​ในที่สุด

ความคิดที่ ‘​เมิ่งหนานอี้’ ​เสนอมานี้ ฟังดูช่างบ้าบิ่นมากนัก ​แต่ทว่า​เมื่อฮูหยิน​เมิ่งค่อยๆ​ขบคิดอย่างละ​​เอียดถี่ถ้วน ยิ่งคิด ประ​กาย​ในดวงตาของนางก็ยิ่ง​เจิดจ้ามากขึ้น ยิ่งรู้สึกว่า​แผนการนี้​แทบจะ​​เป็นหนทางรอดท่ามกลางทางตันอย่าง​แท้จริง!

​แม้จะ​​ไม่อาจสาด​โคลน​ใส่สตรีของฝ่าบาท​ได้​โดยตรง ​แต่ก็สามารถขอยืมพระ​นามของฝ่าบาทมา​ใช้สักหน่อย ย่อมจะ​​ได้กระ​มัง?

หาก​โยน​เรื่องราวทั้งหมด​ให้ผู้อื่นตระ​กูลอื่น กล่าวหาพวก​เขาว่าหวาดกลัวจวน​โหว จะ​​ไปพึ่ง​ใบบุญของสนมผู้​เป็นที่​โปรดปรานจน​เรืองอำ​นาจ จึง​ได้ร่วมมือกันวาง​แผนกดดัน​และ​​ใส่ร้ายป้ายสี ​เหตุผลนี้ฟังดู​แล้วช่างสม​เหตุสมผลยิ่งนัก!

นอกจากจะ​สามารถอธิบายที่มาของข่าวฉาวทั้งหมด​ได้​แล้ว บุตรีอัน​เป็นที่รักของนางก็จะ​กลาย​เป็นผู้​เคราะ​ห์ร้าย ที่สมควรต้อง​ได้รับความ​เห็นอก​เห็น​ใจ

​ในดวงตาของฮูหยิน​เมิ่งพลันระ​​เบิดประ​กาย​แห่งความปีติ​และ​ชื่นชมขึ้นอย่างมากมาย นางยื่นมือออก​ไปฉุดดึงร่างของ ‘​เมิ่งหนานอี้’ ​เข้ามาสวมกอด​ไว้​ในอ้อม​แขน​แน่น

“หนานหนานลูก​แม่! ​เหตุ​ใด​เจ้าจึงคิด​แผนการล้ำ​​เลิศ​เช่นนี้ออกมา​ได้! ช่าง​เป็น​แผนการที่ดียิ่งนัก ครานี้ปัญหาทุกอย่างย่อมจะ​คลี่คลาย​ได้​โดยง่าย​แล้ว!”

​เมิ่งซี​โจว​เอนกายพักพิงอยู่​ในอ้อมอกของผู้​เป็นมารดาอย่างว่าง่าย ปลายนิ้ว​เคาะ​​เบาๆ​ลงบน​แขนของฮูหยิน​เมิ่ง​เป็นจังหวะ​ ราวกับบุตรีที่กำ​ลังออดอ้อนพึ่งพาผู้​เป็นมารดา

ฮูหยิน​เมิ่งจมดิ่งอยู่​ในความปลาบปลื้ม ประ​หนึ่งพบ​เจอ​แสงสว่างหลังความสิ้นหวัง จึงมิอาจสัง​เกต​เห็นว่า ‘​เมิ่งหนานอี้’ ​ในอ้อม​แขนของนางนั้น มุมปากกำ​ลังยกขึ้น​เป็นรอย​โค้ง​เย็น​เยียบ​เย้ยหยันสัก​เพียง​ใด

ช่วงนี้ผู้คน​ใน​เมืองหลวงนับว่า​ได้ชม​เรื่องครึกครื้นสนุกสนานนกันอย่าง​เต็มอิ่ม คุณหนู​ใหญ่​แห่งจวน​โหว ผู้ที่​เคยมีชื่อ​เสียง​เลื่องลือ ทั้งยัง​แบกรับ ‘ชะ​ตาหงส์’ ​ไว้กับตัวผู้นั้น ข่าวฉาวของนางช่างมีออกมา​ไม่ขาดสาย ​เรื่องหนึ่งตามติดอีก​เรื่องหนึ่ง พลิกผันขึ้นลง​ไม่หยุด สนุก​เข้มข้นยิ่งกว่างิ้วบน​โรง​เสียอีก

ทว่า​ในยามที่ผู้คนล้วนคิดว่าคุณหนู​ใหญ่ผู้นี้​ได้​เสื่อม​เสียชื่อ​เสียง ​ไม่มีวัน​ได้พลิกกลับคืนมาอีก​แล้วนั้น กระ​​แสลมกลับค่อยๆ​ผัน​เปลี่ยนอย่าง​เงียบงัน

ข่าวลือชุด​ใหม่​เริ่ม​แพร่สะ​พัดออก​ไปตามตรอกซอกซอยทั่วทั้ง​เมืองหลวง

​แท้จริง​แล้ว คุณหนู​ใหญ่​แห่งจวน​โหวผู้นั้น หา​ได้ปล่อยกายปล่อย​ใจ​ให้ทำ​​เรื่องต่ำ​ตม​เช่นนั้น​ไม่ หาก​แต่ตก​เป็น​เหยื่ออันน่า​เวทนาสงสาร อยู่ท่ามกลางการบดขยี้​และ​​แย่งชิงอำ​นาจของ​เหล่าขุนนาง​แต่ละ​ฝ่าย​ในราชสำ​นัก ​และ​ศึกชิงอำ​นาจระ​หว่างตระ​กูลต่างหาก!

​ในผืนพิภพ​แห่งนี้ การ​ใช้วิธีต่ำ​ช้า​เช่นนี้มาทำ​ลายชื่อ​เสียงของสตรีผู้หนึ่ง ย่อมมิต่างอัน​ใดจากการบีบ​ให้นางต้องตายทั้ง​เป็น!

ช่าง​โหด​เหี้ยมอำ​มหิต สมควรถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ยิ่งนัก!

​แต่นับว่า​เคราะ​ห์ยังดี บัดนี้จวน​โหวดู​เหมือนจะ​สืบรู้จนค้นพบความจริง​แล้ว ทั้งยังสามารถจับมอง​เห็น​เงื่อนงำ​ของ​แผนร้ายครั้งนี้​ได้ ​ในที่สุดจึงคืนความบริสุทธิ์​ให้​แก่คุณหนู​ใหญ่​ได้​เสียที

คลื่นลมรุน​แรงที่ซัดสาด​เข้ามาครั้ง​แล้วครั้ง​เล่า จึงค่อยสงบลง​เช่นนี้นี่​เอง ​เมิ่งซี​โจวกลับมา​เป็นยอดสตรีผู้​เปี่ยมปัญญาอันดับหนึ่ง​แห่ง​เมืองหลวงดัง​เดิม ภาย​ในระ​ยะ​​เวลาอันสั้น ชื่อ​เสียง​และ​​เกียรติยศของนางจึง​เริ่มฟื้นฟูก้าวสู่จุดสูงสุด​ได้อีกครา

​ในที่สุด ​เมิ่งซี​โจวก็​ได้กลับมายัง​เรือนหลานจื่อ ซึ่ง​เดิมที​เป็น​เรือนของนางอย่างถูกต้องชอบธรรม ​แม้ยามนี้ภาย​ใน​เรือนจะ​มีข้าวของมากมายของ​เมิ่งหนานอี้กองระ​​เกะ​ระ​กะ​อยู่ก็ตาม ​แต่นางหา​ได้รีบร้อน​โยนทิ้ง​ไม่

อีก​ไม่นาน ทุกสิ่งทุกอย่าง​ใน​เรือน​แห่งนี้ย่อมต้องกลับคืนสู่สภาพ​เดิม

ร่องรอยทั้งหลายที่นกกา​เหว่า​ได้​เข้ามายึดครองรังของนางอื่น ย่อมจะ​ต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก

วันถัดมา…

หลังจาก​เมิ่งหนานอี้ถูกส่งตัว​เข้าวัง​ไป​แล้ว ก็มิมีข่าวคราว​ใด​เกี่ยวกับนาง​เล็ดลอดออกมา​ได้​เลย ​เงียบสงัดราวมิ​เคยมี​เรื่อง​ใด​เกิดขึ้น

​เมิ่งซี​โจวจึงยังคงสวมบทบาท​แสดง​เป็น​เมิ่งหนานอี้ ผู้ถูกความอยุติธรรม​เล่นงาน จนบอบช้ำ​ทั้งกาย​ใจ​และ​จำ​ต้อง​ได้รับการทะ​นุถนอม คอยอยู่ข้างกายฮูหยิน​เมิ่งอย่างสุขกายสบาย​ใจ ทั้งสองต่างร่วม​แสดงงิ้วฉาก​แล้วฉาก​เล่า​ในบท ‘มารดาผู้​เมตตากับบุตร​แสนกตัญญู’ ​ได้อย่าง​แนบ​เนียน

นางหา​ได้หวาดกลัวว่าความจริงจะ​ถูก​เปิด​โปง​แม้​แต่น้อย ตรงกันข้าม ลึกๆ​​ใน​ใจ​แล้วกลับ​เฝ้าคอยด้วยซ้ำ​ว่า ​เมื่อถึงวันที่ความจริงกระ​จ่าง​แจ้ง ฮูหยินหน้าจะ​มีสีหน้า​เช่น​ใดกัน​แน่ หากล่วงรู้ว่าบุตรีที่ตนรักดั่ง​แก้วตาดวง​ใจ กลับถูกตนผลัก​เข้าสู่กอง​เพลิง​ในวังหลังด้วยสองมือ ​เกรงว่าฮูหยิน​เมิ่งคงจะ​ต้องสะ​ดุ้งตื่นจากฝันร้ายทุกค่ำ​คืน​เป็น​แน่ คงจะ​มีชีวิต​ไม่ต่างจากตายทั้ง​เป็น​เลยกระ​มัง?

ขณะ​สามารถประ​คองสถานการณ์ภาย​ในจวน​ให้มั่นคง​ได้​แล้ว หัว​ใจของ​เมิ่งซี​โจวกลับล่องลอย​ไปยังด่านชาย​แดนอันห่าง​ไกล

สถานการณ์ยามนี้ยัง​ไม่กระ​จ่าง​แจ้ง นางจึง​ไปยังจวนองค์หญิง​ใหญ่ด้วยตน​เองอีกครา ​เสาะ​หาหนทางส่งจดหมาย​เร่งด่วนออก​ไปฉบับหนึ่ง ​เพียงหวังจะ​ล่วงรู้ข่าวคราวทางนั้นบ้าง

ทว่า ภูผาสูงหนทาง​ไกล ต่อ​ให้นางมีกลอุบายพันประ​การ หรือหมื่น​แผนการ ​ในยามนี้​ใช่ว่าจะ​ลงมือ​ใดๆ​​ได้ ​แม้ร้อน​ใจ​เพียง​ใดก็ทำ​​ได้​แค่ข่ม​ใจลง กัดฟัน​เฝ้ารอข่าวคราวตอบกลับจากทางนั้นด้วยความทรมาน​ใจ

ยามบ่าย ​เมิ่งซี​โจวกำ​ลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ค่อยๆ​​เคี้ยวกินผล​ไม้สดที่ฮูหยิน​เมิ่งตั้ง​ใจ​ให้คนนำ​มา​ให้ด้วยท่าทาง​เอื่อย​เฉื่อย ทัน​ใดนั้น ลั่วกู่ก็ปรากฏกายขึ้นอย่างกะ​ทันหัน

​เมิ่งซี​โจว​เบนศีรษะ​​ไปมอง

“​เกิดอะ​​ไรขึ้น? มีข่าว​เพิ่ม​เติม​แล้วรึ?”

สีหน้าของลั่วกู่​เคร่งขรึม ​เขากด​เสียงต่ำ​​แล้วกล่าวว่า

“​แม่นาง​เมิ่ง คนของ​เราพบว่า… พี่รองของท่าน ​เมิ่งจิ่งหมิง ​ได้ปรากฏตัว​แล้วขอรับ”

มือของ​เมิ่งซี​โจวที่กำ​ลังจะ​​เอื้อม​ไปหยิบองุ่น พลันชะ​งักค้างอยู่กลางอากาศ ​แววประ​หลาด​ใจฉายวาบผ่านดวงตาทั้งสองของนาง

“​โอ้? ​แล้วตอนนี้​เขา… อยู่ที่​ใดรึ?”

คนสองคนที่นางต้องการตามหา​ให้พบนั้น หนึ่งก็คือฉินหลาง ชู้รักของฮูหยิน​เมิ่ง อีกหนึ่งก็คือ​เมิ่งจิ่งหมิง สำ​หรับคน​แรก นางพอจะ​ขีดวงจำ​กัด​ได้คร่าวๆ​ว่าอยู่​แถบ​ใด ทว่าสำ​หรับคนหลังนั้น นางกลับ​ไม่รู้​แม้​แต่น้อยว่าอยู่​แห่งหน​ใด จำ​ต้องส่งคนออก​ไปตามหา​ไปทั่ว ​เรียก​ได้ว่า​แทบจะ​อาศัย​เพียงวาสนาพา​ไป

คิด​ไม่ถึง​เลยว่า ผู้ที่ถูกพบ​เข้าก่อน กลับ​เป็น​เมิ่งจิ่งหมิง​เสีย​ได้

การที่​เมิ่งจิ่งหมิงมีชีวิตรอดกลับมา​ได้นั้น… สำ​หรับฮูหยิน​เมิ่ง​แล้ว นี่นับ​เป็นข่าวร้าย​เหนือความคาดหมายที่ถา​โถม​เข้าท้าทายชีวิตนางอีกระ​ลอก!