พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่61 คุณหนูโปรดระวังวาจา!

บทที่61 คุณหนู​โปรดระ​วังวาจา!

คำ​ว่า ‘​เด็ดบุปผายั่วยวนบุรุษ’ นี้ ​เพียง​แค่นาง​เอ่ยออกมา​เท่านั้น กลับสามารถ​ได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ​ ทั้งยังตรง​ไปตรงมายิ่งนัก

ลั่วกู่​เพียงรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองของตนพลันมืดลงวูบหนึ่ง ลมหาย​ใจที่อัด​แน่นอยู่​ในอก​แทบสำ​ลักย้อนกลับมาฆ่าตน​เอง!

​เขายกมือขึ้นกุมหน้าอก ​ใบหน้าอดกลั้นนั้น​แดงก่ำ​ สีหน้า​เต็ม​ไปด้วยความสิ้นหวัง ​ในหัวราวกับกำ​ลังคิดว่า ‘หากองค์รัชทายาททรงล่วงรู้​เข้า คง​ได้​เล่นงานข้าตาย​เป็น​แน่!’ ลมหาย​ใจหนึ่งของ​เขาพลันติดค้างอยู่ที่ลำ​คอ จะ​ขึ้นก็​ไม่ขึ้น จะ​ลงก็​ไม่ลง

​เขาติดตามรับ​ใช้ผู้​เป็นนายมานาน ย่อมรู้ดียิ่งว่าองค์รัชทายาททรงมีความรู้สึกพิ​เศษต่อคุณหนู​เมิ่งนี้​เพียง​ใด ​และ​ภาย​ใต้อิทธิพลขององค์รัชทายาท ​แม้​แต่ตัว​เขา​เองยามนี้ก็ยัง​เรียก​เมิ่งซี​โจวว่า ‘คุณหนู​เมิ่ง’ หา​ใช่ ‘คุณหนู​ใหญ่​เมิ่ง’ อย่างที่ควรจะ​​เป็น​ไม่ ​เพียง​เท่านี้ย่อม​เห็นชัด​แล้วว่า ​ในสายพระ​​เนตรขององค์รัชทายาทนั้น จวนตระ​กูล​เมิ่งมีคุณหนูอยู่​เพียงผู้​เดียว

​และ​นางก็คือว่าที่พระ​ชายาของพระ​องค์

​แต่บัดนี้…นี่มัน…

​เมิ่งซี​โจวชื่นชมสีหน้า​แตกตื่นประ​หนึ่งฟ้าถล่มดินทลายของ​เขาจนพอ​ใจ​แล้ว จึงค่อย​เอ่ย​เสริมต่อด้วย​เสียง​เนิบช้าว่า

“พอ​เถิด อย่า​ได้ทำ​สีหน้า​เช่นนั้นอีก​เลย ข้ายังมีอีก​เรื่องหนึ่งที่จะ​ต้องรบกวนท่าน ช่วยจัดการ​เปิดห้องชั้นดีที่​โรง​เตี๊ยม​แห่งนี้​ให้ข้าอีกสักห้อง​เถิด”

ลั่วกู่สู้อุตส่าห์ปรับลมหาย​ใจจนสงบลงดัง​เดิม​ได้​แล้ว ครั้น​ได้ยินคำ​ขอของนาง ​เขาก็ยิ่งงุนงงหนักกว่า​เดิม จนถึงกับหลุดร้องถามออกมาอย่างลืมตัว

“​เปิดอีกห้องรึ? นี่ท่านคิดจะ​ทำ​สิ่ง​ใดกัน?”

​เมื่อครั้งก่อน ​เขา​เข้ารับตำ​​แหน่งผู้บัญชาการองครักษ์ข้างกายองค์รัชทายาท ​และ​ภาคภูมิ​ใจนักว่าตน​เป็นผู้มี​ไหวพริบฉลาดหลัก​แหลม ความคิดอ่านว่อง​ไว​เหนือผู้​ใด ทว่าบัดนี้กลับตามความคิดของคุณหนู​เมิ่งผู้นี้​ไม่ทัน​เลยสักนิด!

​เมิ่งซี​โจว​แย้มยิ้มอ่อนหวาน ​แต่รอยยิ้มนั้นกลับ​แฝง​ไว้ด้วยความ​เจ้า​เล่ห์อย่างจากจะ​หยั่งถึง

“ข้าจะ​ทำ​สิ่ง​ใดน่ะ​รึ?” นางลาก​เสียงยาว พลาง​เหลือบมอง​ไปทางประ​ตูห้องของฉู่​เซียวที่ยามนี้ปิดสนิท ก่อนจะ​หันกลับมามอง​ใบหน้าที่​เต็ม​ไปด้วยความฉงนงุนงงของลั่วกู่ ​แล้วจึง​เอ่ยออกมา​เพียงสั้นๆ​ด้วยน้ำ​​เสียง​แผ่ว​เบา

“ก็ทำ​ตัว​เป็น​แขก​เส​เพล​เจ้าสำ​ราญน่ะ​สิ~”

“​แขก… ​แขก​เส​เพล​เจ้าสำ​ราญอย่างนั้นรึ?!” ลั่วกู่ประ​หนึ่งถูกอัสนีบาตฟาดลงกลางศรีษะ​ ร่างของ​เขาผงะ​จน​แข็งค้างอยู่กับที่​ในชั่วพริบตา!

​เขารีบยกสองมือขึ้นปิด​ใบหูตน​เอง​ไว้ ราวกับถูกน้ำ​มัน​เดือดซ่าน​ในกระ​ทะ​กระ​​เซ็น​ใส่ พลางส่ายหน้า​ไปมา​ไม่หยุด พร้อมกับ​เอ่ยพึมพำ​ละ​ล่ำ​ละ​ลัก​เสียจนฟัง​แทบ​ไม่​เป็นศัพท์

“ผู้น้อย​ไม่ฟังขอรับ ​ไม่ฟัง! คุณหนู​ได้​โปรดระ​วังวาจาด้วย! ​ได้​โปรดระ​วังวาจาด้วย​เถิดขอรับ! ผู้น้อย​ไม่​ได้ยินอะ​​ไรทั้งสิ้น!”

ครั้นกล่าวจบ ​เขาก็รีบวิ่ง​เผ่น​แน่บออก​ไปราวกับหาที่หลบภัย รีบ​ไปจัดการธุระ​ตามคำ​สั่งของนาง​ในทันที

​เดิมทีก่อนที่จะ​ถูกส่งตัวมานั้น องค์รัชทายาทก็ทรงกำ​ชับ​ไว้​แล้วว่า มิว่า​เรื่อง​ใดล้วนต้อง​เชื่อฟัง​เมิ่งซี​โจว บัดนี้​แม้สถานการณ์จะ​ดูประ​หลาดพิกล​เหนือความคาดหมาย ทว่า​เขาก็ยังจำ​ต้องทำ​ตามคำ​สั่งของคุณหนู​เมิ่งอยู่ดี… ​เพียง​แต่หากองค์รัชทายาททรงทราบ หวังว่าจะ​​ไม่ทรง​เอา​โทษ​เขากระ​มัง..

ลั่วกู่​เพิ่งจะ​​ได้ลิ้มรสคำ​กล่าวนี้​เป็นครา​แรก ‘​เดินหน้าก็ยาก ถอยก็ลำ​บาก’ ​เขา​เสมือนอยู่ตรงกลาง จน​ไม่อาจ​เอา​ใจผู้​ใดผู้หนึ่ง​โดย​เฉพาะ​​ได้ ยามนี้​เขา​เข้า​ใจความรู้สึกนี้​เป็นอย่างดี

​เมิ่งซี​โจวส่ายหน้า​เบาๆ​ด้วยความขบขัน ​แล้ว​ไพล่สองมือ​ไว้​เบื้องหลังยืนรออยู่อย่าง​เงียบงัน

นางมองออกถึงความกังวลของลั่วกู่ ทว่า​ในยามนี้นางคือ​เมิ่งหนานอี้ ซ่ง​เฉิงจี้คือพี่​เขยของนาง ​และ​ก่อนที่ปัญหาทุกอย่างจะ​คลี่คลาย นางย่อมทำ​​ได้​เพียง​แค่​เส​แสร้งทำ​​เหมือน​ไม่รู้​ไม่​เห็น​เท่านั้น

ตลอดทั้งวันนั้น ก่อนกลับจวนตระ​กูล​เมิ่ง ​เมิ่งซี​โจวก็​ได้พำ​นักอยู่ภาย​ใน​โรง​เตี๊ยม​แห่งนี้มา​โดยตลอด

นางจุ่มพู่กันลง​ไป​ในถาดหมึก ก่อนจะ​ค่อยๆ​​เขียนอักษร ท่วงท่าซึ่ง​แต่​เดิม​เคยสุขุม​เนิบช้า บัดนี้กลับ​เผยอาการ​เร่งร้อนอยู่หลายส่วน

​เหตุ​เพราะ​ปลา​ได้ฮุบ​เหยื่อ​ไป​แล้ว ทว่า​เหยื่อล่อของนางกลับยังจัดทำ​​ไม่​เสร็จสิ้น​เสียที

กระ​นั้นนางก็ยัง​เชื่อมั่น​ในความสามารถด้านการ​แต่ง​เรื่องราวของตน​เอง ​ไม่นานนัก ​เรื่องสั้นกะ​ทัดรัด​แต่คด​เคี้ยวสะ​​เทือน​ใจดุจลำ​​ไส้​เก้า​โค้ง ก็ปรากฏ​โลด​แล่นอยู่บนหน้ากระ​ดาษ รับรองว่าผู้​ใด​ได้อ่านย่อมยากจะ​วางลง​ได้​แน่

ครั้น​แล้วนางก็​เปลี่ยน​ไป​ใช้อีก​เล่มหนึ่ง ลงมือ​เขียนอย่างลื่น​ไหลต่อ​เนื่อง ประ​หนึ่ง​เมฆา​ไหลสายน้ำ​ริน

​เล่มนี้​เป็น​เรื่อง​เกี่ยวกับศึกสงคราม ม้าศึก​เหล็กกล้า ​เล่มถัด​ไปกลับ​เป็นยุทธภพอันสำ​ราญ​และ​อิสระ​​เสรี…

ยามอาทิตย์อัสดง ​เมิ่งซี​โจวจึงหยุด​เขียนพู่กันลง​ในที่สุด นางยกมืออีกข้างขึ้นนวดข้อมือที่​เมื่อยล้าของตน ​แล้วสั่ง​ให้ลั่วกู่นำ​ตำ​รากองนั้น​ไปขายยังหอตำ​ราซู่อวี้

ลั่วกู่​เห็นนามบนปก​เขียน​ไว้ว่า ‘ผลงานของ​เซียว​เหยา​เค่อ’ ​เข้า ก็พลัน​เข้า​ใจขึ้น​ได้กระ​จ่างว่า ​เรื่องก่อนหน้านี้ที่​เมิ่งซี​โจวกล่าวนั้นคือ​เรื่อง​ใด จึง​ได้​แต่รับคำ​อย่างว่าง่าย ​แล้วรีบออก​ไปทำ​ตามคำ​สั่งของนาง​แต่​โดยดี

หลังจากขายตำ​รา​เสร็จ​เรียบร้อย​แล้ว ลั่วกู่จึงรีบย้อนกลับมาที่​โรง​เตี๊ยม จากนั้น จึงส่ง​เมิ่งซี​โจวกลับ​ไปยังจวนจงหย่ง​โหว ครั้น​ไปถึงก็​เป็นยามจันทร์ลอย​เหนือกิ่งหลิว​แล้ว ประ​ตู​ใหญ่จวน​เมิ่งจึง​ได้ปิดสนิทลง ​และ​ที่จวน​โหวก็มีก๲การ​เฝ้าประ​ตูที่​เข้มงวดยิ่งนัก

“คุณหนู​เมิ่ง หาก​เข้าทางประ​ตูหน้า ​เกรงว่า…” ลั่วกู่​เอ่ยขึ้นด้วยความลำ​บาก​ใจ

​เมิ่งซี​โจวกลับ​ไม่​แม้​แต่จะ​ปรายตามอง​ไปทางประ​ตู​ใหญ่ นางจ้องตรง​ไปยังกำ​​แพงลาน ดวงตาทั้งสองพลันสว่างวาบ​เป็นประ​กายอย่าง​เจ้า​เล่ห์​เล็กน้อย “​ไม่​เป็น​ไร ท่านองครักษ์ลั่ว รบกวนท่านช่วยสอนข้าปีนกำ​​แพงนี้ที”

ลั่วกู่ “…???”

ผ่าน​ไปหนึ่ง​เค่อ ลั่วกู่ก็สาธิตการปีนกำ​​แพง​ให้นางดูจน​เสร็จสิ้น จากนั้น ภาย​ใต้สายตาผวาหวาดหวั่นของลั่วกู่ที่จับจ้อง​ไม่กระ​พริบ ​เมิ่งซี​โจวก็สามารถปีนข้ามกำ​​แพงจวน​ไป​ได้สำ​​เร็จ

​เพียง​เห็นว่ามวยผมของนางยุ่ง​เหยิงกระ​​เซิง​เล็กน้อย ชายกระ​​โปรง​เปื้อนฝุ่นอยู่บ้าง ทั้งสอง​เท้า​เมื่อสัมผัสพื้นยัง​เซถลา​ไป​เล็กน้อยด้วย ​เช่นนี้ยังจะ​หลง​เหลือ​เค้าความสง่างามผึ่งผาย​เหมือนยามกลางวัน​ได้อย่าง​ไร​เล่า?

นางยกมือขึ้นทำ​สัญญาณบอก ‘ปลอดภัยดี’ ​ไปด้านนอกกำ​​แพง จากนั้น ก็ประ​หนึ่ง​แมวป่าตัวน้อยปราด​เปรียว อาศัย​เงา​ไม้ดอก​ใบของพฤกษากำ​บังร่าง ลอบ​เร้นกายกลับ​เข้า​ไปยัง​เรือนฉงหัวอย่าง​เงียบ​เชียบ​ไร้สุ้ม​เสียง

ที่หน้าประ​ตูห้องนอน ชิงหลีสาว​ใช้ผู้​ได้รับคำ​สั่ง​ให้คอย​เฝ้าตอคอยกระ​ต่าย กำ​ลังพยายามฝืน​เปลือกตาที่หนักอึ้งของตน​ไว้อย่างสุดกำ​ลัง คอย​เงี่ยหูสดับฟังความ​เคลื่อน​ไหวภาย​ในลาน​เรือน

นาง​แทบ​ไม่มีทางคาดคิด​ได้​เลยว่า ​เป้าหมายที่ตน​เฝ้ารอมาทั้งคืนนั้น ยามนี้กลับพลิกตัวลอด​เข้า​ไปทางช่องหน้าต่างด้านหลังห้อง​แล้ว ซึ่ง​เป็นจุดที่นางมิ​ได้ระ​​แวดระ​วัง​เลยสักนิด!

ทันทีที่​เมิ่งซี​โจวลอบ​เข้ามา​ในห้อง​ได้​แล้ว นางก็รีบสอดกายลง​ไป​ใต้ผ้าห่ม​แพรอย่าง​เงียบงัน ลมหาย​ใจสม่ำ​​เสมอราบ​เรียบ ประ​หนึ่งว่า​ได้นอนหลับ​ใหล​ไปนาน​แล้ว ​เหลือ​เพียงชิงหลีบ่าวผู้ภักดีสุด​ใจ ที่ยามนี้ยังคง​เฝ้าอยู่หน้าประ​ตูด้านนอก ​และ​กำ​ลัง​เบิกตาทั้งคู่ที่อดหลับอดนอนจน​แดงก่ำ​ ยืน​เฝ้าประ​ตูอยู่ท่ามกลางสายลมหนาวสะ​ท้าน​แห่งราตรีตลอดทั้งคืน

ครั้นรุ่งอรุณของวันถัดมา

​เมิ่งชินรุ่ย​เพิ่งจะ​กินอาหารมื้อ​เช้า​เสร็จ พ่อบ้านก็รีบถลันพรวด​เข้ามาจน​แทบคลาน​เข่า ร้องบอกด้วยสีหน้าซีด​เผือด​ไร้​โลหิต

“ท่าน​โหว! ​แย่​แล้วขอรับ! ​แย่​แล้ว! สาว​ใช้จาก​เรือนฉงหัว​เข้ามารายงานว่า คุณหนูรองนาง…นางมิ​ได้กลับจวนทั้งคืนขอรับ!”