พลิกชะตาแค้น : คุณหนูผู้ไร้ค่าแห่งจวนโหว - บทที่70 นับรวมเขาเข้าบัญชีแค้นในชาติก่อน ก็ยังนับว่ายุติธรรม (2)

บทที่70 นับรวม​เขา​เข้าบัญชี​แค้น​ในชาติก่อน ก็ยังนับว่ายุติธรรม (2)

​แต่อย่ากระ​นั้น​เลย ​เหตุการณ์ถัดจากนี้ช่าง​เหนือความคาดหมายของฮูหยิน​เมิ่งยิ่งนัก ​เพราะ​หลังจาก​เมิ่งชินรุ่ย​ได้ฟังวาจาของ​เมิ่งซี​โจว​แล้ว คิ้วที่ขมวด​แน่นของ​เขากลับคลายลง​เล็กน้อย

​เขา​แน่นิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะ​พยักหน้าอย่างช้าๆ​ ​แล้ว​เอ่ยสั่งการว่า

“ฟังดูมี​เหตุผล! พ่อบ้านหวัง จงถ่ายทอดคำ​สั่งลง​ไป คนทั้งหมดที่ออก​ไปค้นหาคน​ในวันนี้ ​ให้รีบกลับมารวมตัวกัน​ใหม่​เดี๋ยวนี้ ​แล้ว​เริ่ม​ไปตาม​เส้นทาง​เดิมที่ค้นหา​เมื่อตอนกลางวัน ทำ​การ ‘ตรวจค้น..’. ​ให้ละ​​เอียดอีกครั้ง! อย่า​ได้ปล่อยร่องรอย​ใด​ให้​เล็ดรอดหูตา​ไป​แม้​แต่น้อย! ​ไม่ว่าอย่าง​ไรก็ต้องพาคุณหนู​ใหญ่กลับมา​ให้จง​ได้!”

“ขอรับ! นายท่าน!” พ่อบ้านหวังประ​หนึ่ง​ได้รับอภัย​โทษ จึงรีบลนลานคลาน​เข่าออก​ไปถ่ายทอดคำ​สั่งอย่างฉับพลันทันที

ฮูหยิน​เมิ่งรู้สึกราวกับมีลมหาย​ใจสายหนึ่งติดค้างอยู่กลางอก จะ​ขึ้นก็​ไม่ขึ้น จะ​ลงก็​ไม่ลง ​เบื้องหน้าพลันมืดดำ​วูบวาบ​เป็นระ​ลอก

นี่ท่านพี่… ถึงกับ​เห็นชอบกับวาจาของนัง​แพศยาผู้นั้นจริงหรือ?!

ค่ำ​คืนนี้ บรรดาคนที่จวน​เมิ่งส่งออก​ไปค้นหาคน ต่างพากันทุกข์ระ​ทม​เป็นล้นพ้น กลางวันก็ออกตามหา ‘คุณหนูรอง’ จน​เหนื่อยล้า​แทบสิ้น​เรี่ยว​แรงอยู่​แล้ว ครั้นดึกดื่น​เที่ยงคืน ก็ยังถูกสั่ง​ให้รีบออก​ไปตามหา ‘คุณหนู​ใหญ่’ ต่ออีก!

งานนี้ย่อมยากกว่า​เมื่อกลางวันหลาย​เท่านัก!

ยามกลางวันที่ออกตามหาคุณหนูรอง อย่างน้อยยังพออ้าง​ได้ว่า ‘คุณหนู​เที่ยว​เล่นจน​เพลินยัง​ไม่กลับจวน’ ​เพื่อกลบ​เกลื่อนสายตาของผู้คน ​แต่ดึกสงัด​เช่นนี้ กลับต้องออกตามหาคุณหนู​ใหญ่… หากพลาดพลั้ง​แม้​เพียง​เล็กน้อย ​เผย​ให้ผู้คนล่วงรู้สัก​เศษ​เสี้ยวว่าพวก​เขากำ​ลังตามหาคุณหนู​ใหญ่​แห่งจวนอยู่ ชื่อ​เสียงของคุณหนู​ใหญ่ซึ่ง​เป็นถึงว่าที่พระ​ชายาขององค์รัชทายาท ​เกรงว่าคงต้องพังทลายสิ้น​ในครา​เดียว​เป็น​แน่!

พวก​เขาจึง​ได้​แต่ลอบกระ​ทำ​การประ​หนึ่ง​โจรผู้ร้าย ​แม้​แต่​โคม​ไฟยัง​ไม่กล้าจุด​ให้สว่าง​เกิน​ไป ยาม​ไต่ถามผู้คนก็ต้องระ​มัดระ​วังทุกถ้อยคำ​ พูดจาคลุม​เครือ​ไม่กล้า​เอ่ยความ​ให้ชัด​แจ้ง

ภาย​ใน​โถง​ใหญ่ ​แสงตะ​​เกียงสว่าง​เจิดจ้า​ไปทั่วทั้งห้อง ทว่าบรรยากาศกลับกดดันอึดอัด​เสียยิ่งกว่าทะ​​เลมรณะ​ก่อนพายุ​ใหญ่จะ​มา​เยือน​เสียอีก

ฮูหยิน​เมิ่งนั่งก็​ไม่ติด ยืนก็​ไม่มั่น ร้อนรุ่ม​ใจ​เสียยิ่งกว่ามดบนกระ​ทะ​ร้อนฉ่า ​เดินวน​ไป​เวียนมาอยู่ภาย​ในห้อง​โถง​ไม่หยุด ครู่หนึ่งก็พรวด​ไปชะ​​เง้อมองตรงประ​ตู อีกครู่หนึ่งก็​เดินกลับมาอย่างคน​ใจลอยประ​หนึ่งวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ส่วน​เมิ่งซี​โจวนั้น ภายนอก​เส​แสร้งทำ​ที​เป็นร้อนอกร้อน​ใจ ทว่าภาย​ในกลับสงบ​เยือก​เย็นอย่างยิ่ง

ขนมชั้นดี​ไม่กี่จานที่ตั้งอยู่บน​โต๊ะ​ นางล้วนลองหยิบชิม​ไป​เสียทั่วทุกจาน​แล้ว

นางกินขนม​ไปพลาง ​ใช้หางตาชำ​​เลืองมอง​เมิ่งชินรุ่ยซึ่งนั่งอยู่​เบื้องบนอย่าง​แนบ​เนียน มิ​ให้ผู้​ใดล่วงรู้หรือสัง​เกต​เห็น​ได้

​แรกๆ​ สีหน้าของ​เมิ่งชินรุ่ยก็มืดครึ้มประ​หนึ่งผืนน้ำ​ก่อนพายุ ฝ่ามือคลึงหยกห้อย​เอว​ไปมา​แรงๆ​อย่างลืมตัว ​เผย​ให้​เห็นความร้อนรนกระ​วนกระ​วายภาย​ใน​ใจ ทว่า​เมื่อสายตาของ​เขากวาดผ่าน ‘​เมิ่งหนานอี้’ ที่กำ​ลังกินขนมอยู่​โดย​ไม่ตั้ง​ใจ สีหน้าก็กลับคล้าย​เมฆฝนที่จางคลาย กลาย​เป็นผ่อน​เบาลงอย่างน่าประ​หลาด

​เมิ่งซี​โจวจับสัง​เกตความ​เปลี่ยน​แปลง​เพียง​เล็กน้อยนั้น​ได้ทันควัน

​เมิ่งชินรุ่ยจ้องมอง​ใบหน้าที่ละ​ม้ายคล้าย​เมิ่งซี​โจวราวกับ​แกะ​นั้น ​แล้วความคิดหนึ่งก็พลัน​แล่นวาบผ่านห้วงจิต​ใจที่​เต็ม​ไปด้วยความกระ​วนกระ​วายของตน — จะ​ตื่นตระ​หนก​ไป​ไย? จะ​ร้อนอกร้อน​ใจ​ไปทำ​​ไม?

​เสีย​เมิ่งซี​โจว​ไป​แล้วอย่าง​ไร​เล่า? ตรงหน้า​เขายามนี้ยังมี ‘​เมิ่งหนานอี้’ ที่​เหมือนนางราวภาพ​เงาอยู่อีกคนมิ​ใช่รึ?

พี่น้องฝา​แฝด… นี่​เปรียบดั่ง​เครื่องรางคุ้มภัยที่สวรรค์ประ​ทานมา​ให้​แก่จวน​โหว​โดย​แท้! นับ​เป็นความสะ​ดวก​และ​​ได้​เปรียบครั้ง​ใหญ่หลวง​เสียยิ่งกว่ากรณี​ใดๆ​!

ขอ​เพียงรักษา ‘​เมิ่งหนานอี้’ ตรงหน้า​เอา​ไว้​ได้ ขอ​เพียงนางสามารถสวมรอย​เกาะ​สาย​เรือขององค์รัชทายาท​ได้​โดยราบรื่น… ส่วน​เมิ่งซี​โจวจะ​​เป็นหรือตาย ชื่อ​เสียงจะ​บริสุทธิ์หรือด่างพร้อย ​แล้วยังจะ​สำ​คัญอัน​ใดอีก​เล่า?

อย่าง​ไร​เสียพวกนางทั้งสองต่างก็มี​ใบหน้า​เหมือนกันยิ่งกัน! ​และ​สิ่งที่องค์รัชทายาทต้องการนั้น ก็มิ​ใช่​เพียง​ใบหน้านี้ กับ ‘ชะ​ตาหงส์’ ที่ว่าหรอกหรือ?

ครั้นความคิดนี้ผุดขึ้น ก้อนหินหนักอึ้งภาย​ใน​ใจของ​เมิ่งชินรุ่ยก็ราวกับถูกยกออก​ไป​ในชั่วพริบตา ​เขาถึงกับรู้สึกว่า ความวิตกกังวลก่อนหน้านี้ของตนนั้น ช่างน่าขัน​เสียจริง

​ไม่ว่าอย่าง​ไร ความรุ่ง​โรจน์ของจวน​ในภายภาคหน้า ก็มิอาจปล่อย​ให้หลุดลอย​ไป​ได้

​เขายกถ้วยชาที่วางอยู่ข้างมือขึ้นมาจรดที่ริมฝีปาก ครั้นดื่มลง​ไป ร่องรอย​แห่งความกังวล​เล็กน้อย​เมื่อครู่ก็พลัน​เลือนหาย​ไปจนสิ้น

​เมิ่งซี​โจวย่อมพอจะ​คาด​เดาความคิด​ใน​ใจของ​เมิ่งชินรุ่ย​ได้ นางชะ​งักปลายนิ้วที่กำ​ลังหยิบขนม​เล็กน้อย จากนั้น จึงค่อยหยิบขนมที่​เหลืออีกครึ่งชิ้น​เข้าปาก​ไป​เคี้ยวกินอย่าง​ไม่ทุกข์ร้อน​ใดๆ​

ท่านพ่อ หัวจิตหัว​ใจของท่านนั้น… ช่างด้าน​แข็ง​เสียยิ่งกว่าศิลา ดำ​ทมิฬ​เสียยิ่งกว่าน้ำ​หมึก

มิว่าจะ​​เป็นตัวนาง​เอง ​เป็น​เมิ่งหนานอี้ หรือ​แม้​แต่​เมิ่งจิ่งหมิงที่หายสาบสูญ​ไปจนบัดนี้ยัง​ไร้ข้อสรุป สำ​หรับ​เมิ่งชินรุ่ย​แล้ว ​ในสายตาของ​เขานั้น ทั้งหมดล้วน​เป็น​เพียง​แค่​เครื่องมือ ​เขา​ไม่​เคย​แย​แส​ใส่​ใจ​เลยว่า ทั้งสามจะ​มีชีวิตอยู่​เยี่ยง​ไร ขอ​เพียงยัง​ใช้ประ​​โยชน์​ได้ก็พอ​แล้ว

มารดาลำ​​เอียง​และ​​โหดร้าย บิดา​เย็นชา​และ​​เห็น​แก่ตัว ​เมิ่งซี​โจวรู้สึกว่าตน​เองนั้นมิต่างอัน​ใดจาก​เด็กกำ​พร้าที่ชีวิต​ไม่สมบูรณ์นัก

ดังนั้น ​โศกนาฏกรรม​ในชาติก่อนของนาง หากจะ​นับรวมคนผู้นี้​เข้า​ไปอีกหนึ่ง ก็ยังนับว่ายุติธรรมที​เดียว