ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล] - บทที่ 2 แต่งแทนผู้อื่น
“ข้าบอกพวกท่านไปหลายครั้งแล้วมิใช่หรือ กฎของตระกูลเถียนคือต้องส่งต่อตำรับลับให้บุรุษมิใช่สตรี เพราะฉะนั้นต่อให้มีตำรับลับ ก็ไม่มีทางตกมาถึงมือข้า ไม่เช่นนั้นสามปีที่ผ่านมา ข้ากับท่านแม่จะต้องลำบากทำงานเย็บปักจนดึกดื่นอย่างนั้นหรือ”
สีหน้าของถังซานเปลี่ยนไปในทันที
“เช่นนั้นตอนนี้จะทำเช่นไรดี ญาติผู้พี่ของเจ้างดงามยิ่งนัก จะปล่อยให้นางแต่งเข้าตระกูลกู้ ใช้ชีวิตอย่างลำบากตรากตรำจริงๆ หรือ”
ชัดเจนว่าถังซานกำลังต่อรองให้เถียนฮวนเลือกระหว่างแต่งงานแทนถังหรูอี้ กับมอบตำรับลับของตระกูลเถียน
เถียนฮวนแค่นหัวเราะ “ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้อุปการะข้ากับท่านแม่มาสามปี มีบุญคุณใหญ่หลวงที่ชาตินี้ทั้งชาติข้าก็มิอาจตอบแทนได้ ตอนนี้ข้ามีเพียงชีวิตนี้ที่ยังพอมีค่า ถ้าพี่หรูอี้ไม่ยินดีจะแต่ง ข้าก็จะแต่งแทนนาง! แต่หลังจากเรื่องนี้ ระหว่างเราถือว่าได้ชดใช้กันหมดแล้ว ข้ากับท่านแม่จะไม่ติดหนี้บุญคุณพวกท่านอีก!”
ก็แค่แต่งงานแทนมิใช่หรือ นางยอมแต่งอยู่แล้ว!
“ดียิ่งนัก! นางตกลงแล้ว!”
ทันทีที่ได้ยิน ถังหรูอี้ก็ปรบมือด้วยความยินดี กระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง
ถังซานขมวดคิ้ว หันไปมองกู้ฉางสุ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เจ้ามารับเจ้าสาว เราก็ให้เจ้าสาวไปหนึ่งคน แบบนี้ก็พอแล้วใช่ไหม”
ส่วนคำพูดสุดท้ายของเถียนฮวน พวกเขาทำเป็นไม่ได้ยิน
กู้ฉางสุ่ยมองเถียนฮวน ก่อนจะพยักหน้า “ตกลง”
การแต่งงานนี้จึงถูกตัดสินลงด้วยประการฉะนี้
เถียนฮวนอยู่บนหลังของกู้ฉางสุ่ย นางสวมกระโปรงสีแดงเข้มของถังหรูอี้ คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงไว้ มองถนนในหมู่บ้านหลิงเฉวียนเบื้องล่างที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปในสายตาไปอย่างเลือนราง ต่อมาสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับอยู่ในความฝัน
ตอนเช้ากู้ฉางสุ่ยบอกว่าเขามารับเจ้าสาว ก็มารับเจ้าสาวจริง
เขามาถึงในวันนี้ ก็หมายความว่าเขาจะพาเจ้าสาวกลับบ้านในวันนี้!
เมื่อเห็นชื่อของตนเขียนเคียงคู่กับกู้ฉางสุ่ยในหนังสือสมรส นางจึงได้รู้ว่าชายผู้นี้อายุยี่สิบปีเข้าไปแล้ว
อายุเท่านี้ที่หมู่บ้านถือว่าเป็นบุรุษโสดอายุเยอะ การที่เขาไม่เลือกเจ้าสาวก็ไม่แปลก ขอแค่ได้เจ้าสาวสักคนก็พอใจแล้ว
ก่อนที่กู้ฉางสุ่ยจะมารับเจ้าสาวครั้งนี้ บิดามารดาของเขาก็ประกาศไว้แล้ว…ครอบครัวพวกเขามีคนมาก รายจ่ายเยอะ ไม่มีเงินเหลือ ดังนั้นจึงไม่มีสินสอดให้เจ้าสาว ส่วนสินเดิมของเจ้าสาวก็ขึ้นอยู่กับครอบครัวของนาง
ถ้าให้ก็รับไว้ ถ้าไม่ให้ก็ไม่ว่าอะไร
ขบวนรับเจ้าสาวอะไรนั่นก็อย่าได้หวัง พวกเขาเป็นคนใช้ชีวิตจริงจัง ไม่ทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น!
เรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้
ลงชื่อในหนังสือสมรส สวมกระโปรงแดงตัวใหม่ของถังหรูอี้ที่ป้าสะใภ้ค้นเจออย่างรีบร้อน คลุมผ้าคลุมหน้า จากนั้นนางก็ถูกกู้ฉางสุ่ยแบกขึ้นหลัง ‘แต่ง’ เข้าตระกูลกู้ไป
บ้านตระกูลกู้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านกานสุ่ยของตำบลสือโถว ห่างจากบ้านตระกูลถังในหมู่บ้านหลิงเฉวียนแห่งตำบลจิ่งอัน ระยะทางรวมกว่าหลายสิบหลี่[1] ต้องข้ามตำบลหนึ่งไปกว่าจะถึง
พวกเขาจึงออกเดินทางทันทีหลังจากกินมื้อกลางวันที่บ้านตระกูลถัง เดินทางตั้งแต่บ่ายยันค่ำ จนพระจันทร์ลอยสูงถึงครึ่งฟ้า ถึงได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านกานสุ่ยในที่สุด
พอเข้าสู่หมู่บ้าน กู้ฉางสุ่ยก็ยังแบกนางเดินต่อไปอีกร้อยก้าว จนมาถึงหน้าลานบ้านที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันจนน่าเวียนหัว
กู้ฉางสุ่ยเดินไปเคาะประตูหน้าบ้าน เคาะติดกันกว่าสิบครั้ง จึงได้ยินเสียงตอบรับเจือด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น
“มาแล้วๆ! มืดค่ำป่านนี้ ใครกินอิ่มแล้วไม่รู้จักอยู่นิ่งถึงได้มาเคาะประตูขอซื้อน้ำมัน!”
เสียง ‘แอ๊ด’ ดังขึ้นเบาๆ เมื่อประตูถูกเปิดออก คนที่ถือตะเกียงน้ำมันอยู่เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าหม่นหมองลงทันใด
“เจ้ากลับมาเร็วขนาดนี้เชียว พาเจ้าสาวกลับมาด้วยแล้วหรือ”
“อืม” เดินทางตั้งแต่บ่ายจนถึงค่ำ ในที่สุดกู้ฉางสุ่ยก็เอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง
เขาก้าวข้ามธรณีประตูที่สูงลิบ แล้วจึงค่อยๆ วางเถียนฮวนที่อยู่บนหลังลง
“เฮอะ! เจ้ากลับมาพร้อมคนจริงๆ ด้วย! ดีเลย แบบนี้บ้านเราก็ประหยัดเงินไปก้อนหนึ่ง!” เจียงซื่อ มารดาของกู้ฉางสุ่ยเอ่ยเสียงเรียบ แล้วหันไปตะโกนว่า “พ่อของลูก ออกมาเถิด! สุ่ยเกอเอ๋อร์[2] พาภรรยากลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากในบ้าน ครู่เดียว คนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งออกมากันหมด
เถียนฮวนเงี่ยหูฟังนับดู พบว่ารวมเจียงซื่อแล้วมีอยู่ห้าคนพอดี
ครอบครัวห้าคนนี้มายืนเรียงแถวกัน สายตาทั้งห้าคู่จับจ้องนางตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ละสายตาเหมือนมีดแหลมจ้วงแทงเข้ามาไม่หยุด ทำเอาเถียนฮวนรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย
ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ขวางอยู่เบื้องหน้านาง สายตาเสียมารยาทเหล่านั้นจึงถูกบดบังไปสิ้น
จากนั้น เสียงใสชัดเจนก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือภรรยาของข้า”
หัวใจของเถียนฮวนพลันอบอุ่นขึ้นมา
บรรยากาศตึงเครียดรอบกายก็คลี่คลายลงหลายส่วน
กู้อัน บิดาของกู้ฉางสุ่ย พยักหน้าเบาๆ
“ในเมื่อพากลับมาแล้ว เช่นนั้นก็กราบไหว้ฟ้าดินกันเถิด! เมื่อไหว้เสร็จ งานแต่งนี้ก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์”
หา? แค่นี้หรือ
ไม่มีโต๊ะบูชา ไม่มีธูปเทียน ไม่มีเลี้ยงแขกเหรื่อ ไม่มีแม้แต่แสงสว่าง เพียงแค่กราบไหว้ฟ้าดินท่ามกลางความมืด เช่นนี้ถือว่าแต่งงานกันแล้วหรือ
เถียนฮวนพลันรู้สึกเย็นวาบในใจอีกครั้ง
แม้ความหนาวเหน็บจะเกาะกินจิตใจมากเพียงใด นางก็ยังถูกมือคู่นั้นฉุดลงให้คุกเข่ากราบไหว้ฟ้าดินจนได้
เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จสิ้น ผ้าคลุมหน้าเหนือศีรษะก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ภาพตรงหน้านางจึงแจ่มชัดขึ้นมาในทันที
กระทั่งถึงเวลานั้นเอง เถียนฮวนจึงได้เห็นภาพตรงหน้าอย่างชัดเจน...นอกจากกู้ฉางสุ่ยซึ่งกลายเป็นสามีของนางแล้ว ยังมีสตรีร่างอ้วนกลม ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำ และเด็กอีกสามคน
เด็กสาวสองคนอายุราวสิบสามสิบสี่และสิบเอ็ดสิบสอง ส่วนอีกคนเป็นเด็กชายตัวเล็ก ดูแล้วอายุน่าจะไม่ถึงสิบขวบ
คนเหล่านี้คือบิดามารดาและพี่น้องของกู้ฉางสุ่ย
ขณะเถียนฮวนกำลังสำรวจพวกเขา ทั้งหมดก็มองนางกลับด้วยสายตาประเมินเช่นกัน
กู้อันผู้เป็นบิดามองแล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“นี่คือบุตรสาวของถังซิ่วไฉงั้นหรือ หน้าตาก็พอดูได้อยู่”
“นางแซ่เถียน” กู้ฉางสุ่ยเอ่ย
ทั้งห้าคนถึงกับชะงักไป
เถียนฮวนรีบอธิบาย “ท่านพ่อ ข้าชื่อเถียนฮวน ถังซิ่วไฉที่พวกท่านพูดถึงเป็นท่านลุงของข้า”
“อ้อ แซ่เถียนหรือ อา ข้านึกออกแล้ว! เจ้าคือบุตรสาวของหมอเถียนผู้นั้นที่เมื่อสามปีก่อนเป็นต้นเหตุให้มารดาของท่านเจ้าเมืองเสียชีวิตใช่หรือไม่ ข้าจำได้ว่าน้องสาวของถังซิ่วไฉแต่งเข้าตระกูลเถียนในอำเภอ ตอนนั้นงานแต่งของบ้านนั้นยิ่งใหญ่มาก คนจากหลายหมู่บ้านในรัศมีสิบหลี่แปดตำบลแห่มาดูกันใหญ่ แต่ไม่นานนัก ตระกูลเถียนก็ล่มสลาย บุรุษในบ้านตายเกลี้ยง ข้ายังนึกว่าคนในตระกูลนั้นสูญสิ้นหมดแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่ายังมีเหลืออยู่อีกคนหนึ่ง!” เจียงซื่อร่ายยาวไม่หยุด
ครั้งหนึ่ง ตระกูลเถียนเคยโด่งดังเพียงใด ตอนล่มสลายก็ครึกโครมเพียงนั้น
แม้จะผ่านไปสามปีแล้ว ผู้คนยังคงเล่าขานข่าวลือไม่รู้จบ
กู้ฮวาจือ ผู้เป็นน้องสาวสามีก็พยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง! ข้ากะแล้วเชียว คนตระกูลถังนับว่าเป็นปัญญาชน บุตรสาวที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีถึงเพียงนั้น จะยอมแต่งกับเขาได้อย่างไร แต่ดูตอนนี้ก็เหมาะกันดี บุตรสาวที่ตระกูลล่มสลายกับเด็กที่ถูกเก็บจากแม่น้ำ สองคนนี้เหมาะจะเป็นสามีภรรยากันยิ่งนัก แบบนี้ตระกูลเราก็ไม่ต้องกลัวว่าญาติฝั่งภรรยาจะมาเกาะกินอีก!”
ฝันร้ายที่ผ่านมาถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แถมยังถูกนำมาพูดอย่างเปิดเผยเป็นเรื่องขบขัน เถียนฮวนรู้สึกเจ็บแน่นกลางอก นางรีบกำมือแน่น สะกดกลั้นไม่ให้ร่างกายตัวเองสั่นเทา
ขณะนั้นเอง มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งก็ยื่นมาจับข้อมือนางไว้
[1] หลี่ หน่วยวัดระยะทางในระบบจีนโบราณ 1 หลี่ เท่ากับ 500 เมตร
[2] เกอเอ๋อร์ คำเรียก เด็กชาย หรือ เด็กหนุ่ม
YOU MAY ALSO LIKE
