ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล] - บทที่ 44 รอลมตะวันออก
ตอนที่สองสามีภรรยาเดินเข้าไปใกล้ ยามเฝ้าประตูจวนคหบดีหวังยังคงเต็มไปด้วยโทสะ
“นายท่านของพวกเราจ่ายเงินตั้งมากมายจ้างหมอมา กลับมิอาจรักษานางได้เสียที โดนดุด่าแค่สองคำก็โกรธขึ้นมาเสียแล้ว คิดว่าชาวบ้านเรียกเจ้าว่าหมอเทวดาแล้วเก่งกาจนักหรือไร ประเดี๋ยวนายท่านของข้าไปเชิญหมอดีๆ มารักษาซูอี๋เหนียงจนหายดี เมื่อนั้นพวกเจ้าจะเอาหน้าไปวางไว้ที่ใด ข้าจะคอยดู!”
เขาสบถอีกหลายคำแล้วเงยหน้าขึ้นเห็นเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยเดินเข้ามา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิด “พวกเจ้ามาทำอะไร รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด คิดอยากจะเข้าก็เข้ามาได้งั้นหรือ”
“พี่ชาย ข้าได้ยินมาว่าอนุภรรยาของคหบดีหวังถูกน้ำร้อนลวก กำลังตามหาหมอมารักษาอยู่ใช่หรือไม่” เถียนฮวนรีบยิ้มกล่าว “บังเอิญว่าข้ามียาดีอยู่ขวดหนึ่ง ใช้รักษาแผลน้ำร้อนลวกได้ผลชะงัด รับรองหายวันหายคืน!”
“ไปๆ ถอยไปเลย!” ยามเฝ้าประตูปัดมือไล่อย่างไร้เยื่อใย “หมอเถื่อนที่ไหนก็ไม่รู้ แค่ถือยามาขวดเดียวก็กล้าบอกว่าตัวเองรักษาหาย สองสามีภรรยาอายุยังน้อย ไม่คิดจะหาอาชีพสุจริตทำหรือไร เอาแต่เที่ยวต้มตุ๋นหากินบนความเดือดร้อนของผู้อื่น คราวก่อนโดนซัดไปหนหนึ่งยังไม่เข็ดดี คราวนี้ก็ออกมาหลอกผู้อื่นอีกแล้ว เจ้าคิดว่าบ้านตระกูลหวังของเราจะเหมือนบ้านอื่นๆ ที่มองคนไม่ออก ให้พวกเจ้ามาปั่นหัวเล่นได้ง่ายๆ หรือไรกัน”
หัวใจเถียนฮวนพลันจมดิ่ง
เพราะพวกเขาอายุยังน้อย อีกทั้งบนหน้ากู้ฉางสุ่ยก็ยังมีรอยแผล คนเบื้องหน้าจึงมองว่าพวกเขาไม่น่าเชื่อถือ
แค่เข้าจวนคหบดีหวังพวกเขายังทำไม่ได้ มียาดีก็ไร้ความหมาย
ขณะกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้นเอง พลันมีเสียงรถม้าดังมาจากด้านข้าง ไม่นานรถม้าก็จอดที่หน้าจวนคหบดีหวัง คนขับรีบกระโดดลงมาแล้วตะโกนเข้าไปข้างในว่า “หมอหวังจากเป่าอันถังได้เชิญหมอจาง อาจารย์ของเขาผู้มาจากเมืองหลวงของมณฑล”
ยามเฝ้าประตูที่เมื่อครู่ยังไล่ตะเพิดสองสามีภรรยาอยู่ เผยรอยยิ้มประจบประแจง รีบวิ่งไปช่วยพยุงหมอชราผมขาวโพลนลงจากรถ
“ลำบากท่านหมอจางแล้ว! เชิญด้านในขอรับ!”
เป่าอันถังคือโรงหมอเพียงแห่งเดียวในตำบลแห่งนี้ ในเมื่อหมอชราผู้นี้มาพร้อมกับหมอหวังจากเป่าอันถัง ย่อมต้องมีเด็กรับใช้โรงหมอติดตามมาด้วย
สายตาเถียนฮวนเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถม้า เขาคือเด็กรับใช้โรงหมอต้อนรับพวกเขาเป็นคนแรกเมื่อตอนที่ไปขายสมุนไพรที่เป่าอันถังนั่นเอง!
นัยน์ตาดำขลับของเถียนฮวนกลอกไปมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที “พี่ชาย วันนี้พวกเจ้ามารักษาคนในจวนคหบดีหวังอีกแล้วหรือ”
“อ้าว เจ้า…”
“ข้าชื่อเถียนฮวน” เถียนฮวนรีบแนะนำตัว
“แม่นางเถียน!” เด็กหนุ่มรีบพยักหน้า
เขาจำนางได้!
วันนั้นเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยแบกสมุนไพรเต็มตะกร้าไปขาย สุดท้ายขายสมุนไพรสองตะกร้าจนหมดเกลี้ยง! เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องฮือฮาไม่น้อยในโรงหมอเป่าอันถัง
ต้องรู้ก่อนว่าตำบลสือโถวอยู่ติดกับภูเขา ชาวบ้านจึงมักขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรขายเลี้ยงชีพกันตลอดทั้งปี
ทว่าชาวบ้านขาดความรู้ด้านสมุนไพร จึงมักเก็บมาแต่สมุนไพรธรรมดาที่หาได้ง่าย
กระนั้นพวกเขากลับทำสมุนไพรเสียหายไปไม่น้อยจนโรงหมอมิอาจรับซื้อได้ สมุนไพรต้องผ่านการคัดแล้วคัดอีก สุดท้ายขายได้ครึ่งหนึ่งก็นับว่าดีแล้ว!
เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยมาเยือนเป่าอันถังครั้งแรก กลับหอบสมุนไพรมากมายมาขาย ซ้ำยังขายได้หมด!
นอกจากนี้สมุนไพรแปรรูปเหล่านั้นยังถูกนำไปจัดเข้าตู้ยาเพื่อพร้อมใช้ทันที ซึ่งไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก่อน
เช่นนั้นจะไม่ให้ทุกคนตกตะลึงได้อย่างไร เพียงแต่อาจารย์เกาเป็นคนเข้มงวด อ้าปากทีไรก็เอาแต่สั่งสอน คนในโรงหมอจึงไม่กล้าเข้าไปคุยกับเขา หากไม่จำเป็นจริงๆ ผู้ที่ได้พูดคุยกับเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยจึงมีแค่เขาคนเดียว
หลายวันที่ผ่านมานี้มีคนในโรงหมอถามถึงสองสามีภรรยานี้อยู่ตลอด ทำให้เด็กรับใช้โรงหมอจดจำพวกเขาได้ขึ้นใจ
เมื่อเห็นเถียนฮวนเดินมา เขาก็จำได้ทันที เพียงแต่…
“แม่นางเถียน มาขายสมุนไพรงั้นหรือ ไยไม่ไปที่โรงหมอของพวกเราเล่า เหตุใดจึงมาที่นี่แทน”
วันนั้นหลังจากเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยกลับไปไม่นาน อาจารย์เกาก็เรียกเด็กรับใช้โรงหมอทั้งหมดมาสั่งกำชับว่า ต่อไปนี้หากมีคนเอาสมุนไพรมาขายให้จับตาดูให้ดี โดยเฉพาะถ้าเป็นสองสามีภรรยาคู่นั้นต้องรีบเชิญเข้าไปทันที
เขาเองก็จ้องประตูโรงหมอตาแทบไม่กะพริบอยู่หลายวัน! แต่จ้องอยู่นานจนตาแห้งก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของสองสามีภรรยา กลับกลายเป็นว่าวันนี้บังเอิญพบพวกเขาที่หน้าจวนคหบดีหวัง!
เมื่อเห็นกู้ฉางสุ่ยที่ตามหลังเถียนฮวนมา เขาก็อดตกใจไม่ได้ “พี่ชายท่านนี้ ใบหน้าไปโดนอะไรมา ถูกใครทำร้ายงั้นหรือ”
“เรื่องในบ้านน่ะ ช่างมันเถิด” เถียนฮวนกล่าว ใบหน้างามประดับยิ้ม “สองวันมานี้ข้าทำน้ำมันตัวอ้นได้ครึ่งขวด จึงนำมาขาย บังเอิญได้ยินว่าบ้านตระกูลหวังมีคนถูกน้ำร้อนลวก ข้าก็เลยมาลองเสี่ยงรักษาดูสักหน่อย”
“น้ำมันตัวอ้น?” ไม่ทันขาดคำ หมอจางที่เดินอยู่หน้าประตูจวนคหบดีหวังก็หันขวับกลับมาอย่างเร็ว “เจ้ามีน้ำมันตัวอ้นหรือ”
เถียนฮวนรีบพยักหน้า กู้ฉางสุ่ยก็ล้วงขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เขา “ท่านหมอจาง เชิญตรวจดูเถิด”
หมอจางไม่รีรอ เขารับมาเปิดฝาออกดูแวบหนึ่ง แววตาก็พลันสว่างวาบ “เป็นน้ำมันตัวอ้นจริงๆ ด้วย!”
เขาใช้นิ้วจุ่มดูเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะน้ำมันไว้แล้วลองยกขึ้นส่องกับแสงแดด จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ
“น้ำมันตัวอ้นขวดนี้คุณภาพไม่เลวเลย น้ำมันตัวอ้นใช้รักษาแผลน้ำร้อนลวกได้ผลดีกว่าน้ำมันงาเสียอีก ตอนนี้อนุภรรยาบ้านพวกเจ้าจำเป็นต้องใช้น้ำมันตัวอ้น เช่นนั้นก็ให้พวกเขาเข้ามาพร้อมกันเถิด!”
“โธ่เอ๊ย ที่แท้พวกเจ้าก็มีของดีอยู่ในมือจริงๆ ด้วย”
ในเมื่อหมอจางเป็นคนพูดเองกับปาก ท่าทีของยามเฝ้าประตูก็เปลี่ยนไปทันที “พี่ชาย แม่นาง ข้าช่างตาถั่วเสียจริง พูดจาไม่เข้าหูพวกเจ้าไปเมื่อครู่ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ อย่าได้ถือสาเลยนะ”
ยามเฝ้าประตูของบ้านคนใหญ่คนโตรู้จักมารยาทนัก พอเห็นว่าพวกเขามียาดีอยู่ในมือก็เปลี่ยนท่าทีทันควัน กล่าวขอโทษอย่างว่องไว
แต่จะว่าไปก็ไม่น่าแปลกใจอะไรนักกับการที่พวกเขาจะได้รับการปฏิบัติเช่นนั้นในตอนแรก เมื่อดูจากสภาพของสองสามีภรรยาในยามนี้ เถียนฮวนเองก็ไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไร นางเพียงส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อทุกคนต่างก็หวังดีกับคนเจ็บ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ไม่ควรเก็บมาใส่ใจนัก”
“ใช่แล้ว แม่นางพูดได้ถูกต้องที่สุด!” ยามเฝ้าประตูพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ก่อนจะรีบหันหลังนำทาง “เชิญขอรับ! ข้าจะพาพวกท่านไปเดี๋ยวนี้!”
ขณะนั้นหมอจางก็คืนขวดยาให้กู้ฉางสุ่ยแล้ว กู้ฉางสุ่ยรีบเก็บขวดยาไว้อย่างดี แล้วเดินมาหาเถียนฮวน
“ดีนะที่คนของเป่าอันถังผ่านมา หากรอลมตะวันออก พวกเราคงเข้าจวนคหบดีหวังไม่ได้!”
“ท่านกล่าวได้ถูกต้อง ตอนแรกเป็นข้าเองที่คิดตื้นจนเกินไป ต่อไปข้าจะคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจทำสิ่งใด” เถียนฮวนรีบพยักหน้า นางจดจำบทเรียนครานี้ไว้ขึ้นใจ
YOU MAY ALSO LIKE
