ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล] - บทที่ 53 ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่
เถียนฮวนเพียงแย้มยิ้มบาง “ก่อนหน้านี้ท่านคงสืบข่าวจากชาวบ้านมาแล้วว่าบ้านพวกข้าเป็นเช่นไร อยู่อาศัยกี่คน ท่านคงรู้อยู่เต็มอก ไยจึงมาถามพวกข้าให้เสียเวลาด้วย”
จริงอย่างที่นางเอ่ย ในใจของอาจารย์เกาก็คิดเช่นนั้น
ครานี้มาเยือนหมู่บ้านกานสุ่ย เขาระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ไม่ได้ถามทางมาบ้านของสองสามีภรรยาโดยทันที แต่ค่อยๆ สืบข่าวคราวของทั้งสองคนก่อน
จากคำบอกเล่าของชาวบ้าน ทำให้เขารู้ว่าสองสามีภรรยาคู่นี้แต่งงานได้เพียงสามวันก็ถูกพ่อแม่บุญธรรมบีบบังคับให้แยกบ้าน อาศัยอยู่ในกระท่อมมุงฟางเก่าคร่ำคร่า ไม่กันลมฝน ดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยตนเอง
พวกเขาไร้ที่พึ่งพิง อาศัยเพียงสองมือของตนเองเท่านั้น
ฉะนั้นสิ่งที่เถียนฮวนเคยกล่าวเอาไว้ล้วนเป็นความจริง…สมุนไพรเหล่านั้นนางเป็นคนแปรรูปด้วยตัวเองทั้งหมด!
หญิงสาวตรงหน้าเขาอายุเพียงสิบห้าสิบหกปี กลับสามารถแปรรูปสมุนไพรได้จำนวนมาก!
ความจริงนี้ทำให้อาจารย์เการู้สึกตะลึงเป็นอย่างมาก
เขามองเถียนฮวนตาไม่กะพริบ ไม่รู้ว่าจะเอื้อนเอ่ยวาจาใด
กู้ฉางสุ่ยเห็นเขาเอาแต่นิ่งเงียบ จ้องหน้าเถียนฮวนอยู่นาน ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อนว่า
“อาจารย์เกา เหตุใดท่านจึงมาที่หมู่บ้านกานสุ่ยหรือขอรับ”
อาจารย์เกาพลันได้สติ รีบละสายตาจากเถียนฮวน “คราวก่อนพวกเจ้านำน้ำมันตัวอ้นไปรักษาซูอี๋เหนียง ได้ผลชะงัดนัก บัดนี้นางใช้จนเกือบหมดแล้ว คหบดีหวังอยากซื้อเพิ่มอีกสักขวด แต่ก็ไม่รู้จะไปตามหาพวกเจ้าได้ที่ใด สุดท้ายจึงมาที่โรงหมอ โชคดีที่เด็กรับใช้โรงหมอจำได้ว่าเจ้าเคยแจ้งชื่อหมู่บ้านไว้ ข้าเลยออกตามหาพวกเจ้า”
ปกติแล้วแค่ขอซื้อยาให้เด็กรับใช้โรงหมอมาแทนก็ได้ แต่เขากลับมาด้วยตัวเอง เพราะอยากไขข้อข้องใจ
วันนั้นสมุนไพรที่เถียนฮวนนำมาขายนั้นแปรรูปได้ดีเยี่ยม ทั้งสดสะอาด งดงาม จัดเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย ใส่กล่องยานำไปขายได้ทันที
นอกจากนี้คนไข้ที่ซื้อสมุนไพรแปรรูปไปต้มกิน อาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาตกตะลึงยิ่งนัก ไม่คิดว่าจะได้ผลตอบรับดีเช่นนี้
‘คาดไม่ถึงว่าในตำบลสือโถวของเราจะยังมีนักปรุงยาดีๆ ซ่อนตัวอยู่! เราต้องผูกมิตรกับคนผู้นี้เอาไว้ให้ได้!’
ทันทีที่เจ้าของโรงหมอรู้เรื่อง ก็สั่งกำชับเป็นพิเศษว่าให้ใส่ใจสองสามีภรรยาคู่นี้ให้ดี ส่วนอาจารย์เกาเองก็บอกให้เด็กรับใช้ในโรงหมอทุกคนคอยจับตามองให้ดี หากวันใดพวกเขานำสมุนไพรมาขาย ให้รีบแจ้งทันที จะต้องสืบให้ได้ว่าผู้ใดคือผู้อยู่เบื้องหลังของสองคนนี้!
แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยมาหาสักที กลับเป็นเด็กรับใช้โรงหมอผู้หนึ่งที่บังเอิญไปเจอพวกเขาที่หน้าจวนคหบดีหวัง
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากลับนำน้ำมันตัวอ้นติดตัวมาด้วยครึ่งขวด!
น้ำมันตัวอ้นเชียวนะ!
ตอนที่ได้ยินเด็กรับใช้โรงหมอพูดถึงเรื่องนี้ หัวใจของอาจารย์เกาแทบสะท้าน
น้ำมันตัวอ้นหายากเพียงใด คนที่คลุกคลีอยู่กับสมุนไพรมายาวนานอย่างเขาย่อมรู้ดี
แต่เดิมตัวอ้นก็จับได้ยากอยู่แล้ว ส่วนการสกัดน้ำมันตัวอ้นนั้นต้องขูดเอาไขมันที่มีเพียงเล็กน้อยจากลำไส้ของตัวอ้นก่อน แล้วจึงนำไปนึ่งเพื่อสกัดเอาตัวยาสำคัญออกมา
ฟังดูเหมือนง่าย ทว่าทำจริงกลับยากเย็นแสนเข็ญ
หากพลาดแม้แต่นิด น้ำมันตัวอ้นที่สกัดออกมาก็จะระเหยหายไปหมด ส่วนที่สามารถรวบรวมใส่ขวดยาได้จริงจึงมีเพียงน้อยนิด
แม้แต่นักปรุงยาผู้ช่ำชอง ยังต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองวันในการสกัดน้ำมันตัวอ้นให้ได้ครึ่งขวด
ทั้งนี้ต้องไม่ทำอย่างอื่นเลย มุ่งมั่นตั้งใจกับการสกัดน้ำมันตัวอ้นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น!
กระบวนการนี้ไม่เพียงแต่ทดสอบฝีมือของผู้ทำเท่านั้น แต่ยังสิ้นเปลืองเวลาและแรงกายเป็นอย่างมาก
คราวก่อนที่เถียนฮวนนำสมุนไพรไปขายในตัวตำบล นางไม่ได้นำน้ำมันตัวอ้นติดตัวไปด้วย แต่เพียงห้าวันให้หลัง นางกลับมายังตัวตำบลพร้อมกับน้ำมันตัวอ้นครึ่งขวด!
นางเข้าใจสรรพคุณของน้ำมันตัวอ้นอย่างทะลุปรุโปร่ง ใช้น้ำมันชนิดนี้รักษาคนได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว
ข่าวนี้สร้างความตื่นตะลึงให้ทุกคนในโรงหมอ
ผู้ที่สามารถสกัดน้ำมันตัวอ้นได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา! พวกเขาต้องรู้ให้ได้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร
ถ้าจะให้ดีต้องรับตัวคนผู้นั้นมาเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี เกลี้ยกล่อมให้ทำงานในโรงหมอของพวกเขาแต่เพียงอย่างเดียว จึงนับเป็นหนทางที่ดีที่สุด
ด้วยเหตุนี้ เมื่อคหบดีหวังมาตามหาสองสามีภรรยา ขอให้พวกเขาช่วยเป็นคนกลางไปซื้อน้ำมันตัวอ้นหนึ่งขวด อาจารย์เกาทนอยู่เฉยไม่ได้ จึงมาหาด้วยตนเอง
ทว่า…ความจริงเบื้องหน้า กลับทำให้เขาตะลึงงันอีกครั้ง
เรื่องนี้ เถียนฮวนมิได้แปลกใจแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินจุดประสงค์ของเขา นางก็หยิบขวดน้ำมันตัวอ้นที่ทำไว้ใหม่ส่งให้ทันที “สองวันนี้ข้าทำขวดใหม่มาอีกขวด ท่านตรวจสอบดูเถิดว่าคุณภาพดีหรือไม่”
อาจารย์เการีบรับมาตรวจดูอย่างถี่ถ้วน คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้นก็พลอยขมวดคิ้วตาม “อาจารย์เกา น้ำมันตัวอ้นขวดนี้มีปัญหาอะไรหรือไม่”
“ไม่มี” อาจารย์เกาส่ายหัวทันที “ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย ถ้านางเป็นคนทำจริง อายุแค่นี้กลับสกัดน้ำมันตัวอ้นได้ใสบริสุทธิ์ นับว่ามีฝีมือยอดเยี่ยมยิ่งนัก ขวดนี้สามารถนำไปส่งที่จวนคหบดีหวังเพื่อใช้รักษาซูอี๋เหนียงได้ทันที”
“จริงหรือ ดียิ่งนัก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยพลันโห่ร้องด้วยความดีใจ
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าภรรยาข้าเก่ง!” กู้ฉางสุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะชมเถียนฮวนต่อหน้าผู้อื่นอีกครา
เถียนฮวนหันไปถลึงตาใส่เขา เป็นสัญญาณให้เขาสงบปากสงบคำ จากนั้นจึงหันมายอบกายคารวะอาจารย์เกา “ในเมื่อตระกูลหวังมอบหมายเรื่องนี้ให้ท่านเป็นธุระ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปรบกวนผู้อื่นอีก ข้าขอฝากท่านช่วยนำน้ำมันตัวอ้นขวดนี้ส่งไปยังจวนคหบดีหวังด้วยนะเจ้าคะ อ้อ สองวันมานี้ ข้ายังแปรรูปสมุนไพรชนิดอื่นไว้เพิ่มด้วย ขอท่านตรวจสอบเสียหน่อย หากเห็นว่าชิ้นใดใช้ได้ ก็นำไปพร้อมกันได้เลย จะได้ไม่ต้องรอให้พวกเราเดินทางไปในตำบลอีกรอบเจ้าค่ะ”
“ได้” อาจารย์เกาพยักหน้าอย่างเหม่อลอย เขายังไม่หายตกใจจากความจริงที่ว่าเถียนฮวนใช้เวลาไม่ถึงสิบวันก็สามารถสกัดน้ำมันตัวอ้นขวดใหม่ออกมาได้อีก
เห็นเขาตอบตกลง เถียนฮวนก็รีบช่วยกู้ฉางสุ่ยยกสมุนไพรที่แปรรูปไว้ในช่วงหลายวันนี้ออกมาทั้งหมด จากนั้นเถียนฮวนก็หยิบขึ้นมาแสดงให้ดูทีละรายการ
อาจารย์เกาดูไปก็พยักหน้าไปทีละอย่าง “อันนี้ใช้ได้…อันนี้ดี…อันนี้ก็เอาไว้ด้วย!”
สุดท้ายแล้วเขารับซื้อสมุนไพรแปรรูปทั้งหมด!
เมื่อคิดคำนวณตามราคาตลาด นอกจากน้ำมันตัวอ้นแล้ว แค่สมุนไพรเหล่านี้ก็ทำเงินได้ถึงสี่ตำลึง! พอรวมกับเงินที่ขายน้ำมันตัวอ้นอีกห้าตำลึง เท่ากับว่าพวกเขาได้เงินมาถึงเก้าตำลึง!
เงินจำนวนนี้สำหรับชาวบ้านในชนบทนั้นนับว่ามากมายยิ่งนัก
เมื่อรับเงินมา เถียนฮวนก็รีบเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงคารวะขอบคุณอาจารย์เกาอีกครั้ง
“ขอบคุณอาจารย์เกาที่กรุณามารับซื้อสมุนไพรแปรรูปถึงบ้านพวกข้า ซ้ำยังซื้อไปจนหมด เพื่อเป็นการตอบแทน ข้ามีตัวอ้นรมควันสองตัว ปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เอาไปตั้งไฟอุ่นเล็กน้อยก็รับประทานได้เลย หากท่านไม่รังเกียจ ก็ขอเชิญรับไว้เถิดเจ้าค่ะ”
นางกล่าวจบ กู้ฉางสุ่ยก็รีบหยิบตัวอ้นรมควันที่แขวนอยู่ใต้ชายคาลงมาสองตัวแล้วยื่นให้
อาจารย์เกายังอยู่ในอาการตะลึง เขารับตัวอ้นรมควันมา จากนั้นก็ขึ้นรถเทียมล้อกลับไปยังตัวตำบลด้วยท่าทีเหม่อลอย
กระทั่งเดินทางมาได้ครึ่งทาง เขาจึงหลุดจากภวังค์
“กลับไปเร็ว!” เขาตะโกนลั่น รีบควบบังคับรถเทียมล้อให้หมุนตัวกลับไปยังทิศทางของบ้านสองสามีภรรยาคู่นั้น
ขณะนั้นเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยกำลังถือเงินเก้าตำลึงหัวเราะอย่างยินดีอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าอาจารย์เกาจะย้อนกลับมารวดเร็วเช่นนี้
เมื่อเถียนฮวนเห็นดังนั้นจึงรีบเก็บเงินทันที ส่วนกู้ฉางสุ่ยก็เดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง “อาจารย์เกา ท่านลืมสิ่งใดไว้หรือขอรับ หรือว่ามีธุระอย่างอื่น”
“ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่” อาจารย์เกากระโดดลงจากรถเทียมล้อ ถามเถียนฮวนอย่างไม่อ้อมค้อม
YOU MAY ALSO LIKE
