ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล] - บทที่ 57 เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ
เถียนฮวนหนาวจนสะท้านวาบ
นางรีบถามขึ้นว่า “ท่านเป็นอะไรไปหรือ”
“เจ้า…” กู้ฉางสุ่ยสบตานางที่เต็มไปด้วยความสับสนงุนงง ก็รู้สึกใจอ่อนยวบ “ก่อนหน้านี้ เหตุใดเจ้าไม่เคยเล่าเรื่องญาติผู้พี่คนนี้ให้ข้าฟังเลย”
“ตอนท่านแต่งงานกับข้า ท่านไม่ได้สืบเรื่องคนในบ้านท่านลุงมาก่อนหรือ” เถียนฮวนย้อนถามกลับ
“ข้าก็สืบมาบ้าง ทว่า…”
เขาไม่เคยคิดเลยว่า บุตรชายคนโตของบ้านตระกูลถังผู้ได้ชื่อว่าเป็นความภูมิใจของบ้าน มักอยู่นอกบ้านเพื่อศึกษาในสำนักศึกษาแทบทั้งปี จะสนิทสนมกับภรรยาของเขาถึงเพียงนี้!
เมื่อครู่ถังหรูฉินยังไม่ทันปรากฏตัว เสียงเรียกนุ่มนวลห่วงใยที่ดังขึ้นก็ทำให้เขาไม่สบายใจแม้แต่น้อย!
จากนั้นก็ตามมาด้วยท่าทีดีใจของเถียนฮวน และการที่ถังหรูฉินพยายามเข้าใกล้นางครั้งแล้วครั้งเล่า ล้วนแล้วแต่แทบจะทำให้เขาสิ้นความอดทน
ทว่าภรรยาของเขากลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด!
เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกเช่นไร ดีใจหรือโกรธ?
แต่เถียนฮวนไม่ได้ใส่ใจอารมณ์ของเขามากนัก เพราะพวกเขาเดินมาถึงหน้าห้องผู้เฒ่าถัง นางรีบก้าวขึ้นไปเคาะประตู เสียงของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านในว่า
“ผู้ใดกัน”
“ท่านแม่ ลูกเองเจ้าค่ะ!” เถียนฮวนรีบตอบกลับ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างใน
แกร๊ก!
ประตูถูกเปิดออก ถังซื่อก็ปรากฏตัวขึ้น
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์! เป็นเจ้าเองหรือ พวกเจ้ามาได้อย่างไร”
ถังซื่อเห็นบุตรสาวกลับมา พลันรู้สึกดีใจระคนตื่นเต้น นางรีบดึงเถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยเข้าไปด้านใน
สีหน้าถังซื่อดีขึ้นกว่าครั้งก่อนที่ได้พบหน้า เถียนฮวนก็โล่งใจจนเผลอยิ้มออกมา “หย่วนจื้อที่ให้ไปคราวก่อนท่านคงใช้หมดแล้ว ลูกเลยนำมาให้ใหม่เจ้าค่ะ พวกข้าเพิ่งมาถึงที่นี่ จึงได้รู้ว่าท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้กำลังจัดงานหมั้นหมายให้ญาติผู้พี่”
ถังซื่อได้ยินดังนั้นก็สีหน้าเปลี่ยน รีบปิดประตูทันที “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ แม่เคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่า ในเมื่อแต่งเข้าบ้านสามีแล้วก็ต้องตั้งใจปรนนิบัติพ่อแม่สามีให้ดี อย่ากลับมาบ้านบ่อยนัก นี่เพิ่งไปอยู่ได้ไม่นาน เจ้าก็กลับมาสองรอบแล้วนะ! ถ้าพ่อแม่สามีเห็นเข้า พวกเขาจะคิดอย่างไร”
“เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ พวกเราแยกบ้านออกมาแล้ว” เถียนฮวนตอบอย่างเรียบเฉย
ถังซื่อถึงกับหน้าซีดเผือดในทันที
“แยกบ้านแล้วหรือ เกิดอะไรขึ้น ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าทำผิดอะไรหรือไม่”
“หากมองจากมุมของพ่อแม่สามี ก็คงจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” เถียนฮวนถอนหายใจ แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาให้มารดาฟัง
ในเมื่อแยกบ้านออกมาแล้ว นางก็ไม่ปิดบังเรื่องต้นสายปลายเหตุอีกต่อไป
แน่นอน เรื่องที่ทะเลาะกับบรรดาพี่น้องของเจียงซื่ออย่างรุนแรงนั้น นางยังมีสติพอจะไม่พูดถึง
แต่เพียงเล่าแค่เรื่องครอบครัวกู้อันใช้เงินเพียงร้อยเหวินก็ไล่พวกเขาสองคนออกจากบ้าน เจียงซื่อใช้อำนาจของผู้ใหญ่รังแกผู้น้อยต่อว่าเรื่องชาฤดูใบไม้ร่วง ถังซื่อก็สะเทือนใจยิ่งนัก รั้งร่างบุตรสาวเข้ามากอดแน่น
“ฮวนเจี่ยเอ๋อร์ผู้น่าสงสารของแม่! เป็นเพราะแม่ไร้ความสามารถ ไม่อาจหนุนหลังเจ้าได้ ถึงทำให้เจ้าถูกคนบ้านสามีรังแกเช่นนี้”
“ท่านแม่ ท่านพูดอะไรน่ะเจ้าคะ ที่พวกเขารังแกลูก ก็เพราะพวกเขาเป็นคนไม่ดีแต่แรก ไม่เกี่ยวกับว่าท่านแม่จะมีอำนาจหนุนหลังลูกหรือไม่ อีกอย่างลูกก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรมากนักนะเจ้าคะ” เถียนฮวนรีบปลอบมารดา
ผู้เฒ่าถังเอนกายอยู่บนเตียง ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า “ฮวนเจี่ยเอ๋อร์พูดถูกแล้ว คนตระกูลกู้พวกนั้นสายตาคับแคบ วันๆ เอาแต่เฝ้ามองที่ดินหน้าบ้านตัวเอง กลัวฮวนเจี่ยเอ๋อร์กับสามีจะไปแย่งชิง เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขากอดสมบัติชิ้นเล็กๆ ของพวกเขาไปจนตายเถิด! หลานสาวของข้าทั้งฉลาดทั้งเก่ง สามีของนางก็เป็นคนดี นับจากนี้พวกเขาใช้ความสามารถของตนเองดำรงชีวิตย่อมประสบความสำเร็จและเจริญรุ่งเรืองแน่นอน เจ้าว่าจริงหรือไม่ สุ่ยเกอเอ๋อร์”
“ท่านตาพูดถูกขอรับ พวกเรามิได้สนใจทรัพย์สมบัติของบ้านตระกูลกู้แม้แต่น้อย หากอยากได้เงิน พวกเราก็มีมือมีเท้า หาเลี้ยงตัวเองได้ ตอนนี้พวกเราขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรทุกวัน ก็เริ่มมีรายได้บ้างแล้ว!” กู้ฉางสุ่ยรีบพยักหน้า “อีกอย่าง ภรรยาข้าทำชาฤดูใบไม้ร่วงสำหรับท่านตากับท่านแม่ยายด้วย วันหน้าท่านเพียงหยิบไปชงน้ำดื่มครั้งละหยิบมือ ดื่มต่อเนื่องไม่กี่วัน ร่างกายก็จะรู้สึกดีขึ้นมากแล้วขอรับ”
เถียนฮวนเสริมว่า “จริงสิ พวกเรายังจับนกพิราบป่าได้สามตัว เดิมทีตั้งใจจะทำเป็นอาหารบำรุงให้ท่านตา แต่ดูท่าตอนนี้คงมิอาจลงมือปรุงอาหารได้”
ตอนนี้คนนอกเดินเข้าออกกันขวักไขว่ ในครัวเองก็แน่นไปด้วยของเตรียมจัดเลี้ยง ไม่มีเตาเหลือพอจะต้มน้ำแกงนกพิราบให้ได้
ขณะที่นางพูด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงของถังหรูฉิน
“ท่านปู่ ข้าเข้าไปได้ไหมขอรับ”
สีหน้ากู้ฉางสุ่ยพลันมืดลง
ผู้เฒ่าถังเห็นเช่นนั้นก็พูดขึ้นทันที “ฉินเกอเอ๋อร์หรือ เข้ามาเถิด!”
จากนั้นประตูก็เปิดออก ถังหรูฉินยกเตาและหม้อดินเข้ามา
“ท่านปู่ ท่านอา เมื่อครู่ข้าเห็นญาติผู้น้องถืออะไรบางอย่างมา น่าจะเป็นนกพิราบ คงตั้งใจจะตุ๋นน้ำแกงให้ท่านปู่กิน แต่ตอนนี้ในครัววุ่นวายมาก ญาติผู้น้องเป็นแขกคนสำคัญ ย่อมไม่เหมาะจะเข้าไป ข้าจึงไปเอาเตาและหม้อดินมาส่งไว้ที่นี่ หากยังขาดอะไรอีก ญาติผู้น้องบอกข้าได้เลย ข้าจะไปนำมาให้!”
ตอนแรกเขายังพูดกับผู้เฒ่าถังอยู่ แต่ไม่นานสายตาก็หันมาที่เถียนฮวนอีกครั้ง
กู้ฉางสุ่ยเห็นดังนั้น ก็รีบก้าวออกมายืนขวางระหว่างถังหรูฉินกับเถียนฮวนทันที
ถังหรูฉินเห็นดังนั้นก็พยักหน้าให้กู้ฉางสุ่ย “น้องเขย เจ้าจะออกไปเดินดูรอบๆ หน่อยไหม วันนี้บ้านเรามีแขกมาก เจ้าน่าจะออกไปทักทายบ้าง”
“ไม่เป็นไร ข้าอยากอยู่กับภรรยามากกว่า” กู้ฉางสุ่ยตอบเสียงเย็นชา
ขณะนั้นเถียนฮวนก็กล่าวว่า “ขอบคุณญาติผู้พี่นะเจ้าคะ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ในห้องท่านแม่มีมีดกับเกลือ พวกเรานำโก่วฉี่[1]ติดตัวมาด้วย ตอนนี้ของครบแล้ว”
“อย่างนั้นหรือ ถ้าเช่นนั้นก็ดี! แล้ว…มีอะไรให้ข้าช่วยอีกไหม” ถังหรูฉินยังไม่ยอมไป
ผู้เฒ่าถังอดกระแอมไอออกมาเบาๆ ไม่ได้ “ฉินเกอเอ๋อร์ นานๆ เจ้าจะได้กลับมาทั้งที รีบกลับไปหาพ่อแม่เถอะ! ข้ามีฮวนเจี่ยเอ๋อร์กับสามีฮวนเจี่ยเอ๋อร์ดูแลก็พอแล้ว”
สีหน้าถังหรูฉินเผยความผิดหวังออกมา เขารออยู่อีกครู่หนึ่ง เห็นว่าเถียนฮวนไม่มีท่าทีใดๆ จึงก้มหน้าลง
“ขอรับ ข้าขอตัว”
พอเขาออกไป ผู้เฒ่าถังก็รีบบอกกู้ฉางสุ่ย “ฉินเกอเอ๋อร์เอาแต่เรียนหนังสือตั้งแต่อายุยังน้อย หัวเลยแข็งทื่อไปหน่อย แต่เขาเป็นคนดี เจ้าอย่าคิดมากไป”
“ขอรับ” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า จากนั้นก็หยิบนกพิราบขึ้นมา “ข้าจะไปหาที่ล้างนกพิราบให้สะอาด เจ้าช่วยอยู่เป็นเพื่อนท่านตากับท่านแม่ยายไปก่อน”
เถียนฮวนรีบพยักหน้า ทว่าเพิ่งเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว กู้ฉางสุ่ยก็เห็นถังหรูฉินปรากฏตัวอีก
สีหน้ากู้ฉางสุ่ยมืดลงทันที “ญาติผู้พี่ยังไม่ไปอีกหรือ”
เมื่อไม่มีเถียนฮวนอยู่ข้างกาย แววตาของถังหรูฉินที่มองกู้ฉางสุ่ยก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
“น้องเขย ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว”
[1] โก่วฉี่ คือ โกจิเบอร์รี่หรือเก๋ากี้ มีสรรพคุณช่วยบำรุงสายตา เสริมภูมิคุ้มกัน และชะลอวัย นิยมนำมาปรุงยาและปรุงอาหาร
YOU MAY ALSO LIKE
