มรรคาสู่สวรรค์ - ตอนที่ 38 กรรมคือเส้นตรงที่ทอดยาวลงไปในทะเลหิมะ
จากทะเลตะวันตกมุ่งหน้าขึ้นไปทางเหนือแล้วก็ขึ้นไปทางเหนืออีกก็ยังคงเป็นทะเล ที่นี่หนาวเย็นเป็นอย่างยิ่ง ลมกระโชกรุนแรง ก่อตัวเป็นพายุอันน่ากลัวขึ้นมาเป็นระยะ มันจึงถูกเรียกว ว่าทะเลพายุน้ำแข็ง
บนท้องฟ้าเหนือทะเลพายุน้ำแข็งขึ้นไป ดินแดนแห่งความว่างเปล่าเปลี่ยนเป็นเบาบางอย่างมาก กระทั่งผู้บำเพ็ญพรตขั้นแหวกทะเลก็ยากจะรั้งอยู่ที่นี่ได้
ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือเมื่อขึ้นไปถึงเหนือสุด น้ำทะเลถูกน้ำแข็งปกคลุม เชื่อมต่อเป็นหนึ่งเดียวกับแคว้นเสวี่ย มีโอกาสอย่างมากที่จะพบเจอกับสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยเหล่านั้น
ว่ากันว่าปลาวาฬบินที่เป็นสัตว์เทพของสำนักกระบี่ซีไห่ก็ถือกำเนิดจากทางใต้ของทะเลพายุน้ำแข็ง ทุกๆ หลายปีมันจะกลับไปเยี่ยมเยือนที่นั่นครั้งหนึ่ง
ตอนนี้ปลาวาฬบินตัวนั้นได้ตายไปแล้ว ทางใต้ของทะเลพายุน้ำแข็งกลายเป็นสถานที่ไร้นาย
ถึงแม้จะเป็นทางใต้ แต่ลมพายุก็ยังหนาวเย็นจนเสียดกระดูก เชือดเฉือนไปบนผิวหนังเหมือนดั่งใบมีด กระทั่งจัวหรูซุ่ยก็ยังรู้สึกว่าใบหน้าค่อนข้างเจ็บปวด
เขายืนอยู่บนกระบี่กลืนเรือ มองดูแผ่นน้ำแข็งบนผิวน้ำที่มีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ พลางพร่ำบ่นออกมาว่า “พวกเราควรจะไปซื้อเรือมหาสมบัติที่เกาะเผิงไหลก่อน จะขโมยมาก็ได้”
ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวคล้ายมีเสียงพรืดเบาๆ ดังขึ้นมา นั่นมิใช่เสียงหัวเราะ หากแต่เหมือนเสียงถุงลมที่ถูกแทงจนแตก
จัวหรูซุ่ยโมโหเป็นอย่างมาก กล่าวว่า “ใครใช้ตดตอบข้า?”
กู้ชิงกล่าวว่า “ข้าเอง”
จัวหรูซุ่ยยิ่งโมโหมากกว่าเดิม กล่าวว่า “เจ้าไม่ใช่คนธรรมดาเสียหน่อย จะตดทำไม!”
ความจริงแล้วบทสนทนาที่น่าเบื่อและไม่มีอะไรน่าสนใจเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นเรื่องๆ หนึ่ง นั่นก็คือตอนนี้เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
ตอนอยู่ในเรือนจือโจว จิ๋งจิ่วหาทิศทางที่เรือมหาสมบัติลำนั้นอาจจะไป จึงพาพวกเขามายังทะเลพายุน้ำแข็งเพื่อไล่ฆ่านักพรตไท่ผิง แต่ปรมาจารย์จะถูกฆ่าง่ายๆ ขนาดนั้นได้อย่างไร? จัวหรูซุ่ยคิดในใจว่าต่อให้ท่านอินเฟิ่งจะยังไม่ฟื้นตัวหลังจากถูกหนานชวีโจมตี แต่จอมมารอย่างปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนี่ใครจะเป็นคนจัดการ? หวังพึ่งเจ้าแมวขี้เกียจตัวนั้นน่ะ ะหรือ?
สายตาเขาเลื่อนจากในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ยไปยังแผ่นหลังของจิ๋งจิ่วที่อยู่เบื้องหน้า ในใจครุ่นคิดว่าอาจารย์อาเล็กเป็นเจ้าสำนัก แล้วก็ยังเอาชนะไต้ซือฮุ่ยหยวนได้ ตอนนี้ค่อน นข้างลำพองไปหน่อยนะ
ในเวลานี้เอง เขาพลันได้ยินเสียพรืดเบาๆ ดังขึ้นมาอีกเสียงหนึ่ง จึงมั่นใจว่ามิใช่กู้ชิงที่เป็นคนตด เสียงนั้นมาจากจิ๋งจิ่ว….
กระบี่บินสามเล่มบินฝ่าลมพายุไปบนทะเล ก่อนจะบินลงไปบนก้อนน้ำแข็งที่ลอยอยู่บนทะเลก้อนหนึ่ง
จิ๋งจิ่วนั่งขัดสมาธิลงไปพร้อมหลับตา
สายฟ้าสีน้ำเงินหลายสายผุดออกมาจากบนใบหน้าและในร่างกายของเขา จากนั้นขาดสะบั้นออกจากกันท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ เบาๆ เมื่อหลายวันก่อนเขาขึ้นไปเก็บสายฟ้าจำน นวนมากจากในดินแดนอัศนี ตอนที่อยู่ในวัดผิงกู่ใช้ไปเพียงเล็กน้อย ตอนนี้สายฟ้าเหล่านั้นเริ่มอยู่ไม่สุข พยายามดิ้นรนกระแทกไปมาอยู่ในร่างกายของเขา คิดอยากจะออกมาจากร่างกาย
อาต้าพูดเอาไว้ไม่ผิด ถึงแม้ร่างกายของเขาจะมีความพิเศษ แต่ก็ไม่สามารถดูดซับพลังของฟ้าดินอย่างไม่จำกัดได้
การจะเปลี่ยนสายฟ้าพวกนั้นให้กลายเป็นปราณกระบี่ของตัวเองนั้นจำเป็นต้องใช้เจตน์กระบี่ในการสะกดสายฟ้าเหล่านั้นเอาไว้ จากนั้นใช้พลังวิญญาณในฟ้าดินหลอมมัน ซึ่งยังต้องใช้เวลาอีก กนาน
ตอนนี้เขาไม่มีเวลามากขนาดนั้น จึงทำได้เพียงทำให้มันสงบลงชั่วคราว
เมื่อรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณที่หลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทาง จัวหรูซุ่ยก็ตอบสนองออกมาอย่างรวดเร็ว เขาชิงนั่งลงไปทางซ้ายมือของจิ๋งจิ่ว เหลือที่นั่งฝั่งขวามือที่ดีกว่าเล็กน้อยให ห้แก่เจ้าล่าเยวี่ย
กู้ชิงยืนอยู่ด้านหลังจิ๋งจิ่วพร้อมหลับตา
อาต้ารู้ว่าสถานการณ์ของจิ๋งจิ่วในเวลานี้ไม่ค่อยดีเท่าไร จึงไม่ได้เหยียบไปบนใบหน้าเขา หากแต่ฟุบหมอบอยู่บนตักของเขาอย่างว่านอนสอนง่าย
ทะเลพายุน้ำแข็งรกร้างเป็นอย่างมาก ภายในระยะพันลี้ยากจะพบเห็นสิ่งมีชีวิตได้ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าการเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณจะถูกใครพบเห็น ยิ่งไปกว่านั้นสายฟ้าที่อยู่ในร่างกายเ เหล่านั้นก็ค่อนข้างร้ายกาจจริงๆ ดังนั้นจิ๋งจิ่วจึงไม่ได้ยั้งมือแม้แต่นิดเดียว
หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ ลมพายุที่ส่งเสียงหวีดหวิวพลันเงียบสงบลง แต่ลมที่อยู่ในฟ้าดินจริงๆ กลับถาโถมเข้ามาพร้อมกับพลังวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วน
บนทะเลที่อยู่ในรัศมีหลายสิบลี้ แผ่นน้ำแข็งจำนวนนับไม่ถ้วนได้ลอยมาทางด้านนี้ตามการไหลของน้ำทะเลและการพัดของลม ดูยิ่งใหญ่ตระการตาเป็นอย่างมาก
……
……
ท้องฟ้ายามค่ำคืนมาเยือน แสงดาวสว่างเจิดจ้าที่ส่องลงมาบนน้ำทะเลดูคล้ายสายน้ำจริงๆ จากนั้นก็ส่องสว่างภูเขาน้ำแข็งที่เกิดจากแผ่นน้ำแข็งจำนวนนับไม่ถ้วนทับซ้อนกันขึ้นมาลูกนั้น
ครั้งนี้ใช้เวลาไม่นาน ความเร็วในการถาโถมเข้ามาของพลังวิญญาณค่อยๆ ช้าลง จนกระทั่งสงบลง
จัวหรูซุ่ยลืมตาขึ้นมา ในขณะที่กำลังนึกเสียดาย เขาพลันรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย ความคิดขยับเล็กน้อย กระบี่กลืนเรือแหวกอากาศออกมาในอยู่แสงดาว
แสงดาวพลันถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดง นั่นเป็นเพราะกระบี่มิคำนึงเองก็ออกมาอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนเช่นกัน
พลังของกระบี่ทั้งสองเล่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด ความคมหดหาย แต่กลับให้ความรู้สึกที่แข็งแกร่งจนไม่อาจสั่นคลอนได้บางอย่าง
จัวหรูซุ่ยมองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย ก่อนจะส่งเสียง “อืม?” อย่างไม่แน่ใจขึ้นมา
เจ้าล่าเยวี่ยพยักหน้าเพื่อบอกว่าตนเองก็บรรลุขั้นคเนจรระดับสูงแล้ว
สภาวะของผู้บำเพ็ญพรตเป็นอย่างไร ตัวเองย่อมต้องรู้ดีที่สุด เพียงแต่เรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อมากเกินไป ต่อให้จัวหรูซุ่ยจะเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้ เขาก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ จำเ เป็นต้องได้รับการยืนยันจากคนข้างๆ เขามองดูกระบี่กลืนเรือที่อยู่ในแสงดาวสีแดง ก่อนกล่าวพึมพำว่า “การบำเพ็ญเพียร…มันง่ายขนาดนี้เลยหรือ?”
อาต้าดูดซับพลังวิญญาณที่หลงเหลืออยู่อย่างละโมบ แล้วก็ถือโอกาสงับแสงดาวไปอีกสองคำ ในใจครุ่นคิดว่าบำเพ็ญเพียรแบบนี้ย่อมต้องง่าย แต่ว่าจิ๋งจิ่วมีแค่คนเดียวเท่านั้น
จัวหรูซุ่ยมองไปทางกู้ชิง พบว่าเขายังคงอยู่ในสภาวะขั้นคเนจรระดับต้น รู้สึกค่อนข้างแปลกประหลาด จึงกล่าวว่า “ตอนอยู่ที่วัดกั่วเฉิงเมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว เจ้าใกล้จะบรรลุสภาวะแ แล้วมิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้ถึงยังไม่บรรลุล่ะ?”
กู้ชิงกล่าวว่า “ข้าอยากจะรออีกหน่อย”
จัวหรูซุ่ยในใจว่าหรือเรื่องแบบนี้ต้องรอฤกษ์งามยามดีด้วย ทันใดนั้นพลันเข้าใจความคิดของเขา จึงหรี่ตาเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องหวังสูงทีเดียวเชียว”
กู้ชิงกล่าวว่า “พรสวรรค์ของข้ามิอาจเทียบศิษย์พี่จัวได้ จึงได้แต่ต้องอดทนให้มากหน่อย”
หลังจากนี้อีกสองสามร้อยปี บางทีทั้งสองคนนี้อาจจะต้องมาแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักชิงซานชิงซานกันต่อหน้าคนจำนวนมาก บทสนทนาสองประโยคในภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ท่ามกลางแสงดาวในคืนนี้ควรจ จะถูกจารึกลงในบันทึกประวัติศาสตร์ของสำนักชิงซาน แต่เจ้าล่าเยวี่ยกลับไม่ได้มองดูพวกเขาแม้แต่นิดเดียว สายตาของนางมองดูจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้นมา สายตาสงบนิ่ง มือลูบแผ่นหลังของอาต้าอย่างแผ่วเบา จิตสังหารค่อยๆ หดหายไป
จิตสังหารนี้มีมาตั้งแต่ตอนที่ออกเดินทางมาจากริมทะเลตะวันออก เบาบางเป็นอย่างมาก แอบซ่อนอยู่ภายในเสื้อ มีเพียงเจ้าล่าเยวี่ยเท่านั้นที่รับรู้ได้อย่างชัดเจน
หลังจิ๋งจิ่วตื่นขึ้นมา พลังวิญญาณที่ถูกเชื้อเชิญมาเหล่านั้นก็สลายหายไป แผ่นน้ำแข็งอันหนักอึ้งที่ทับถมเข้าด้วยกันเหล่านั้นส่งเสียงแครกที่น่ากลัวออกมา ก่อนจะค่อยๆ ไหลลงไปในน้ ำทะเล ส่งเสียงตู้มดังสนั่น
ลมพายุอันรุนแรงกลับมาบนท้องทะเลอันหนาวเย็นอีกครั้ง แสงดาวที่เหมือนสายน้ำกระเพื่อมขึ้นมา ก็เหมือนกับประกายแสงที่ท้องทะเลทิ้งเอาไว้ในท้องฟ้ายามค่ำคืน
กระบี่คมจักรวาลแหวกประกายแสงอันเจิดจ้าเข้าไปในลมพายุ
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ตรงปลายกระบี่ มองไปยังทิศเหนือที่อยู่ห่างไกล สายตาเป็นประกายเล็กน้อย ไล่ตามมองเส้นที่มีความร้อนจางๆ ที่ประเดี๋ยวผลุบประเดี๋ยวโผล่เส้นนั้น
นั่นคือร่องรอยความร้อนที่เตาหลอมหินผลึกทิ้งเอาไว้ แม้ผ่านไปหลายวันก็ยังไม่ถูกน้ำทะเลที่เย็นยะเยือกและน้ำแข็งที่ลอยอยู่บนผิวน้ำดับไป
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเจ้ากลับชิงซาน ข้าพาอาต้าไปก็พอ”
อาต้าด่าคำหยาบขึ้นมาในใจ ในใจครุ่นคิดว่าข้าก็อยากกลับชิงซานเหมือนกันนะ
กระบี่คมจักรวาลแปลงเป็นลำแสงกระบี่ที่อ้างว้างและเย็นยะเยือก มุ่งหน้าไปทางเหนือของทะเลพายุน้ำแข็ง ไม่นานก็หายไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน รวมเป็นหนึ่งกับหมู่ดาวที่ส่องประกายระยิบระ ะยับบนท้องฟ้า
……
……
คลื่นทะเลสาดกระทบก้อนน้ำแข็ง ส่งเสียงดังปุดปุด คล้ายเสียงน้ำที่กำลังเดือด
แสงดาวส่องผิวน้ำ เงียบสงัดเป็นอย่างมาก
“พาพวกเรามาฆ่าคน แต่สุดท้ายกลับทิ้งพวกเราเอาไว้กลางทาง ช่างเหลวไหลจริงๆ”
จัวหรูซุ่ยมองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย กล่าวถามว่า “ท่านไม่คิดว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ หรือ?”
ทุกคนต่างรู้ว่าจิ๋งจิ่วจะทำอะไร แต่ในเมื่อไม่คิดจะพาพวกเขาไปตั้งแต่แรก อย่างนั้นจะมาพวกเขามาจากวัดกั่วเฉิง มาที่ทะเลพายุน้ำแข็งทำไม?
เจ้าล่าเยวี่ยไม่ได้พูดอะไร
“อาจารย์อาเจ้าสำนักเลือกพวกเราสามคนมา เพราะอะไร? เพราะพวกเราอายุน้อย ยิ่งไปกว่านั้นพรสวรรค์ยังสูงที่สุด….”
จัวหรูซุ่ยมองดูกู้ชิง ก่อนกล่าวว่า “เอาล่ะ เจ้าพรสวรรค์ด้อยกว่าหน่อย แต่อาจารย์อาชอบเจ้า”
กู้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ศิษย์พี่ท่านอยากจะพูดอะไรกันแน่?”
จัวหรูซุ่ยกล่าวว่า “ความหมายมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ในอนาคตชิงซานคือของพวกเรา พวกท่านไม่คิดว่ามันกดดันอย่างมากหรอกหรือ?”
กู้ชิงไม่มีความรู้สึกกดดันใดๆ เมื่อหลายปีก่อนจิ๋งจิ่วเคยพูดกับเขาแล้ว เขาต้องเตรียมตัวเป็นเจ้าสำนักชิงซาน
เจ้าล่าเยวี่ยตอนนี้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อ เดิมทีก็เป็นคนสำคัญของชิงซานอยู่แล้ว จึงยิ่งไม่มีความกดดันอะไร
จัวหรูซุ่ยรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย เขากล่าวว่า “ปัญหาอยู่ที่ว่าอาจารย์อาเจ้าสำนักอายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงต้องครุ่นคิดเรื่องหลังจากนี้ล่วงหน้าด้วย?”
เห็นได้ชัดว่าที่จิ๋งจิ่วพาพวกเขาทั้งสามคนเดินทางมาบำเพ็ญเพียรครั้งนี้ ก็เพราะอยากจะยกระดับสภาวะของพวกเขาให้เร็วที่สุด
แต่ก็เหมือนอย่างที่จัวหรูซุ่ยพูด ทำไมท่านถึงรีบร้อนขนาดนี้?
“ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเป็นมงคลเลย เหมือนกำลังสั่งเสียเรื่องหลังจากนี้อย่างไรอย่างนั้น”
จัวหรูซุ่ยมองไปในส่วนลึกของทะเลพายุน้ำแข็ง หรี่ตาพลางกล่าวว่า “หากมันอันตรายขนาดนั้นจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่พาอาจารย์ลุงกฎแห่งกระบี่มาล่ะ?”
……
……
ห่างออกมาหลายร้อยลี้ แสงดาวยังคงสว่างเจิดจ้า น้ำทะเลยังคงเป็นเหมือนน้ำหมึกที่มีกระดาษเงินลอยอยู่ด้านบน
ร่องรอยที่เรือมหาสมบัติทิ้งเอาไว้ หากมองด้วยตาเปล่านั้นไม่มีทางที่จะมองเห็นได้ แต่มันกลับไม่สามารถหลบหลีกการรับรู้จิ๋งจิ๋วได้
อาต้าลืมตา เมื่อมีแค่มันกับจิ๋งจิ่วเพียงสองคน มันก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นหวาดกลัวและขี้ขลาดอีก สายตาเยือกเย็นและสงบนิ่ง
มันกล่าวในกระแสจิตว่า “ครั้งนี้อันตรายอย่างมาก ทำไมไม่พาหยวนฉีจิงมาด้วย?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าแค่ต้องถ่วงเวลาเสวียนอินจึเอาไว้ ข้าก็จะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้”
เขาคอยคาดการณ์อยู่ตลอดเวลาว่าอินซานจะใช้วิธีไหนมาต่อชีวิตของตัวเอง
กระบี่พรหมจรรย์อยู่ในราชวังในเมืองเจาเกอ ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นร่างกระบี่ได้ อย่างนั้นอินซานจะทำอย่างไรล่ะ?
เขากับฉานจึนั่งคิดคาดการณ์อยู่ในวัดกั่วเฉิงมาเป็นเวลาหลายวัน คล้ายจะพอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไร มันน่าจะไม่เกี่ยวกับการคืนชีพของสำนักฌาน แล้วก็ยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับสำ ำนักเต๋าตงอี้
เรือมหาสมบัติที่มาจากเกาะเผิงไหลลำนั้นไม่ได้มีประโยชน์ใดๆ ต่ออินซาน ยกเว้นก็แต่เตาหลอมหินผลึกอันนั้น
เศษชิ้นส่วนของธงสุริยัน เห็นได้ชัดว่าเอาไว้เพิ่มความร้อนให้แก่เตาหลอมผลึก
นอกจากนี้ยังมีดอกบัวของเรือนอี้เหมา ไขกระดูกมังกรที่หายไปจากในคุกสะกดมาร.…
รายละเอียดทั้งหมดเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าคนผู้นั้นกำลังลองก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ไม่มีใครเคยเดินมาก่อน —- กางปีก
ถ้าอินซานจะกางปีก เขาจะทำอย่างไร?
โลกนี้ไม่มีจูเชวี่ย อย่างนั้นก็ได้แต่ต้องเริ่มจากอินเฟิ่ง
อินซานและอินเฟิ่งในเวลานี้น่าจะอยู่ในช่วงที่อ่อนแอที่สุด
ถึงแม้ภายในป้ายชีวิตของอินเฟิ่งที่อยู่ในมือจิ๋งจิ่วจะไม่มีโลหิตแห่งชีวิต แต่เขาก็ยังมีวิธีที่จะควบคุมมันอยู่
อาต้านิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สายตาเยือกเย็นเป็นอย่างมาก “ตาแก่นั่นวิชามารร้ายกาจ ข้าอย่างมากก็ถ่วงเขาเอาไว้ได้แค่เจ็ดอึดใจ”
ฆ่าคนคนหนึ่งใช้เวลาไม่นาน ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นนักพรตไท่ผิงก็ตาม
แต่ถ้าจะถามเรื่องเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน อย่างนั้นมันต้องใช้เวลาเท่าไรกันล่ะ?
จิ๋งจิ่วคิดถึงปัญหานี้พลางบินต่อไปทางเหนือ
กระบี่คมจักรวาลบินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ความมืดในท้องฟ้าค่อยๆ จางลง
ผิวน้ำดูขาวขึ้นเรื่อยๆ
ช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ยามเช้าปรากฏขึ้นมา ท้องทะเลและแผ่นดินคล้ายเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ฟ้าดินเองก็เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
บนผิวน้ำแข็ง ร่องรอยที่ถูกเรือมหาสมบัติแหวกเข้าไปรอยนั้นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ทอดยาวตรงไปเบื้องหน้า
YOU MAY ALSO LIKE
