มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 118 กายาโกลาหล
เปรี๊ยงงงง!!
ราวกับเสียงคำรามแห่งพญามังกรโบราณระเบิดกึกก้องในโถงใหญ่ เลือดลมของทุกผู้คนเดือดพล่าน ใบหูปวดหนึบแทบฉีกขาด
หมัดของซูเฉินไม่มีแม้แต่วิชายุทธ์ใดผสาน เป็นเพียงแรงระเบิดจากกายเนื้อบริสุทธิ์ ทว่ากลับราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม ปะทะกับเล่ยหมิงอย่างรุนแรง
เปรี๊ยะ!
มิติสะท้านสะเทือน ราวกับมีสายฟ้าคำรามซ่อนอยู่ในนั้น
ดวงตาเล่ยหมิงหดเล็กลงทันใด เขารู้สึกราวกับกระแทกเข้ากับอสูรโบราณที่ฟื้นคืนชีพ ถูกหมัดนั้นซัดจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปชนผนังอย่างรุนแรง
ตราฝ่ามือเก้ามหาสุริยันของเขาถูกทำลายราวกับเศษไม้ผุ แขนชาทั้งสองข้าง เลือดภายในปั่นป่วน กระอักโลหิตออกมาในบัดดล
ทว่าสุเฉินที่ยืนอยู่กลางกลุ่มแสงกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
ตูม!
ซูเฉินลุกขึ้นยืนช้า ๆ
เพลิงกลืนสรรพสิ่งม้วนตัวเข้าสู่ร่างเขา หายวับไปทันใด ขณะที่เส้นผมปลิวไสว เลือดลมพลุ่งพล่าน ดวงตาคมกริบดั่งสายฟ้า ร่างทั้งร่างแผ่ออร่าอันทรงพลังน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ผิวกายกลายเป็นสีทองแดงอ่อน แข็งแกร่งราวกับทองสัมฤทธิ์ ออร่ากาลเภทไหลเวียนอยู่ภายใน กล้ามเนื้อทุกส่วนแฝงพลังระเบิดมหาศาล
ตูม!
เมื่อเขาก้าวลงจากเวที ร่างทั้งร่างก็เหมือนภูผาถล่ม โถงใหญ่ถึงกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แม้แต่เจียงอวิ๋นเหอ องค์ชายเก้า และคนอื่น ๆ ก็อดเผยสีหน้าตื่นตระหนกไม่ได้
“เขา…แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เจียงอวิ๋นเหอกับองค์ชายเก้ามองสบตากันอย่างไม่อยากเชื่อ
เล่ยหมิงคือศิษย์แท้ของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า แม้จะเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์ แต่ฝีมือแทบไม่เป็นรองขุนนางยุทธ์ ยังฝึกตราฝ่ามือเก้ามหาสุริยันซึ่งเป็นเคล็ดวิชาระดับสวรรค์อีกด้วย
แต่กลับถูกซูเฉินซัดเพียงหมัดเดียวกระเด็นเลือดกบปาก!
“เจ้าคือซูเฉิน? แค่จ้าวยุทธ์ ยังมีพลังมหาศาลถึงเพียงนี้? หรือว่าเพลิงกลืนสรรพสิ่ง…ตกอยู่ในมือเจ้า?”
เล่ยหมิงกัดฟันลุกขึ้น ถลึงตามองซูเฉินกล่าวเสียงเย็นชา
เขาเองก็รู้สึกตื่นตระหนกไม่แพ้กัน
เขาคิดมาตลอดว่าโลกฝั่งตะวันออกแสนกันดารแห่งนี้ ไม่มีใครสู้เขาได้ ทว่า…ซูเฉินกลับทลายความมั่นใจนั้นจนย่อยยับ
“เจ้ารู้จักเพลิงกลืนสรรพสิ่ง? แปลว่าพวกเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อตามหามัน?”
ดวงตาซูเฉินทอแสงเยาะหยัน
“เพลิงกลืนสรรพสิ่ง?!”
เจียงอวิ๋นเหอหน้าถอดสีทันที หัวใจเต้นโครมครามรุนแรง
เขาเป็นนักหลอมโอสถ ย่อมรู้ดีว่าเพลิงกลืนสรรพสิ่งคือหนึ่งในสิบเพลิงแท้แห่งฟ้าดิน อยู่อันดับเจ็ด!
สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เผาผลาญแม้แต่จิตวิญญาณ
หากข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าแม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ก็จะออกโรงแย่งชิง จนอาจก่อให้เกิดสงครามระหว่างเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์!
“ซูเฉิน หากเจ้ายอมมอบเพลิงกลืนสรรพสิ่งออกมา ข้าจะเมตตาให้เจ้าเป็นผู้ติดตามของข้า และรับเจ้าเข้าร่วมเป็นศิษย์นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ไม่เช่นนั้น…อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!”
เล่ยหมิงกล่าวเสียงเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภร้อนแรง
ตูม!
คำพูดยังไม่ทันจบ หมัดแห่งแสงกลับพุ่งเข้าใส่เขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“พล่ามมากนัก เจ้าคู่ควรกับเพลิงกลืนสรรพสิ่งเรอะ?”
ซูเฉินคำราม เย้ยหยันอย่างไม่ไยดี
หมัดของเขาทะลวงมาถึงเบื้องหน้าเล่ยหมิงภายในพริบตา
แม้เขาจะฝึกฝนเคล็ดวิชากายาโกลาหลได้เพียงขั้นแรก มันก็ทำให้ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาล พละกำลังมหาศาลทะลุขีดจำกัดไปไกลหลายเท่า
นี่คือพลังของกายาโกลาหล!
“เจ้าหาเรื่องตาย!”
เล่ยหมิงเดือดดาลสุดขีด
ตูมม!!
ปราณแท้พวยพุ่งออกจากร่าง ราวกับฟ้าร้องฟ้าผ่า หมัดสายฟ้าฟาดสะท้านฟ้า ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างดุดัน
นี่คือ หมัดพายุอัสนีวิชายุทธ์ระดับดินขั้นสูง! เคยใช้สังหารศัตรูระดับกึ่งราชายุทธ์มาแล้ว!
ตูม!
ตูม!
ตูม!
สองเงาร่างปะทะกันกลางอากาศ หมัดต่อหมัด พลังกระแทกฟาดฟันมิติเสียดังครืน ๆ
แสงหมัดสาดส่องเต็มห้องโถง แรงปะทะท่วมท้นจนน่าหวาดกลัว!
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เยี่ยม! เยี่ยมมาก!”
ซูเฉินหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ เขายิ่งสู้ยิ่งคึก หมัดพุ่งรวดเร็วดั่งสายฟ้า แรงสะเทือนกระแทกกระบวนฝ่ามือของเล่ยหมิงอย่างต่อเนื่อง
เลือดลมเดือดพล่าน ดวงตาซูเฉินเป็นประกาย แววตาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม
เล่ยหมิงกลับหน้าซีดเล็กน้อย ถึงจะดูเหมือนสูสี แต่ในใจเขากลับหวั่นไหวอย่างรุนแรง
แขนทั้งสองข้างเริ่มชา ปราณในกายเริ่มรวน แม้แต่หมัดพายุอัสนีที่ทรงพลัง ยังเริ่มแสดงอาการร่วงโรย
หากปล่อยไว้อย่างนี้ เขาอาจเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในไม่ช้า!
ทำไม…ถึงมีอสูรเช่นนี้ในดินแดนกันดารอย่างอาณาจักรต้าหลี่?!
YOU MAY ALSO LIKE
