มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 27
ออกจากเมืองหยุนเจียง มุ่งหน้าขึ้นเหนือ
ผ่านเทือกเขากู่เยว่ที่ทอดยาวนับพันลี้ จะพบกับที่ราบกว้างใหญ่ซึ่งมีนครใหญ่ตั้งกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป
เมื่อเดินทางขึ้นเหนืออีกหลายพันลี้ จะปรากฏนครโบราณอันโอฬารราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่นอนหมอบอยู่บนพื้นดิน
นั่นคือเมืองหลวงแห่งต้าหลี่!
ในฐานะเมืองหลวงของอาณาจักรต้าหลี่ นครโบราณแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาหลายพันปี มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ประชากรนับล้านคน ครึกครื้นรุ่งเรืองอย่างยิ่ง
“คุณชายซูเฉิน ดูเหมือนว่าเราจะโชคดี การเดินทางราบรื่นดี ใช้เวลาเพียงสามวันก็มาถึงเมืองหลวงแห่งต้าหลี่แล้ว!”
ปรมาจารย์กู่หยานบนหลังม้าเขียวเกล็ดวิญญาณยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นประตูเมืองขนาดมหึมาเบื้องหน้า
“เมืองหลวงแห่งต้าหลี่ช่างรุ่งเรืองจริง ๆ!”
ซูหลิงเอ๋อร์ลืมตากลมโต กล่าวด้วยความตื่นตาตื่นใจ
เมื่อเทียบกับเมืองหลวงแห่งต้าหลี่แล้ว เมืองหยุนเจียงไม่ต่างอะไรจากหมู่บ้านเล็ก ๆ
โดยเฉพาะบริเวณหน้าประตูเมือง มีผู้คนเข้าแถวรอต่อคิวยาวเหยียด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเศรษฐีหรือชนชั้นสูง อากัปกิริยาสง่างามผิดธรรมดา
รอบตัวเต็มไปด้วยผู้บ่มเพาะในขอบเขตชำระลมปราณ และยังมีผู้บ่มเพาะระดับแก่นแท้พลังจำนวนมาก
บางครั้งก็มีร่างหนึ่งขี่อสูรร่างยักษ์ผ่านไปอย่างดุดัน แผ่กลิ่นอายพลังอันน่าหวาดกลัว นั่นคือผู้เชี่ยวชาญระดับจ้าวยุทธ์!
จ้าวยุทธ์มีพลังปราณเข้มข้นรุนแรง ในกองทัพแห่งอาณาจักรต้าหลี่สามารถเป็นนายพลคุมพลได้เลย
ดังนั้นจ้าวยุทธ์จึงได้รับสิทธิพิเศษ สามารถเข้าสู่เมืองได้โดยไม่ต้องต่อแถว
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา ปรมาจารย์กู่หยานจึงแผ่กลิ่นอายของปรมาจารย์ออกมาโดยตรง ภายใต้สายตาเคารพนับถือและอิจฉาของฝูงชน ขบวนของซูเฉินจึงเข้าสู่เมืองหลวงได้อย่างราบรื่น
“คุณชายซูเฉิน ตอนนี้เริ่มจะมืดแล้ว นิกายเทพศาสตราคงปิดประตูแล้ว พวกเราค้างแรมที่หอการค้าวั่นเป่าเสียก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปยังนิกายเทพศาสตรา ดีหรือไม่?”
ปรมาจารย์กู่หยานถาม
“ได้!”
ซูเฉินพยักหน้า
หอการค้าวั่นเป่ามีเบื้องหลังแข็งแกร่ง แม้แต่ในเมืองหลวงแห่งต้าหลี่ก็ยังเป็นหนึ่งในขุมพลังชั้นนำ
สำนักงานใหญ่ของหอการค้าวั่นเป่าในเมืองหลวงแห่งต้าหลี่ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่อยู่ไม่ไกลจากเขตวังหลวง
แม้แต่ยามเฝ้าประตูยังมีแววตาแหลมคม รูปร่างผอมสูง แผ่กลิ่นอายพลังอันเข้มข้น ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแก่นแท้พลัง!
“ปรมาจารย์กู่หยาน ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
ยามชุดดำเห็นกู่หยานก็เผยสีหน้าประหลาดใจทันที ค้อมตัวทำความเคารพ
“ผู้อาวุโสใหญ่ไม่อยู่หรือ?”
กู่หยานโบกมือถามเรียบ ๆ
“ผู้อาวุโสใหญ่ไม่อยู่ในหอการค้าครับ ปรมาจารย์กู่หยานท่านกลับมาได้จังหวะพอดี รีบไปดูเถอะ ตอนนี้มีคนมาก่อเรื่องในหอการค้าวั่นเป่า…”
ยามชุดดำกล่าวด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ใครกัน? กล้าดีอย่างไรถึงมาก่อเรื่องในหอการค้าวั่นเป่าของข้า?”
กู่หยานขมวดคิ้ว
หอการค้าวั่นเป่ามีพลังอำนาจมาก แม้แต่ราชวงศ์และนิกายเทพศาสตรายังต้องให้ความเคารพ แล้วใครกันจะกล้ามาก่อเรื่อง?
ขณะนั้นเอง เสียงหยิ่งยโสเย็นชาดังออกมาจากด้านใน
“วันนี้ข้าพูดไว้เลย หากไม่มีใครในพวกเจ้าหลอมโอสถหุนหยวนหลิงตันได้ ข้าจะรื้อหอการค้าวั่นเป่าให้สิ้น!”
“องค์หญิงน้อย?!”
ใบหน้ากู่หยานพลันเปลี่ยนสี รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ลำบากแน่
เพียงฟังเสียงก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นพระธิดาองค์น้อยของกษัตริย์แห่งต้าหลี่ บุตรีที่โปรดปรานที่สุดของพระราชา นางมีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ ร่างวิญญาณพิเศษ อุปนิสัยดุดัน หัวดื้อ เอาแต่ใจ
ในเมืองหลวงแห่งต้าหลี่ ไม่มีใครกล้าแตะต้ององค์หญิงน้อยผู้นี้!
ใครจะคิดว่าเจ้าตัวจอมเกเรจะกล้ามาก่อเรื่องในหอการค้าวั่นเป่า?
แม้กู่หยานจะรู้ว่าลำบาก แต่ในเมื่อเป็นเรื่องของหอการค้า เขาก็ต้องเข้าไปจัดการ
“หุนหยวนหลิงตันหรือ? น่าสนใจ!”
แววตาของซูเฉินเป็นประกาย
ไม่คาดว่าจะได้ยินเรื่องโอสถโบราณเช่นนี้
แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงก้าวตามเข้าไปอย่างเงียบ ๆ
ภายในห้องโถงใหญ่ของหอการค้าวั่นเป่า หญิงสาวในชุดแดงสะพายแส้ยาว ผิวขาวดั่งหยก รูปโฉมงดงาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง ปรากฏตัวในสายตาของซูเฉิน
ผู้คนโดยรอบต่างชี้ไม้ชี้มือ วิพากษ์วิจารณ์ด้วยความสนุกสนาน
เหล่าผู้ดูแลและยามของหอการค้าแต่ละคนเหงื่อตกพยายามเกลี้ยกล่อมหญิงชุดแดง
หญิงสาวผู้นี้คือองค์หญิงน้อยแห่งอาณาจักรต้าหลี่ หลินชิงชิง!
“อย่ามาเจรจาให้มากความ! ไปเรียนังเซวียนปินออกมา! ถ้าไม่สามารถหลอมโอสถหุนหยวนหลิงตันได้วันนี้ ข้าไม่เห็นความจำเป็นของการคงอยู่ของหอการค้าวั่นเป่าอีกต่อไป!”
หลินชิงชิงกล่าวด้วยแววตาเย็นเยียบ
“องค์หญิง เสด็จมาเยือนหอการค้าด้วยตัวเอง มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจาเถิด อย่าได้ล่วงเกินกันเลย!”
กู่หยานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม กล่าวทักทาย
“เจ้าลุงกู่หยาน? ไม่ใช่ว่าถูกเนรเทศไปเมืองหยุนเจียงหรือ? ไฉนถึงกลับมาได้? เอาล่ะ ไหน ๆ ตอนนี้ในหอการค้าไม่มีใครใหญ่กว่าเจ้า วันนี้ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบาย ข้าจะไม่เห็นแก่ความคุ้นเคยแน่!”
หลินชิงชิงปรายตามองกู่หยาน พลางแค่นเสียงเย็นชา
“ปรมาจารย์กู่หยาน ท่านกลับมาดีแล้ว เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเซวียนปิน...”
ผู้ดูแลคนหนึ่งเมื่อเห็นกู่หยานกลับมาก็เหมือนพบผู้ช่วยชีวิต รีบวิ่งเข้ามารายงานทันที
YOU MAY ALSO LIKE
