มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 495 ค่ายกลเทพโลหิตเทพอสูรสี่วิญญาณ พลังของจักรพรรดิเทพยุทธ์
การต่อสู้อันดุเดือดปะทุขึ้นเหนือฟากฟ้าของนิกายไร้เริ่มต้น
ซูเฉินเรียกกระบี่จวินหลินและกระจกห้าวเทียนออกมา อาวุธจักรพรรดิทั้งสองเปล่งพลังอันรุนแรง ฟาดฟันพยัคฆ์โลหิตและเต่าดำโลหิตไม่หยุดหย่อน
ร่างทองคำจิตวิญญาณยุทธ์ของเขาปะทุขึ้นอย่างเต็มที่
ทั่วทั้งร่างซูเฉินเปล่งแสงทองเจิดจ้า ราวกับทองคำเทพเจ้าแก้วเจียระไน รายล้อมด้วยแสงแห่งความโกลาหล แผ่กลิ่นอายอมตะลึกลับ
เพียงหมัดเดียวสามารถฉีกทำลายมิติ กดข่มสรรพสิ่ง
แม้พยัคฆ์โลหิตและเต่าดำโลหิตจะแกร่งกล้า แต่กลับไม่อาจทำอันตรายใด ๆ แก่ซูเฉินได้เลย
กระบี่จวินหลินระเบิดพลังของเจ็ดกระบี่ผ่าฟ้าอย่างเต็มที่ ขณะที่กระจกห้าวเทียนก็ปล่อยแสงเทพแห่งการทำลายล้างออกมา ถาโถมกลับใส่อสูรทั้งสองอย่างต่อเนื่อง
ในขณะเดียวกัน ดวงตาของซูเฉินก็เปล่งแสงทองสว่าง เคล็ดวิชาดวงเนตรเทพตัดมายาฟื้นคืน แสงลึกลับกวาดผ่านทั่วทุกทิศทาง
ซูเฉินกำลังมองหาจุดอ่อนของค่ายกลเทพโลหิตเทพอสูรสี่วิญญาณ!
มีเพียงทำลายค่ายกลนี้ได้เท่านั้น เขาจึงจะสามารถรอดพ้นจากวิกฤตเบื้องหน้าได้ ไม่เช่นนั้นก็มีแต่ต้องรับการรุมโจมตีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“จุดอ่อนของค่ายกลเทพโลหิตเทพอสูรสี่วิญญาณ…อยู่ที่นั่น!”
แสงสีทองวาบผ่านในดวงตาซูเฉิน เขาเห็นบ่อโลหิตโบราณเบื้องล่างอย่างชัดเจน
นั่นคือศูนย์กลางและแหล่งพลังของค่ายกล ในยามนี้นิกายไร้เริ่มต้นยังคงสังเวยเลือดอย่างต่อเนื่องเพื่อเสริมพลังค่ายกล
ซูเฉินสังเกตเห็นว่าบ่อโลหิตนั้นมีลวดลายของอสูรอาถรรพ์ทั้งสี่สลักอยู่ ดูลึกลับและโบราณอย่างยิ่ง
หากต้องการทำลายบ่อโลหิตและทำลายค่ายกล จำเป็นต้องสังหารอสูรทั้งสี่พร้อมกันเท่านั้น!
“สังหารอสูรอาถรรพ์ทั้งสี่พร้อมกัน…ยากเกินไป!”
ซูเฉินถอนใจในใจ
พลังของอสูรเหล่านี้รุนแรงถึงขีดสุด ขณะนี้อสูรมังกรกับเสี่ยวไป๋ยังต่อสู้อย่างดุเดือด ไม่อาจรู้ผลได้ในเวลาอันสั้น
แม้ซูเฉินจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจสังหารอสูรทั้งสี่พร้อมกันได้
แม้จะพบศูนย์กลางของค่ายกลแล้ว แต่การทำลายกลับยากยิ่ง
“เจ้าต้องการทำลายค่ายกลหรือ? ซูเฉิน ข้าจะบอกให้เลยว่า บ่อโลหิตก็คือศูนย์กลางค่ายกล! แต่เจ้าทำลายมันได้หรือไม่เล่า?”
เฉินเมี่ยเต๋าราวกับอ่านใจซูเฉินออก เขาหัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม
เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์มาก เตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างรัดกุม
ก่อนจะลงมือกับซูเฉิน เขาได้ศึกษาทุกวิชาที่ซูเฉินเคยใช้ และรู้ดีว่าซูเฉินมีเคล็ดลับในการตรวจหาจุดอ่อนของค่ายกล
ทว่าแม้ศูนย์กลางค่ายกลจะเปิดเผยอยู่ตรงหน้า กลับแทบไม่มีทางทำลายได้เลย
ยากเกินไป!
ตูม!
ประกายแสงพุ่งวาบในดวงตาซูเฉิน เขาฟาดหมัดออก หมัดทรงพลังกดข่มสรรพสิ่ง มุ่งจะบดขยี้บ่อโลหิตให้แหลกสลาย
ครืนน!
แต่บ่อโลหิตโบราณกลับเปล่งแสงประหลาด แสงโลหิตประสานกันเป็นเกราะ ทำลายหมัดของซูเฉินอย่างง่ายดาย
ขณะเดียวกัน พยัคฆ์โลหิตกับเต่าดำโลหิตก็พุ่งลงมาจากฟ้า กลิ่นอายรุนแรงทวีคูณ ไร้ความกลัวตาย
แม้กระบี่จวินหลินกับกระจกห้าวเทียนก็ยังรับมือได้ลำบาก!
เหล่านักบุญจากนิกายไร้เริ่มต้นจำนวนมากก็ยังคงถาโถมโจมตีซูเฉินอย่างต่อเนื่อง แม้เขาจะมีร่างทองคำจิตวิญญาณยุทธ์อันแข็งแกร่ง ทว่าเมื่อถูกกระหน่ำโจมตีพร้อมกัน ร่างของเขาก็เริ่มสั่นสะท้าน
ท้ายที่สุด ซูเฉินก็ได้รับบาดเจ็บ!
ร่างของเขาปรากฏรอยแผลลึกหลายแห่ง มุมปากมีเลือดไหล สีหน้าซีดเผือด
แรงกดดันในยามนี้รุนแรงถึงที่สุด!
หากเป็นนักบุญราชันทั่วไป ต่อให้ระดับสูงสุดก็ต้องตายไปแล้วนับไม่ถ้วน!
ตูม!
นิกายไร้เริ่มต้นจับมนุษย์มามากมาย ไม่รู้มีเท่าไร ในยามนี้ทยอยผลักพวกเขาลงบ่อโลหิตเพื่อสังเวย ส่งผลให้พลังของค่ายกลเทพโลหิตเทพอสูรสี่วิญญาณยิ่งน่าสะพรึง
สายพลังจิตวิญญาณสีโลหิตหลั่งไหลเข้าสู่ร่างเฉินเมี่ยเต๋าไม่หยุด ทำให้กลิ่นอายของเขายิ่งทวีความรุนแรง
ราวกับกำลังฝ่าทะลวงขีดจำกัด ไปสู่ขอบเขตใหม่โดยสมบูรณ์
“ซูเฉิน! ตายเสียเถอะ!”
ดวงตาเฉินเมี่ยเต๋าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เขาตะโกนก้อง พลังเจตนาฆ่าปะทุจากทั่วร่าง
ตูม!
เขาก้าวขึ้นไปบนค่ายกลเทพโลหิตเทพอสูรสี่วิญญาณโดยตรง
เทพอสูรทั้งสี่ที่แผ่เจตนาฆ่าปะทุรุนแรง ในยามนี้กลับหลอมรวมเข้าร่างของเขาราวแม่น้ำทั้งสี่ไหลสู่ทะเลเดียว
กลิ่นอายของเฉินเมี่ยเต๋ารุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
พลังอำนาจในร่างของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุด ราวกับทะลวงสู่ขอบเขตที่น่าสะพรึงเกินจินตนาการ
“เจ้ากล้าหลอมรวมเทพอสูรทั้งสี่ เพื่อช่วงชิงพลังของจักรพรรดิเทพยุทธ์งั้นหรือ?”
แสงเย็นวาบในดวงตาซูเฉิน
“ใช่! และด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงต้องตาย!”
เฉินเมี่ยเต๋าพูดเสียงเย็นชา
ทั่วร่างของเขาแผ่พลังอันน่าสะพรึง อำนาจไร้เทียมทานราวจะกวาดล้างทั่วหล้า ปราบทุกสวรรค์และโลก!
หลังหลอมรวมเทพอสูรทั้งสี่ เขาก็ครอบครองพลังของจักรพรรดิเทพยุทธ์ชั่วขณะหนึ่ง
“ตายซะ!”
เฉินเมี่ยเต๋าตะโกนก้อง ฝ่ามือมหาศาลฟาดลงใส่ซูเฉิน!
นี่คือไพ่ตายของเฉินเมี่ยเต๋าใช้พลังของจักรพรรดิเทพยุทธ์สังหารซูเฉินให้สิ้น!
“แค่เจ้าคนเดียว?”
ซูเฉินแค่นหัวเราะ ดวงตาไร้ซึ่งความหวาดหวั่น
ตูม!
เปลวเพลิงโหมกระหน่ำจากทั่วร่างเขา กลิ่นอายโบราณลึกลับแผ่ซ่าน แสงเจิดจ้าและอักขระลึกลับส่องประกายจากหว่างคิ้ว
กระถางสามขาโบราณค่อย ๆ ปรากฏขึ้น!
“อะไรนะ?!”
รอยยิ้มของเฉินเมี่ยเต๋าชะงักงัน สีหน้าเปลี่ยนทันที
YOU MAY ALSO LIKE
