มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 10 นอกจากนี้ยังมีคนอ่านมาจนถึงตอนที่ 50 อีก

12 คน

มีชายคนหนึ่งที่ชอบคิมนัมอุนอยู่… ในขณะที่ผมโต้เถียง
กับเขา ผมสงสัยว่าคนที่เถียงกับผมนั้นยังมีชีวิตอยู่ไหม
บางทีคนที่ผมก าลังจะไปจัดการในตอนนี้อาจจะเป็นหนึ่ง
ในนั้นก็ได้

“ทั้งสองคนน่ะ ดูเหมือนว่าจะสนิทกับมากนะ”

ลีฮุนซึงขัดจังหวะ และผมก็ตระหนักได้ในทันใดว่าผม
ก าลังเดินอยู่ใกล้กับจางฮีวอนมาก

จางฮีวอนยิ้ม

“ท าไมเหรอคุณลุงทหาร นายอิจฉาเหรอ?”

“เหอะ ไม่ใช่แบบนั้น…”

เมื่อมาคิดดู ไม่ใช่ว่าลีฮุนซึงได้เข้ากองทัพในทันที
หลังจากเรียนจบโรงเรียนมัธยมชายล้วนงั้นเหรอ? ผมรู้สึก
สงสารลีฮุนซึงขึ้นมาเมื่อผมคิดถึงเรื่องนี้

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาถึงสถานีอุทยานประวัติศาสตร์
และวัฒนธรรมดงแดมุนแล้วนะ”

อันที่จริงสถานีอุทยานประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมดง
แดมุนนั้นสามารถมองเห็นได้จากระยะไกล

พวกเราแนบตัวเข้ากับอุโมงค์ด้วยความประหม่าและมอง
ไปรอบๆ มันอาจจะมีกองก าลังรออยู่ แต่ความกังวลนี้ก็ไร้
ประโยชน์ จางฮีวอนพึมพ า

“นี่มันแปลกๆ มันไม่มีคนเฝ้าอยู่”

ความจริงที่ว่ามันไม่มีคนเฝ้าอยู่ในระหว่างการต่อสู้เพื่อธง
นั้นหมายความว่าสถานีนี้ได้ถูกกลุ่มอื่นกลืนกินไปแล้ว
เพื่อยืนยันเรื่องนี้ พวกเราได้เดินเข้าไปยังเสาธงในทันที่

[สถานีนี้ถูกสถานีดงเมียวครอบครองแล้ว]

[หากคุณต้องการครอบครองสถานี โปรดชิงธงของสถานี
ดงเมียวมาหรือยึดครองเสาธงของมัน]

มันเป็นไปตามที่คาดไว้

จากนั้นร่างกายของคังอิลฮุนก็กระตุก ร่างกายของเขาสั่น
เหมือนกับว่าเขาก าลังชัก และอาการของเขาก็แปลกๆ ผม

ปลดปล่อยด้ายที่ปิดปากของเขาไว้ และคังอิลฮุนก็ตะโกน
ออกมา

“ม-ไม่…”

“…ท าไมจู่ๆ เรื่องทั้งหมดนี้ก็?”

“ด-ดงแดมุน… สถานีดงแดมุน…!”

น ้าลายทะลักออกมาจากปากของคังอิลฮุนในขณะที่เขา
พูดติดๆ ขัดๆ ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างและจับไหล่ของ
เขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

จากนั้น

[ตัวละคร ‘คังอิลฮุน’ กลายเป็นคนหลงทาง]

เห็นได้ชัดว่าการติดต่อของคังอิลฮุนกับ ‘ดงแดมุน’ ได้
เปลี่ยนไป จางฮีวอนถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

“ดูเหมือนว่าสถานีดงแดมุนจะถูกยึดครองแล้ว”

“…ฮะ?”

ทันใดนั้นเอง ทุกๆ อย่างก็สมเหตุสมผล ใช่แล้ว คนที่
ปล่อยข้อมูลออกมามีสิ่งนี้อยู่ในใจ

“…กับดักสองชั้น”

พวกเขาปลุกปั่นกลุ่มเมียงดงและกลุ่มดงแดมุนให้โจมตี
ชุงมูโรเพราะพวกเขารู้ว่าทั้งสองกลุ่มคงจะตายในชุงมูโร
ในขณะที่กองก าลังหลักหายไป พวกเขาก็เข้าชิงเมียงดง
และดงแดมุน กลุ่มคนลึกลับในสถานีเมียงดงอาจจะเป็น
คนของพวกนี้ด้วย

แต่… พวกเขารู้ได้ยังไงว่าพวกเราจะชนะ? พวกเขาไม่รู้
เกี่ยวกับสถานะของผม ตัวแทนของชุงมูโรในรอบที่สาม
เดิมทีนั้น…

…อ่า ใช่แล้ว ไอ้บ้านั่น นี่คือสิ่งที่พวกมันเล็งไว้เหรอ?

ผมมั่นใจ ผู้เผยพระวจนะต้องสร้างแผนการนี้ขึ้นมาอย่าง
แน่นอน…

ในตอนนี้ ลีฮุนซึงก็มีปฏิกิริยา

“มีคนก าลังมา”

คนกลุ่มหนึ่งก าลังเดินเข้ามาจากอุโมงค์ดงแดมุน เพียงผิว
เผิน พวกเขาคือกลุ่มที่มีอาวุธดีมาก

ไอเท็มเหล่านี้ดูจะมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ระดับ C หรือสูงกว่า มัน
ไม่ง่ายเลยที่จะจัดหาพวกมันในระดับนี้… มันเป็นพลังอัน
น่าเหลือเชื่อจริงๆ

ผู้ชายที่อยู่ตรงกลางของกลุ่มพูดกับพวกเราก่อน ชายคนนี้
มีรูปร่างผอมเพรียวและสวมไอเท็มทุกชนิดอยู่บนแขน
และล าคอของเขา

“เอ๊ะ คังอิลฮุนเหรอ? เหอะ นายพาไอ้ไร้ประโยชน์นี่มาให้
ฉันเหรอ”

คังอิลฮุนตัวสั่น และเขาก็หมดสติไปพร้อมกับฟองที่อยู่
รอบๆ ปาก ผมสงสัย หรือว่าจะเป็นชายคนนี้

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

ครู่ต่อมาผมก็ได้ยินข้อความที่น่าอัศจรรย์

[ข้อมูลของบุคคลนี้ไม่สามารถอ่านได้ใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

[บุคคลนี้ไม่ได้ลงทะเบียนใน ‘ลิสต์ตัวละคร’]

ดูนี่สิ?

ชายคนนั้นมองมาที่พวกเรา “จะมีการแนะน าตัวหน่อย
ไหม? หรือว่า…”

กลุ่มชายฉกรรจ์ชักอาวุธออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

ผมเป็นคนตอบ “พวกเรามาจากชุงมูโร”

“ชุงมูโร?”

ในเวลานั้นเอง ประกายแสงก็โผล่ขึ้นมาในอากาศ

[มีคนก าลังใช้ ‘ส ารวจแอตทริบิวต์’ กับคุณ]

[สกิลเฉพาะตัว ก าแพงที่สี่ปิดกั้นการส ารวจแอตทริบิวต์!]

ชายคนนั้นชะงักไปเหมือนกับเขาตกใจ เขาลังเลอยู่ครู่
หนึ่ง ก่อนที่จะเบนสายตาอันเต็มไปด้วยความสับสนมาที่
ผม

“…ขอโทษนะ นายชื่ออะไรเหรอ?”

ผมเหลือบมองไปยังจางฮีวอนและลีฮุนซึงครั้งหนึ่ง
จากนั้นผมก็ยิ้มและพูดกับชายคนนั้น ผมพูดด้วยน ้าเสียง
อันเย็นชาและหนักหน่วงสุดๆ

“ฉันคือยูจงฮยอค”