มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 102 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (1)

「”…หัวหน้าว่าไงนะ?”」
ผมได้สติกลับมาอีกครั้งเพราะน ้าเสียงที่ไม่เชื่อถือของชิน
ยูซอง
「”พูดอีกที่ หัวหน้าพูดอะไรออกมานะ? อะไร?
สหาย?”
“…”
“ผู้ชายคนนั้นคือสหายของหัวหน้างั้นเหรอ?”」
ยูจงฮยอคไม่ตอบน ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ ผม
รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่ชินยูซองก็ตกใจมากยิ่งกว่า ยู
จงฮยอคมีอัตตาที่สูงล ้าได้เรียกผมว่าเป็น ‘สหาย’ ของเขา
「”ใช่”」

ทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ไม่ว่าผมจะคิดยังไง เขา
ก็ไม่ใช่คนที่จะเรียกผมว่า ‘สหาย’ ไอ้บ้านี่ไม่รู้เหรอว่าผม
จะฟื้นขึ้นมาอีก?
[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ประทับใจกับมิตรภาพของ
คุณ]
[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ หน้าขึ้นสีกับ
มิตรภาพของคุณ]
[คุณได้รับการสนับสนุน 500 เหรียญ]
ใช่แล้ว ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ยูจงฮยอค เขาก าลังมองหา
การสนับสนุนเหรียญ มันค่อนข้างแปลกที่ไม่เห็นว่าอูรี
เอลไม่เข้ามาเกี่ยวด้วย
ผมเริ่มมั่นใจขึ้นเมื่อผมเห็นเขาหลั่งเลือด เมื่อพิจารณาว่านี่
เป็นการเสื่อมถอยครั้งที่สามของเขา มันก็ไม่ใช่จะเป็นไป
ไม่ได้ที่ยูจงฮยอคจะพูดค าว่า ‘สหาย’ ออกมา ในรอบ

แรกๆ เขาเรียกลีฮุนซึงและลีจีฮเยว่าสหายเมื่อคนพวกนั้น
ตาย
มันเจ็บปวดเมื่อมาคิดว่าเขาก าลังได้รับเหรียญจ านวนมาก
แค่ไหนในตอนนี้ มันช่วยไม่ได้ที่อารมณ์ของผมจะเดือด
ขึ้น บ้าเอ้ย ผมควรจะได้พูดค านั้นออกไป
「”หัวหน้า หัวหน้าพูดมันออกมาได้ยังไง?”」
แน่นอนว่าชินยูซองไม่ได้รู้ความคิดของยูจงฮยอคและ
มองดูราวกับโลกก าลังพังทลายลง
มันไม่มีทางเลือก ชินยูซองในรอบที่ 41…
เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ายูจงฮยอคเรียกใครว่าสหาย
ก าปั้นของชินยูซองปะทะเข้ากับดาบของยูจงฮยอค
แม้ว่ามันจะเป็นการปะทะกันระหว่างร่างกายและอาวุธ
แต่สิ่งที่ได้รับความเสียหายก็คือดาบของยูจงฮยอค มัน
เป็นดาบเขย่าสวรรค์ระดับ SS นอกเหนือจากออฟชั่น

พิเศษแล้ว ความคงทนและความแข็งแกร่งก็ถือว่าเป็น
หนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุด แต่ดาบเล่มนี้ก็ยังได้รับความเสียหาย
จากหมัดของชินยูซอง
ในที่สุด ดาบเขย่าสวรรค์ก็พ่ายแพ้และเบนออกไป
กระบวนท่าดาบแยกนภาอันทรงพลังได้ถูกเบี่ยงเบน
ออกไปอย่างไร้ประโยชน์
「”หัวหน้ากล้าพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าฉันได้ยังไง?”」
ชินยูซองตะโกนออกมาและไม่ได้ใช้สกิลพิเศษอะไร เธอ
แค่เหวี่ยงหมัดที่เต็มไปด้วยพลังที่ควบแน่นจนถึงขีดสุด
ออกมา
ยูจงฮยอคกระอักเลือดออกมาและกระเด็นกลับไปด้วย
การโจมตีในครั้งนี้ การโจมตีของเธอ ความเร็วของเธอ
และรูปแบบของเธอ ชินยูซองเหนือล ้ากว่ายูจงฮยอคใน
ทุกๆ ด้าน

ย่างก้าวฟีนิกซ์แดงและดาบแยกนภาที่ยูจงฮยอคภาคภูมิใจ
จืดชืดไปต่อหน้าชินยูซอง
มันมีเสียงของร่างกายแตกหักอย่างน่ากลัวดังออกมา และ
ยูจงฮยอคก็ถูกผลักกลับไปข้างหลัง มันไม่ใช่เรื่องของ
พรสวรรค์ แต่เป็นเรื่องของเวลา
แม้ว่าเธอจะถูกท าให้อ่อนแอลง แต่ชินยูซองก็ยังเป็นจ้าว
แห่งสัตว์อสูรที่ใกล้เคียงกับขีดจ ากัดที่เธอสามารถไปถึง
ได้ ในทางกลับกัน ยูจงฮยอคในตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น
ของการเติบโตอยู่
「”ท าไมถึงเรียกเขาว่าสหาย? มันเป็นเพราะเขาเสียสละ
ตัวเองเพราะหัวหน้างั้นเหรอ? เพียงเพราะเหตุนี้เท่านั้น
เหรอ?” 」
เลือดไหลออกมาไม่หยุด อย่างไรก็าม ยูจงฮยอคก็ไม่ยอม
แพ้ เขายังไม่หยุดและแกว่งดาบต่อไป ไอ้บ้านี่ ท าไมเขา
ถึงสู้ต่ออีก?

ผมมองดูยูจงฮยอคที่ก าลังชโลมเลือดและเริ่มหงุดหงิด
ขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเขาควรหนีไปหลังจากตระหนักได้ว่ามี
อะไรผิดปกติไปงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่านั่นคือสิ่งที่เขาท าเป็น
ปกติงั้นเหรอ?
อีกครั้ง ชินยูซองถาม
「”แล้วกับคนอื่นล่ะ? พี่ลีจีฮเยและพี่ฮุนซึง พี่ซอลฮวา?
พวกคนที่ร่วมสู้กับหัวหน้าล่ะคืออะไร?”
“ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเธอก าลังพูดอะไรอยู่”
“อะไรนะ?”
“มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันรู้” ยูจงฮยอคเช็ดเลือดออกไป
จากริมฝีปากของเขาและกล่าวว่า “เธอฆ่าสหายของฉันใน
รอบนี้ ดังนั้นเธอจะต้องตายไปด้วย”」
บ้าเอ้ย คราวนี้ผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

[การจมดิ่งที่มากเกินไปได้ยับยั้งคุณสมบัติบางอย่างของ
ก าแพงที่สี่]
ผมถูกหลอกโดยการแสดงของเขา ใช่ ผมอ่านหนทางเอา
ชีวิตรอดมาเพราะรสชาติแบบนี้ เมื่อมาคิดดูแล้ว ผมก็
แทบจะน ้าตาไหลเมื่อยูจงฮยอคพูดอะไรที่คล้ายกันนี้กับ
ลีฮุนซึงออกมา
ผมรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมาในทันใด ผู้อ่านเพียงคน
เดียวได้กลายเป็นสหายของตัวละครหลัก ยูจงฮยอค
ชินยูซองมองไปยังยูจงฮยอคด้วยใบหน้าที่ดูราวกับว่าได้
สูญเสียทุกๆ อย่างไป
「”หัวหน้าท าแบบนี้ไม่ได้นะ…”」
ออร่าลางร้ายเต็มไปทั่วรอบๆ ตัวของเธอ มันเป็น
กระบวนการที่ความว่างเปล่าได้เปลี่ยนเป็นการถูกทรยศ
และการถูกทรยศได้กลายเป็นความโกรธ

「หัวหน้าก าลังเปลี่ยนไป ฉันไม่อาจทนต่อมันได้”」
พลังอัดแน่นอยู่ในก าปั้นของชินยูซอง ผมต้องการที่จะดู
อีกหน่อย แต่ผมก็เต็มไปด้วยสัมผัสแห่งวิกฤต
[การจมดิ่งที่มากเกินไปได้ท าให้เกิดการเพิ่มความช านาญ
ของมุมมองนักอ่านพระเจ้า]
ถ้ามีอะไรผิดพลาดไป ยูจงฮยอคอาจจะตายได้จริงๆ ผม
ไม่อาจปล่อยให้เขาถูกฆ่าตายที่นี่ได้ ผมเปลี่ยนโหมดของ
มุมมองนักอ่านพระเจ้าอย่างรวดเร็ว
มันเป็นจากมุมมองบุคคลที่สามเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง
[ก าลังเปลี่ยนมุมมองของคุณเป็นบุคคลที่หนึ่ง]
…
[การเปลี่ยนมุมมองบุคลที่หนึ่งล้มเหลว]
อะไร? ท าไม?
[คุณไม่สามารถปฏิบัติตามเงื่อนไขเพื่อเปลี่ยนมุมมองได้]

ผมรู้สึกเหมือนถูกตีเข้าที่หลังหัว มันมีเงื่อนไขอยู่สองข้อ
ในการใช้มุมมองบุคคลที่หนึ่ง
หนึ่งคือผมต้องตายและอยู่ในสภาพออกจากร่าง สองคือ
เป้าหมายและผมจะต้องคิดถึงกันอยู่
เงื่อนไขแรกไม่มีปัญหาอะไร แต่ปัญหาก็คือเงื่อนไขที่
สอง ไอ้บ้านั่นไม่ได้ก าลังคิดถึงผมอยู่เหรอ?
ถ้าอย่างนั้นที่มันก าลังท าทั้งหมดนี้อยู่เพื่ออะไรกัน? ผม
มองดูยูจงฮยอคที่ก าลังโจมตีอย่างบ้าคลั่งและเริ่มอึ้งไป
「”ตายซะ ฉันจะฆ่าเธอ”」
…ไอ้บ้านี่ เขาก าลังคิดอะไรอยู่? ชินยูซองมองดูยูจงฮยอค
และพูดขึ้นมา
「”ช่วยไม่ได้ ตอนแรกฉันว่าจะจบมันให้ไว แต่ฉัน
เปลี่ยนใจแล้ว”」
ชินยูซองยิ้มเหมือนกับว่าเธอคือปีศาจ

「”ฉันจะจบโลกของหัวหน้าด้วยเส้นทางที่แย่ที่สุด”」
ดวงตาของชินยูซองเบนออกจากยูจงฮยอค หัวใจของผม
หดเกร็งในทันทีที่ผมมองตามเธอไป บ้าเอ้ย ผมไม่อาจรอ
ดูอยู่ที่นี่ได้จริงๆ ถ้าผมไม่สามารถย้ายไปยังร่างของยูจงฮ
ยอคได้ งั้นคนอื่น…
ในเวลานั้นมันก็มีสัมผัสอันแหลมคมตัดผ่านจิตใจของผม
ตัวละครที่ไม่คาดคิดก าลังคิดถึงผมอยู่
…ผมสามารถย้ายไปยังคนๆ นี้ได้ไหม? เป็นไปได้ไหม?
อ่า ใช่แล้ว มันเป็นเพราะยูจงฮยอคพูดแบบนั้นออกมา ใช่
แล้ว บางทีมันอาจจะดีกว่าที่จะย้ายร่างไปยังคนๆ นี้ ผมไม่
รู้เหมือนกัน งั้นก็มาลองกันเถอะ
ผมเริ่มเพ่งความคิดไปยังคนผู้นั้น หลังจากนั้นสักพัก
สายตาของผมก็เริ่มสั่นไหว และผมก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมา
[ก าลังเปลี่ยนมุมมองของคุณเป็นบุคคลที่หนึ่ง]

จิตส านึกของผมถูกดูดไป ณ ที่แห่งอื่น
***
‘สหาย?”
ครั้งแรกที่เธอได้ยินมัน ชินยูซองก็ตั้งค าถามกับหูของเธอ
สหาย เป็นไปได้ยังไง? นี่คือยูจงฮยอค ไม่ใช่ใครอื่น
ชินยูซองไม่อาจเข้าใจได้ถึงอารมณ์ที่ก าลังเบ่นบานลึกอยู่
ในหัวใจของเธอ มันเป็นอารมณ์ที่เธอหลงลืมไปเป็นพันปี
แล้ว
ยูจงฮยอค สหาย
เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับยูจงฮยอค แต่ถ้ามันเป็นเรื่อง
จริง บางทียูจงฮยอคในเวลานั้นที่มาหาเธอ…
ชินยูซองสัมผัสกับพื้นโดยไม่รู้ตัว
‘มันต ่าจัง’
ชินยูซองคิดเช่นนั้น ดังนั้นผมจึงคิดถึงแบบนั้นด้วย

“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของหัวหน้า” เธอไม่อาจทนต่อสิ่งที่
ต ่าต้อยเช่นนี้ได้ “ถ้าหัวหน้ายกเลิกค าพูดของตัวเอง ฉันจะ
ส่งหัวหน้าไปโดยไม่ต้องเจ็บปวด พูดมา บอกว่าเขาไม่ใช่
สหายของหัวหน้า เป็นแค่คนที่หัวหน้ารู้จักเท่านั้น”
ยูจงฮยอคที่ก าลังหลั่งเลือดออกมาไม่ตอบอะไร ชินยูซอง
หักแขนข้างหนึ่งของเขา และขาของเขาก็อ่อนลง ถึง
กระนั้น ดวงตาของยูจงฮยอคก็ยังคงมีแววแห่งชีวิตอยู่
ชินยูซองจ้องไปยังยูจงฮยอคและกัดฟันของเธอก่อนที่จะ
ออกค าสั่ง “จับยูจงฮยอคไว้”
มัมมี่ก ามะถันระดับ 6 ที่ผ่านประตูมอนสเตอร์ออกมาเริ่ม
เคลื่อนไหว ผ้าพันแผลสีขาวของพวกมันคว้าจับร่างของยู
จงฮยอคไว้ และแขนขาของยูจงฮยอคก็ถูกดึงออกจากกัน
ราวกับว่าพวกมันก าลังจะถูกแยกออกเป็นชิ้นๆ ชินยูซอง
ประกาศ “หัวหน้า ข้าจะฆ่าพวกมันทีละคน หัวหน้า
หัวหน้าคือคนที่เลือกทางเลือกที่เจ็บปวดที่สุด”

ชินยูซองเดินไปยังขอบของเกาะ และทิ้งยูจงฮยอคไว้เพียง
ล าพัง
“ฆ่าเธอซะ! เธอคือภัยพิบัติ!”
อวตารที่ก าลังปีนขึ้นจากน ้าพบกับชินยูซอง ชินยูซองโบก
มือของเธอเข้าหาคนพวกนั้น อวตารเหล่านั้นสัมผัสเข้ากับ
ล าแสงที่ออกมาจากมือของเธอและถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
เหมือนกับกระดาษหนังสือพิมพ์ มันไม่มีเวลาให้พวกเขา
ได้กรีดร้องด้วยซ ้า
“อุทกภัย”
มอนสเตอร์หลั่งไหลออกมาจากประตูมอนสเตอร์ตาม
ค าสั่งของเธอ มอนสเตอร์ที่ทรงพลังที่สุดสองตัวยืนอยู่
ข้างหลังเธอราวกับว่าพวกมันคือผู้พิทักษ์
เผ่าพันธุ์ทะเลระดับ 5 ราชาแมสวู้ด เผ่าพันธุ์บิฮีมอทระดับ
5 เฮฟวี่เมทัลบีน

พวกมันคือมอนสเตอร์ที่สามารถก่อให้เกิดภัยพิบัติขนาด
ย่อมๆ ในโลกใบนี้ได้ เธอก าลังจะพูดอะไรออกมา แต่มัน
ก็มีการโจมตีอันเฉียบคมพุ่งออกมาจากทางด้านข้าง
“เธอก าลังจะไปไหน?”
มันเป็นดาบที่แพรวพราว คนที่ก าลังกวัดแกว่งมันสวมฮู้ด
สีด าอยู่เหนือกระโปรงเพรียวบาง ชินยูซองจ าได้ในทันที
ว่าเธอเป็นใคร ลีจีฮเยผู้สังหารปีศาจที่ก าลังมีเปลวเพลิงลุก
ไหม้อยู่ในดวงตา
“เธอกล้าท าให้มาสเตอร์เป็นแบบนั้นงั้นเหรอ?”
ความสง่างามของกลุ่มดาวอันยิ่งใหญ่ปะทุออกมาจาก
ร่างกายของลีจีฮเย มันเป็นพลังของคนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า
ใครอื่นในท้องทะเล ชินยูซองสังเกตเห็นอักขระที่ลีจีฮเย
ต้องการจะใช้ สถานที่นี้คือแม่น ้า
“…แด่พระเจ้า”

ช่วงเวลาที่เธอเริ่มท่องบทความ เรือโปร่งใสก็ปรากฏขึ้น
ทั่วทุกมุมของแม่น ้าฮัน
“ยังมีอีก 12 ล า…!”
กองเรือปรากฏขึ้นบนแม่น ้าฮัน และกระจายตัวไปทั่วผืน
น ้า มันเป็นภาพที่ท าให้ผู้คนพูดไม่ออก อักขระของดยุค
แห่งความภักดีและสงคราม กองเรือผี แม้ว่าจะมีออร่าอัน
มหาศาลจากกองเรือ แต่ชินยูซองก็แค่ยิ้มออกมา
เหมือนกับว่าเธอคิดถึงมัน
“…ใช่แล้ว นี่คือสกิลของพี่สาว”
“พี่สาวเหรอ? เธอแก่กว่าฉันเยอะเลยนะ””
“อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังมีหนทางอีกยาวไกลให้ต้องไป
หัวหน้าควรที่จะอยู่บนเรือ ท าไมเธอถึงมาอยู่ในสถานที่
แบบนี้?” ชินยูซองเข้าประชิดตัวของลีจีฮเยในพริบตาและ
สัมผัสกับคางของลีจีฮเย มันไม่มีเวลาให้ต่อต้านด้วยซ ้า
“พี่สาวผู้น่าสงสาร เธอไม่รู้อะไรเลย”

“เชี่ย! ความเร็วนี้มันอะไรกัน?”
ลีจีฮเยรีบถอยหนีออกไปในทันที่ แต่เธอก็ไม่สามารถ
หลบหนีไปจากความเร็วของชินยูซองได้
“เธอไม่รู้เหรอ? ยูจงฮยอคจะใช้เธอและทอดทิ้งเธอ เธอจะ
ตาย”
ดาบของลีจีฮเยพุ่งเข้าใส่ชินยูซอง ชินยูซองคว้าไปที่ดาบ
เบาๆ
“เธอ ลีจีฮเยผู้ต้องการการยอมรับจากยูจงฮยอคจะตายใน
ท้องทะเลที่เธอรักมาก เธอจะถูกสังหารอย่างโหดร้ายโดย
ชาวญี่ปุ่นที่เกลียดชังผู้สนับสนุนของเธอ”
“ทุกคน โจมตีด้วยพลังเต็มที่!”
เรือทั้ง 12 ล าเริ่มยิงออกมาในเวลาที่ลีจีฮเยตะโกนออกมา
ชินยูซองหัวเราะราวกับว่าเธอเฝ้ามองกระสุนที่พุ่งเข้ามา
“เธอรู้ไหมว่ายูจงฮยอคพูดอะไรหลังจากเสียเธอไป?”

กระสุนปะทะเข้ากับร่างกายของชินยูซอง มันมีเสียง
ระเบิดดังออกมา ชินยูซองเดินออกมาจากควันและพูดต่อ
“ในอนาคต การต่อสู้ทางทะเลคงจะยากขึ้นอีกหน่อย”
กระสุนจ านวนนับไม่ถ้วนไม่อาจสร้างความเสียหายให้
แม้แต่กับชุดเกราะขนสีขาวของชินยูซอง มันเป็นหนึ่ง
ในสกิลเฉพาะตัวของชินยูซอง สกิลป้องกันที่แข็งแกร่ง
ที่สุดของเธอซึ่งมีชื่อว่า ‘เกราะราชาอสูร’ โดยขนสีขาวที่
พันอยู่รอบๆ ตัวเธอจะไม่ยอมให้เธอถูกท าร้ายแม้แต่ปลาย
เส้นผม
“ไม่ต้องห่วงไปพี่สาว คราวนี้มันจะไม่เกิดขึ้นแล้ว”
ชินยูซองหัวเราะ
“ฉันจะส่งเธอไปโดยไม่เจ็บปวด”
(จบตอน)