มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 107 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (6)

จางฮีวอนพุ่งไปข้างหน้า กล้ามเนื้อของเธอถูกเสริมความ
แข็งแกร่งด้วยเวลาพิพากษาจนถึงขีดสุด และบัฟผู้สังหาร
ปีศาจก็ท าให้เธอเฉียบคมขึ้น
พร้อมกับระเบิดเพลิงอเวจีของอูรีเอล พลังรบของเธอ
ได้รับการเสริมพลังให้ถึงขีดสุด
เปลวเพลิงแห่งการพิพากษาลุกช่วงโชติ พวกมันไม่ได้
ก าลังพิพากษาชินยูซอง ถึงกระนั้น มันก็เป็นชินยูซองที่
ได้รับเปลวเพลิงไป
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังเฝ้ามอง
สมรภูมิรบด้วยสายตาเศร้าๆ]
ดาบของจางฮีวอนประกาศศักดา
[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ใช้ระเบิดเพลิงอเวจี LV.1]

อักขระนั้นมีเลเวลแค่หนึ่งเท่านั้น แต่เพลิงอเวจีก็เผาไหม้
ผ่านพายุพลังงานของชินยูซอง
พลังของจ้าวปีศาจ ลมหายใจราชาอสูรพุ่งออกมา แต่จางฮี
วอนก็ไม่สนใจ เธอจับดาบของเธอไว้แน่นและลากเส้นที่
เชื่อมต่อผืนฟ้ากับแผ่นพิภพ ลมหายใจราชาอสูรกลายเป็น
หมอกควันไปในทันทีที่มันปะทะเข้ากับระเบิดเพลิงอเวจี
มีบางคนพึมพ าออกมา “โอ้พระเจ้า นั่นมันอะไรกัน?”
ระเบิดเพลิงอเวจีคืออักขระที่สามารถท าให้ทะเลกลายเป็น
ไอน ้าได้เมื่อมันไปถึงระดับสุดท้าย เมื่อ ‘เมสสิยาห์’
ปรากฏขึ้นในนิยายดั้งเดิม มันเป็นอูรีเอลที่เปิดทางให้เขา
ได้เตรียมตัว (เมสสิยาห์คือผู้มาโปรดโลกหรือพระคริสต์)
หัวหน้าเทวทูตผู้สร้างความหวาดกลัวให้กับปีศาจทั้งมวล
ศัตรูของจ้าวปีศาจที่ใกล้เคียงกับจ้าวปีศาจที่สุด
ชินยูซองพยักหน้าในขณะที่เธอเห็นจางฮีวอนพุ่งผ่าน
เปลวเพลิง

「เข้าใจแล้ว อูรีเอล เจ้าก าลังรอสิ่งนี้อยู่」
ภัยพิบัติไม่ได้ต่อต้าน
「มันพอแล้วที่จะยุติเรื่องนี้」
ไม่สิ เธอดูค่อนข้างผ่อนคลาย ราวกับว่าเธอได้บรรลุ
หน้าที่สุดท้ายแล้ว
พลังงานโอบล้อมรอบก าปั้นของชินยูซอง และเปลวเพลิง
ที่เกาะติดกับดาบของจางฮีวอนเข้าปะทะกัน ชินยูซองก้าว
ถอยหลังไป และจางฮีวอนก็ดันไปข้างหน้าโดยไม่พลาด
โอกาสนี้ ไม่ว่าสกิลที่ซ้อนทับกันจะดีแค่ไหน แต่บัฟที่
ทรงพลังก็กินเวลาแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้น
จางฮีวอนตระหนักดีถึงสิ่งนี้และเร่งการโจมตีของเธอ
พื้นดินรอบตัวได้รับผลกระทบจากเพลิงศักดิ์สิทธิ์

ชินยูซองยังคงยืนหยัดอยู่แม้ว่าจะหมดแรงไปนานแล้ว
เธอเป็นเหมือนกับนักแสดงรุ่นเก๋าที่ท าการแสดงครั้ง
สุดท้ายในชีวิตในขณะที่เธอพยายามอย่างสุดชีวิต
[กลุ่มดาวหลายกลุ่มตื่นเต้นกับการออกแบบของคุณ]
กลุ่มดาวที่มาจากช่องของด๊กกั๊กรู้สึกตื่นเต้น
[คุณได้รับการสนับสนุน 15,000 เหรียญ]
การสนับสนุนของกลุ่มดาวเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ความรัก
และความเกลียดเป็นเพียงช่วงเวลาแห่งความบันเทิง
ส าหรับกลุ่มดาวเท่านั้น น่าเสียดาย เรื่องราวที่เกิดขึ้น
ในช่วงสั้นๆ ของพวกเขาคือชีวิตทั้งชีวิตของเหล่ามนุษย์
[กลุ่มดาวแห่งคาบสมุทรเกาหลีก าลังจ้องมองคุณอย่าง
เศร้าๆ]
ต่อหน้าผู้เฝ้ามองทั้งหลาย ผมลากตอนจบของสถานการณ์
นี้มาด้วยตัวเอง

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ มุ่งเน้นมาที่ตัวเลือกของคุณ]
ในขณะเดียวกัน จางฮีวอนก็ได้เปลี่ยนเกราะราชาอสูรให้
กลายเป็นเศษผ้า และเปลวเพลิงของระเบิดเพลิงอเวจีก็
ค่อยๆ เผาผลาญชินยูซอง ส่วนร่างกายของจางฮีวอนก็มี
อาการบาดเจ็บเกิดขึ้นด้วย มันเป็นการต่อสู้ที่สูสี แต่ชัย
ชนะก็ไม่ได้อยู่ในฝั่งของชินยูซองที่เหนื่อยล้า
จางฮีวอนไม่สนใจต่อการป้องกันและกระโจนผ่านพายุ
พลังงาน และแทงดาบของเธอเข้าใส่ท้องของชินยูซอง
เปลวเพลิงลุกโชติช่วงรอบๆ ร่างกายของชินยูซอง เพลิง
ศักดิ์สิทธิ์แผดเผาพลังงานของจ้าวปีศาจในร่างกายของ
เธอ ออร่าสีด าที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอกลายเป็น
ฝุ่นควัน
เลือดสาดกระเซ็นออกมาจากที่ๆ ดาบถูกดึงออกมา ชินยู
ซองก้มมองเลือดของเธอราวกับมันเป็นพร็อพบนเวที่ ใน
ที่สุดมันก็ถูกตัดสิน

ทันใดนั้นเอง ผมก็เห็นราชาแมสวู้ดและเฮฟวี่เมทัลบีนที่
ทรุดตัวลง ประตูมอนสเตอร์ปิดลง และการต่อสู้กับมอน
สเตอร์ก็ก าลังจะจบลง ผมเดินไปหาชินยูซอง
การควบคุมกล้ามเนื้อของเธอกลับมาอีกครั้ง แต่ร่างกาย
ของเธอไม่ปกติ ชินยูซองมองลงมาที่ร่างกายของเธอและ
พูดออกมา
「…ฉันก าลังจะตายแล้ว」
ในกรณีปกติ จ้าวสัตว์อสูรจะไม่ตายจากบาดแผลเหล่านี้
พลังชีวิตราชาอสูรนั้นเยี่ยมยอดพอๆ กับการฟื้นฟูของยู
จงฮยอค น่าเสียดายที่เธอถูกโจมตีด้วยระเบิดเพลิงอเวจี
เปลวเพลิงแห่งอเวจีฝังลึกอยู่ในร่างกายของเธอ และเผา
ผลาญพลังชีวิตของเธอเพื่อก าจัดความชั่วร้าย อักขระของ
อูรีเอลคือไฟที่จะไม่ดับมอดลงจนกว่าความชั่วร้าย
ทั้งหมดจะหายไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่น]

[เนื่องจากการจมดิ่งที่มากเกินไป มุมมองนักอ่านพระเจ้า
ขั้นที่สองถูกเปิดใช้งาน]
ไฟอยู่ภายในร่างกายของเธอ และชินยูซองก็ไม่อาจรอด
ชีวิตไปได้ ชินยูซองมองมาที่ผมและยิ้มอย่างอ่อนแรง
“ฉันดีใจนะที่ได้อยู่ตรงนี้ในการเสื่อมถอยรอบนี้ ดีจริงๆ
ที่ได้ยินหัวหน้าพูดอะไรแบบนั้น”
「เจ็บ ฉันก าลังจะหายไปทั้งแบบนี้」
“ตอนนี้ฉันสามารถตายได้อย่างสงบสุขแล้ว บางสิ่งอาจ
เปลี่ยนไปจริงๆ”
「ฉันไม่อยากตาย」
ความรอบรู้คือค าสาป การรู้ใจคนอื่นหมายความว่าจะรู้
ความจริงเสมอ

เธอยิ้มและจ้องมองไปที่อากาศ มันมีโดเกบิระดับกลาง
ก าลังท าสีหน้าแข็งค้างอยู่ “ฉันก าลังจะตายแล้ว ละครฉาก
นี้ยังไม่โอเคอีกเหรอ? นี่เป็นสถานการณ์ที่ยอดเยี่ยม”
[กลุ่มดาวบางกลุ่มพยักหน้ารับ]
[กลุ่มดาวบางกลุ่มบ่น]
โดเกบิระดับกลางเงียบ อืม เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้
สถานการณ์นี้เสร็จสมบูรณ์ แต่มันไม่เป็นตามที่เขาตั้งใจ
ไว้ ในตอนนี้เขาต้องจ่ายในสิ่งที่เขาตั้งใจไว้แล้ว
ผมมองย้อนกลับไปและเห็นยูจงฮยอคก าลังเดินมา เขา
ถาม “เธอก าลังจะตายงั้นเหรอ?”
“…บางที”
“เธอนี่มันรนหาที่จริงๆ”
ไอ้บ้านี่ก็จริงๆ เลย…

ยูจงฮยอคดึงดาบของเขาออกมา ผมก าลังจะหยุดเขาจาก
การพยายามสังหารชินยูซอง แต่ดาบเขย่าสวรรค์ก็หยุดลง
ซะก่อน ดาบเย็นนั้นก าลังพยุงศีรษะของชินยูซองไว้ เธอ
พูดออกมา “อดทนไว้ก่อน ฉันจะตายแล้วหัวหน้า”
ความคิดของชินยูซองไหลเข้ามาในหูของผม
「มีบางสิ่งที่ฉันอยากได้ยินจากหัวหน้า」
「แค่ครั้งเดียว」
「ฉันต้องการได้ยินแค่ครั้งเดียว」
พวกมันเป็นค าพูดที่ไม่อาจพูดออกมาได้ ยูจงฮยอคไม่อาจ
ได้ยินค าพูดเหล่านั้นและพูดออกมาอย่างไม่สนใจ “ฉันมี
บางสิ่งที่ต้องถาม”
“อะไร?”

ผมรู้สึกอนาถเมื่อผมเห็นความคาดหวังบนใบหน้าของชิน
ยูซอง มันเป็นเพราะผมรู้ว่าความคาดหวังของเธอไม่มีทาง
เป็นจริงได้
“ใครคือจ้าวปีศาจที่ช่วยให้เธอข้ามมายังโลกใบนี้?”
เธอจ้องไปยังยูจงฮยอคอย่างว่างเปล่าอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะ
หัวเราะ “…หัวหน้าก็ยังเป็นหัวหน้าอยู่ดี”
「หัวหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย」
“บอกมา”
“หัวหน้าเคยได้ยิน ‘จ้าวปีศาจแห่งเส้นขอบฟ้า’ ไหม?”
「นั่นคือเหตุผลที่ฉันชื่นชมหัวหน้า」
“ฉันรู้ชื่อ”
“ถ้าหัวหน้าโชคไม่ดี หัวหน้าคงจะพบกับเขาในไม่ช้า
อย่างไรก็ตาม อย่าต่อสู้กับเขา มันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่
หัวหน้าจะฆ่าเขา…”

「นานแสนนาน ช่างยาวนานเหลือเกิน…」
ความจริงใจของเธอไม่อาจไปถึงเป้าหมาย และผมก็ก าลัง
พยายาม ผมอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกไป ไอ้ยูจงฮ
ยอคโง่นี่ไม่อาจได้ยินน ้าเสียงที่สดใดที่อยู่ต่อหน้าของเขา
ได้ ในขณะที่ผมก าลังจะพูดออกมา มือของชินยูซองก็จับ
ผมไว้
ยูจงฮยอคพูดต่อไป “ฉันจะจ าไว้”
ยูจงฮยอคหันไปพร้อมกับค าพูดเหล่านั้น จากนั้นความคิด
ภายในของเขาก็สื่อมาถึงผม
「ฉันจะแก้แค้นให้เธอเอง」
ผมสั่นไหวด้วยความเศร้าในค าพูดเหล่านี้ ผมมองลงไปยัง
ภัยพิบัติชินยูซอง เข้าใจแล้ว คนๆ นี้รับทราบแล้ว เธอไม่
จ าเป็นต้องได้ยินก็รู้มันแล้ว

มันมีบางสิ่งก าลังไหลออกมาจากดวงตาของชินยูซอง มัน
เป็นครั้งแรกที่ผมคิดว่ามุมมองนักอ่านพระเจ้านั้นอาจจะ
ไม่ได้รู้ไปซะทุกเรื่อง
「ลาก่อน หัวหน้า」
「ท าได้ดี」
「ฉันฝากด้วย」
「พักผ่อน」
มันมีเพียงไม่กี่ประโยคที่เหลืออยู่ในขณะที่ผมจ้องมองไป
ยังคนทั้งสอง ความคิดของพวกเขาจะต้องส่งถึงกันแน่ๆ
ผมอ่านเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน จากนั้นชินยูซองก็เริ่ม
กระจายกลายเป็นเถ้าถ่าน
「น่ารักจัง…」
ชินยูซองในวัยเด็กเดินเข้ามาหาผมและจับมือของผมไว้
เธอจะรู้สึกยังไงเมื่อได้เห็นตัวเธอในอนาคตก าลังหายไป?

ไม่ว่าผมจะอ่านหนังสือมามากแค่ไหน มันก็มีบางอารมณ์
ที่ผมไม่อาจเอื้อมถึง ภัยพิบัติชินยูซองยิ้มให้กับผมและชิน
ยูซองในวัยเด็ก
「…ฉันอิจฉาจริงๆ」
ร่างกายส่วนล่างของภัยพิบัติชินยูซองหายไปเกือบ
หมดแล้ว ความเร็วในการท าลายตัวเองเพิ่มสูงขึ้น
[กลุ่ม ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ได้ปิดตาของเธอ]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังถอนหายใจ]
ในขณะที่กลุ่มดาวก าลังเฝ้ามองเธอ ผมก็คุกเข่าลงและคว้า
มือของภัยพิบัติชินยูซอง ชินยูซองประหลาดใจกับ
พฤติกรรมที่ไม่คาดคิดของผมและมองมาที่ผม
ผมเรียกใช้เกราะราชาอสูรด้วยพลังเวทมนตร์สุดท้ายที่
เหลืออยู่ มันคือการส่งมอบของขวัญให้แก่เธอ

ด้วยสัมผัสอันลึกลับของเกราะราชาอสูร ในช่วงเวลาสั้นๆ
ดวงวิญญาณของชินยูซองได้เชื่อมต่อกับของผม มันเป็น
ความรู้สึกที่มีแค่อสูรเท่านั้นที่จะมีร่วมกัน
สายลมโบกพัดได้กระซิบอะไรบางอย่าง มันเป็นเรื่องที่
ทั้งกลุ่มดาวและโดเกบิก็ไม่ได้ยิน ดวงตาของชินยูซองที่
ก าลังจะตายเบิกกว้างขึ้นราวกับว่าเธอไม่เชื่อมัน
「…นายจริงจังงั้นเหรอ? จริงเหรอ?」
โชคดีที่ข้อความถูกส่งไปถูกต้อง หน้าอกของเธอ
เปลี่ยนเป็นขี้เถ้าแล้ว และในตอนนี้เธอก็ไม่มีเสียงเหลืออยู่
「ท าไม…」
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน ้าตาอย่างช้าๆ เธอพยายามที่จะ
บอกอะไรบางอย่างแก่ผม แต่ลมหนาวก็ได้หยุดเธอไว้
ร่างกายของเธอกลายเป็นเถ้าถ่านและกระจัดกระจายไป
ปาก จมูก และตาของเธอ เสียงของเธอ คนที่มีชีวิตอยู่มา

กว่าหนึ่งพันปีได้กระจายไปเป็นเถ้าถ่านสีขาวบริสุทธิ์ราว
กับหิมะ
ขี้เถ้าเหมือนดั่งทางเดินในขณะที่มันหายไปบนท้องฟ้า
มันเป็นเหมือนกับการเดินทางระยะไกลหรือแม้แต่การ
เต้นร า
ผมเงยหน้าขึ้นมองร่องรอยจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ ผม
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเป็นความจริง และชินยูซองในวัย
เด็กก็จับมือของผมไว้แน่น
“เธอตายจริงเหรอ?”
ผมตั้งมั่นจิตใจ
“ลุงเปลี่ยนมันไม่ได้เหรอ? จริงเหรอ?”
จากนั้นเธอก็พยักหน้า
“อ๊าา อ่า…”

ลีกิลยังจับแขนเสื้อของผมและเช็ดดวงตาของเขาด้วยมัน
ยูซานอาก าลังร้องไห้ และผมก็ไม่รู้ว่าท าไม แต่ลีฮุนซึงก็มี
น ้าตาไหลออกมาด้วย ยูจงฮยอคไม่ได้ร้องไห้ ในขณะที่มี
เพียงลีจีฮเยเท่านั้นที่ไม่ได้รู้ถึงสถานการณ์อย่างแน่ชัด “…
ท าไมทุกคนถึงร้องไห้กัน? ฉันเองก็เศร้านะ”
หน้าผากของผมเย็น และลูกเห็บก็ตกลงมาจากท้องฟ้าที่มี
หมอก มันไม่มีหิมะหรือฝน ความรู้สึกเย็นช่วยบรรเทา
ผู้คน มันตลกดี มนุษย์รู้สึกถึงชีวิตมากที่สุดเมื่อพวกเขา
ยืนยันถึงการตายของอีกคน
“อ่า…”
ผู้คนแห่งโซลโดมทรุดตัวลงเมื่อความตึงเครียดหายไป มี
ทั้งคนที่ก าลังหัวเราะ ร้องไห้ และรู้สึกโกรธ
การบริจาคของกลุ่มดาวไหลมาเทมา การตอบสนองนั้น
แตกต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน
ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย ชินยูซองตายแล้ว

มันมีโดเกบิระดับกลางตัวหนึ่งก าลังจ้องมองขึ้นไปบน
ท้องฟ้าด้วยอาการแข็งค้าง บีฮยองที่เฝ้ามองอย่างเงียบๆ
ในที่สุดก็พูดออกมา
「โดเกบิระดับกลาง สถานการณ์สิ้นสุดลงแล้ว」
「ได้ยังไง? นี่มัน…」
「ถ้าเจ้าไม่ท ามัน งั้นข้าจะจัดการเอง」
ครู่ต่อมา เสียงข้อความก็ดังออกมา
「สถานการณ์ที่ห้าสิ้นสุดลงแล้ว」
「ก าลังเตรียมรางวัล」
ในที่สุด สถานการณ์ก็ประกาศความตายของเธอ ชินยูซอง
ในอนาคตได้ตายไปแล้ว และภัยพิบัติก็จบลง นี่คือ
ข้อสรุปของสถานการณ์ที่ห้า ทุกคนคิดอย่างนั้นและเชื่อ
อย่างนั้น
.

.
.
แน่นอนว่าทุกๆ คนยกเว้นผมต้องเชื่อสิ่งนี้ ตั้งแต่ต้นจน
จบ ทุกๆ อย่างคือละครที่สมบูรณ์แบบ มันเป็นละครที่
บอกว่าทุกอย่างไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
โศกนาฏกรรมที่มาพร้อมกับกลุ่มดาวและสถานการณ์ นี่
เป็นวิธีเดียวที่ชินยูซองในรอบที่ 41 จะได้หนีไปจาก
สถานการณ์บ้าๆ นี่
ในตอนนี้ มือของชินยูซองในวัยเด็กก็อุ่นขึ้น
“หนูจะฆ่า…” ดวงตาของหญิงสาวจับจ้องไปยังโดเกบิ
ระดับกลางที่ก าลังลอยอยู่ในอากาศ “โดเกบินั่น หนูจะฆ่า
มัน”
ผมพยายามที่จะยับยั้งเธอเมื่อประกายแสงเกิดขึ้นใน
อากาศ ท้องฟ้าก าลังละลาย และประตูก็ก าลังจะเปิดออก

โดเกบิสีขาวสองตัวโผล่ออกมาจากประตูนั้น โดเกบิ
ระดับต ่าที่เห็นโดเกบิที่สวมชุดเกราะสีขาวทั้งสองตัวนั้น
ได้ถอยห่างออกไปในทันที่
มันเป็นธรรมดา
โดเกบิเหล่านั้นคือคนที่โดเกบิทุกตัวหวังว่าจะไม่ได้พบ
เจอ ส านักงาน พวกมันคือโดเกบิจากฝ่ายบริหาร ซึ่ง
รับผิดชอบในการตรวจสอบ ‘ความเป็นไปได้’ ของ
สถานการณ์ โดเกบิทั้งสองมีบรรยากาศที่น่าหวาดหวั่นใน
ขณะที่พวกมันเดินเข้าหาโดเกบิระดับกลางและจับกุมเขา
「…ฝ่ายบริหาร ท่านก าลังท าอะไรน่ะ?」
ผู้บริหารโดเกบิคนหนึ่งประกาศกับโดเกบิระดับกลางที่
ก าลังตกใจ
「โดเกบิระดับกลาง ‘พอล’ เจ้าจะถูกจับกุมในข้อหา
ละเมิดข้อบังคับการถ่ายทอดสดดวงดาว」

(จบตอน)