มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 109 – สัญญาสามประการ (2)

ฝ่ายบริหารทั้งสองเหลือบมองกัน มันกินเวลาอยู่นาน
เท่าไรกันนะ? จากนั้นโดบิทั้งสองก็ระเบิดเสียงหัวเราะ
ออกมาพร้อมกัน
[ฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!]
[น่าสนใจ อย่าบอกข้านะว่า…]
ฝ่ายบริหารอันชาญฉลาดดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางสิ่ง
พอลมองดูภาพที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้างงๆ
[ข้าจะอนุญาตให้นัดพบแบบตัวต่อตัวกับโดเกบิพอล]
[เวลาการนัดพบตัวต่อตัวคือ 20 นาที]
ฝ่ายบริหารเห็นด้วยกับค าร้องของผมราวกับว่ามัน
น่าสนใจมาก ผมคิดว่าพวกเขาก็คงจะท าแบบนี้

เดิมทีฝ่ายบริหารก็ไม่ได้ชอบผู้ถ่ายทอดสด พวกเขา
ใกล้ชิดกับ ‘ซับสไคร้’ มากกว่า ‘ผู้ถ่ายทอดสด’ ในช่วง
เวลาที่พวกเขาพูดออกมา โดมโปร่งแสงก็ก่อตัวขึ้นรอบๆ
ผมและพอล เดิมที่ ‘การนัดพบแบบตัวต่อตัว’ คือมิติ
ส าหรับกลุ่มดาวและโดเกบิที่จะมาพบกันอย่างลับๆ
[การนัดพบตัวต่อตัวกับโดเกบิระดับกลางเริ่มต้นขึ้น]
อย่างไรก็ตาม การใช้งานก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตาม
ผู้ใช้ ผมเห็นบีฮยองก าลังพูดกับฝ่ายบริหารอยู่นอกโดม
พอลถูกขังอยู่กับผมและเผยความเกลียดชังออกมา “เจ้า
ต้องการพบกับข้าท าไม? เจ้าอยากนอนหยอดยารึยังไง?”
ร่างกายของเขายังคงได้รับผลกระทบจากการถอดถอน
ตราบใดที่มันยังคงอยู่ พอลจะไม่สามารถใช้พลังของเขา
ได้ รวมทั้งอ านาจของโดเกบิ กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนที่อยู่
ตรงหน้าของผมนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี
“อย่าบลัฟ ฉันรู้สถานการณ์ของแกดี”

พอลสะดุ้งและถอยกลับไปที่ขอบโดม แต่มันก็ยังมี
รอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของเขา “ฮ่าฮ่า ข้าเข้าใจแล้ว ข้ารู้ว่า
เจ้าก าลังคิดอะไรอยู่ เจ้าต้องการแก้แค้นให้กับทาสผู้นั้น
งั้นเหรอ?”
“…”
“ตลกดีจัง เจ้าไม่รู้เหรอว่ามันคือความปรารถนาอันไร้
สาระของมนุษย์? ใช่แล้ว เจ้าจะลองดูก็ได้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้า
พบสิทธิ์การนัดพบตัวต่อตัวได้ยังไง แต่สถานที่แห่งนี้
พวกเราไม่สามารถฆ่ากันได้ ไม่ว่าเจ้าจะพยายามมากแค่
ไหน…!”
ผมวิ่งเข้าใส่เขาและต่อยเขาสุดแรง เลือดสีฟ้าไหลออกมา
จากจมูกของเขา และคนที่ไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์
ได้ก็กรีดร้องออกมาและทรุดตัวลงอย่างช้าๆ ผมบอกกับ
เขา “ฉันไม่อาจฆ่าแกได้ แต่ฉันก็สามารถกระทืบแกได้”
“อ๊ากกกก! เจ้ากล้า…!”

“ใช่ เผยสันดานของแกออกมาสิ ฉันไม่อยากได้ยินความ
สุภาพที่น่ารังเกียจพวกนั้น”
“อุ๊ก อ๊ากกก…”
“นี่เป็นครั้งแรกที่แกรู้สึกเจ็บปวดใช่ไหม? แกคงไม่เคยถูก
ทุบตีแบบนี้หลังจากได้เป็นโดเกบิสินะ”
“อ-อ๊ากกก! อ๊ากกก…” พอลยังคงยิ้มอยู่แม้จะมีเลือดไหล
ออกมา “เจ้าท าพลาดไปแล้ว มันมีกฎพิเศษเพื่อป้องกัน
ไม่ให้คนอย่างเจ้าใช้ประโยชน์จากสิทธิ์ในการนัดพบ”
จากนั้นก็มีข้อความของระบบดังออกมาเหมือนกับว่ามัน
ก าลังรออยู่แล้ว
[คุณได้ท าร้ายโดเกบิในมิตินัดพบตัวต่อตัว]
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
โดเกบิพวกนี้ พวกเขายอดเยี่ยมจริงๆ พวกเขาเตรียม
บทลงโทษไว้ในกรณีที่กลุ่มดาวพยายามจะท าอะไร มัน

เป็นบทลงโทษเหรียญ อย่างไรก็ตาม ผมก็ตระหนักถึง
บทลงโทษนี้อยู่แล้วและยักไหล่ออกมา
พอลหัวเราะในขณะที่เขาเช็ดเลือด “เจ้ามนุษย์โง่ เจ้าก าลัง
ท าลายตัวเองด้วยความโกรธของเจ้า ใช่แล้ว ต่อยข้าตามที่
เจ้าต้องการเลยสิ เหรียญที่เจ้ามีในตอนนี้…”
“แกคิดว่าฉันมีเหรียญอยู่เท่าไรกัน?” พอลเงียบไป “มันไม่
แปลกไปหน่อยเหรอ? ฉันกลายเป็นสมาชิกระดับ
แพลตตินัมได้ยังไงในเมื่อฉันคืออวตาร?”
ผมฉีกยิ้มให้กับดวงตาที่โยกคลอนของเขา “ฉันรวย ที่ฉัน
รวยได้ขนาดนี้ก็ต้องขอบคุณแก”
หมัดของผมพุ่งเข้าใบหน้าที่ซีดเซียวของพอล
สถานการณ์บัดซบที่ผมประสบพบเจอมาผ่านเข้ามาในหัว
ของผม
[เหรียญที่ครอบครอง: 205,902 เหรียญ]

ผมจ าชินยูซองที่ก าลังจะตายได้ นี่คือหนึ่งในสิ่งที่ผมได้
พูดกับเธอ
– โดเกบิตัวนั้น ฉันจะกระทืบมันให้ตายเอง
นี่เป็นสัญญาแรกที่ผมจะรักษา
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
ก าปั้นของผมขยับอีกครั้งและจมูกของเขาก็หัก ผมไม่ได้
บอกว่ามันเป็นส่วนของใคร ในตอนแรก นี่มันไม่อาจเป็น
ส่วนของใครได้
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
“อ๊ากกก! ม-มนุษย์ เจ้ากล้า…!”
เปรี้ยง-!
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
“จ-เจ้าจะไม่ปลอดภัยถ้าเจ้าท าแบบนี้กับข้า…!”
เปรี้ยง-!

[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
“ข้าจะฆ่าเจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้…!”
เปรี้ยง-!
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
“ด-เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! หยุด…”
ร่างกายที่หวาดกลัวของเขาขดอยู่ และผมก็หยุดก าปั้นของ
ผมเป็นครั้งแรก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังครู่
หนึ่ง
“ช-ใช่ เจ้าคิดดีแล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะท าแบบ
นี้…”
ผมดูเขาที่ก าลังรีบพูดออกมาด้วยความให้เกียรติและถาม
“แกหยุดไหม?”
“อะไรนะ?”
“ตอนที่ยูซองบอกให้แกหยุด แกท าไหม?”

ผมก้มมองเขาอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาและ
แค่มองไปที่พื้นเท่านั้น จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและจ้อง
มองท้องฟ้า เขารู้สึกไม่พอใจส าหรับคนที่ท าให้เขาเป็น
แบบนี้
“นี่มันไม่มีความหมายอะไรเลย! สหายที่ตายไปแล้วของ
เจ้าจะไม่ฟื้นกลับมาหรอก!”
สหายที่ตายไปแล้วของผมจะไม่ฟื้นกลับมา เขาพูดถูก
“มันหมายความถึงบางสิ่ง” อย่างไรก็ตาม ผมก็ยกก าปั้น
ขึ้น “งั้นถ้าเธอตายไปแล้ว ชินยูซองก็จะท าแบบนี้ด้วย”
เปรี้ยง-!
เขี้ยวของพอลยื่นออกมาในขณะที่เขากลิ้งไปทั่วพื้น
“ลีฮุนซึงก็จะท าเช่นกัน ยูซานอาและลีกิลยังก็ด้วย”
ก าปั้นของผมกระแทกเข้าที่ท้องของเขา
“บางที… ไอ้ยูจงฮยอคบ้านั่นด้วย…”

สหายของผมที่อยู่นอกโดมก าลังมองมาทางนี้
ชินยูซองก าหมัดด้วยดวงตาที่แดงฉาน ลีจีฮเยและลีกิลยัง
ตะโกนอะไรบางอย่างออกมา ดวงตาของลีฮุนซึงเป็นสี
แดงในขณะที่เขาท าสีหน้าจริงจัง และยูซานอาก็จ้องมาที่
ผมด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ยูจงฮยอคเป็นคนสุดท้ายที่ผม
มองไปก่อนที่จะมองกลับมายังพอล
“ข-ข้าอยู่นอกสถานการณ์! เจ้าจะไม่ได้รับเหรียญถ้าเจ้าท า
แบบนี้! มันจะไม่เป็นประโยชน์กับเจ้า!”
เหรียญ…
ใช่ มีเพียงแค่โดเกบิเท่านั้นที่จะคิดอะไรแบบนี้ บางเรื่อง
อาจจะเป็นเพราะเหรียญ แต่บางเรื่องอาจจะไม่ใช่เพราะ
มัน
“อาจจะเป็นงั้นก็ได้”

ไม่มีกลุ่มดาวไหนสร้างสถานการณ์ล่ารางวัล หรือ
สถานการณ์ย่อย อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมนี้ก็มี
ความหมาย ไม่มีใครที่ท าให้ผมเป็นแบบนี้
“ฉันไม่ต้องการผลประโยชน์ใดๆ จากสิ่งนี้”
“อ-อะไรนะ?”
ตั้งแต่การล่มสลายของโลก เหรียญก็กลายเป็นหลักการที่
อยู่เบื้องหลังทุกๆ การกระท าของมนุษย์ พวกเขาจะ
เคลื่อนไหวถ้ากลุ่มดาวมอบเหรียญให้และจะไม่
เคลื่อนไหวถ้ามันไม่มีเหรียญ ถึงกระนั้นก็ยังมีอยู่บ่อยครั้ง
ที่มนุษย์เคลื่อนไหวโดยไม่ค านึงว่าจะมีเหรียญไหม
“แกไม่รู้หรอก แต่มนุษย์เป็นสัตว์ที่แสวงหาความหมาย
ของชีวิตผ่านสิ่งเหล่านี้”
“อ-อะไรนะ… อ๊ากกก!”
ผมชูก าปั้นขึ้นและเริ่มทุบตีเขาอีกครั้ง

เปรี๊ยง-!
การชกต่อมาบดขยี้ใบหน้า ซี่โครง และข้อต่อของเขา ผม
ไม่ต้องควบคุมพลังเพราะมันไม่ต้องกลัวว่าเขาจะตาย การ
โจมตีแต่ละครั้งคือการโจมตีสุดพลัง ทุกๆ ครั้งที่
กระดูกหัก มันจะมีบางสิ่งระเบิดอยู่ภายในตัวผม
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
ในความเป็นจริง ผมรู้
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
ผมรู้ดี ไม่ว่าผมจะทุบตีเขาหนักแค่ไหน มันก็ไม่ท าให้ผม
รู้สึกสบายใจขึ้นจากการตายของชินยูซอง ชินยูซองที่ตาย
ไปแล้วคงจะไม่เห็นภาพนี้ แต่ผมก็ยังคงต่อยต่อไป ผม
ต่อยเขาซ ้าไปซ ้ามา
เปรี้ยง-!

มันก็เหมือนกับยูจงฮยอค เขายังคงถดถอยอยู่เรื่อยๆ
จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย แม้ว่าจะไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุของ
เขา
[500 เหรียญถูกใช้เป็นค่าปรับ]
จากนั้นข้อความจากกลุ่มดาวก็ดังออกมา
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ รู้สึกตื่นเต้นเกี่ยวกับ
การพัฒนาที่มองไม่เห็น]
[คุณได้รับการสนับสนุน 500 เหรียญ]
ผมหยุดต่อยไปครู่หนึ่งและจ้องไปยังท้องฟ้า แม้แต่สิ่งนี้ก็
เป็นเรื่องราวส าหรับกลุ่มดาว
“คราวนี้มันไม่ใช่”
[คุณได้คืนเงินสนับสนุน 500 เหรียญให้กับกลุ่มดาว]
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ละอายใจมาก]

คิดว่ามันเป็นบริการฟรีละกัน ในตอนนี้สิ่งต่างๆ คงจะดี
ส าหรับผม
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ สนใจในการกระท าของคุณ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ตื่นเต้นกับการ
กระท าของคุณ]
ผมเริ่มชกอีกครั้ง มันมีเพียงแค่เสียงของผิวหนังของโดเก
บิระดับออกมาและเสียงพึมพ าเป็นระยะ
กลุ่มดาวเฝ้ามองสิ่งที่ผมก าลังท าอย่างเงียบๆ มันไม่มีใคร
มอบเหรียญให้กับผม แต่ผมก็รู้สึกได้ว่าพวกเขาก าลังดูผม
อยู่ บางครั้ง นี่ก็เพียงพอแล้ว
“อ-อ่าาา… ข้าผิดไปแล้ว ป-ปล่อยข้าไปเถอะ! ด-ได้
โปรด! ขอล่ะ!” พอลทนไม่ไหวอีกต่อไปและลากร่างของ
เขาไปยังขอบโดม

ผนังโดมส่งเสียงแผ่วเบา แต่ฝ่ายบริหารก็ไม่ตอบสนอง
กลับกัน พวกเขาพึงพอใจกับการกระท าของผม บางที
พวกเขาอาจจะก าลังพูดอะไรแบบนี้อยู่:
「อย่างนั้นแหละ」
「ไอ้ผู้ถ่ายทอดสดระย าเอ้ย」
โดเกบิฝ่ายบริหารไม่ชอบพวกผู้ถ่ายทอดสด ฝ่ายบริหารที่
วิวัฒนาการมาจากกลุ่มดาวนั้นเก่งกาจในการต่อสู้ แต่
ไม่ได้มีพรสวรรค์ในการน าพาสถานการณ์
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของพอลก็กลายเป็นเศษ
ผ้าขี้ริ้ว ผมคว้าคอชุ่มเลือดของเขา เมื่อมาถึงจุดนี้ ผมก็ถาม
ในสิ่งที่ผมต้องการจะรู้จริงๆ “ตอนนี้ดวงวิญญาณของชิน
ยูซองอยู่ที่ไหน?”
***

วิญญาณที่ตายไปแล้วซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถานการณ์จะ
ไม่สามารถหนีไปจากขอบเขตของสัญญาได้ แม้กระทั่ง
ในความตาย มันจะแตกต่างกันถ้าสัญญาถูกท าลาย
พอลพูดออกมาหลังจากเขาถูกต่อยไปอีกหลายครั้ง
[ร…เรื่องนั้น ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้ายืมพลังของหัวหน้า
ทูตสวรรค์และ… สัญญาของพวกเราถูกท าลาย…]
แน่นอนว่ามันเป็นเช่นนี้ โดเกบิได้รับ ‘ภัยพิบัติชินยูซอง’
ที่ถูกส่งมาโดยจ้าวปีศาจ ในระหว่างการถ่ายโอน เงื่อนไข
ของสัญญาก็จะถูกสร้างขึ้นโดยพลังของจ้าวปีศาจ
จากนั้นระเบิดเพลิงอเวจีของอูรีเอลก็ได้เผาผลาญเงื่อนไข
เหล่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่ง ดวงวิญญาณของชินยูซอง
ในตอนนี้ได้ล่องลอยไปทั่วโลกแล้ว
[จ-เจ้า ไม่ใช่ว่าเจ้าจะฟื้นชีพสหายนะ… ดวงวิญญาณของ
เธอคงเข้าไปในเขาวงกตแล้ว…]

ในที่สุดพอลก็ทรุดตัวลง
[‘สิทธิ์การนัดพบตัวต่อตัวกับโดเกบิ’ สิ้นสุดลงแล้ว]
โดมโปร่งใสหายไปและฝ่ายบริหารก็ผิวปาก
[โอ้ เจ้าอยู่ในสภาพที่แย่มากก่อนที่จะมีการลงโทษทาง
วินัยด้วยซ ้า]
พวกเขามองมาที่ผมก่อนที่จะเคลื่อนไหวไปพร้อมกับ
รอยยิ้มมีความสุข ผมมองไปยังบีฮยองที่ก าลังรีบไล่ตาม
พวกเขาไปและถาม
‘นายได้เหรียญคืนไหม?’
– แน่นอน แต่เจ้าใช้เหรียญไปมากเกินไปรึเปล่า?
‘ฉันยังเหลืออีกเยอะ’
ฉันต่อยพอลไป 124 ครั้ง
[เหรียญที่ครอบครอง: 143,902 เหรียญ]
บีฮยองถอนหายใจเมื่อเขามองมาที่ผม

– ข้าไม่อาจสื่อสารกับเจ้าได้หลังจากเข้าไปยังส านักงาน
ข้าจะเปิดช่องไว้ตลอด ดังนั้นอย่าสร้างปัญหาช่วงนี้ละกัน
ขอล่ะ
ผมมองบีฮยองและคิดว่ามันดี หากปราศจากเขา มันก็ไม่มี
ใครให้เถียงนับจากนี้ไป
[ข้อผิดพลาดของสถานการณ์จะท าให้การแจกรางวัล
เพิ่มเติมล่าช้า]
ผู้ดูแลสถานการณ์หลักได้ทิ้งสถานการณ์ไว้ และการ
พัฒนาสถานการณ์ก็คงจะหยุดนิ่งไปสักพัก มันน่าจะแค่
วันหรือสองวัน แต่นั่นก็พอแล้ว
ผมเงยหน้าขึ้นมองโดเกบิที่ก าลังหายไปในประตูและนึก
ถึงบทสนทนาสุดท้ายของผมกับชินยูซอง
– ไม่ต้องห่วง เธอจะไม่ตาย
– นายหมายความว่าไง?

– ฉันสามารถช่วยเธอฟื้นคืนชีพได้ ฉันฟื้นคืนชีพมาแล้ว
สองครั้ง ดังนั้นมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่เธอคิด
ในความเป็นจริง ผมพยายามหลีกเลี่ยงที่จะใช้วิธีการนี้จน
จบ ถึงอย่างไรก็ตาม ตามการออกแบบ เธอก็ตายไปแล้ว
มันไม่มีการรับประกันว่าเธอจะสามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก
– ฉันไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไร แต่เธอแค่ต้องรอ
และอย่ายอมแพ้ ฉันจะช่วยเธออย่างแน่นอน
ถ้าดวงวิญญาณของชินยูซองหลงเข้าไปในเขาวงกตแห่ง
โลก มันก็คงแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะชุบชีวิตเธอขึ้นมา
อีก อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป เธอคงจะ
สามารถเอาชีวิตรอดได้ถ้าผมสามารถฟื้นดวงวิญญาณของ
เธอ ปัญหาก็คือจะหาดวงวิญญาณของเธอยังไง
ทันใดนั้นเอง ผมก็มองกลับไปยังยูซานอา “ยูซานอา”
“คะ?”

ดวงวิญญาณของชินยูซองอาจจะเข้าไปสู่เส้นโลกใหม่ แต่
โดยรวมแล้ว ดวงวิญญาณทั้งหมดนั้นได้หลบหนีออกจาก
โลกนี้ไปผ่านทาง ‘ยมโลก’
ผมนึกถึงกลุ่มดาวบางกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับชีวิตหลังความ
ตาย พวกเขาต่างก็อยู่ในสถานที่ที่ผมไม่กล้าแตะต้องหรือ
อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่ก็ยังมีอีกคนที่ผมสามารถคุยด้วยได้
“เธอสามารถเรียกเอรีแอดเน่ออกมาได้ไหม?”
ยูซานอาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า หลังจากนั้น
ครู่หนึ่งก็เกิดประกายแสงรางๆ รอบตัวเธอ มันไม่ใช่
วิธีการก่อนหน้านี้ที่จุติลงมาตรงๆ เนื่องจากมันจะเพิ่ม
ความน่าจะเป็นที่ต้องใช้ แต่เอรีแอดเน่จะต้องอยู่ภายใน
กายเธอแน่ๆ
ผมพูดออกมา “โอลิมปัส ฉันต้องการตกลงกับพวกนาย”

ประกายแสงขยับไปมา อืม การเผชิญหน้ากันเมื่อครั้ง
สุดท้ายของพวกเราไม่ได้ดีเท่าไรนัก คราวนี้ผมต้องอ่อน
ข้อให้ ผมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะตรงเข้าประเด็น
“อนุญาตให้ฉันได้พบกับราชาแห่งนรก”
ในตอนนี้มันได้เวลาแล้วที่ผมจะรักษาสัญญาที่สอง
(จบตอน)