มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 111 – สัญญาสามประการ (4)

เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี บุคคลเพียงคนเดียวที่
ใช้ค าขยายดังกล่าวคือไดโอไนซัส หนึ่งในสิบสองเทพเจ้า
แห่งโอลิมปัส

[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี’ ก าลังฮัม
เพลง]

ผมไม่อาจได้ยินเสียงเพลง แต่ผมก็เห็นหยดแอลกอฮอล์ที่
ก าลังเต้นร าอยู่ในช่วงท านองที่ไม่รู้จัก ฟองสบู่เคลื่อนไหว
ราวกับว่าพวกมันมีชีวิต และก่อตัวขึ้นเป็นตัวโน๊ตมากมาย
บนพื้น ตัวโน๊ตเคลื่อนไหวไปมาระหว่างผมและยูซานอา

ยูซานอามองไปยังพวกมันอย่างระมัดระวังและพูดออกมา
“มันคือเพลงเต้นร าของโชแปง”

“เธออ่านโน๊ตเพลงได้งั้นเหรอ?”

“นิดหน่อย”

ยูซานอาเอียงหัวของเธอและพูดต่อ

“ท าไมจู่ๆ โชแปงถึงปรากฏขึ้นมา?”

ผมไม่มีเงื่อนง าอะไร มันแปลกที่ไดโอไนซัสรู้จักโชแปง
ตั้งแต่แรก ไม่สิ ตามเรื่องเดิม เขาคือคนที่มีความสนใจ

เป็นอย่างสูงต่อวัฒนธรรมดนตรีของคนรุ่นหลัง มันไม่
แปลก

โน๊ตก่อตัวขึ้นเป็นรูปวงกลม และจากนั้นก็มีลูกศรชี้ไปยัง
ขวดโซจูที่เหลืออยู่ ยูซานอาสงสัย “…เขาก าลังบอกให้
พวกเราดื่มอีก?”

“ดื่มกันเถอะ” ไม่มีวิธีอื่นในการตีความมันแล้ว “ยูซานอา
ดื่มทีละนิดๆ นะ อย่างน้อยก็ควรมีสักคนที่มีสติอยู่”

ผมต้องการใครสักคนที่จะปกป้องเพื่อนร่วมทีมของผมถ้า
ผมเมา ผมสามารถปลุกลีกิลยังและชินยูซองที่ดื่มไปแค่ไซ
เดอร์ขึ้นมาได้ แต่ผมก็อยากจะให้พวกเขาหลับสบายๆ ไป
ก่อน

“ทกจาไหวเหรอ?”

“พอได้อยู่”

ผมชนแก้วกับเธอเบาๆ และดื่มโซจูลงไป แอลกอฮอล์เข้า
สู่ร่างกายของผมและท าให้ผมรู้สึกร้อนขึ้น อย่างไรก็ตาม
ตัวโน๊ตก็ไม่หยุด

“…ฉันคิดว่าฉันควรดื่มมากกว่านี้ ”

ผมดื่มไปอีกสองสามแก้วรวดเดียว ความร้อนเพิ่มขึ้นจาก
ภายในร่างกายของผม และผมก็รู้สึกได้ถึงรอยแดงบน
ใบหน้าของผม การเคลื่อนไหวของตัวโน้ตเริ่มว่องไวมาก

ยิ่งขึ้น ไม่สิ มันดูไวขึ้นเพราะผมเมารึเปล่า? ยูซานอายิ้ม
“ดีจังที่ได้ดื่มกับนาย ฉันเหงานิดหน่อย”

ดังนั้นผมจึงดื่มลงไปอีกหลายแก้ว ผมรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เมื่อได้กลิ่นหอมฟุ้งออกมา ผมหันไปในทันใดและพบว่า
ผมอยู่ใกล้กับยูซานอามาก เห็นได้ชัดว่าผมอยู่ไกลแล้วห
นิ…

ผมเข้าใจผิด เสียงลมหายใจนั้นแรงมาก ผมไม่รู้ว่ามันเป็น
ลมหายใจของผมหรือลมหายใจของยูซานอากันแน่ ไหล่
ของยูซานอาแตะกับของผมเบาๆ

“ทกจา”

“ฮะ”

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นใบหน้าที่ปราศจากเครื่องส าอางค์ แต่
มันก็ยากที่จะเห็นรอยสิว ยูซานอาโน้มตัวลงมาหาผมช้าๆ
ใบหน้าของเธอใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

ตัวโน๊ตต่างพากันเต้นร ารอบๆ ตัวของพวกเรา หัวใจของ
ผมเริ่มเต้นเร็วขึ้นตามสัมผัสบนไหล่ของผม

…เดี๋ยวก่อน มันมีอะไรแปลกๆ

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ช่วยชดเชยความเมา
บางส่วน]

ข้อความปรากฏขึ้นและจิตใจของผมก็ชัดเจนขึ้น ใช่แล้ว
นี่ไม่อาจเกิดขึ้นได้จริงๆ ยูซานอาไม่ใช่คนแบบนี้ มัน
เป็นไปได้เพราะนี่คือหนทางเอาชีวิตรอดเท่านั้น ผมจับ
ไหล่ของยูซานอาไว้แน่นและปลุกเธอ “ยูซานอา ตื่นไว้”

“ฮะ? อ่า… อ๊า?” ยูซานอาสะดุ้งและกะพริบตา ใบหน้า
ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง “ฉ-ฉัน ฉันท าอะไรลงไป…”

อย่างที่คาดไว้ มันไม่ได้เป็นความตั้งใจของยูซานอา ผม
อารมณ์เสียเล็กน้อยในขณะที่ผมพูดกับตัวโน๊ตที่ก าลังลอย
อยู่บนพื้น “หยุดเล่นได้แล้ว เข้าประเด็นซะที”

ตัวโน้ตทั้งหมดหยุดลงในเวลาเดียวกัน มันคือความเงียบ
สงัด ราวกับเทศกาลยามเที่ยงคืนได้หยุดลงอย่างกะทันหัน

ฟองแอลกอฮอล์ตกลงไปบนพื้นและเกิดประกายแสงขึ้น
จากนั้นฟองก็ก่อตัวขึ้นเป็นค าพูด

– เจ้าท าลายความตื่นเต้น

ผมแปลกใจเล็กน้อยกับตัวอักษรที่ถูกเขียนไว้บนพื้น
ค าพูดไม่กี่คนที่ถูกเขียนลงบนพื้นอาจจะดูไม่ยิ่งใหญ่นัก
อย่างไรก็ตาม มันก็ยากเป็นอย่างยิ่งที่กลุ่มดาวจะสื่อสาร
กับอวตารในหนทางเอาชีวิตรอด นี่เป็นสาเหตุที่กลุ่มดาว
เหล่านั้นใช้ช่องสัญญาณของโดเกบิเพื่อส่งข้อความ
ทางอ้อม

ในตอนแรก การส่งข้อความมายังโลกโดยไม่มีความ
ช่วยเหลือของโดเกบินั้นก็เป็นไปได้เฉพาะในหมู่กลุ่มดาว

ระดับสูงสุดเท่านั้นและมีการใช้ความน่าจะเป็นในปริมาณ
ที่สูงมาก ความน่าจะเป็นของโลกนี้อ่อนไหวต่อภาษา

ผมได้ยินเสียงร้องแผ่วเบามาจากโถงเอกบนท้องฟ้า เทพ
เจ้าแห่งโลกใบนี้สังเกตเห็นการมีอยู่ของไดโอไนซัส
ความเป็นจริงที่ว่าเขาส่งข้อความโดยตรงมายังอวตารนั้น
หมายความว่าเขามั่นใจในผู้หนุนหลังของเขามาก…
ตามที่คาดไว้ สิบสองเทพแห่งโอลิมปัสนั้นต่างออกไป
จริงๆ

ผมพูดออกมาด้วยเจตนายั่วยุเขา “ถ้านายมั่นใจนัก งั้นก็มา
คุยกับฉันตรงๆ สิ”

จากนั้นข้อความก็ขยับ

– ข้าไม่ชอบไอ้พวกมีหนวด มันน่าร าคาญที่ต้องต่อสู้ ถ้า
ข้าลงไปด้วยตัวเอง ทุกๆ คนจะตาย

จริงๆ ผมก็ไม่ได้หวังอะไรไว้ กรุงโซลคงจะกลายเป็น
ฝุ่นผงถ้าสิบสองเทพแห่งโอลิมปัสลงมาจริงๆ

– แม่ของข้าได้ตายไปแบบนั้นเพราะพ่อของข้า

ยูซานอาเห็นประโยคนี้และกระซิบกับผม “…นี่มัน
หมายความว่ายังไง?”

“บางทีเขาคงก าลังพูดถึงต านานการเกิดของเขา”

เท่าที่ผมรู้ พ่อแม่ของไดโอไนซัสคือซุสและเจ้าหญิงซีมีลี
แห่งธีบส์ เฮร่าอิจฉาซุสและซีมีลี และปลอมตัวเป็นพี่เลี้ยง
ของซีมีลี จากนั้นก็ออกอุบายต่อเธอว่า ‘ซุสอาจเป็นตัว
ปลอม ขอให้เขาเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาเหมือนที่เขาอยู่
ในโอลิมปัสดูสิ’

ซีมีลีถูกหลอกและขอให้ซุสท าแบบนั้น จากนั้นเธอก็ตาย
จากรัศมีที่เจิดจ้าของซุส

ยูซานอาฟังเรื่องราวและเอียงหัวของเธอ “เอ่อ… มัน
แตกต่างจากเรื่องที่ฉันรู้อยู่หน่อยหนิ? เท่าที่ฉันรู้ แม่ของ
เขาไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งธีบส์…”

ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับความรู้ของยูซานอา ผม
สงสัยว่าเธอได้ที่หนึ่งวิชาเทพนิยายด้วย ไม่ใช่แค่
ประวัติศาสตร์เกาหลี แน่นอนว่าผมก็ไม่เก่งขนาดนั้น

ค าพูดเปลี่ยนไปราวกับมันขบขัน

– หืม มนุษย์ เจ้ารู้เรื่องของข้าดีจัง

ตามที่ยูซานอากล่าว ต านานการเกิดของไดโอไนซัสมี
สองแบบ เวอร์ชั่นแรกคือเจ้าหญิงซีมีลีแห่งธีบส์เป็นแม่
ของเขา และอีกเวอร์ชั่นคือภรรยาของฮาเดส เพอร์เซโฟนี
เป็นแม่ของเขา

ผมถามไดโอไนซัส “ฉันสงสัย เวอร์ชั่นไหนเป็นของ
จริง?”

– มันส าคัญด้วยหรือ?

“มันส าคัญ มีเหตุผลที่ฉันต้องการให้มันเป็นอย่างหลัง”

ในความเป็นจริง ข้อเสนอของจางฮีวอนในการดื่มก็เพราะ
ล่อไดโอไนซัส

ไดโอไนซัสคือบุตรแห่งเพอร์เซโฟนี ถ้าต านานนี้ถูกต้อง
ไดโอไนซัสก็อาจจะติดต่อเพอร์เซโฟนี ภรรยาของซุสได้

– มนุษย์ที่หยาบคาย

ตัวอักษรสั่นไหว

– ถึงกระนั้นข้าก็ชอบมนุษย์ที่หยาบคาย

ในความเป็นจริง ผมรู้แล้วว่ามันคือต านานไหน เรื่องราว
ของไดโอไนซัสถูกกล่าวถึงในหนทางเอาชีวิตรอด

– เคยมีมนุษย์ที่กล้าหาญอย่างโง่เขลาเช่นเจ้าอยู่ เขาเล่น
พิณได้ดีมาก แต่เขาก็จบไม่สวยเท่าไหร่

“ฉันจะแตกต่าง”

– ฉันสามารถเปิดทางเข้าสู่ยมโลกได้ บิดาแห่งรัตติกาลไม่
ชอบข้า แต่เทพธิดาแห่งยมโลกจะฟังข้า อย่างไรก็ตาม มัน
ก็อันตรายมากและไม่มีการรับประกันว่าเจ้าจะกลับมา
แบบเป็นๆ

“ไม่เป็นไร”

– ดี ข้าชอบคนทะเยอทะยาน

ผมรู้สึกประหม่าเนื่องจากบรรยากาศอันสูงส่ง ไดโอไน
ซัสคือกลุ่มดาวที่ผมไม่เคยรู้ว่าเขาก าลังคิดอะไรอยู่

– เก็บมันไว้ในใจ ข้าให้เวลาเจ้า 12 ชั่วโมงเท่านั้น ถ้าเจ้า
ไม่กลับมาในเวลานั้น เจ้าจะไม่สามารถกลับมาได้อีก

ผมเริ่มวิงเวียน จากนั้นก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาในทันใด ผม
ตระหนักได้ว่ามันก าลังจะเกิดอะไรขึ้น บัดซบ นี่คือ
เหตุผลที่เขาให้ผมดื่ม

ผมรีบพูดออกมา “ยูซานอา ไปปลุกเด็กๆ”

บางทีนี่อาจจะเป็นค าพูดสุดท้ายของผม

[สถานการณ์ลับครั้งใหม่มาถึงแล้ว!]

เมื่อผมหลับตาลง แอลกอฮอล์หยดหนึ่งก็ดูเหมือนก าลัง
หัวเราะ

– ข้าหวังว่าบิดาแห่งรัตติกาลจะฟังเจ้านะ

***

[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี’ น าทางดวง
วิญญาณของคุณ]

[คุณเป็นอิสระจากพันธนาการทางร่างกายของคุณ]

สีสันอันหลากหลายผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของผม
และมันก็เหมือนกับผมก าลังเมา มันมีอาการปวดที่ชัดเจน
อยู่ตรงหน้าผากของผม และจากนั้นก็มีเสียงที่แผ่วเบาดัง
ออกมา

[ใครกัน?]

[…น่าสนใจ]

[วิญญาณแห่งอวตารก าลังเดินอยู่ในโลกแห่งกลุ่มดาว?]

[เจ้าจะต้องเสียใจ]

เสียงพูดต่างพากันส่งเสียงในเชิงลบ บางทีมันอาจจะเป็น
ใครบางคนจากโอลิมปัส

[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน]

เสียงอื้ออึงหายไปราวกับว่าพวกมันถูกปิด

[วิญญาณของคนเป็นเข้าสู่ยมโลก]

[ตุลาการยมโลกสังเกตเห็นการปรากฏตัวของคุณ]

เมื่อผมได้ยินข้อความสุดท้าย ร่องรอยจ านวนนับไม่ถ้วนก็
หายไปจากสภาพแวดล้อมของผม โลกหมุนไปอย่าง
รวดเร็วและร่างกายของผมก็จมดิ่งลงไปอย่างรุนแรง
หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็รู้สึกราวกับว่าผมมาถึงที่ไหนสัก
แห่ง มันยากที่จะเคลื่อนไหว แต่ผมก็เดาได้ว่าผมจะเห็น
อะไรเมื่อผมลืมตาขึ้น

อากาศของยมโลกนั้นเหนียวเหนอะ ทรายที่ปลายนิ้วของ
ผมนั้นเย็น บางทีผมอาจจะอยู่ที่แม่น ้าแห่งยมโลกที่ฮา
เดสปกครอง มันมีแม่น ้าแอเคอรอนที่ไหลไปยังวังของฮา
เดส และคนแจวเรือยมโลก ‘แครอน’ ก็คงจะก าลังรอผม
อยู่ และ…

“เฮ้! ตื่น! นายมาท าอะไรที่นี่?”

มันมีบางสิ่งทิ่มมาที่ศีรษะของผม และมันก็รู้สึก
เหมือนกับมีน ้ามันถูกเทมาที่ผม ผมหายใจเข้าลึกๆ
ในขณะที่ผมลุกขึ้น มันมีคนก าลังลูบคล าร่างกายของผม
คว้าคอของผม และยกตัวผมขึ้น

“หน้าใหม่งั้นเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นใบหน้าแบบนี้มาก่อน
เลย”

ผมเองก็ไม่เคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน มันเป็นผู้ชายที่มี
ใบหน้าที่หยาบและกล้ามเนื้อใหญ่ ผู้คนในบริเวณนั้นจ้อง
มองพวกเรา

“เขาดูโอเคไหม? ตรวจร่างกายของเขาสิ เขาอาจจะน า
อะไรบางอย่างมาด้วย”

“เฮ้ อย่าแตะต้อง ถ้าเขาล้มลงที่นี่ เขาอาจจะโวยวายได้
นายลืมไอ้บ้านั่นที่เพิ่งมาเมื่อไม่นานนี้ไม่ได้แล้วเหรอ?”

“ไอ้บ้านั่นพิเศษอยู่หน่อย คนแบบนี้คงจะเป็นคนธรรมดา
มั้ง?”

ผมปล่อยให้ผู้คนพูดคุยกันและมองไปรอบๆ มันเป็น
สถานที่ที่กว้างขวางมากซึ่งสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อน
เมื่อตัดสินจากการรบกวนของพวกภูตผี นี่ดูเหมือนจะเป็น
ยมโลก

องค์ประกอบที่ท าขึ้นจากโลหะของยมโลกนั้นอยู่ทั่วทุก
หนแห่งและมีเตาหลอมโลหะอยู่ด้วย มันเป็นบรรยากาศ
เหมือนโรงงาน วิญญาณที่ตายแล้วคือทาสในยมโลกและ
ก าลังท าอะไรบางอย่าง ในแวบแรก มันดูเหมือนกับ
หุ่นยนต์ยักษ์

สถานที่นี้มันอะไรกัน?

“เฮ้ นายไม่สนใจฉันงั้นเหรอ?”

ผมไม่สนใจค าพูดของเขาและค่อยๆ บิดแขนของเขาที่
ก าลังจับผมไว้อยู่

“อ-อะไรกัน? ความแข็งแกร่งนี้…!”

ผมไม่อาจเสียเวลาจัดการกับพวกตัวประกอบพวกนี้ ผม
ตัดสินใจตรวจสอบสถานการณ์ลับที่ผมได้รับมา

+

[สถานการณ์ที่ซ่อนอยู่ – ย่องเบา]

หมวดหมู่: ลับ

ความยาก: A+

เงื่อนไขการเคลียร์: หลีกเลี่ยงสายตาของตุลาการและ
กลับมาสู่พื้นดินอย่างปลอดภัย

จ ากัดเวลา: 12 ชั่วโมง

รางวัล: 10,000 เหรียญ

ความล้มเหลว: คุณจะถูกบังคับให้กลายเป็นชาวยมโลก

+

สถานการณ์ออกแบบมาอย่างเหมาะสม เวลาที่ไดโอไน
ซัสพูดนั้นถูกต้อง ถ้าอย่างนั้นท าไมผมถึงมาอยู่ที่นี่? ผม
น่าจะตกลงมาที่แม่น ้าแอเคอรอนสิ

“อ-ไอ้บ้านี่! กล้าดูถูกพวกเรา…!”

ชายร่างยักษ์ก าลังจะต่อยผม แต่ผมก็ได้ยินเสียงดังมาจาก
ข้างหลัง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีเรื่องสนุกๆ อะไรกันเหรอ?”

“ห-เหวอออ!”

“ฮ่าฮ่า ขอฉันดูด้วยสิ ฮะ? ฉันเบื่อจะตายที่ต้องท างานกับ
กันดั้มอยู่ทุกวัน”

“หนีไป! หนีไป!”

ผู้คนรอบตัวผมเริ่มหดกลับไปข้างหลัง มันเป็นเหมือนกับ
สัตว์กินพืชที่พบกับนักล่า ผมมองไปยังด้านที่มีเสียงนั้น
ดังออกมา มันเป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างเพรียวบางและมี
หน้าม้าปกคลุมหน้าผากของเขา ชายหนุ่มเจอผมและเดิน
มาทางผม

เขามองมาที่ผมใกล้ๆ และพึมพ าด้วยสีหน้าตกตะลึง “…
ท าไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?”

ผมไม่เข้าใจค าพูดของเขาไปสักพัก คนๆ นี้รู้จักผมงั้น
เหรอ?

“อะไรนะ? นายจ าฉันไม่ได้เหรอ? นายลืมไปแล้วจริงๆ
เหรอ?”

ชายหนุ่มปัดหน้าม้าขึ้น และผมก็จ าเขาได้

…บัดซบ เมื่อมาคิดดูแล้ว ยมโลกคือสถานที่ที่คนตายจะ
มา ผมไม่เคยคิดเกี่ยวกับมันเลย แน่นอนว่าคนที่ผมฆ่าไป
ก็จะมาที่นี่หลังจากตาย

“อ่า ไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้นก็ได้ ไม่ใช่ว่าพวกเราตายไป
แล้วทั้งคู่เหรอ?”

ดวงตาของชายหนุ่มขี้สงสัยขยับเข้ามาใกล้ มันมีความ
โหดเหี้ยมและความหมายอยู่ในดวงตาคู่นั้น ผมได้เห็นเขา
แค่ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็เป็นความประทับใจไม่รู้ลืม
ชายคนนั้นยิ้มให้กับผม “ใช่แล้ว ใครฆ่านายกัน? ช่วยเปิด
ปากด้วย ฮะ?”

คนที่ตายในสถานการณ์แรก ปีศาจแห่งการล่อลวง คิมนัม
อุนอยู่ในดินแดนของฮาเดส

(จบตอน)