มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 115 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง (1)

ผมถูกตุลาการน าทางไปยังทางออกของยมโลก ผมไม่
ทราบต าแหน่งที่แน่นอนเพราะผมถูกปิดตาไว้ พวกเราดู
เหมือนก าลังขึ้นและลง หลังจากเดินอยู่นาน ตุลาการก็เปิด
ผ้าปิดตาของผมออก

[เดินไปตามเส้นทางนี้]

ผมลืมตาขึ้นและเห็นเส้นทางที่มืดและแคบ บางทีนี่อาจจะ
เป็นทางออกที่ไม่จ าเป็นต้องผ่านคนแจวเรือ แครอน

[เจ้าควรมองไป ‘ด้านหน้า’]

“นายหมายความว่ายังไง?”

ผมมองกลับไป แต่ตุลาการก็หายตัวไปแล้ว

ผมไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเริ่มเดินไปตามทางนี้ แสง
จางหายไปแล้ว และความมืดก็คงตัวอยู่รอบๆ ผม ในตอน
แรกมันเป็นไปได้ส าหรับผมที่จะคาดคะเนทิศทางโดยการ
ใช้ผนัง แต่ในไม่ช้าผนังก็หายไป สถานที่ๆ ผมพึ่งพิงได้
นั้นหายไป และผมก็รู้สึกเหมือนกับเรือที่ลอยเคว้งอยู่
กลางมหาสมุทร

ต านานของออร์ฟิอัสโผล่เข้ามาในหัวของผมในทันใด มัน
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมมองย้อนกลับไป? จากนั้นแสงสลัวก็
ปรากฏขึ้นในความมืด

[เจ้ากลัวสิ่งที่อยู่ด้านหลัง นั่นคือเหตุผลว่าท าไมเจ้าถึงเป็น
เด็กน้อยที่น่าสงสาร]

มันเป็นข้อความจากเพอร์เซโฟนี

[เก็บมันไว้ในใจ ในการค้นหา ‘ด้านหน้า’ เจ้าต้องทราบว่า
‘ด้านหลัง’ คืออะไร มันเป็นเพราะด้านหน้าสามารถมีอยู่
ได้เมื่อมีด้านหลังเท่านั้น]

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตุลาการก็ได้พูดอะไรที่คล้ายคลึงกัน
อย่างไรก็ตาม เพียงเพราะผมได้ยินค าพูดที่มีเหตุผลก็
ไม่ได้หมายความว่าผมจะตระหนักอะไรขึ้นมาได้ใน
ทันใดและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล

[ดูเหมือนว่าเจ้าจะต้องการแรงจูงใจ…]

กระแสของแสงในอากาศแผ่ออกมาราวกับว่ามันก าลัง
ลังเล

[เอาล่ะ ข้าไม่สามารถพาเจ้าไปยังจุดเริ่มต้นของเขาวงกต
โลกได้ แต่สิ่งนี้น่าจะเป็นไปได้]

ทันใดนั้นเอง ผมก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เส้นสายของแสง
หายไปและหิ่งห้อยตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ของผม มันเป็นแสงที่ริบหรี่ มันเป็นแสงที่บอบบางและ
พร่างพราย ไม่มีใครบอกอะไร แต่ผมก็รู้ว่าแสงนี้คืออะไร

– นาย…

มันคือชินยูซองจากการเสื่อมถอยรอบที่ 41

– อ่า อ๊า…

ผมสามารถบอกได้ว่าเธอรออยู่นานแค่ไหนแล้วจากเสียง
ของเธอ ถ้าเธอเข้าไปอยู่ในช่วงเริ่มต้นของเขาวงกตโลก
แล้ว การรับรู้ด้านเวลาก็จะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
มันไม่ได้มีความยาวตามมาตรฐานของผม แต่มันอาจจะ
เป็นเวลาหลายปีแล้วส าหรับชินยูซอง

แสงขนาดเล็กสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมาด้วยความ
ลังเล

– ลุง

บางทีเธออาจจะได้รับอิทธิพลจากความทรงจ าของชินยู
ซองในวัยเด็ก

– …ฉันขอเรียกลุงแบบนั้นได้ไหม?

วิธีที่เรียกผมนั้นคือสายใย มันเป็นความปรารถนาที่ถูกผูก
ไว้ ณ ที่ใดสักแห่ง บางที่ ‘ลุง’ อาจจะเป็นความผูกพันเส้น
สุดท้ายของชินยูซองในรอบที่ 41 ผมยิ้มเบาๆ

“เธอแก่กว่าฉันแล้ว มันจะยังโอเคเหรอ?”

แสงอ่อนๆ สั่นไหวอีกครั้ง ล าแสงอันนั้นสัมผัสกับ
ใบหน้าของผมเบาๆ มันมีความอบอุ่นอยู่ในท่าทางนั้น…

หัวใจของผมรู้สึกเจ็บปวด เธอคงรอมานานแล้ว ถึง
กระนั้น เด็กคนนี้ก็ยังต้องรอต่อไป

“ฉันขอโทษนะ แต่ฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ในตอนนี้”

แสงขยับขึ้นและลงราวกับว่าเธอเข้าใจ

– อย่าหักโหมจนเกินไป เรื่องราวของฉันตอนนี้…

“มันยังไม่จบ” ผมพูดโดยไม่ให้เธอพูดจบ “เธอต้องทน
ทุกข์ทรมานมานานและไม่สามารถจบลงแบบนี้ได้”

– ท าไม…

“ฉันจะไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น”

แสงจ้องมาที่ผม เธอสั่นไหวอย่างสับสนและน่าสงสาร

– ฉันเพิ่งรู้จักลุงผ่านความทรงจ าของโลกนี้ แต่ลุง…
ท าไมลุงถึงดีกับฉันขนาดนี้? ลุงรู้จักฉันงั้นเหรอ?

ผมไม่ตอบ พวกเราได้รู้จักซึ่งกันและกันด้วยวิธีการที่
แตกต่างกัน ในขณะที่ชินยูซองรอบที่ 41 รู้จักผมผ่าน
ความทรงจ าของตัวเธอในวัยเด็ก ผมก็รู้จักเธอผ่านหนทาง
เอาชีวิตรอด ยังไงก็เถอะ ผมก็ไม่สามารถอธิบายสิ่งนี้ได้

– ฉันรู้สึกแปลก ฉันไม่รู้จักลุงแน่ๆ แต่เมื่อฉันอยู่กับลุง
ฉันก็รู้สึกราวกับว่าฉันเข้าใจทุกๆ อย่างเกี่ยวกับลุง ราวกับ
ว่าลุงคือ ‘เทพเจ้า’…

ถ้าผมเป็นเทพเจ้าจริงๆ งั้นผมก็คงเป็นเทพเจ้าที่ไร้
ความสามารถมากที่สุดในโลก เทพเจ้าผู้ไร้ประโยชน์ที่สุด
ในโลกที่รู้ทุกๆ สิ่งแต่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้เลย

แสงของชินยูซองจางหายไปอย่างรวดเร็ว ผมไม่อาจเห็น
เธอ แต่ผมก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร

– โปรดช่วยฉันด้วย ได้โปรด

“แน่นอน”

หางของแสงที่ก าลังสั่นไหวในอากาศเล็กลงเรื่อยๆ และ
ผมก็เอื้อมมือไปหาแสงนั้น ผมรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจ
ของผมถูกจองจ า ผมรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังของชินยูซอง
การรอคอยที่แสนยาวนาน…

หัวใจของผมเจ็บปวดกับความเศร้าโศกที่อธิบายไม่ได้ ที
ละนิดๆ ค าพูดของเพอร์เซโฟนีก็เริ่มสมเหตุสมผลขึ้น
จะต้องมีบางสิ่งอยู่ข้างหลังเพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า นี่คือ
‘ด้านหนัง’ ของผม และในเวลาเดียวกันก็คือ ‘ด้านหน้า’
ที่ผมได้เผชิญอยู่

บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่ยูจงฮยอครู้สึก เขาย้อนกลับไปยัง
อดีตเรื่อยๆ แต่ก็สามารถท าได้เพียงแค่ก้าวไปข้างหน้า
เท่านั้น

ในช่วงเวลาที่ผมมั่นใจถึงทิศทางของผม สภาพแวดล้อมก็
คงที่ เส้นแสงปรากฏขึ้นในความมืดที่กระจัดกระจาย

[ข้าจับเธอไว้ชั่วขณะด้วยพลังของข้า แต่เจ้าก็มีเวลา
เหลืออยู่ไม่มากถ้าเจ้าต้องการช่วยเธอ]

ผมจดจ าได้ถึงความอบอุ่นอันเลือนรางของชินยูซอง เพอร์
เซโฟนีพูดต่อ

[โปรดจ าใส่ใจไว้ มนุษย์คือ ‘เรื่องราว’ เมื่อเจ้าได้เธอ
กลับคืนไป มันก็ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวของเธอที่เหลืออยู่
จะมีเท่าใด]

หลังจากนั้น ผมก็ถูกดึงไปที่ไหนสักแห่ง เสียงกรีดร้อง
ของภูตผีลดลง และความรู้สึกของร่างกายของผมก็
กลับมาทีละนิด ผมสัมผัสได้ถึงแสงแดดอันอบอุ่นที่
กระทบบนเปลือกตาของผม ผมรู้สึกถึงความชื้นและลืม
ตาขึ้นดูใบหน้าที่คุ้นเคย

“…คุณลุง?” ชินยูซองในวัยเด็กก าลังมองมาที่ผม ดวงตาที่
ชัดเจนของเด็กน้อยท าให้ผมอุ่นใจขึ้น หัวใจที่ก าลังเต้น
อย่างรุนแรงอ่อนลงอย่างช้าๆ

ผมกลับมาแล้ว ผมหายใจอย่างช้าๆ และกล้ามเนื้อบน
ร่างกายของผมก็กลับคืนสู่ปกติ

[สถานการณ์ลับ – ราชินีแห่งยมโลกสิ้นสุดลงแล้ว]

[คุณได้รับ 15,000 เหรียญเป็นรางวัลความส าเร็จ]

รางวัลส าหรับการสถานการณ์อัพเดตก็มาถึงแล้ว โดเกบิ
ท างานได้ดีเหมือนกัน

[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี’ แสดง
ความยินดีกับคุณในการกลับมาอย่างปลอดภัย]

ผมเห็นข้อความ และความโกรธของผมก็เพิ่มสูงขึ้น

ไอ้ระย าไดโอไนซัส ผมคงจะไม่ต้องเผชิญกับปัญหา
ทั้งหมดนี้ถ้าเขาไม่ส่งผมไปยังทาร์ทารัส ผมติดอยู่ในทาร์
ทารัสกับคิมนัมอุนและเกือบที่จะต้องใช้เวลาที่เหลืออยู่ใน
ชีวิตไปกับการสร้างกันดั้ม

[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี’ ก าลังขอให้
คุณประนีประนอม]

[คุณได้รับการสนับสนุน 7,942 เหรียญ]

7,942? ค าขอโทษด้วยเงินนี้มันอะไรกัน? อืม ผมจะปล่อย
มันไปก่อนเนื่องจากเขายังมอบเหรียญให้กับผมอยู่

[มีสถานการณ์ลับใหม่อีกหนึ่งอัน]

ผมตรวจสอบสถานการณ์ลับใหม่ในทันที่

+

[สถานการณ์ลับ – ล่างู]

หมวดหมู่: ลับ

ความยาก: S-

เงื่อนไขการเคลียร์: ตามล่าเป้าหมายในพื้นที่สถานการณ์
หลักที่หก

การจ ากัดเวลา: จนกว่าจะสิ้นสุดสถานการณ์หลัก

รางวัล: เงิน 80,000 เหรียญ, ความไว้วางใจของราชินีแห่ง
วสันต์มืดมิด

ความล้มเหลว: ไม่สามารถเข้าไปยังยมโลกได้

+

ตามคาด ภารกิจของเพอร์เซโฟนีถูกน าเสนอออกมาใน
รูปแบบของสถานการณ์ลับ

[เมื่อเป้าหมายเข้าใกล้ สถานการณ์จะเตือนขึ้นมาโดย
อัตโนมัติ]

ล่างู มันไม่ได้ระบุเป้าหมายของสถานการณ์ แต่ผมก็เดาว่า
‘งู’ จะปรากฏขึ้นในสถานการณ์ต่อไป

ผมยกตัวส่วนบนขึ้นมา และชินยูซองก็ถามด้วยความ
กังวล “คุณลง โอเคไหม?”

“อืม ฉันสบายดี”

“พี่ซานอาบอกให้หนูดูลุงไว้…”

มันท าให้ผมนึกถึงสิ่งที่ผมบอกกับยูซานอาก่อนที่ผมจะ
ทรุดตัวลงไป

“ยูซานอา?”

มันไม่ยากที่จะหายูซานอา ยูซานอาขดตัวอยู่บนพื้นและ
หลับไปแล้ว ผมมองหน้าเธอยามหลับใหลและนึกถึงภาพ
ของเพอร์เซโฟนี จากนั้นใบหน้าผมก็ร้อนขึ้น

…

อย่างไรกก็ตาม ชุดกี่เพ้าและถุงน่อง… มันสุดยอดจริงๆ

“พี่สาวหลับไปก่อนที่ลุงจะตื่น”

“อ่า”

“เธอบอกให้หนูบอกคนอื่นถ้าลุงไม่ตื่น”

ค าพูดเหล่านี้จุดชนวนความรู้สึกผิดที่อยู่ภายในตัวผม ผม
สามารถเห็นรอยคล ้าใต้ตาของยูซานอาได้ เธอคงจะเมา
ค้างอยู่แน่…

กี่เพ้า? ถุงน่อง? บ้าเอ้ย ผมมันบ้าจริงๆ

“ตื่นแล้วเหรอ?”

จางฮีวอนและลีฮุนซึงเดินเข้ามาหาผม พวกเขาถูกปกคลุม
ไปด้วยเหงือและดูเหมือนว่าจะกลับมาจากการออกก าลัง
กายในตอนเช้า

จางฮีวอนพูดกับผม “ทกจาตื่นแล้ว งั้นพวกเราก็พร้อมจะ
ไปแล้ว”

“พร้อม?”

“คนอื่นๆ เริ่มกันแล้ว”

เมื่อมาคิดดูแล้ว มันมีคนอยู่รอบๆ ไม่เท่าไหร่เมื่อเทียบกับ
เมื่อวาน ผมถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

“ประกาศของสถานการณ์ที่หกมาแล้ว”

…มาแล้ว? ผมไม่มีโอกาสได้ถามเมื่อมีข้อความจ านวน
มากปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

[ขอแนะน าให้ผู้รอดชีวิตมารวมกันที่สถานียงซาน]

พวกเราเก็บของและออกเดินทาง

เดิมทีพวกเราก็อยู่ที่ยงซานอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ยากที่จะ
ไปยังสถานี ผมอุ้มยูซานอาไว้ในขณะที่จางฮีวอนและลีฮุ
นซึงรับผิดชอบกับกระเป๋าที่เหลือ

ลีกิลยังและชินยูซองเดินตามพวกเรามาโดยยืนอยู่ห่างกัน
ผมไม่รู้ว่าปาร์ตี้ของยูจงฮยอคหายไปไหนกัน

ในไม่ช้า พวกเราก็มาถึงสถานีใกล้ๆ ซึ่งเต็มไปด้วย
ผู้รอดชีวิต ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายังมีคนมากมายขนาด
นี้รอดชีวิตอยู่ในกรุงโซล ทุกคนก าลังมองไปที่หน้าจอ
ขนาดใหญ่ที่ก าลังลอยอยู่ในอากาศ

“อ๊ะ?”

“สถานที่แห่งนี้?”

สมาชิกปาร์ตี้และผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอด้วยกัน มัน
เป็นหน้าจอเดียวกับที่ผมได้เห็นในยมโลก มันเป็นป่าเขี่ยว

ชอุ่มและเหล่ามอนสเตอร์ที่ก าลังวิ่งอยู่รอบๆ ป่า พวกมัน
เป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวแต่ก็ดูเหมือนจะเป็นส่วน
หนึ่งของระบบนิเวศยักษ์

จากนั้นการปรากฏตัวของอวตารก็ปรากฏขึ้น บ้างก็เริ่มไล่
ล่าในขณะที่หัวเราะไปด้วยพร้อมกับตัดหัวของมอน
สเตอร์ โดเกบิพวกนั้น พวกมันแก้ไขของพวกนี้ได้ดี
เหมือนกับมันคือสถานที่ท่องเที่ยว

มีบางคนพูดออกมา “เอ๊? ไม่ใช่ว่าพวกนั้นคือคนญี่ปุ่นงั้น
เหรอ?”

ถ้าผมจ าไม่ผิด สถานการณ์ที่หกคือเหตุการณ์กับอีกโดม
หนึ่ง ผู้ชายที่ปรากฏตัวบนหน้าจอคืออิซูมิ อวตารผู้โด่งดัง
แห่งญี่ปุ่น

โตเกียวโดมนั้นเร็วกว่าพวกเรา ดังนั้นพวกเขาจึงไปถึง
สถานการณ์ที่หกก่อนแล้ว ในหลายๆ ด้าน มันสามารถ
บอกได้ว่าเกาหลีใต้นั้นเริ่มต้นไม่ค่อยดีเท่าไร

[สถานการณ์หลักใหม่มาถึงแล้ว!]

(จบตอน)