มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 117 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง (3)
มันไม่มีที่ว่างส าหรับความขัดแย้ง ส าหรับเขา การเลือก
ตัวแทนไม่ใช่เรื่องของการหารือ
“ถ้ามีใครจะพูดอะไรก็พูดออกมา”
มันไม่มีทางที่จะแสดงความไม่พอใจต่อจิตสังหารที่น่า
หวาดกลัว เหล่าราชาที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของยูจงฮยอค
ได้แต่ตัวสั่นสะท้านโดยไม่คิดแม้แต่จะต่อต้าน อ่า ยกเว้น
คนๆ หนึ่ง
“ห-หลบไปซะ! ถอยไป!” น่าเสียดาย ยูฮุนโฮที่มีสไตล์
เป็นของตัวเองกลับไม่เคยได้ยินเรื่องของราชาสูงสุด
นักการเมืองผู้ไม่รู้เรื่องข่าวลือ “ท าไมจู่ๆ นายถึงปรากฏ
ตัวออกมาฮะ…?”
ปัง!
“อ๊ากกก!”ยูฮุนโฮกรีดร้องออกมาในขณะที่มือของเขาถูก
บดขยี้ “มือของฉัน! มือของฉัน!”
ปัง!
“อ๊ากกก! บอดี้การ์ด! บอดี้การ์ดของฉันอยู่ไหน?”
ยูฮุนโฮดิ้นรนขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครสามารถ
ช่วยเขาได้ เท้าของยูจงฮยอคกดลงที่หลัง และไม่นานหลัง
จากนั้น ยูฮุนโฮก็พบว่ามันยากที่จะหายใจและหมดสติไป
เมื่อทุกอย่างสงบลง ยูจงฮยอคก็พูดออกมา “ฉันไม่คิด
อย่างนั้นนะ ฉันจะประกาศรายชื่อเอง”
ใบหน้าของเหล่าราชาเริ่มตึงเครียด ยูจงฮยอคยอดเยี่ยม
จริงๆ การถือครองอ านาจเบ็ดเสร็จมันง่ายขนาดนี้เชียว…
ราชาได้หลุดจากต าแหน่ง ‘ผู้เลือก’ ไปเป็น ‘ผู้ถูกเลือก’
อย่างรวดเร็ว ผมคว้าเนื้อแห้งขึ้นมาจากโต๊ะและรอค าพูด
ของยูจงฮยอค
มินจีวอนจ้องมองจากข้างๆ ผมอย่างว่างเปล่า
「นายใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไง?」
ผมขอโทษนะ แต่ผมอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างไปจาก
พวกเขา มันเป็นเพราะผมคือคนที่ยูจงฮยอคเรียกว่าเป็น
‘สหาย’ เขาขู่ผมโดยบอกว่าค าสาบานจบลงแล้ว แต่เขาก็
ยอมรับผม
ยูจงฮยอคพูดออกมา “คนแรกย่อมต้องเป็นฉัน”
อืม มันชัดเจนมาก เขาจะไม่อยู่ในลิสต์ที่ตัวเองสร้างขึ้น
ได้ยังไง? ด้านหลังของยูจงฮยอค ปาร์ตี้ที่เหลือของเขาได้
ปรากฏตัวขึ้น ลีจีฮเยและลีซอลฮวา
ลีฮุนซึงและจางฮีวอนเองก็มองเข้ามาข้างในด้วยสายตาที่
เป็นกังวล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จางฮีวอนที่แทบจะกระโดด
เข้ามาข้างใน และผมก็ต้องหยุดเธอไว้ด้วยสายตา
ยูจงฮยอคพูดต่อ “คนที่สองจะเป็นลีจีฮเย”
ผมคิดว่าคนที่สองคงจะเป็นผม ดังนั้นผมจึงประหลาดใจ
อืม เดิมทีผมก็ไม่ใช่สหายของเขา ดังนั้นสมาชิกในปาร์ตี้
ของเขาอาจจะไม่พอใจได้ถ้าเขาเรียกผมก่อน เขาอาจดูเย็น
ชา แต่เขาก็ดูแลคนของเขาได้ดี ผมเข้าใจหัวใจดวงนั้น
ลีจีฮเยไม่อาจซ่อนสายตาแห่งความสุขของเธอไว้ได้ใน
ขณะที่เธอยิ้มให้ผม
…ถึงกระนั้น มันก็น่าร าคาญนิดหน่อย
“คนที่สามคือลีซอลฮวา” ลีซอลฮวาพยักหน้าและเดิน
ออกมาข้างหน้า
ทุกครั้งที่มีการเรียกชื่อคน ใบหน้าของเหล่าราชาก็จะมืด
ลง พวกเขาต่างรู้สึกถึงลางไม่ดี ลิสต์ของยูจงฮยอคนั้นถูก
ก าหนดไว้แล้ว
「ยังเหลืออีก 7 คน พวกเรายังมีโอกาส」
「ราชาสูงสุดมีสมาชิกปาร์ตี้แค่สามคน เขาจะต้องเลือก
คนอื่นๆ อีก」
「พวกเราแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาคนที่เหลือ」
ผมบอกได้เลยว่าพวกเขาก าลังคิดอะไรอยู่ ผม? แน่นอนว่า
ผมไม่ได้กังวลอะไร ผมต้องอยู่ในลิสต์แน่ๆ บางทีผม
อาจจะเป็นคนต่อไป…
“คนที่สี่คือลีฮุนซึง”
…อะไรนะ? ลีฮุนซึงหน้าซีดเมื่อเขาถูกเรียกชื่อ
“น-นายหมายถึงฉัน…?”
ยูจงฮยอคไม่สนใจค าพูดนั้นและมองไปที่คนต่อไป “คนที่
ห้าคือจางฮีวอน”
“…ฉันเหรอ?” ดวงตาของจางฮีวอนเบิกกว้างขึ้นด้วย
ความประหลาดใจ มันไม่น่าเชื่อเลยที่เขาเลือกเธอก่อนผม
ไอ้บ้านี่ก าลังเลือกคนจากปาร์ตี้ของผม?
“คนที่หกคือลีกิลยัง”
“…เอ่อ? ฮะ?”
จากนั้นยูจงฮยอคก็มองมายังชินซูยองที่อยู่ข้างๆ ลีกิลยัง
ชินซูยองซ่อนตัวอยู่หลังลีกิลยังด้วยสายตาหวาดหวั่น
ลีกิลยังที่ก าลังสับสนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยืนอยู่
ข้างหน้าชินซูยองเหมือนกับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว ยูจงฮ
ยอคมองไปยังเด็กทั้งสองคนด้วยใบหน้าแบบไหนก็ไม่
ทราบก่อนที่จะหันหัวออกไป
“งั้น…” ในที่สุดดวงตาของยูจงฮยอคก็หยุดลงที่ผม ใช่ ใน
ที่สุดก็ถึงตาผม เขาจงใจทิ้งผมไว้เป็นคนสุดท้ายงั้นเหรอ?
ตามที่คาดไว้จากตัวละครหลัก เขารู้ถึงวิธีการแสดง
“…นายสามารถดูแลส่วนที่เหลือได้”
ผมส าลักเนื้อแห้ง ยูจงฮยอคหันออกไปจากเต็นท์ก่อนที่จะ
จากไปเหมือนกับว่ามันไม่มีงานอะไรให้ท าอีกแล้ว เท่านี้
เหรอ? เอาจริงดิ?
…งั้นผมล่ะ? ท าไมเขาถึงมองมาที่ผมแบบนั้น? ผมไล่ตาม
เขาไปหลังจากนั้น แต่ยูจงฮยอคก็หายไปแล้ว ผมยืนอยู่กับ
ที่นานแค่ไหนกันนะ?
จางฮีวอนยืนอยู่ห่างๆ และถามผมอย่างระมัดระวัง “พวก
นายสองคนไม่ได้เป็นเพื่อนกันเหรอ?”
ผมคิดตาม
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังหัวเราะด้วย
ความยินดี]
ลีจีฮเยเองก็พูดเสริมด้วยเสียงแปลกๆ “ลุง เมื่อคืนลุงไม่
เจอกับมาสเตอร์เหรอ? ฉันคิดว่าลุงจะอยู่ในลิสต์อันแรก
ซะอีก…”
“เธอหมายความว่ายังไง?”
“เมื่อคืนมาสเตอร์บอกว่าจะไปหาลุงหนิ?”
“เมื่อคืน?”
“ราวๆ ตีหนึ่งตีสองได้? ลุงหลับไปแล้วเหรอ?”
ผมคิดถึงเวลา ช่วงตีหนึ่งถึงตีสอง ผมคิดว่ามันเป็นเวลา
ก่อนที่ผมจะเข้าไปยังยมโลก “ฉันตื่นอยู่ แต่ก็ไม่เห็นยูจงฮ
ยอคนะ”
“แปลก? มาสเตอร์ไปหาลุงแน่ๆ เขาโกรธอยู่หน่อยๆ ด้วย
เมื่อเขากลับมา”
“โกรธ?”
“ลุงก็รู้หนิว่ามาสเตอร์จะท าหน้ายังไงเมื่อเขาโกรธ
เหมือนกับว่าเขาก าลังดูถูกคนอยู่…”
ผมครุ่นคิดถึงความทรงจ าในเวลานั้น ผมก าลังท าอะไรอยู่
ก่อนที่จะเข้าไปยังยมโลก? อ่า ใช่แล้ว ความทรงจ าโผล่
ขึ้นมา ในเวลานั้น ผมก าลังดื่มกับยูซานอา ไดโอไนซัสได้
รินเหล้าและท าให้บรรยากาศแปลกไป จากนั้น… อืม…
อ่า
[กลุ่มดาว ‘เทพเจ้าแห่งไวน์และความปีติยินดี’ แสดงสี
หน้าร่าเริง]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังหัวเราะด้วย
ความยินดี]
[คุณได้รับการสนับสนุน 500 เหรียญ]
ผมรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อยเมื่อผมอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น สมาชิ
ปาร์ตี้ดูประหลาดใจ จางฮีวอนจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่
หรี่ลง
“…นายจูบกับยูซานอา?”
“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น… เธอได้ยินอะไร?”
“มันเป็นไดโอไนซัสจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่ว่านายแกล้งเมา
นะ?”
“เป็นเพราะโดโอไนซัสและไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
จางฮีวอนมองมาที่ผมด้วยตาที่มีพิรุธ
…ท าไมเรื่องนี้ถึงถูกพูดขึ้นมา?
“อืม… บางทียูจงฮยอคอาจจะเห็นมัน? นั่นเป็นเหตุผลที่
อารมณ์ของเขาไม่ดี…”
“ยูจงฮยอคไม่ใช่คนแบบนั้น”
“แม้ว่ายูจงฮยอคจะได้เป็นพยานฉากจูบของทกจา ฉันก็
ไม่คิดว่ามันจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องรู้สึกโกรธ…”
“มันไม่ใช่การจูบ” ผมบ่นและลีจีฮเยก็อุทานออกมาด้วย
รอยยิ้ม
“อ๊า! ฉันคิดว่าฉันรู้แล้ว…”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ บอกว่ามันคือ
มิตรภาพ]
จางฮีวอนเอียงหัวของเธอ “…มิตรภาพ?”
ลีจีฮเยจี้ต่อ “ผู้สนับสนุนของพี่สาวว่าไง? พวกเขาคิดว่า
มันเป็นแค่มิตรภาพงั้นเหรอ?”
“เธอหมายความว่ายังไง?”
“มิตรภาพ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจนะ” ลีฮุนซึงขัดจังหวะโดย
ไม่คาดคิด “เมื่อมาคิดดูแล้ว ฉันเองก็รู้สึกฉุนอยู่เหมือนกัน
ที่เห็นทกจาท าแบบนั้น”
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ พ่นลมหายใจใส่
การพูดแทรกโดยไม่คาดคิด]
“…ใช่ไหม? ท าไมฮุนซึงต้องรู้สึกไม่ดี?” ลีจีฮเยดูราวกับ
จะมีเลือดก าเดาไหลออกมา
สีหน้าของลีฮุนซึงนั้นจริงจัง ผมกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ลีฮุ
นซึงจะพูดออกมา “พวกเราเสี่ยงชีวิตในทุกๆ สถานการณ์
ยูจงฮยอคก็ได้ฝึกร่างกายในทุกๆ เช้าเพื่อเตรียมพร้อม
ส าหรับสถานการณ์ต่อไป ฉันฝึกฝนอย่างหนักทุกวันเพื่อ
ปกป้องสหายของตัวเอง”
“…ฮะ?” ลีจีฮเยท าสีหน้าแปลกๆ ให้กับค าตอบที่น่า
เหลือเชื่อ จางฮีวอนฟังค าพูดของลีฮุนซึงด้วยใบหน้า
สงสัย
“หากเพื่อนของฉันตาบอดไปกับความต้องการทางเพศใน
สถานการณ์เช่นนี้ ฉันก็คงอารมณ์เสียเหมือนกัน ผมคงจะ
รู้สึกเหมือนถูกหักหลัง ยูจงฮยอคอาจจะไม่ใช่ทหาร แต่
เขาก็เป็นคนที่เข้มงวดมาก คนแบบนี้จะตอบสนองอย่าง
แรงต่อคนที่ไม่มีระเบียบวินัย มันรู้สึกเหมือนกับว่า
มิตรภาพของพวกเราก าลังจะพังครืนลง”
“อืม… ก็ฟังดูดี” จางฮีวอนเห็นด้วย
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ผิดหวังกับอวตาร
ของเธอ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ไม่พอใจกับ
มิตรภาพผิดๆ ของลีฮุนซึง]
ผมฟังค าพูดของลีฮุนซึงและคิดว่ามันคงจะจริง ฉากจาก
หนทางเอาชีวิตรอดปรากฏขึ้นในใจของผม ผมเปิด
ข้อความ ค้นหาการเสื่อมถอยรอบที่สามของยูจงฮยอค
และสามารถหาหลักฐานมาได้
「คนน่าสมเพช นายขายตัวเองเพื่อผู้หญิงด้วยการสบตา
เพียงครั้งเดียว」
「พวกคนที่มีความต้องการทางเพศสูงจะถูกแยกออกไป
จากรายชื่อสหายของฉัน มันง่ายมากที่พวกเขาจะท า
ผิดพลาด」
มันไม่ยุติธรรมเลยถ้ายูจงฮยอคเข้าใจผมผิดไปจริงๆ มัน
ไม่ได้จูบด้วยซ ้า บ้าเอ้ย ตอนนี้ผมไม่อาจบอกเขาได้ว่ามัน
เป็นความเข้าใจผิด…
“คิมทกจา? พวกเราต้องการเลือกคนที่เหลือ” มินจีวอน
เดินเข้ามาหาผมในทันใด
ผมมองย้อนกลับไปและเห็นราชาคนอื่นๆ ก าลังมองมาที่
ผม
“ราชาสูงสุดเลือกไปหกคนแล้วและเหลือที่อีกสี่คน”
“เราต้องเลือกสี่คน…”
กลุ่มของยออิโดถูกท าลายไปแล้ว และในตอนนี้ก็มีราชา
เหลืออยู่ 5 คน ราชาเมตไตรยสังเกตเห็นและพูดออกมา
ก่อน
“อืม เหลือที่อีกสี่ที่ และคนที่เหลือ…”
“ท าไมเราไม่ตัดสินใจด้วยการประลอง?” ผมคือหนึ่งใน
คนที่ให้ความเห็น “พวกเราจะเสียเวลาในการโต้เถียง
กันเอง ทุกคนต่างต้องการที่กันทั้งนั้น ดังนั้นมาสู้กันเถอะ
ราชาที่ชนะจะได้ตัดสินใจที่ว่างที่เหลือ”
เหล่าราชาเหลือบมองหน้ากันกับค าพูดของผม ครู่ต่อมา
ค าตอบก็ดังออกมา
“โอเค”
***
อีกครั้ง ราชาผู้เป็นกลางประกาศว่าเขาจะสละสิทธิ์
“ฉันจะอยู่แนวหลังเอง ต้องมีคนอยู่ที่นี่และน าพาผู้คน…”
มันเป็นทางเลือกที่ฉลาด ถ้าพวกเขาไม่สามารถก้าวไป
ข้างหน้าในสถานการณ์ได้ งั้นมันก็ไม่แย่ที่จะสร้างฐาน
อ านาจที่นี่ นอกจากนี้ ผู้คนยังไม่รู้ แต่มันคือสถานการณ์ที่
อวตารต้องถูกทิ้งไว้ข้างหลัง โดเกบิผู้รักในความบันเทิง
คงจะไม่ยอมปล่อยให้อวตารได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็น
แน่
ราชาพเนจรเองก็ยกมือขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจที่จะสละ
สิทธิ์ ราชาคนอื่นๆ ดูประหลาดใจ แต่ก็คิดว่ามันคงจะดีที่
คู่แข่งจะน้อยลง มินจีวอนมองมาที่ผมและประกาศอย่าง
มั่นใจ
“วิธีเดียวกันกับก่อนหน้านี้คงจะไม่ได้ผลแล้วนะ”
บางทีเธออาจจะรู้ว่าผมชิงบัลลังก์หนึ่งเดียวมาได้ด้วย
เหรียญที่ผมเก็บเอาไว้
…ผมดูกระจอกขนาดนั้นเลยเหรอ? พวกเราแลกเปลี่ยน
การโจมตีกัน มันใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก่อนที่การต่อสู้จะ
จบลง
ใครชนะ? ไม่เห็นต้องถาม
“ไม่มีทาง… ฉันคิดว่ามีแค่ราชาสูงสุดเท่านั้นที่เป็นสัตว์
ประหลาด นายแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?”
ชาซังคยองชุ่มเลือดในขณะที่มินจีวอนอ้าปากค้างใน
ขณะที่เธอถาม ใช่แล้ว มันคงจะง่ายกว่านี้ถ้าผมท าแบบนี้
ตั้งแต่แรก
ผมยักไหล่และพูดว่า “โควต้าแรกคือ 10 คน ดังนั้นทุกๆ
คนควรจะรอ รอบที่สองจะเริ่มในไม่ช้า”
“…ฮ่าฮ่า นายใช้ทุกวิถีทางเลยนะ นายจะพาใครไปด้วย?”
“คนแรกคือฉัน และเธอจะเป็นคนที่สอง”
ดวงตาของชินซูยองสดใสขึ้นกับค าพูดของผม เธอกังวล
อยู่เกี่ยวกับการถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพียงล าพัง
“ที่เหลืออีกสองคนคือ… ฉันก าลังคิดถึงใครบางคนอยู่”
“ไม่ใช่ฉันเหรอ?”
“ใช่ มันไม่ใช่มินจีวอน”
“ชิ… เข้าใจแล้ว”
มินจีวอนลุกขึ้นจากพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่น ราชาที่สิ้นหวัง
จากไปทีละคน ผมออกค าสั่งกับสมาชิกปาร์ตี้ของผม
“กลับกันก่อน ฉันจ าเป็นต้องท าอะไรบางอย่าง มาพบกัน
ที่หน้าสถานีในภายหลัง”
สมาชิกปาร์ตี้พยักหน้าและออกจากเต็นท์ไป ฉับพลัน
ภายในที่แออัดก็โล่งขึ้นมา
…
หลังจากนั้นอีกสักพักก็มีเพียงแค่คนๆ เดียวที่เหลืออยู่ใน
เต็นท์กับผม มันคือผู้หญิงที่สวมหน้ากาก จากนั้นปากของ
เธอก็เปิดอ้าออกมาเป็นครั้งแรก
“ดูเหมือนว่าจะมีเพื่อนเยอะแยะเลยนะ”
ผมลังเลจนถึงนาทีสุดท้าย ผมไม่อยากจะคุยกับคนๆ นี้
อย่างไรก็ตาม ผมก็จ าเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากเธอ
เพื่อให้ได้คนที่ผมต้องการในสถานการณ์ต่อไป
ผมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะพูดกับราชาพเนจร มันนาน แล้วสินะ แม่า
จบตอน)
YOU MAY ALSO LIKE
