มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 118 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง (4)
ราชาพเนจรยิ้มเบาๆ ให้กับค าพูดของผม “มันนานแล้ว
เหรอ? ตั้งแต่แม่ได้เจอลูกเมื่อครั้งล่าสุด”
“พวกเราแค่สวนทางกันในครั้งนั้น”
จนถึงตอนนี้ ผมได้เจอราชาพเนจรอยู่สองครั้ง ครั้งแรก
คือเมื่อตอนที่ฮันซูยองและผมจัดการกับซงมินวู และครั้ง
ที่สองคือเมื่อตอนที่ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยถูกสังหาร
ครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม…
ราชาพเนจรค่อยๆ ถอดหน้ากากออก อย่างที่คาดไว้ มัน
เป็นใบหน้าของเธอ
ผมถาม “แม่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สักพักละ”
พวกเรามองหน้ากันสักครู่ แม่ของผมและผมดูไม่ค่อย
เหมือนกันเท่าไร ไม่ว่าผมจะมองยังไง มันก็เป็นใบหน้า
ของคนอายุสามสิบกว่าๆ เท่านั้น เมื่อผมยังเด็ก ผมมักจะ
ได้ยินอยู่บ่อยๆ ว่าเธอคือลูกพี่ลูกน้องของผม แน่นอน นั่น
ก็เป็นตอนที่ผมยังมีพ่ออยู่
“แม่อยู่ในโซลงั้นเหรอ?”
เธอตอบ “แม่มาพบคนรู้จัก”
“งั้นแม่ก็ติดอยู่ในโซลโดมโดยบังเอิญ?”
“ใช่”
“แม่ถูกปล่อยตัวแล้ว ท าไมแม่ถึงยังใส่ชุดนักโทษอยู่?”
“ลองดูสิ? บางทีมันอาจจะมาจากความปรารถนาในการ
ชดใช้ก็ได้มั้ง?”
“…ชดใช้? แม่เนี่ยนะ?”
“มนุษย์ทุกคนล้วนเป็นนักโทษ พวกเขาต่างก็มีคุกเป็น
ของตัวเอง”
ผมจ้องไปที่แม่ของผม เสียงที่ไร้ยางอายนั่น… เธอไม่ได้
เปลี่ยนไปจริงๆ เธอพูดกับผม “ลูกจะพูดค าว่าขอบคุณ
ออกมาหน่อยไม่ได้เหรอ? ลูกคงมีช่วงเวลาที่ยากล าบาก
ถ้าไม่มีแม่”
…แน่นอนว่าเธอช่วยผม แม่ของผมพากองก าลังของเธอ
ไปทางเหนือเพื่อจัดการกับภัยพิบัติ มันเยี่ยมมาก ไม่ว่าภัย
พิบัติจะอ่อนแอแค่ไหนก็ตาม ในความเป็นจริง ผมเชื่อว่า
เธอคงจะจัดการกับมันได้ ผมเกลียดแม่ แต่ผมก็รู้จักเธอดี
เช่นกัน
“ลูกได้เจอแม่ของตัวเอง แต่ลูกดูไม่มีความสุขเลยนะ”
“แม่ต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”
“นิดหน่อย”
[สกิลเฉพาะตัว ‘จับเท็จ LV.1’ ถูกเปิดใช้งาน]
[คุณยืนยันว่าข้อความดังกล่าวเป็นเท็จ]
ตลกจริง ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่ผมก็ยังต้อง
ตรวจสอบ ผมพูดออกมา “แม่รอดชีวิตมาได้ แม่คือ
ผู้รอดชีวิตที่ยิ่งใหญ่”
“ต้องขอบคุณเรื่องราวที่ลูกบอกแม่”
“…ผมเดาว่างั้นนะ”
“ลูกคือคนๆ เดียวที่เข้ามาเยี่ยมแม่ในคุกและบอกแม่
เกี่ยวกับนิยายที่ลูกอ่าน”
นั่นถูกต้องแล้ว ผมไม่ค่อยได้คุยกับแม่เท่าไรในช่วงเวลา
เหล่านั้นที่ผมไปเยี่ยมเธอในคุก ผมพูดถึงหนทางเอาชีวิต
รอดเท่านั้น เมื่อผมเริ่มเบื่อ ผมก็หยุดไปเยี่ยม “ผมไม่มี
อะไรจะพูดนอกจากนิยายเรื่องนั้นหนิ”
“มันเป็นไปได้ไง?”
“นิยายเรื่องนี้คือทั้งหมดที่ผมมี”
ภาพในอดีตตัดเข้ามาในหัวของผมก่อนที่จะหายไป ถ้าไม่
มีหนทางเอาชีวิตรอดหรือคนเขียน บางทีผมอาจจะไม่อยู่
ในโลกนี้แล้วก็ได้ เรื่องราวนี้เป็นอย่างเดียวที่ท าให้คิมทก
จาที่ไม่มีพ่อหรือแม่รู้สึกสบายใจ
แม่ของผมพึมพ า “มันคือนิยายที่แฟนตาซีที่สุด…”
“สุดท้ายการที่แม่รอดชีวิตมาได้ก็ต้องขอบคุณนิยายเรื่อง
นั้น”
พวกเราจ้องมองกันอย่างเงียบๆ สักพัก
[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองค า’ ก าลังจ้องมองคุณด้วย
สายตาที่ตื่นเต้น]
[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ก าลังจ้องมองคุณด้วยตาแปลกๆ]
[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ ก าลังเฝ้ามองคุณ
ด้วยดวงตาเศร้าๆ]
ผมเป็นคนแรกที่ท าลายความเงียบ “แม่ได้แอตทริบิวต์
อะไรมา? มันน่าจะเกี่ยวข้องกับนิยายที่ผมเล่าให้แม่ฟัง
นะ”
“แม่ควรจะบอกลูกดีไหมเนี่ย?”
“ใช่ ถ้าแม่ยังคิดว่าผมเป็นลูกอยู่”
“แม่ก็สงสัยเหมือนกันว่าลูกคิดว่าแม่เป็นแม่ของลูกอยู่
ไหม”
“นิดหน่อย”
[ตัวละคร ‘ลีซูคยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.1’]
[‘ลีซูคยอง’ ยืนยันว่าค าพูดนั้นเป็นเท็จ]
บัดซบ แม่ของผมมีสกิลนี้แล้ว มันมีร่องรอยของความ
เศร้าอยู่ในสีหน้าของแม่ ผมไม่มีทางรู้ว่ามันเป็นการแสดง
หรือไม่
เธอถาม “ลูกยังคงแค้นแม่อยู่อีกเหรอ?”
“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดเรื่องนั้น”
“พ่อของลูกเป็นคนไม่ดี”
“ผมรู้”
มันมี ‘คนเลว’ อยู่ในโลกใบนี้ ประเภทหนึ่งก็คือการใช้
ความรุนแรงต่อภรรยาของพวกเขา เล่นพนันอย่างผิด
กฎหมาย และคุกคามการใช้ชีวิตของครอบครัว
พ่อของผมคือคนไม่ดี ผมรู้ แม่ของผมก็รู้ และกฎหมาย
ของเกาหลีใต้ก็บอกไว้ อย่างไรก็ตาม…
“การกระท าของแม่ก็ไม่ถูกแค่เพราะพ่อของผมเป็นคน
เลว”
“มีหลายสิ่งที่พวกเราต้องเสียสละเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น”
“ไม่มีกฎหมายแบบนั้นในเกาหลีใต้ มันมีกฎหมายที่ว่า
มนุษย์ทุกคนที่กระท าการฆาตกรรมควรต้องเข้าคุก”
“ลูกพูดเก่งเพราะลูกอ่านนิยายมาอย่างนั้นเหรอ”
“ส าหรับผม ความเป็นจริงเหมือนกับนิยายมากขึ้นก็เพราะ
แม่”
ณ จุดนี้ มันไม่ได้เป็นบทสนทนาระหว่างแม่กับลูก นี่คือ
เหตุผลว่าท าไมผมจึงไม่ต้องการพูดกับเธอ ผมรู้ว่ามันจะ
เกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกเราคุยกัน พวกเรารู้มากเกินไป
เกี่ยวกับวิธีการท าร้ายซึ่งกันและกัน
ผมเปลี่ยนเรื่อง “แม่รู้ไหมว่าท าไมผมถึงตามหาแม่?”
“อยากเจอเหรอ?”
“ผมบอกได้เลยว่าแม่ก าลังโกหกอยู่ ดังนั้นหยุดอ้อมค้อม
ได้แล้ว”
แม่ของผมยิ้มเบาๆ
“แม่มีนักโทษหมายเลข 406 อยู่ใช่ไหม? ให้ผมยืมตัวคุณ
ยายหน่อย”
“…จะดีกว่าไหมถ้าจะเอาตัวอวตารที่มีจอนวูชิเป็น
ผู้สนับสนุนไปแทนคุณยายคนนั้น? แม่มีอวตารที่มี
ประโยชน์อยู่หลายคน”
“จอนวูชิคือเพื่อนของแม่ นอกจากนี้ คุณยายก็มีประโยชน์
กว่า”
แม่ของผมจ้องมาที่ผมสักพักก่อนที่จะพยักหน้า “เอาเถอะ
เธอก็อาจจะมีประโยชน์เพราะคู่ต่อสู้ ยังไงก็ตาม ลูกรู้จัก
ผู้สนับสนุนของหมายเลข 406 ได้ยังไง?”
“ผมพูดไม่ได้”
“ลูกมีสกิลที่ใช้ดูผู้สนับสนุนงั้นเหรอ?”
ผมไม่สามารถพูดอะไรกับแม่ของผมได้ “แม่จะให้ผมยืม
ไหม?”
“ก็ได้ แต่…”
ผมกลัวสิ่งที่เธอจะพูดต่อไป แม่ของผมอาจจะเสนอ
ข้อตกลงที่ผมไม่อาจจินตนาการได้ออกมา เธอพูดด้วย
รอยยิ้มเบาๆ “ครั้งต่อไป แนะน าเพื่อนของลูกให้แม่ได้
รู้จักด้วย”
ผมตกตะลึงและไม่อาจเลือกค าพูดต่อไปได้
…บ้าเอ้ย มันคือการโจมตีเข้าจุดตาย แม่ของผมเก่งที่สุด
ในการท าให้คนดูแย่ลง
“ทกจา มองตรงไปที่ความเป็นจริง แม้ว่านิยายจะ
กลายเป็นความเป็นจริง แต่ลูกก็ไม่ควรคิดว่านิยายคือ
ความเป็นจริง”
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นอย่างรุนแรง!]
ผมได้ยินค าพูดเพียงไม่กี่คน แต่โลกทั้งใบของผมก็ดู
เหมือนจะสั่นคลอน ผมรู้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ บุคคลนี้
เป็นตัวเตือนที่แข็งแกร่งที่สุดของ ‘ความจริง’ ที่ผมเกลียด
“ลูกเข้าใจไหม?”
[อักขระ ‘การหาเหตุผลเข้าข้างตนเอง LV.1’ ถูกเปิดใช้
งาน]
น่าสะอิดสะเอียน ในตอนนี้เธออยากจะท าตัวเหมือนกับ
เป็นแม่ เวลานี้การย้อนกลับไปต้องข้ามแม่น ้าหลายสาย
เกินไป
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ที่ก าลังสั่นได้สงบลงแล้ว]
ผมทนไม่ไหวอีกและลุกขึ้น “ใช่แล้ว ผมคิดว่านิยายก็เป็น
เหมือนกับความจริง ท าไมเหรอ? มันเป็นเพราะผมมักจะ
ใช้ชีวิตอย่างนั้นอยู่เสมอ”
“…”
“บางทีลูกก็ดูน่าสงสารนะ อย่างไรก็ตาม จ าได้นะ อย่าง
น้อยที่สุดแม่ก็ไม่ได้ขาย ‘ความเป็นจริงที่เหมือนกับนิยาย’
แบบที่ลูกท า”
ผมออกจากเต็นท์ไปพร้อมกับค าพูดเหล่านั้น อากาศเย็นๆ
เข้ามาในปกเสื้อของผมและไปถึงร่างกายของผม ผมมอง
ไปข้างหน้าและเห็นยูซานอาที่ดูตกใจเล็กน้อย
“ฉันขอโทษ… ทกจามาช้า…”
แย่ละ ไม่สิ แทนที่จะแย่… มันน่าละอายมากกว่า
“เธอได้ยินทุกอย่างเลยเหรอ?”
ยูซานอาก้มศีรษะของเธอลงด้วยค าขอโทษลึกๆ
ในที่สุดผมก็ถอนหายใจออกมา “เธออยากจะไปเดินเล่น
กันไหม?”
พวกเราเดินไปตามชานชาลาของสถานียงซาน แน่นอนว่า
มันต้องเป็นลมหนาว แต่อุณหภูมิก็เปลี่ยนไปเมื่อสัมผัส
กับแก้มของผม มันไม่มีเวลามาสระผม แต่กลิ่นหอมก็
ลอยออกมาจากเส้นผมของยูซานอา
ผมถาม “อาการเมาค้างเป็นยังไง?”
“ก็โอเค แต่ยังไงก็เถอะ ฉันได้ยินว่านายแบกฉันไว้บน
หลัง ฉันขอโทษนะ ฉันสร้างปัญหาให้กับนายเข้าแล้ว”
“มันเป็นเพราะเธอคอยดูแลฉันอยู่”
พวกเราเงียบไปสักพักก่อนที่ผมจะพูดออกมา “เธอคิดว่า
มันแปลกไหม? ท าไมแม่กับลูกถึงพูดกันแบบนั้น?”
“ไม่หนิ”
เธอก าลังโกหก มันแปลกมาก
“เธออยากรู้ไหม?”
ดวงตาของยูซานอาสั่นอยู่ครู่หนึ่ง “…ถ้านายไม่ว่าอะไร
นะ”
ผมยิ้มอย่างขมขื่น ใช่แล้ว ในตอนนี้มันถึงเวลาที่จะต้อง
พูดแล้ว ผมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะพูดด้วยน ้าเสียงที่เกิน
จริง “แม่ของฉันฆ่าพ่อของฉัน”
ค าพูดของผมฟังดูน่าหัวเราะ ผมพูดเหมือนกับว่ามันเป็น
เรื่องของคนอื่น
“เธอเข้าคุกไปเพราะบาปของเธอ”
ผมพูดต่อ
“พ่อของฉัน… มันน่าละอายที่จะพูดแบบนี้ แต่เขาคือคนที่
สมควรตาย ความรุนแรงในครอบครัว การพนัน เจ้าหนี้…
แม่และฉันใช้ชีวิตอยู่ในความหวาดกลัวทุกวัน ไม่มีสัก
วันที่จะไม่มีรอยฟกช ้า บางครั้งฉันก็โดน แล้ววันหนึ่ง แม่
ของฉันก็ท าสิ่งที่คิดอยู่ในใจ และมันก็เกิดขึ้น”
“อ่า…”
“ฉันคิดว่ามันจะเป็นที่รู้จักกันดีในบริษัท ยูซานอาไม่รู้
เหรอ?”
ไม่มีค าตอบจากยูซานอา เธอตระหนักได้ว่าเธอไปแตะ
ต้องเข้ากับบาดแผลที่เธอไม่ควรสัมผัสเข้าให้แล้ว
“ตอนนี้เธอรู้สึกแปลกๆ รึยัง? มันผิดกฎหมาย แต่เธอไม่
เข้าใจใช่ไหมว่าท าไมฉันถึงเกลียดแม่ของฉัน”
“ไม่! ฉันไม่ใช่ทกจา ดังนั้นฉันจึงไม่อาจเข้าใจได้อย่าง
เต็มที่…”
“พูดตามตรงนะ เธอคิดว่าฉันควรให้อภัยแม่ไหม?”
ยูซานอาไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ ช่วยไม่ได้ แผลที่ถูก
แตะต้องนั้นระเบิดออกมาแล้ว
มันมีความเงียบที่น่าอึดอัดเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะพูดออกมา
อีก “เธอรู้จักหนังสือที่ชื่อว่าฆาตกรใต้ดินไหม? ก่อนหน้า
นี้มันอยู่ในรายชื่อหนังสือขายดีของคโยโบ”
จู่ๆ มันก็เป็นการพูดถึงหนังสือ ยูซานอาคิดว่าหัวข้อก่อน
หน้านี้จบลงแล้วและตอบอย่างเชื่องช้า “ฉันคิดว่าฉันเคย
ได้ยินนะ มันคือหนังสือขายดีใช่ไหม?”
“มันเป็นบทความที่เขียนโดยผู้หญิงที่ถูกทารุณกรรมใน
คุกหลังจากที่เธอฆ่าสามีของเธอ มันได้รับค าชมจากนัก
วิจารณ์ในเวลานั้น พวกเขาบอกว่าบันทึกจากใต้ถุนสังคม
เวอร์ชั่นเกาหลีได้เกิดขึ้นแล้ว แน่นอน มันก็เกินจริงไป”
ใบหน้าของยูซานอามืดลงในทันใด เธอสังเกตเห็น ผม
ไม่ได้เปลี่ยนหัวข้อเลย
“ถูกต้อง แม่ของฉันเขียนมัน”
ริมฝีปากของยูซานอาเปิดอ้าออก
“ฉันยังจ าได้ว่ามีนักข่าวหลายคนรออยู่หน้าบ้านของฉัน
พวกเขาถามฉันว่าเรียงความเป็นของจริงหรือไม่”
“…”
“ฉันจ าทุกอย่างที่เพื่อนร่วมห้องพูดได้ พวกเขาบอกว่าแม่
ของฉันท าเงินได้จากการขายฆาตกรรม”
“ทกจา…”
“ญาติของฉันก็พูดเช่นนี้ แม่ของฉันเป็นฆาตกร เธอกล้า
ยื่นหน้าไปยังหนังสือพิมพ์ได้ยังไง?”
ยูซานอาอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ผมก็พูดต่อ
“มันค่อนข้างยากด้วยเหตุนี้ ไม่สิ มันเป็นเรื่องยากมานาน
แล้ว”
“…”
“ฉันสามารถเป็นลูกของฆาตกรได้ อย่างไรก็ตาม มันก็
แตกต่างที่จะขายเป็นเรื่องราว มันเป็นเรื่องที่แตกต่างกัน
เมื่อชีวิตของฉันกลายเป็นเงินโดยใครบางคน”
ผมมองไปที่ท้องฟ้า มันไม่ใช่กลางคืน แต่ผมมั่นใจมาก
กว่าเดิมว่ากลุ่มดาวที่อยู่ห่างไกลก าลังเฝ้าดูผมอยู่ บางที
เรื่องราวนี้อาจจะมีความหมายส าหรับพวกเขาเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีกลุ่มดาวไหนส่งเหรียญให้กับผม
ผมควรจะดีใจไหม? ผมไม่รู้
“เธอยังคิดว่าฉันควรจะยกโทษให้กับแม่ไหม?”
ผมไม่ต้องการค าตอบ ผมไม่ต้องการให้เธอมาเข้าใจตั้งแต่
แรก บางทีนี่อาจเป็นความรุนแรงที่น่าเกลียดที่สุดที่ผม
สามารถท าได้กับยูซานอาซึ่งเติบโตมาในครอบครัวที่มี
ฐานะดี มันเป็นการแสดงความไม่พอใจออกมาโดยพละ
การเพื่อบังคับคนที่ไม่เคยเข้าใจ
ยูซานอาที่ใจดีคงจะเสียใจที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะ
เข้าใจ ผมหัวเราะด้วยสัมผัสแห่งชัยชนะอะไรก็ไม่รู้ “ฉัน
ขอโทษนะ มันเป็นมุก”
“ฮะ?”
“มันเป็นเรื่องโกหก เธอถูกหลอก? เธอคิดว่ามันมีนิยาย
แบบนั้นอยู่เหรอ? แม่ของฉันและฉันคือคนธรรมดา และ
พ่อของฉันก็ประสบอุบัติเหตุเมื่อฉันยังเด็ก…”
จากนั้นก็มีบางสิ่งที่เล็กและนุ่มจับมือของผม สัมผัสที่
อบอุ่นมากท าให้ผมลืมสิ่งที่ก าลังจะพูดไป เป็นเวลาสัก
พัก… ผมหยุดเดิน
ยูซานอาไม่ได้มองมาที่ผม ดังนั้นผมจึงไม่ได้มองไปที่เธอ
เหมือนกัน พวกเราเดินจับมือกันโดยไม่มองหน้ากัน ราว
กับว่าสิ่งนี้เพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว น่าประหลาดใจที่
หัวใจของผมสงบลงเรื่อยๆ
[สกิลเฉพาะตัว ‘ก าแพงที่สี่’ ก าลังสั่นเบาๆ]
บางทีมันอาจเป็นเพราะอุณหภูมิของร่างกาย
“ทกจา!”
พวกเราเดินเข้ามาใกล้ทางเข้าสถานีและมีเสียงของผู้คน
ก าลังวิ่งอยู่ข้างหน้า พวกเราปล่อยมือจากกันโดยอัตโนมัติ
จางฮีวอนวิ่งเข้ามาและถาม “พวกนายสองคนจูบกันอีก
แล้วเหรอ?”
“จ-จูบ?”
“ยูซานอาหน้าแดง นายท ามัน นายท า!”
ผมคงจะเข้าใจผิดถ้าผมไม่รู้จักยูซานอามากกว่านี้
“หยุดล้อเล่นได้แล้ว มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ใช่ ใช่ ฉันแน่ใจ” จองฮีวอนมองมาที่ผมแล้วพูดว่า “มี
ยายแปลกๆ คนหนึ่งมาหาพวกเรา เธอถูกเรียกมาโดยทก
จางั้นเหรอ?”
หญิงชราคนหนึ่งที่มีไม้ตะพดเดินออกมาจากด้านหลัง
ปาร์ตี้ “ฉันหวังว่าร่างกายแก่ๆ ไร้ประโยชน์ร่างนี้จะเป็น
ประโยชน์…”
เช่นเดียวกับนักโทษคนอื่นๆ คุณยายสวมชุดนักโทษสีฟ้า
อยู่ เธอคือนักโทษหมายเลข 406 แม่ของผมลงมือได้เร็ว
มาก
“นายคือคิมทกจาใช่ไหม?”
“ใช่ ผมเอง”
“ฉันได้ยินเรื่องของเธอมาเยอะเลยจากซูคยอง ด้วยความ
ยินดี”
“ด้วยความยินดีเช่นกัน”
ซูคยองคือชื่อของแม่ ผมมองไปยังสมาชิกปาร์ตี้ที่อยู่
รอบๆ และกล่าวว่า “เธอคือคนที่ฉันเรียกมาจริงๆ ไปกัน
เถอะ”
พวกเราออกจากสถานียงซานและเดินไปยังสถานที่ที่ผู้คน
มารวมตัวกัน ปาร์ตี้ของยูจงฮยอคและเหล่าราชามารวมตัว
กันที่นี่แล้ว
คริสตัลสีขาวค่อยๆ ตกลงมาจากโถงเอกบนท้องฟ้า มัน
เป็นคริสตัลที่ส่องแสงเจิดจ้าออกมา
[คริสตัลวาร์ป]
นี่คือไอเท็มที่พวกเราจะใช้เพื่อไปยังพื้นที่ของสถานการณ์
ต่อไป
(จบตอน)
YOU MAY ALSO LIKE
