มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 119 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง (5)

มันมีช่องอยู่บนคริสตัลห้าช่อง ยูจงฮยอคกับผมรู้ดีกว่า
ต้องท ายังไง

ยูจงฮยอคยืนอยู่ข้างๆ ผมและกล่าวว่า “นายมา”

“ใช่ น่าเสียดาย”

“มันไม่ส าคัญว่านายจะนั่งอยู่ตรงนี้รึเปล่า” ผมหันไปหายู
จงฮยอคกับค าพูดที่ไม่คาดคิด ชายคนนี้พูดออกมาโดยไม่
หันมองผมเลย “นายมีผู้หญิงที่นายรักแล้ว”

“…อะไรนะ?”

“มันจะยาก”

มันรู้สึกเหมือนกับว่าผมเข้าใจอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถ
แก้ไขได้ บางทีเขาคงไม่ต้องการพาผมไปยังสถานการณ์
ต่อไปเพราะเป็นห่วงผมงั้นเหรอ? มันไร้สาระสิ้นดี ยูจงฮ
ยอค?

“มันอาจเป็นครั้งสุดท้าย”

ผมส่ายหัว มันเป็นไปได้เมื่อผมคิดเกี่ยวกับมัน ยูจงฮยอค
สูญเสียลีซอลฮวาไปในการเสื่อมถอยรอบที่สอง มันไม่ได้
เป็นการพูดเกินจริงเลยที่จะบอกว่ายูจงฮยอคเป็นผู้มี
อ านาจยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อพูดถึงการสูญเสียคนที่รัก

ผมพูดกับเขา “มันไม่ใช่แบบนั้น นายคิดว่าใบหน้าของฉัน
เต็มไปด้วยความรักงั้นเหรอ?”

ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่ค าพูดก็ฟังดูเหมือนกับ
ผมต่อต้านตัวเอง

ยูจงฮยอคจ้องมองผมอย่างเงียบๆ และกล่าวว่า “แน่นอน
ฉันไม่สนหรอกว่านายจะตาย”

บัดซบ

“ค าพูดของนายก็แรงไปหน่อยนะ ฉันเจ็บ”

“อย่าลืมว่าฉันยังเหลืออีกหนึ่งหมัด”

“…อ่า ใช่ ฉันเกือบลืมไปแล้ว ขอบคุณที่เตือนนะ”

ผมไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่ต้องการให้ผมอยู่หรือตายกันแน่ ผม
สื่อสารกับเพื่อนของผมโดยตรงผ่านแชทกลุ่ม

– ฉันจะแจ้งให้ทุกคนทราบถึงข้อควรระวังในตอนนี้

การใช้การแชทกลุ่มหมายความว่าสิ่งต่างๆ ควรถูกเก็บ
เป็นความลับ สมาชิกปาร์ตี้ตั้งใจฟังผมในขณะที่แสร้งท า
เป็นเงียบไว้

– คริสตัลวาร์ปจะส่งคนไปเป็นคู่ นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเรา
จะเคลื่อนไหวเป็นคู่เหมือนที่ฉันเคยพูดไว้

– ยูซองกับฉันจะเป็นทีมหนึ่ง ฮีวอนกับฮุนซึงเป็นทีมสอง
ซานอากับหมายเลข 406 เป็นทีมสาม กิลยังไม่มีคู่ ดังนั้น
เขาจะไปกับกลุ่มของยูจงฮยอค ยูจงฮยอคคนนั้น… เขา
น่าจะดูแลตัวเองได้

– มันอาจจะเวียนหัวสักหน่อยเมื่อเคลื่อนที่ผ่านคริสตัล
อย่าตกใจไป สถานการณ์จะเริ่มต้นทันทีที่ไปถึง โปรดจ า
ไว้ว่าเมื่อเนื้อหาของสถานการณ์เปิดออก…

ผมก าลังจะรีบพูดออกไป แต่โดเกบิก็ปรากฏตัวขึ้นบน
คริสตัลวาร์ปซะก่อน

[เดี๋ยวนะ ข้าขอโทษจริงๆ แต่ข้ามีประกาศฉุกเฉิน]

ประกาศฉุกเฉิน?

[ข้าลืมบอกไปว่าจ านวนคนที่สามารถเข้าร่วมได้จากโซล
โดมคือ 8 คน ไม่ใช่ 10 คน]

“แกก าลังพูดบ้าอะไรน่ะ?”

ผู้เข้าร่วมทั้งหมดได้รับการแก้ไข…

เมื่อมองดูใกล้ๆ นี่คือโดเกบิที่ถามผมเกี่ยวกับวิธีการ
อัพเดตสถานการณ์ในยมโลก เขาชื่อยังกิมใช่ไหม?

[สถานการณ์นี้… มีผู้ที่ไปยังสถานการณ์ที่หกแล้ว
เนื่องจากมิติที่แปรปรวนในสถานการณ์ที่ห้า]

“…มีคนไปแล้ว?”

[ใช่ โซลโดมมีคนสองคนในสถานการณ์นี้แล้ว]

สิ่งนั้นท าให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าฮันซูยองกับกงพิลดูอยู่ใน
สถานการณ์แล้ว ผมเห็นพวกเขาบนหน้าจอในยมโลก แต่
ก็ลืมไปสักพักแล้ว

ยังไงก็เถอะ มิติส่วนหนึ่งบิดเบี้ยวไป ดูเหมือนว่าโดเกบิ
ระดับกลางจะเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์เพื่อฆ่าผม

[มันอาจเป็นข้อผิดพลาดของสถานการณ์ แต่ข้าต้องก าจัด
ออกไปสองที่เพื่อความเป็นธรรม]

“อะไรนะ? แกท าอย่างนั้นไม่ได้! ถ้าอย่างนั้นใครจะไป?”

คนที่ไม่ได้ไปกลับอารมณ์เสียมากที่สุด สมาชิกปาร์ตี้มอง
มาที่ผมด้วยสีหน้าล าบากใจ แม้แต่ยูจงฮยอคก็ยังมองมาที่
ผม มันเป็นการแสดงออกที่บอกให้ผมตัดสินใจ บัดซบ…

โดยไม่คาดคิด คนแรกที่ยกมือขึ้นคือยูซานอา “ฉันจะอยู่
เอง”

เธอสังเกตเห็นความยากล าบากของผมและตัดสินใจที่จะ
นึกถึงส่วนรวมก่อน ผมต้องพาคุณยายไป แม้ว่าจะเสียยู
ซานอาไปก็ตาม

คนต่อมาที่ยกมือขึ้นก็คือจางฮีวอน “ฉันเองก็จะอยู่ด้วย
ไม่ใช่ว่ามันยังมีการคัดเลือกครั้งที่สองอยู่อีกเหรอ?”

“มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”

“วันนี้ทกจาดูเป็นกังวลนะ แต่นายไม่รู้เหรอ? คราวนี้คนที่
น่ากลัวนั่นก็อยู่ข้างเดียวกัน”

แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดีหากจางฮีวอนและยูซานอาจะ
ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พวกเธอจะสามารถจัดการกับการ
คัดเลือกครั้งที่สองได้ แม้ว่ามันจะมีการแข่งขันที่สูงก็ตาม

สุดท้ายเมื่อมีสองคนออกไป ลีฮุนซึงจึงต้องจับคู่กับคุณ
ยาย ซึ่งคุณยายก็ดูมีความสุขอยู่บ้าง

ก่อนที่พวกเราจะไป ผมก็กระซิบกับยูซานอา “ฉันลืมบอก
ไป แต่บอกราชาพเนจรด้วยว่าให้ระวังจอนอิลโด ฉันคิด
ว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าท าไม”

ยูซานอาพยักหน้าและลังเล ก่อนที่จะกระซิบกับผม “อย่า
ตายนะ”

ผมพยักหน้า จากนั้นจางฮีวอนก็ถาม “…นายยังไม่ไปอีก
เหรอ? ฉันไม่ใช่กลุ่มดาวนะ แต่พวกเขาต้องใจร้อนแล้ว
แน่ๆ”

ยูซานอาหน้าขึ้นสีและถอยออกมาในขณะที่ปาร์ตี้ของผม
และผมเดินไปยังคริสตัลวาร์ป ผมดึงทุกๆ อย่างที่ผมได้
จากเหล่าภัยพิบัติออกมา

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งอิมยันตาร์

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งปรสิต

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งเจโนเบิล

จากนั้นยูจงฮยอคและหมายเลข 406 ก็เอาออกมาคนละอัน
พวกมันคือสัญลักษณ์การปกป้องที่ได้รับมาจากการ
เอาชนะภัยพิบัติแห่งเหมันต์และภัยพิบัติแห่งวารี

[ใส่สัญลักษณ์การปกป้องทั้งห้าลงไป]

ข้อความโผล่ออกมาจากคริสตัลวาร์ป และพวกเราก็วาง
มันลงไปในช่อง

มันมีสัญลักษณ์การปกป้องอยู่ห้าอัน มันเป็นข้อพิสูจน์ว่า
โลกนี้ได้รับการปกป้องจากภัยพิบัติ เฉพาะเหล่า
ผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติเท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติในการ
เดินทางไปยังโลกใบอื่น

[คุณสมบัติเสร็จสมบูรณ์]

[คริสตัลวาร์ปถูกเปิดใช้งาน]

คริสตัลแบ่งออกเป็นสี่ชิ้น และประตูสีฟ้าก็ถูกสร้างขึ้น
พวกเราเข้าไปเป็นคู่ ชินยูซองและผมจับมือกันแน่นและ
เดินผ่านประตู

[สถานการณ์หลักได้รับการอัพเดต]

***

ผมลืมตาขึ้นและชินยูซองกับผมก็มาอยู่ในป่าเขียวชอุ่ม
พวกเราสะดุดและรู้สึกถึงผิวดิน ผมเวียนหัวจนเกือบ

อาเจียน ผมบอกสมาชิกปาร์ตี้ไม่ให้ตื่นตระหนก แต่มันก็
ตลกที่ผมก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาเหมือนกัน

ผมมองไปรอบๆ และเห็นว่าชินยูซองก าลังอาเจียนอยู่
“เธอโอเคไหม?”

“อั๊ค…”

ผมลูบหลังของเธอและมองไปรอบๆ จิตใจของผมสับสน
แต่ผมก็ไม่อาจอยู่ในสภาพที่วุ่นวายนี้ได้ ผมมองไป
ด้านหน้า ด้านหลัง และด้านข้าง มันมีแค่ป่าเท่านั้นที่
มองเห็นได้

พวกเราอยู่กลางป่า มันเป็นทิวทัศน์ที่คล้ายกับโลกมาก
เกินไป

[สถานการณ์หลัก ‘โลกที่ถูกทอดทิ้ง’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]

ข้อความของสถานการณ์ปรากฏขึ้นในทันที่ อย่างไรก็
ตาม ผมก็ไม่สามารถตรวจสอบรายละเอียดของ
สถานการณ์หลักได้ในตอนนี้ ผมรู้สึกได้ถึงจิตสังหารจาก
พุ่มไม้ใกล้ๆ

“ยูซอง”

ชินยูซองได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้น มันมีเสียงดัง
ออกมาจากพุ่มไม้ นี่คือหนึ่งในสถานที่ที่ผู้เข้าร่วม

สถานการณ์ใหม่ถูกวาร์ปมา ถ้าผมเดาอย่างแย่ที่สุด พวกที่
อยู่ในพุ่มไม้ก็คงเป็นอวตารจากประเทศอื่นที่มาถึงก่อน

ผมเตรียมใช้สกิลบุ๊คมาร์คอย่างเป็นกังวล บางทีเหล่าคนที่
ถูกวาร์ปมาในโลกนี้อาจจะเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ ถ้า
ผมไม่ลงมือให้สุดความสามารถตั้งแต่แรก หัวของผม
อาจจะหลุดจากบ่าได้ในพริบตา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผม
คาดไว้

[มอนสเตอร์ระดับ 7 ‘หมาป่าเหล็ก’ ปรากฏตัว]

การแสดงออกแบบเดียวกันนั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ
ชินยูซองเมื่อผมได้ยินว่ามันคือมอนสเตอร์ระดับ 7 มัน
ตลกดี พวกเราน่าจะเป็นแค่คนเดียวที่โล่งใจกับข้อความนี้

“หนูคิดว่ามันตัวค่อนข้างเล็กนะลุง”

จากข้อเท็จจริงที่ว่ามอนสเตอร์ทั่วไปมีขนาดเท่ากับบ้าน
หมาป่าเหล็กในตอนนี้กลับมีขนาดเท่ากับหมาป่าทั่วไป
มันมีประมาณ 10 ตัว มันไม่ยากเลยที่จะจัดการกับพวก
มัน

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การสื่อสารอันหลากหลายขั้น
สูง LV.3’]

ชินยูซองใช้การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูงเพื่อท าให้
พวกมันสู้กันเอง ส่วนพวกที่ชินยูซองจัดการไม่ได้ก็ถูก
สังหารด้วยดาบแห่งศรัทธา มอนสเตอร์ระดับ 7 พวกนี้
อ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของพวก
มันจะลดลงไปตามขนาด

ชินยูซองสงสัย “…เอ่อ? ไม่มีเหรียญเหรอ?”

“เหตุการณ์จบลงแล้ว”

“ไม่มีแม้แต่ไอเท็มอะไร ไม่มีแกนกลาง”

“ค่าสถานะแตกต่างกันเกินไป”

“พวกมันเป็นมอนสเตอร์ระดับ 7 จริงๆ เหรอ? พวกมันดู
เหมือนกับระดับ 9 มากกว่า…”

ชินยูซองดูไม่ไปถูกนิดหน่อย มันอาจเป็นเพราะมอน
สเตอร์ตัวแรกที่เธอพบหลังจากความตึงเครียดอย่างหนัก
นั้นอ่อนแอมาก

นั่นท าให้ผมนึกได้ว่าสภาพของป่าแปลกไปหน่อย ป่า
ชนิดนี้ปกติแล้วจะมีต้นไม้ที่สูงเหนือหัวของผม อย่างไรก็
ตาม ต้นไม้เหล่านี้สูงกว่าหัวของผมแค่เล็กน้อยเท่านั้น

เนื้อหาของสถานการณ์นั้นยังคงเป็นปริศนา มีเพียงชื่อ
‘โลกที่ถูกทอดทิ้ง’ ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเต็มไป
ด้วยเครื่องหมายค าถาม

[เงื่อนไขการเปิดใช้งานสถานการณ์ยังไม่เป็นไปตามที่
ก าหนด]

ผมกระโดดขึ้นเล็กน้อยและมองไปรอบๆ โชคดีที่ความ
สูงของต้นไม้อยู่ในระดับต ่า ดังนั้นผมจึงสามารถเห็น
ทิวทัศน์ของพื้นที่โดยรอบได้เพียงแค่กระโดดเบาๆ

“มันไม่ใช่ป่าทั้งหมด ไปทางนั้นกันเถอะ”

ในความเป็นจริง ผมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราออก
จากโซนนี้ พวกเราเคลื่อนไหวไปตามเส้นทางป่า ไม่นาน
หลังจากนั้น ป่าก็หมดลงและที่ราบก็ปรากฏขึ้น บนที่
ราบ…

“…คุณลุง?”

พวกเราเผชิญกับกลุ่มทหาร

“พวกมันปรากฏตัวแล้ว! มันเป็นสถานการณ์จริงๆ!” มีคน
ตะโกนใส่พวกเรา มันฟังดูเหมือนภาษาเกาหลีแม้ว่ามันจะ
เป็นภาษาต่างดาวก็ตาม

ชินยูซองที่ก าลังสับสนก้าวมาทางผม

กองก าลังหลายร้อยคนก าลังเติมเต็มที่ราบกว้าง มันมี
ทหารม้าหลายสิบคนและนักธนูหลายร้อยคน นอกจากนี้

ยังมีทหารราบอีกเป็นร้อยคน มีคนจ านวนมากพอที่จะท า
สงครามซึ่งก าลังรอพวกเราอยู่ที่นี่

“ทุกคนเตรียมสกิล!”

“เตรียมบุก!”

ผู้คนมากมายชี้หอกมาที่พวกเรา พวกเราไม่ได้ท าอะไร แต่
ก็ถูกมองว่าเป็นศัตรู

“โจมตี-!”

เห็นได้ชัดว่ามันน่าจะเป็นการกวาดล้างเพียงฝ่ายเดียวถ้า
มันคือสถานการณ์ปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะขนาดของพวกเขา

“อ๊ากกกกก!” กองทหารที่วิ่งเข้ามาคือคนจิ๋วที่มีขนาด
เท่ากับก าปั้นของผม

ชินยูซองอุทานออกมา “คนตัวเล็กมากๆ!”

“พวกเขาคือชาวโลกของที่นี่”

“พวกเราต้องต่อสู้กับพวกเขาจริงๆ เหรอ?” ชินยูซองก้าว
ถอยออกมาจากคนจิ๋วที่ก าลังวิ่งเข้าใส่ “…หนูคงรู้สึกไม่ดี
เท่าไรเพราะพวกเขาตัวเล็กมาก”

[คุณได้พบกับผู้คนของโลกใบนี้ โปรดตรวจสอบเนื้อหา
ของสถานการณ์]

จากนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากระยะไกล

“ภ-ภัยพิบัติปรากฏตัวขึ้นในอีกด้าน!”

“อ๊ากกกก!”

“ห-หนี! ถอยเต็มก าลัง!”

คนจิ๋วที่ก าลังวิ่งเข้าใส่พวกเราเริ่มวิ่งหนีไป มันเป็นเพราะ
มีอวตารก าลังฆ่าคนจิ๋วจากระยะไกล

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“อะไรเนี่ย? มันเป็นสถานการณ์ที่ง่ายมาก!”

มันน่าจะเป็นภาษาต่างประเทศที่ถูกตีความ มันมีซามูไร
สองคนก าลังกวัดแกว่งดาบอยู่ พวกเขาเป็นคนญี่ปุ่น พวก
เขาก าลังเล่นสนุกกันในขณะที่พวกเขาบดขยี้คนจิ๋ว
เหมือนกับแมลง

ชินยูซองเฝ้ามองการสังหารอย่างโหดเหี้ยมและอุทาน
ออกมาด้วยเสียงสลด “…คุณลุง? สถานการณ์นี้มันอะไร
กัน? พวกเราควรท ายังไงดี?”

ผมรู้ว่าท าไมยูจงฮยอคถึงไม่อยากพาชินยูซองมา ถ้าผมคิด
เกี่ยวกับมัน เขาอาจจะมีมนุษยธรรมมากกว่าผมก็ได้

“มันไม่ใช่แค่ดาวเคราะห์ของพวกเราเท่านั้นที่มี
สถานการณ์ในการถ่ายทอดสดดวงดาว” ผมชี้ไปยังคนจิ๋ว
ที่ก าลังหนีไปจากที่ราบ “สถานการณ์นี้คือสถานการณ์ที่
พวกเราต้องแบ่งปันกับพวกเขา”

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มหิวกระหายความรุนแรงและเลือด]

[กลุ่มดาวจ านวนมากก าลังกระตุ้นให้คุณตัดสินใจอย่าง
กล้าหาญ

[สถานการณ์หลักถูกเปิดใช้งาน]

+

[สถานการณ์หลัก #6 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง]

ประเภท: หลัก

ความยาก: S-

เงื่อนไขการเคลียร์: ก าจัดสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในระบบดาว
เคราะห์หมายเลข 9871 ซึ่งมีชื่อว่าดินแดนแห่งสันติ

จ ากัดเวลา: 40 วัน

สิ่งตอบแทน: 100,000 เหรียญ, ???

ความล้มเหลว: –

+

ในสถานการณ์ที่หก พวกเราไม่ได้มีบทบาทในการ
ป้องกันภัยพิบัติอีกต่อไป

[คุณได้กลายเป็นหายนะของดาวเคราะห์ดินแดนแห่ง
สันติ]

ในสถานที่แห่งนี้ พวกเราจะต้องเป็นภัยพิบัติที่ท าลายโลก
ใบนี้
(จบตอน)