มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 130 – ผู้ท าลายสถานการณ์ (1)

[คุณได้รับ 200,000 เหรียญเป็นรางวัลส าหรับความส าเร็จของ
คุณ]
[พวกเราก าลังหารือเกี่ยวกับรางวัลส าหรับผู้มีส่วนร่วมหลัก]
หลังจากการตายของอิซูมิ อวตารของโอโรจิ ชาวญี่ปุ่นก็ยอม
จ านนในทันที่ การล่มสลายของบัลลังก์หนึ่งเดียวได้คลาย
อ านาจที่ก าลังควบคุมพวกเขาเอาไว้ และผู้ต่อต้านภัยพิบัติที่
ซ่อนตัวอยู่ก็เริ่มปรากฏตัวขึ้น
“ขอบคุณนะ คิมทกจา”
ผมจ าใบหน้าของผู้พูดได้ ค าทักทายมาจากชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่
ยูจงฮยอคเจอ เหมือนกับที่ผมเจอกับเร็น ผมพยักหน้าและ
ทักทายผู้พูด “คิสุกิ ฮิโรชิ”
“นายรู้จักฉันเหรอ?”

“นายได้ดาบโทสึกะมาจากสถานการณ์ลับ”
“โฮ้ ใช่แล้ว ดูเหมือนว่านายจะได้ยินมันมาจากยูจงฮยอค”
แน่นอนว่าผมไม่ได้ได้ยินมันมาจากยูจงฮยอค ผมรู้เพราะว่าได้
อ่านนิยายต้นฉบับมา ถ้าผมจ าไม่ผิด คนๆ นี้มีผู้สนับสนุนที่
เกี่ยวข้องกับต านานของซูซาโนโอะและโอโรจิ
“นายจัดการกับราชาแปดเศียร… มีหลายเรื่องเลยที่ฉันต้อง
ขอบคุณนาย ฉันจะตอบแทนความเมตตานี้อย่างแน่นอน” คิสุ
กิเป็นผู้น าของชาวเกาหลีที่เหลือและจากไป
ชาวญี่ปุ่นที่เลือกจะกลายเป็นภัยพิบัติได้ฉวยโอกาสจากความ
จริงที่ว่าพวกเขาจะไม่ตายแม้ว่าจะล้มเหลวในสถานการณ์ อิซู
มิเป็นอวตารของโอโรจิ แต่คิสุกิก็เป็นอวตารที่ทรงพลังและ
ฉลาดเช่นกัน เขาคงจะสามารถเป็นผู้น าของอวตารได้ดีเมื่อถึง
เวลาที่กลับไปยังโตเกียวโดม
[กลุ่มดาวที่ถือก าเนิดขึ้นมาจากทะเลและพายุได้เผยค าขยาย
ของเขา]

[กลุ่มดาว ‘ผู้สะบั้นอสรพิษ’ พัฒนาความชื่นชอบที่มีต่อคุณ
เป็นอย่างมาก]
กลุ่มดาว ‘ผู้สะบั้นอสรพิษ’ คือซูซาโนโอะ เจ้าของเดิมของดาบ
โทสึกะระดับ SSS
ผมเหลือบมองไปยังดาบโทสึกะที่ผมคืนกลับไปให้ยูจงฮยอค
ดาบโทสึกะเสียหายหนักมาก มันไม่แปลกเพราะว่ากันว่ามันหัก
หลังจากที่สังหารโอโรจิแล้ว
ยูจงฮยอคจ้องมาที่ผมและสมาชิกปาร์ตี้ที่หลับไปหลังจากกิน
พลังงานชีวิตแห่งป่าเอลเลี่ยน
“อ่า ฉันคิดว่าฉันจะตายไปจริงๆ ซะแล้ว” ลีจีฮเยส่ายหัวของ
เธอและนวดหน้าผากหลังจากตื่นขึ้นมา มันเป็นเพราะการได้
ยินเสียงที่แท้จริงของโอโรจิ
“ไม่ นั่นมันอะไรกัน? ฉันแค่ได้ยินค าพูดไม่กี่คนเอง…”
“ฉันไม่รู้สึกแบบนี้ด้วยซ้ าเมื่อได้ยินเสียงนายพลมาเยี่ยม…”

ลีฮุนซึงพูดออกมา
“ดูเหมือนนายจะยังมีชีวิตอยู่นะ ลีฮุนซึง”
“ย-ยูจงฮยอค”
“ฉันบอกให้นายตามกลุ่มของฉันมา ท าไมนายไม่ฟัง?”
“ร-เรื่องนั้น…” ลีฮุนซึงตัวสั่นและเหลือบมองมาทางผม มัน
เป็นใบหน้าที่ก าลังขอให้ผมท าอะไรบางอย่าง แต่ผมก็ท าไม่ได้
ยูจงฮยอคจ้องไปยังลีฮุนซึงสักพักก่อนที่จะหันออกไป
“คุณลุง” ผมหันไปและเห็นชินยูซองกอดผมไว้ เธอเงยหน้า
มองผมราวกับว่าเธอต้องการให้ผมอุ้ม
ผมลูบหลังของชินยูซองเบาๆ “เหนื่อยมั้ย? ท าได้ดีมาก สุด
ยอดไปเลย”
ผมอยากจะพูดอย่างอื่นออกมา แต่นี่ก็เป็นค าพูดเดียวที่ผมมี
ชินยูซองส่ายหัวของเธอจากภายในอ้อมแขนของผม

“พี่ ไม่เหนื่อยเลย” ลีกิลยังขัดจังหวะและผลักชินยูซองออกไป
จากแขนของผม แม้ว่าจะมีการเถียงกัน แต่เด็กทั้งสองก็ดูจะ
คุ้นเคยกันดี อย่างที่คาดไว้ เด็กๆ เข้าใจกันได้ดีที่สุด มันคุ้มค่าที่
ได้ปล่อยให้พวกเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน
“เด็กๆ ชอบนายจริงๆ” ผมหันไปมองคนจิ๋วที่พูดขึ้นมา ชื่อ
ของเขาคือกิลเลเมียมใช่ไหม? “จะมีงานเลี้ยงในช่วงเย็น
ปราสาทเกือบจะพังแล้ว และขนาดก็คงจะเล็กมาก แต่… ฉัน
อยากจะชวนทุกคนมาร่วม”
ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
[เวลาที่เหลือจนกระทั่งสิ้นสุดสถานการณ์: 27 วัน]
[ภัยพิบัติได้ยอมแพ้ต่อสถานการณ์แล้ว และสถานการณ์ที่หก
จะยุติลงก่อนก าหนด]
มันอาจใช้เวลาสักพักเพราะภัยพิบัติได้กระจายตัวไปทั่วโลก
อย่างไรก็ตาม เมื่อคิสุกิเดินทางไปรอบๆ ดินแดนแห่งสันติ
สถานการณ์ก็คงจะจบลงโดยอัตโนมัติ

งานเลี้ยง…
มันคือการละเล่นและดื่ม? อ่า งั้นบางที?
“เข้าใจแล้ว พวกเราจะเข้าร่วม”
***
“ดูเหมือนว่านายชอบดื่มมาก”
“อืม… มันยากที่จะได้เห็นอะไรแบบนี้น่ะ”
ผมน าเหล้ากลั่นจ านวนมากที่เหลืออยู่ในโกดังออกมาด้วยความ
ช่วยเหลือของกิลเลเมียม เครื่องดื่มของดินแดนแห่งสันติมี
ปริมาณแอลกอฮอล์ที่ต่ า ดังนั้นผมจึงต้องการพวกมันเป็น
จ านวนมาก
[กลุ่มดาว ‘ผู้สะบั้นอสรพิษ’ สนใจในการผลิตของคุณ]
ผมเทแอลกอฮอล์ลงไปในถังขนาดเท่ากับมนุษย์ และโยน
ส่วนผสมทั้งหมดลงไป จากนั้นก็เริ่มกวน
[หัวที่แปดของราชาแปดเศียร]

[หางที่เจ็ดของราชาแปดเศียร]
ไอเท็มเหล่านี้เป็นสิ่งที่ได้รับมาจากการเอาชนะโอโรจิ มันเป็น
เศษเล็กเศษน้อยแทนที่จะเป็นชิ้นส่วนของร่างกายทั้งหมด
เพราะร่างกายที่แท้จริงยังไม่ปรากฏ ถึงกระนั้นพวกมันก็ยังเป็น
ชิ้นส่วนที่บรรจุพลังของกลุ่มดาวเอาไว้
มันมีแค่ยูจงฮยอคเท่านั้นที่รู้ว่าผมก าลังท าอะไรอยู่ “นายรู้จัก
ชิ้นส่วนลับพวกนี้”
“ไม่ใช่ว่าฉันคือผู้เผยพระวจนะงั้นเหรอ? เอาดาบของนายมา”
ยูจงฮยอครู้ว่าผมก าลังท าอะไรอยู่และมอบดาบของเขามาให้
ผมอย่างเชื่อฟัง ผมโยนดาบโทสึกะที่ผมได้รับมาจากยูจงฮยอ
คลงไปในแอลกอฮอล์ เดิมทีมันไม่ควรท าแบบนี้ แต่ผมต้องใช้
ทางลัด ดาบโทสึกะละลายในแอลกอฮอล์
[เรื่องเล่าสองเรื่องได้มอบความหมายให้กับการกระท าของคุณ]
[เรื่องเล่าของราชาแปดเศียรและผู้สะบั้นอสรพิษได้หลอม
รวมกัน]

[เรื่องเล่าบางส่วนได้รับความเสียหายเนื่องจากการส่งผ่านที่ไม่
ถูกต้อง]
ส่วนที่เสียหายไปน่าผิดหวังเล็กน้อย แต่มันก็ช่วยไม่ได้
[เรื่องเล่าแห่งดาบอามาโนะมุราคุโมะถูกเผยออกมา!]
ตามเรื่องราวดาบอามาโนะมุราคุโมะคือดาบที่ออกมาจากหาง
ของโอโรจิที่เมามาย อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นไปได้ที่จะได้รับมัน
มาโดยใช้ทางลัด ไม่ว่ายังไง ผมก็แค่ต้องดื่มมัน
ลีจีฮเยถามด้วยความสงสัย “ท าไมลุงถึงโยนดาบลงไปใน
แอลกอฮอล์ที่มีค่า?”
“รอดู”
ไม่นานหลังจากนั้น ออร่าลึกลับก็ลอยออกมาจากแอลกอฮอล์
และดาบที่รายล้อมไปด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ก็ลอยขึ้นมา
[สตาร์รีลิค ‘ดาบเมฆสวรรค์ชุมนุม’ ปรากฏขึ้น!]

ตามที่คาดไว้ มันปรากฏตัวขึ้น มันไม่มีสิ่งใดผิดกับวิธีการจาก
หนทางเอาชีวิตรอด
ยูจงฮยอคยื่นมือออกมา “นี่เป็นของฉัน”
“เฮ้! พวกเราจัดการมันด้วยกัน”
“ฉันเป็นคนจัดการมัน”
ดวงตาของยูจงฮยอคสื่อว่าเขาจริงจังมาก ไอ้ระย านี่…
แน่นอนว่าสตาร์รีลิคไม่ใช่เป้าหมายของผม แต่มันก็ยังน่า
เสียดายที่สตาร์รีลิคถูกชิงไปต่อหน้าผม ผมไม่อาจสู้กับเขาที่นี่
ได้ ดังนั้นผมจึงต้องยอมยกดาบให้
[สตาร์รีลิค ‘ดาบตัดหญ้า’ ปรากฏขึ้น!]
มีดเล่มหนึ่งลอยขึ้นมาจากแอลกอฮอล์
…เอ๋?
เนื้อหาของหนทางเอาชีวิตรอดโผล่ขึ้นมาในหัวของผมอย่าง
รวดเร็ว

「ชื่อให้ก าเนิดเรื่องเล่า และเรื่องเล่าก็จะเกิดขึ้นซ้ าในความ
เป็นจริง ในโลกของการถ่ายทอดสดดวงดาว ดาบอามาโนะมุรา
คุโมะมีชื่ออยู่ด้วยทั้งสิ้น 5 ชื่อ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ดาบอามาโนะมุ
ราคุโมะไม่ใช่ดาบเล่มเดียว」
ผมตระหนักได้ในไม่ช้า บางทีชื่อของดาบอามาโนะมุราคุโมะ
อาจจะหมายถึงของห้าอย่างด้วยกัน กล่าวอีกนัยหนึ่ง มีดาบ
เล่มหนึ่งได้ปรากฏขึ้นในหนทางเอาชีวิตรอด และอีกสี่เล่มไม่ได้
ถูกพูดถึง
ผมรีบคว้ามีดไว้ “งั้นนี่ของฉัน มีอะไรจะพูดไหม?”
“นั่น…” ดวงตาของยูจงฮยอคหรี่ลงและจ้องมองมาที่ผมก่อนที่
เขาจะหันกลับไป “เอาตามนายว่าเลย”
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกอยู่ภายในใจ ผมพอใจกับมีดใน
มือ มันเป็นล าดับที่สองในดาบอามาโนะมุราคุโมะ ดาบตัดหญ้า
ดาบเล่มนี้บรรจุไว้ซึ่งพลังของนักฆ่ามังกร ผมไม่จ าเป็นต้อง
กลัวเผ่าพันธุ์มังกรอีกเมื่อผมได้พบกับพวกมันในอนาคต

ลีจีฮเยเฝ้ามองจากด้านข้างและเบ้ปาก “พวกหนุ่มๆ ใจแคบ
พวกนี้ได้ดาบไป…”
ลีจีฮเยล้อเล่นอย่างสนุกสนานก่อนที่จะจิ้มไหเหล้า “พวกเราจะ
ดื่มมันได้ยัง? กลิ่นมันไม่ใช่เล่นๆ เลย”
“เธอยังเป็นเด็ก…”
มันไม่ใช่แค่ลีจีฮเย ผู้คนต่างพากันเฮโลอยู่รอบๆ แอลกอฮอล์สี
ทอง ทุกคนดูเหมือนจะหิวขึ้นมาเพราะมัน อืม พวกเขาคงจะ
เมาได้จากแค่ได้กลิ่นของมัน…
“ดื่มกันเถอะทุกๆ คน”
ผู้คนเริ่มดื่มกันอย่างบ้าคลั่งหลังจากผมอนุญาต
“โอ้ มันมีรสชาติแบบนี้ได้ยังไง?”
“ดื่มจากสวรรค์!”
ผู้คนดื่มเหล้าทองค าและอุทานด้วยความสุข มันถูกหมักด้วย
พลังเวทมนตร์ของกลุ่มดาว ดังนั้นมันย่อมมีรสชาติที่ดีตามไป

ด้วย อันที่จริง ปริมาณแอลกอฮอล์ในนั้นไม่ได้ส าคัญอะไร แต่
มันก็มีผลช่วยเพิ่มค่าสถานะได้ด้วย
“นายไม่ดื่มเหรอ?” ผมถามยูจงฮยอค ผมมองใกล้ๆ และเห็น
ว่ายูจงฮยอคก าลังท าอาหารอย่างง่ายๆ
เขาหั่นและย่างเนื้อกับผัก มันเป็นปาร์ตี้กลางแจ้ง ดังนั้น
ส่วนผสมของอาหารจึงถูกน ามากองไว้โดยคนจิ๋ว อย่างไรก็ตาม
การปรุงอาหารของยูจงฮยอคนั้น…
ยูจงฮยอคพูดด้วยน้ าเสียงเย็นชา “ฉันไม่กินอะไรที่คนอื่นท า”
“นายกลัวถูกวางยางั้นเหรอ?”
“มันเป็นเพราะมันไม่อร่อย”
“อาหารที่นายท าจะอร่อยแค่ไหนกัน…” ผมพูดแบบนี้ และรีบ
คว้าจานที่ยูจงฮยอคก าลังท าออกมาชิม
งั้น… ไม่สิ นี่มันอะไรกัน?

ลีซอลฮวาที่ก าลังช่วยยูจงฮยอคอยู่ใกล้ๆ ยิ้มและถามผม
“อร่อยไหม?”
“…อื้อ”
มันอร่อยจริงๆ ใช่ อร่อยบัดซบเลย ไม่สิ มันเป็นอาหารที่ดีที่สุด
ที่ผมได้กินมาเลย นี่มันอะไรกัน?
อีกด้านหนึ่ง ปากของยูจงฮยอคก็โค้งขึ้นด้วยหน้าตาย บัดซบ
แม้ว่าเขาจะเป็นผู้เสื่อมถอย แต่ไอ้บ้านี่ท าอาหารเป็นได้ยังไง?
ผมพึมพ าอะไรบางอย่างและเดินออกไปเมื่อผมได้ยินเสียงที่
เหมือนกับเครื่องดนตรี มันเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สงบและ
ลึกซึ้งมาก
ผมเดินตามเสียงไปและเห็นตุ๊กตาตัวหนึ่งก าลังนั่งอยู่บน
ปราสาท มันเป็นคนจิ๋วที่หล่อเหมือนกับยูจงฮยอค
มันคือเคียร์อีออส เขานั่งอยู่บนหิ้งและเล่นวิโอล่าในขณะที่จ้อง
มองไปยังท้องฟ้าไกล มันทั้งอ่อนโยนและเศร้าในบางครั้ง มัน

เต็มไปด้วยความปรารถนาจางๆ ผู้คนที่ส่งเสียงดังหยุดลงทีละ
คนและฟังเพลง บรรยากาศอันรุ่มร้อนสงบลง
ในตอนแรก ดวงตาของบางคนได้เปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นคน
ต่อมาก็ระเบิดน้ าตาออกมา มันดูเหมือนกับโลกติดต่อ และพวก
เขาทุกคนก็เริ่มร้องไห้ออกมา ราวกับว่าพวกเขาไม่อยากพลาด
ช่วงเวลานี้ไป ทุกๆ คนระเบิดเสียงร่ าไห้ออกมา
ชาวดินแดนแห่งสันติเองก็เจอกับสถานการณ์ นี่คือดนตรีที่
สามารถปลอมประโลมพวกเขาได้
ผมดื่มเหล้าไปเล็กน้อยในขณะที่ก าลังฟังท านอง จากนั้นเร็นก็
เดินมาหาผม เธอไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มญี่ปุ่น
ผมถามเธอ “เร็น เธอเห็นฮันซูยองไหม?”
“อ๊า ฉันก าลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ แต่จู่ๆ เธอก็บอกว่า
เธอมีที่ต้องไป”
เข้าใจแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะออกไปหาชิ้นส่วนลับ ผู้หญิงคน
นั้น…

เสียงของวิโอล่าแผ่กระจายไปทั่วปราสาทที่พังทลายลง และผม
ก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้เมื่อผมเห็นหน้าของเร็น คนๆ หนึ่งที่
มาถึงจุดสิ้นสุดของความฝันที่ยาวนานคงจะท าหน้าแบบนี้
ออกมา
ผมคิดว่าตอนนี้ผมสามารถถามออกไปได้แล้ว “เธอรู้สึกยังไง?”
“…มันแปลกๆ” เธอลังเลไปชั่วขณะ “ฉันก าลังคิดว่าฉันไม่ควร
ที่จะยอมแพ้”
ผมเข้าใจถึงสิ่งที่เธอพูดได้ในทันที่ เธอเลียริมฝีปากของเธอ
ก่อนที่จะพูดออกมา
“จะมีใครคิดถึงมันไหมเมื่อได้อ่านมังงะของฉัน?”
“คงมีอยู่”
เร็นยิ้มอย่างเศร้าๆ และมองลงไปที่มือของเธอ แก้มสีแดงของ
เธอท าให้เห็นได้ชัดว่าเธอดื่มแอลกอฮอล์ไปมาก

“ฉันเพิ่งคิดขึ้นมาได้ บางทีฉันอาจจะไม่ใช่สมาชิกของโลกที่มี
คนวาด…”
ผมชะงักไปก่อนที่จะกล่าวว่า “บางทีมันอาจจะเป็นโลกที่ไม่ได้
ส าคัญอะไร”
“ฮะ?”
“มีเรื่องที่ฉันอยากได้ยินเป็นครั้งสุดท้าย…”
ผมสังเกตเห็นว่าเร็นไม่เข้าใจและเพิ่มค าอธิบายไปอีกเล็กน้อย
เร็นกล่าว “อ่า มีอีเมลส่งมาถึงหลังจากมังงะจบลง พวกเขา
อยากจะขอยืมโครงเรื่องมังงะของฉัน…”
ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจากค าพูดที่ไม่คาดคิด มันไม่มี
เรื่องแบบนี้ในหนทางเอาชีวิตรอด
“ยืมโครงเรื่อง?”
“ใช่ ฉันไม่ได้คิดอะไรมากนักในเวลานั้น แต่สถานการณ์นี้ก็
เกิดขึ้นไม่นานหลังจากนั้น…”

“เธอจ ารายละเอียดชัดๆ ได้ไหม? ยกตัวอย่างเช่น ที่อยู่อีเมล
หรือ…”
“ทันทีที่ฉันตอบกลับอีเมล อีเมลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดก็ถูกลบ
ทันที่ ดังนั้นรายละเอียดที่อยู่…”
“ฉันเข้าใจ”
เร็นได้ยินบางสิ่งในน้ าเสียงของผมที่ท าให้เธอรู้สึกเสียใจ เธอ
ลังเลก่อนที่จะเสริม “… เอ่อ ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ฉันคิดว่าที่
อยู่อีเมลเริ่มต้นด้วยตัว ‘t’”
t? ผมเริ่มงงและถามโดยอัตโนมัติ “หรือว่าจะเป็น… tls123?”
(จบตอน)