มุมมองนักอ่านพระเจ้า : OMNISCIENT READER'S VIEWPOINT - ตอนที่ 131 – ผู้ท ำลำยสถำนกำรณ์ (2)

tls123 นี่คือ ID ของผู้แต่งหนทำงเอำชีวิตรอด
ดวงตำของเร็นเบิกกว้ำงขึ้น “เอ๋? Tls123…?”
ผมกระตุ้นเธอ “เธอจ ำได้ไหม?”
“จ ำได้ว่ำ… เอ๊?”
“อะไร?”
เร็นกะพริบตำ และดวงตำของเธอก็งุนงงไปครู่หนึ่ง ประกำย
แสงจำงๆ ปรำกฏขึ้นรอบๆ ตัวเธอ
“■■■…■■”
ฮะ? ผมช็อคและถำม “เธอว่ำอะไรนะ?”
“…ฮะ?”
“เมื่อกี้เธอพูดว่ำอะไรนะ…”

“นำยหมำยควำมว่ำยังไง? ฉันท ำอะไร…”
ใบหน้ำของเร็นแสดงให้เห็นว่ำเธอไม่รู้อะไรเลย ผู้รู้สึกถึงลำง
สังหรณ์ไม่ดี ผมเปิดใช้งำนลิสต์ตัวละครอย่ำงเงียบๆ
[สกิลเฉพำะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งำน]
+
[ข้อมูลตัวละคร]
ชื่อ: อำซูกะ เร็น
อำยุ: 31 ปี
กำรสนับสนุนกลุ่มดำว: เจ้ำส ำนักนิเท็นอิจิ
แอตทริบิวต์ส่วนตัว: ผู้สร้ำงดินแดนแห่งสันติ (ต ำนำน),
นักเขียนมังงะ (หำยำก)
สกิลเฉพำะตัว: เคนโด้ LV.7, ปลำยปำกกำด ำ LV.4, ศักดิ์ศรี
และกฎหมำยที่เป็นไปได้ LV.5, กระตุ้นจินตนำกำร LV.4…

อักขระ: นิเท็นอิจิ LV.3
ค่ำสถำนะโดยรวม: STA LV.55 (ปัจจุบัน LV.17), STR LV.55
(ปัจจุบัน LV.17), AGI LV.49 (ปัจจุบัน LV.11), Magic
P0wer LV.54 (ปัจจุบัน LV.16)
กำรประเมินโดยรวม: กำรประเมินที่ครอบคลุมในปัจจุบันก ำลัง
ด ำเนินกำรอยู่
+
อย่ำงที่ผมเห็นในหนทำงเอำชีวิตรอด ผู้หญิงคนนี้คือผู้สร้ำง
ดินแดนแห่งสันติ
งั้น…
…มันก ำลังแก้ไขอะไรอยู่? อึดใจต่อมำ ผมก็เห็นภำพกำรหำยไป
ของหน้ำต่ำงคุณสมบัติทั้งหมดต่อหน้ำต่อตำ รำวกับทรำย
ตัวอักษรกระจัดกระจำยไปต่อหน้ำผม
+

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: นักเขียนมังงะ (หำยำก)
+
ขนของผมลุกชันขึ้นอย่ำงช้ำๆ ท ำไมจู่ๆ ‘ผู้สร้ำงดินแดนแห่ง
สันติ’ ถึงหำยไป? มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีกลุ่มดำวไหนท ำแบบนี้
เร็นมองมำที่ผมและถำม “ขอโทษนะ พวกเรำก ำลังพูดอะไรกัน
อยู่เหรอ?”
“พวกเรำก ำลังพูดถึงงำนของเธอ”
“งำนของฉัน?” เร็นท ำหน้ำเหมือนกับว่ำเธอจ ำอะไรไม่ได้ เธอ
ไม่อำจจดจ ำได้ถึงโครงเรื่องของดินแดนแห่งสันติที่เธอสร้ำงขึ้น
「ในเวลำนี้ เธอรู้แล้วว่ำโลกใบนี้ได้หลุดออกไปจำกมือของ
เธอโดยสมบูรณ์แล้ว」
ผมปวดหัวตุบๆ มันมีประโยคแบบนี้อยู่ในหนทำงเอำชีวิตรอด
ไหม? ผมไม่รู้
อย่ำงไรก็ตำม ก็มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน

ท ำนองเพลงของวิโอล่ำที่ก ำลังบรรเลงในคืนที่อ้ำงว้ำง เสียง
ร้องของคนจิ๋ว บรรยำกำศที่เศร้ำและสงบสุขถูกบรรเลงด้วย
อำรมณ์ นี่คือช่วงเวลที่โลกซึ่งถูกเรียกว่ำดินแดนแห่งสันติเสร็จ
สมบูรณ์
ในตอนนี้มันไม่มีอะไรถูกเพิ่มลงไปในเรื่องนี้ ในที่สุด เรื่องรำว
เรื่องหนึ่งก็กลำยเป็นอิสระอย่ำงสมบูรณ์จำกผู้เขียน
ทันใดนั้นเอง ผมก็คิดว่ำผมเข้ำใจแล้วว่ำท ำไมแอตทริบิวต์ถึง
หำยไปจำกเร็น ในช่วงเวลำที่โลกนี้จบลง ผู้เขียนก็ต้องลงมำ
จำกต ำแหน่งของผู้สร้ำง
ทันใดนั้น ผมก็บังเกิดควำมสงสัยขึ้นมำ เรื่องรำวที่จบลงแล้วไป
ไหนต่อ?
[คุณได้รู้จักโลกดินแดนแห่งสันติแล้ว]
[สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ในดินแดนแห่งสันติจะตระหนักถึงสำยตำ
ของคุณอย่ำงเลือนรำง]

[กลุ่มดำวของดำวเครำะห์ขนำดเล็กชื่นชมยินดีต่อกำรมีอยู่ของ
คุณ]
[สิ่งมีชีวิตในดินแดนแห่งสันติเริ่มเขียนต ำนำนเกี่ยวกับตัวคุณ]
สิ่งที่ตลกคือผมไม่ได้ร้องขอมัน
…เข้ำใจละ ปลำยทำงของเรื่องรำวที่หลุดออกมำจำกผู้สร้ำงมัน
จะถูกตัดสินจำกจุดเริ่มต้น
หลังจำกนั้น ผมก็ถำมเร็นอีกสองสำมค ำถำมโดยใช้จับเท็จ
อย่ำงไรก็ตำม เธอก็จ ำอะไรไม่ได้จริงๆ
“ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้จริงๆ มันเหมือนกับมังงะที่ฉันได้อ่ำน…”
มันเหมือนกับว่ำเธอได้อ่ำนเรื่องรำวของเธอเอง ผมรู้สึกหดหู่อยู่
บ้ำง เร็นหลับตำลงสักพักก่อนที่จะพูดออกมำ “อย่ำงไรก็ตำม
ฉันก็คิดว่ำฉันมีควำมสุขที่ได้อ่ำนมันนะ จริงๆ…”

น่ำเศร้ำ ข้อมูลเกี่ยวกับผู้เขียนหนทำงเอำชีวิตรอดที่ผมแทบจะ
ไม่มีได้หยุดลงตรงนี้ มันยังไม่ชัดเจนว่ำเขำเป็นคนประเภทไหน
และเขำต้องกำรอะไร
ถึงกระนั้น มันก็มีอย่ำงน้อยหนึ่งสิ่งที่ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นมำ
หน่อย บำงทีอำจจะเหมือนกับผม ผู้เขียนหนทำงเอำชีวิตรอด
ไม่พอใจกับตอนจบที่มีอยู่ นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไมเขำถึงมอบ
ไฟล์ให้กับผมก่อนวันสิ้นโลก ถ้ำเป็นเช่นนั้น ผมก็จะต้อง
ตอบสนองต่อควำมต้องกำรเหล่ำนั้น
ผมเดินออกมำจำกเร็นที่ก ำลังเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์และดึง
หลอดแก้วเล็กๆ ออกมำ
[โลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งอสรพิษบรรพกำล]
มันเป็นไอเท็มที่ได้มำจำกชิ้นส่วนของกลุ่มดำว ผมส่งสัญญำณ
และลีฮุนซึงที่อยู่ไกลออกไปก็พยักหน้ำและเดินเข้ำมำ ลีฮุนซึง
ไม่ดื่ม ผมขอโทษ แต่ผมมีงำนให้เขำท ำในวันนี้
“ตำมที่ฉันเคยขอไว้”

“เดี๋ยวฉันจัดกำรเอง”
ลีฮุนซึงได้รับมอบหมำยให้เป็นยำมของผม มันเป็นเพรำะผม
ก ำลังจะหมดสติไปสักพัก ผมเทโลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งอสรพิษ
บรรพกำลไปบนถ้วย และแอลกอฮอล์สีทองก็เปลี่ยนเป็นสีแดง
เข้ม
[คุณดื่มแอลกอฮอล์ที่ท ำจำกโลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งอสรพิษบรรพ
กำล]
[อสรพิษโลภจะทดสอบพลังจิตของคุณ]
นี่คือชิ้นส่วนลับที่ยูจงฮยอคไม่รู้ในกำรเสื่อมถอยรอบที่สำม มัน
เป็นพิธีกรรมที่สำมำรถท ำได้เมื่อมีแอลกอฮอล์ที่มีส่วนผสมมำ
จำกชิ้นส่วนของโอโรจิและโลหิตศักดิ์สิทธิ์ ผมคงจะไม่ยอมทิ้ง
แอตทริบิวต์ที่ยอดเยี่ยมอย่ำงรำชำผู้ไม่สังหำรไปถ้ำมันไม่ใช่
เพรำะสิ่งนี้
[อสรพิษยืนยันถึงสิทธิ์ของคุณในฐำนะผู้สังหำรมังกร]
[ก ำลังเตรียมแอตทริบิวต์ใหม่ ‘แปดชีวิต’]

…ดี ในตอนนี้มันก ำลังถูกเตรียม ผมคงจะได้แอตทริบิวต์ใหม่
เมื่อตื่นขึ้นมำ
เสร็จไปเรื่องหนึ่งแล้ว และอีกเรื่อง…
ผมเทแอลกอฮอล์ที่เหลือเข้ำไปในปำกของผม ผมเริ่มมึนและ
รู้สึกเมำ อย่ำงไรก็ตำม ผมก็ไม่สำมำรถหลับไปได้ในทันที่ ผมนั่ง
ลงบนพื้นและเขียนข้อควำม
‘เทพเจ้ำแห่งไวน์และควำมปีติยินดี’
ท ำไม? ไดโอไนซัสไม่ตอบสนองแม้ว่ำจะมีบรรยำกำศอัน
สนุกสนำน เช่นเดียวกันกับเพอร์เซโฟนี
มันเป็นสถำนกำรณ์ที่ล ำบำก ผมท ำภำรกิจได้ส ำเร็จ แต่มันก็ไม่
มีใครพำผมไปยังยมโลก
ผมควรพำยูซำนอำมำด้วยเหรอ? ถ้ำมีจุดประสงค์โดยตรงกับ
โอลิมปัส งั้นผมก็สำมำรถส่งสัญญำณได้ทันที่
‘บิดำแห่งรัตติกำล’

มันเกิดขึ้นเมื่อผมเขียนค ำขยำยของฮำเดส ออร่ำอันน่ำขนลุก
กวำดไปทั่วร่ำงของผม
ผมเต็มไปด้วยควำมอยำกอ้วกและเมื่อผมลืมตำขึ้นอีกครั้ง ผมก็
ตระหนักได้ว่ำผมมำอยู่ที่ยมโลกแล้ว อำกำศที่รบกวนและไม่พึง
ประสงค์แบบนี้สำมำรถสัมผัสได้ที่ยมโลกเท่ำนั้น
เมื่อมองไปรอบๆ มันก็โชคดีที่ผมไม่ได้โผล่มำที่ทำร์ทำรัส มี
คนๆ หนึ่งก ำลังยืนอยู่ตรงหน้ำของผม
[เจ้ำไม่ควรเข้ำมำยังยมโลกในตอนนี้]
มันไม่ใช่ฮำเดสหรือเพอร์เซโฟนี ผมสำมำรถบอกได้ในทันทีที่
เห็นชุดที่คล้ำยกับทูต
“ตุลำกำร”
มันไม่ใช่ตุลำกำรที่น ำทำงผมเมื่อครั้งที่แล้ว ผมตอบเขำ “ฉันมำ
เพื่อรำยงำนว่ำฉันท ำภำรกิจของรำชินีส ำเร็จแล้ว”
[ข้ำรู้ อีกครั้งนะ เจ้ำไม่สำมำรถเข้ำไปยังพระรำชวังได้]

“…ท ำไม?”
[ข้ำไม่สำมำรถบอกเจ้ำได้]
ตุลำกำรโบกมือเหมือนว่ำมันล ำบำกใจ
[กลับไปซะ ข้ำอัญเชิญเจ้ำมำโดยใช้พลังแห่งบิดำ แต่มันก็
เป็นไปไม่ได้ที่เจ้ำจะเข้ำไป]
“ฉันมีนัดกับรำชินี ฉันต้องเข้ำไป”
[เจ้ำเข้ำไปตอนนี้ไม่ได้ กลับไปซะ]
นี่มันอะไรกัน? แม้ว่ำเขำจะแข็งแกร่ง แต่ตุลำกำรก็เป็นได้แค่มด
ปลวกเมื่อเทียบกับเพอร์เซโฟนี ถึงกระนั้น เมื่อมองเห็นควำม
ดื้อรั้นนี้…
“…หรือว่ำพวกเขำไม่อยู่?”
ตุลำกำรลังเล ก่อนที่จะพยักหน้ำ
[ใช่แล้ว]

“เกิดอะไรขึ้น…”
ฮำเดสและเพอร์เซโฟนีไม่อยู่พร้อมกัน ผมไม่รู้ว่ำมันคืออะไร
แต่มีควำมเป็นไปได้สูงว่ำจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ถ้ำมันคือกำร
ประชุมฉุกเฉินของสิบสองเทพโอลิมปัส… แต่มันมีอะไรที่ควรค่ำ
แก่กำรท ำเช่นนั้น ณ จุดๆ นี้?
“พวกเขำทิ้งอะไรไว้ให้ฉันไหม? บำงสิ่งที่ฉันสำมำรถเอำกลับไป
ได้ถ้ำฉันมำถึง…”
[ท ำไมข้ำถึงควรบอกเจ้ำถ้ำมันมีอะไรแบบนั้น?]
ผมรู้ว่ำตุลำกำรมีนิสัยที่แตกต่ำงกันออกไป แต่ผมก็ไม่คิดว่ำจะ
มำเจอกับคนแบบนี้ ตำมวิธีกำรที่เขำพูด มันต้องมีอะไร
บำงอย่ำงแน่ๆ ไม่มีทำงที่เพอร์เซโฟนีผู้พิถีพิถันจะจำกไป
เฉยๆ…
ช่วยไม่ได้
“ฉันจะให้นำยจิบนี่ถ้ำนำยช่วยฉัน”

ผมหยิบเหล้ำโอโรจิที่ผมใส่ไว้ในขวดออกมำ ผมเปิดฝำและ
กลิ่นเหล้ำหวำนก็ฟุ้งออกมำ
[น-นั่นมัน…?]
ตุลำกำรตกตะลึง ส ำหรับผู้ที่มีชีวิตอยู่มำเนิ่นนำน เหล้ำเป็น
เหมือนกับยำเสพติด มันเป็นวิธีกำรเดียวที่ช่วยให้ลืม
โศกนำฏกรรมของวันคืนที่เนิ่นนำน นี่ไม่ใช่เหล้ำธรรมดำด้วย
แต่เป็นเหล้ำที่ท ำขึ้นมำจำกชิ้นส่วนของกลุ่มดำว
[ห-หืม หืม…]
“ถ้ำนำยไม่ชอบ งั้นฉันไปก็ได้”
[ด-เดี๋ยว! เข้ำใจแล้ว ข้ำจะมอบสิ่งที่รำชินีทิ้งไว้ให้]
เขำงับเหยื่อแล้ว นี่แตกต่ำงไปอย่ำงสิ้นเชิงจำกตุลำกำรที่
โหดร้ำยที่ผมเจอเมื่อครั้งล่ำสุด
[ฮ่ำ… เยี่ยม…]

ตุลำกำรยิ้มด้วยควำมพึงพอใจหลังจำกจิบเหล้ำเข้ำไปและดึง
ลูกปัดสีเหลืองออกมำ
[เอ้ำนี่ ไปได้แล้ว]
มันเป็นลูกปัดสีเหลืองสดใส ผมรู้ว่ำมันคือดวงวิญญำณของชิน
ยูซองที่ผมตำมหำอยู่ ผมถูลูกปัดอยู่หลำยครั้ง และมันก็ส่อง
แสงสลัวๆ ในขณะที่มันลอยอยู่ในอำกำศ ผมวำงมือลงไปบน
ลูกปัดและคิด ‘ฉันขอโทษนะ ฉันมำสำยไปไหม?’
ลูกปัดส่งเสียงร้องออกมำเท่ำนั้น รำวกับว่ำเธอลืมภำษำไป
เกือบหมดแล้ว
[อ่ำ… อ๊ำ]
หญิงสำวผู้สูญเสียค ำพูดและควำมทรงจ ำของเธอไป แม้ว่ำจะ
อุทิศชีวิตให้กับสถำนกำรณ์ เรื่องรำวเดียวที่เหลืออยู่ของเธอก็
คือประวัติศำสตร์แห่งควำมเจ็บปวดที่น่ำกลัว นี่คือสิ่งที่คนปกติ
จะพูดถึงกัน
‘เธอได้พักผ่อนจนเพียงพอแล้ว ท ำตัวสบำยๆ นะ’

อย่ำงไรก็ตำม ชินยูซองก็ไม่สำมำรถพักได้ เธอยังมีงำนที่ต้องท ำ
ในโลกใบนี้อยู่
[อ่ำ.. ลุง…?]
วิญญำณสั่นไหวหลังจำกเวลำผ่ำนไปนำน
[จริงๆ จริงเหรอ…]
‘ใช่’
[ท ำไมกัน…?]
‘เธอยังมีงำนที่ต้องท ำอยู่’
ผมไม่ได้มำที่นี่เพรำะผมเห็นใจเธอ ผมท ำมันเพรำะผมต้องกำร
ควำมช่วยเหลือของชินยูซอง มีบำงอย่ำงที่เธอสำมำรถท ำได้
เท่ำนั้นกับเรื่องรำวที่เธอสร้ำงขึ้นมำเป็นเวลำนำน ชินยูซอง
ตอบด้วยควำมกลัวเล็กน้อย
[หนู… หนูควรท ำอย่ำงไรดี?]

ผมสัมผัสดวงวิญญำณของเธอและแสดงควำมคิดของผมให้เธอ
ได้เห็น ชินยูซองเงียบไปสักพักก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเรำะ
ออกมำ
[ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ… คนใจร้ำย ลุง… ลุงโหดร้ำยยิ่งกว่ำหัวหน้ำอีก…]
‘ฉันขอโทษนะ’
[แต่… โอเค หนูยอม ไม่สิ… หนูอยำกท ำ นี่คือสิ่งที่หนูต้องกำร
ครำวนี้ หนูต้องกำรที่จะเห็น ‘ตอนจบ’ ของโลกใบนี้]
‘ควำมทรงจ ำของเธออำจจะหำยไป เธอทนได้ไหม?’
ชินยูซองพยักหน้ำ
[หนูไม่กลัว ลุง… หนูเชื่อในสิ่งที่ลุงบอกหนู]
ในที่สุดวิญญำณของชินยูซองก็หำยเข้ำไปในลูกปัด เธอน่ำจะ
ไม่ออกมำอีกสักพัก ช่วงเวลำที่พวกเรำจะได้พบกันอีกครั้งคือ
หลังจำกที่เธอได้รับร่ำงกำย
ตุลำกำรเฝ้ำมองพวกเรำและพูดออกมำ

[อย่ำงที่เจ้ำอำจจะรู้ ร่ำงกำยไม่ได้ฟื้นคืนชีพเพียงแค่น ำ
วิญญำณออกไปจำกโลก ยิ่งไปกว่ำนั้น มันยังเป็นไปไม่ได้ที่
วิญญำณจะปรับตัวเข้ำกับร่ำงใหม่หลังจำกผ่ำนมำนำน]
ตุลำกำรหัวเรำะเบำๆ
[มันอำจจะมีวิธีที่กลับชำติมำเกิด แต่วิญญำณนี้ได้กระท ำบำป
มำกมำยจนไม่อำจเกิดมำเป็นมนุษย์ได้อีก หำกเจ้ำต้องกำรให้
เธอเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง เจ้ำต้องทิ้งเรื่องรำวทั้งหมดของดวง
วิญญำณ ในกรณีนี้ เธอจะไม่เป็นคนที่เจ้ำรู้จัก]
“ฉันรู้”
ดังที่เพอร์เซโฟนีกล่ำว ดวงวิญญำณคือเรื่องรำว แม้แต่ตอนนี้
ดวงวิญญำณของชินยูซองก็อำจไม่ใช่ ‘ชินยูซอง’ อย่ำงไรก็
ตำม นั่นก็ไม่ใช่หนทำงเดียวส ำหรับชินยูซอง
ผมเรียกหำใครบำงคนในทันที่ ‘บีฮยอง’

เขำเงียบ ผมรอ และมองลงไปยังลูกปัดจนกระทั่งบีฮยองตอบ
สิ่งมีชีวิตที่มีมูลค่ำสูงเท่ำนั้นที่สำมำรถเลือกร่ำงกำยให้ดวง
วิญญำณกลับชำติมำเกิดได้…
เธอถูกครอบง ำโดยเรื่องรำวมำจนถึงตอนนี้ และในตอนนี้เธอก็
จะถือก ำเนิดใหม่ในฐำนะผู้ปกครองของเรื่องรำว ในที่สุดผมก็
สัมผัสได้ถึงบีฮยองผ่ำนช่อง ผมเปิดปำก ‘ฉันต้องกำรควำม
ช่วยเหลือจำกนำย’
– ช่วยอะไร?
ผมไม่ตอบ บีฮยองเงียบไปในขณะที่เขำเหลือบมองระหว่ำงผม
และดวงวิญญำณของชินยูซอง ในไม่ช้ำเขำก็สังเกตเห็น
ควำมหมำยจำกค ำพูดของผม
– หรือว่ำเจ้ำ… เจ้ำต้องกำรให้ข้ำท ำ ‘สิ่งนั้น’?
ผมพยักหน้ำ
– เฮ้ ลองคิดดูหน่อย มันไม่ง่ำยอย่ำงที่เจ้ำคิด มันอำจจะดีกว่ำที่
จะให้เธอหำยไปที่นี่…

‘นำยต้องกำรท ำลำยช่องของนำยงั้นเหรอ?’
– บัดซบ เฮ้ เอำจริงดิ… ข้ำไม่เคยท ำแบบนี้มำก่อนเลย!
‘พวกเรำจะมำลองดูกัน’
– บ้ำเอ้ย
บีฮยองลังเลอยู่นำนก่อนที่จะมอบไข่สีทองให้กับผมในที่สุด ไข่
จำก ‘เรื่องเล่ำดวงดำว’ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตกลงมำ
ผมใส่ดวงวิญญำณของชินยูซองลงไปยังไข่ใบนี้ ไข่สั่นสะเทือน
และเปล่งแสงสุกสกำวก่อนที่มันจะลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ำอีกครั้ง
บีฮยองไม่พูดอะไรอยู่นำนก่อนที่จะพึมพ ำบำงสิ่งออกมำ
– ข้ำไม่เคยคิดเลยว่ำข้ำจะได้รับ ‘เด็ก’ มำด้วยวิธีนี้…
ศัตรูของผมไม่ได้มีอยู่แค่ในสถำนกำรณ์เท่ำนั้น ชินยูซองแห่ง
กำรเสื่อมถอยรอบที่ 41 เธอจะกลำยเป็น ‘สตรีมเมอร์’ ส ำหรับ
ผมเท่ำนั้นในรอบนี้
(จบตอน)